III FSK 2954/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Bogusław Dauter, Sędzia NSA Anna Dalkowska, Sędzia WSA (del.) Agnieszka Olesińska (sprawozdawca), po rozpoznaniu w dniu 31 października 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej W.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 11 sierpnia 2020 r. sygn. akt I SA/Po 532/19 w sprawie ze skargi W.K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu z dnia 17 kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe spółki 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od W.K. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu kwotę 240 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE |III FSK 2954/21 | | | | | UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z dnia 11 sierpnia 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę W. K. (dalej jako: skarżąca) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu z dnia 17 kwietnia 2019 r. w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności byłego członka zarządu za zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do lipca 2013 r. W uzasadnieniu sąd pierwszej instancji wskazał, że podmiotami odpowiedzialnymi solidarnie za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialności są zgodnie z 116 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 900 ze zm., dalej jako: O.p.) członkowie zarządu. W myśl art. 116 § 2 O.p. odpowiedzialność członków zarządu obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu, oraz zaległości wymienione w art. 52 powstałe w czasie pełnienia obowiązków członka zarządu. Podkreślił, że powyższe zasady stosuje się również do byłego członka zarządu (art. 116 § 4 O.p.). WSA w Poznaniu uznał, że organy podatkowe wykazały istnienie przesłanek pozytywnych, albowiem skarżąca pełniła funkcję prezesa zarządu spółki w okresie od 5 grudnia 2012 r. (uchwała nr 7/2012 o powołaniu do pełnienia funkcji członka zarządu) do 15 października 2014 r. (uchwała Nadzwyczajnego Zebrania Wspólników o rozwiązaniu spółki i jednoczesnym powołaniu skarżącej na likwidatora spółki). Prowadzone wobec spółki postępowanie egzekucyjne przez Naczelnika Urzędu Skarbowego P. zostało umorzone z uwagi na brak majątku, do którego można by skierować egzekucję (postanowienie organu egzekucyjnego z 6 grudnia 2017 r.). Sąd pierwszej instancji stwierdził, że organy podatkowe w zaskarżonych decyzjach jednoznacznie wykazały, że skarżąca pełniła obowiązki członka zarządu spółki w czasie powstania zobowiązań podatkowych, które przerodziły się w zaległości podatkowe oraz bezskuteczność egzekucji przeciwko spółce. Następnie stanął na stanowisku, że nie można było uznać, aby skarżąca udowodniła, że złożyła we właściwym czasie wniosek o ogłoszenie upadłości spółki. Spółka stała się dłużnikiem niewypłacalnym w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 233 ze zm., w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2015 r. dalej jako: p.u.n.) z dniem 28 maja 2013 r., a zatem w terminie 14 dni od tej daty skarżąca powinna była zgłosić wniosek o ogłoszenie upadłości spółki lub wszczęcie postępowania układowego. Tymczasem skarżąca wystąpiła z wnioskiem o ogłoszenie upadłości spółki dopiero w dniu 30 sierpnia 2017 r. Sąd pierwszej instancji uznał zatem, że organy podatkowe prawidłowo ustaliły, że stan niewypłacalności spółki określony w art. 11 ust. 1 p.u.n. wystąpił w dniu 28 maja 2013 r., co uzasadniało zgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości spółki w terminie 14 dni od tej daty. Tym samym stwierdził, że organy podatkowe prawidłowo zastosowały w sprawie przepis art. 116 § 1,2 i 4 O.p. Nadto zdaniem WSA w Poznaniu z akt sprawy wynika jednoznacznie, że skarżąca nie wykazała istnienia przesłanki egzoneracyjnej określonej w art. 116 § 1 pkt 2 O.p., albowiem nie wskazała majątku spółki, ani innego prawa majątkowego, z którego możliwe byłoby zaspokojenie zaległości spółki z tytułu należności podatkowych w znacznej części. Wyrok ten w całości dostępny jest na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl (CBOSA). Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył pełnomocnik skarżącej, który na podstawie art. 173 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej jako: p.p.s.a.) zaskarżył go w całości. Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 2 i art. 3 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 2167; dalej: p.u.s.a.) i art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 134 § 1 p.p.s.a. zarzucił naruszenie prawa materialnego przez niedostrzeżenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, że organy naruszyły następujące przepisy: 1. art. 1 ust. 1 p.u.n. w zw. z art. 116 § 1 pkt 1 lit. b O.p. (obowiązująca w dniu wydania decyzji: Dz.U. z 2018 r. poz.) przez błędną jego wykładnię i uznanie contra legem, że obowiązek złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości przez członka zarządu spółki, której grozi niewypłacalności w rozumieniu prawa upadłościowego występuje również w przypadku, gdy spółka ta posiada wyłącznie jednego wierzyciela; 2. art. 116 § 1 pkt 1 lit. b O.p. oraz art. 21 § 2 i § 3 O.p. w zw. z art. 1 ust. 1 pkt. 1 p.u.n., art. 11 p.u.n. oraz art. 21 ust. 1 i ust. 2 p.u.n., przez niewłaściwe zastosowanie wyżej wymienionej materialnoprawnej normy stosującej solidarną odpowiedzialność osoby trzeciej za zobowiązania podatkowe wskutek uznania, że skarżąca zawiniła nie zgłaszając wniosku o ogłoszenie upadłości spółki, pomimo braku podstaw, a nawet możliwości skutecznego zgłoszenia takiego wniosku w świetle przepisów ustawy, co potwierdził Sąd Rejonowy P. w P., [...] Wydział Gospodarczy ds. Upadłościowych i Restrukturyzacyjnych w postanowieniu z dnia 27 listopada 2017 r.; 3. art. 116 § 1 pkt 1 lit. b O.p., w zw. z art. 1 pkt 1 p.u.n., art. 11 p.u.n. oraz art. 21 ust. 1 i ust. 2 p.u.n. przez błędną wykładnię wymienionego przepisu ustawy Ordynacja podatkowa, polegającą na uznaniu, że w świetle ustalonego stanu faktycznego skarżąca jest winna niezgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, w sytuacji, gdy w świetle materialnoprawnych norm wyrażonych w przepisach ustawy prawo upadłościowe nie istniały ku temu przesłanki, a nawet możliwości skutecznego zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości. Następnie pełnomocnik skarżącej na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 2 i art. 3 § 2 p.u.s.a. i art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 134 § 1 p.p.s.a. zarzucił naruszenie prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy przez niedostrzeżenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, że organy naruszyły następujące przepisy: 1. art. 122 O.p., art 180 § 1 O.p., art. 187 § 1 O.p., art 191 O.p. oraz art 233 § 1 O.p. w zw. z art. 116 § 1 pkt 1 lit. b O.p. przez nieprzeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego celem ustalenia pełnego stanu faktycznego niezbędnego do wydania prawidłowego rozstrzygnięcia i nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego na okoliczność czasu właściwego do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości spółki M. sp. z o.o.; 2. przez niedostrzeżenie, iż orzekające w sprawie organy podatkowe naruszyły art. 123 § 1 O.p. w zw. z art. 148 § 1 O.p. i w zw. z art. 197 § 1 O.p. w zw. z art. 122 O.p. w zw. z art. 116 § 1 pkt 1 lit. a O.p. przez odstąpienie od przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego, gdy w sprawie wymagane były wiadomości specjalne biegłego na okoliczność właściwego czasu na ogłoszenie upadłości spółki M. sp. z o.o., co skutkowało nieustaleniem okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, w tym w toku postępowania nie udzielono odpowiedzi: czy w okresie 5 grudnia 2012 r. do 15 października 2014 r. zaistniały przesłanki finansowe zobowiązujące zarząd spółki do złożenia wniosku o ogłoszenie jej upadłości. Mając na uwadze powyższe zarzuty, pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu sądowi, a nadto o zasądzenie na rzecz skarżącej od organu należnych kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych, jak i również o rozpoznanie sprawy na rozprawie. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie w całości. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że Sąd jest związany podstawami określonymi przez ustawodawcę w art. 174 p.p.s.a. i wnioskami skargi zawartymi w art. 176 p.p.s.a. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zasada związania granicami skargi kasacyjnej nie dotyczy jedynie nieważności postępowania, o której mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. Żadna jednak ze wskazanych w tym przepisie przesłanek nieważności nie zaistniała w rozpoznawanej sprawie. Trzy pierwsze w kolejności zarzuty naruszenia prawa materialnego wykazują istotne powiązanie merytoryczne, dlatego też zostaną przeanalizowane łącznie. Łączy je to, że argumentacja przywołana na ich poparcie opiera się na twierdzeniu, że w sytuacji gdy spółka miała jednego wierzyciela, nie zachodził potrzeba ani nawet możliwość zgłoszenia wniosku o upadłość, co zdaniem autora skargi kasacyjnej skutkować powinno uwolnieniem Skarżącej od odpowiedzialności na podstawie art. 116 § 1 O.p. I tak zarzut pierwszy, oparty na tej argumentacji, wskazuje na naruszenie art. 1 ust. 1 p.u.n. w zw. z art. 116 § 1 pkt 1 lit. b O.p. (obowiązująca w dniu wydania decyzji: Dz.U. z 2018 r. poz.) przez błędną jego wykładnię i uznanie contra legem, że obowiązek złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości przez członka zarządu spółki występuje również w przypadku, gdy spółka ta posiada wyłącznie jednego wierzyciela. Zarzut drugi wskazuje na naruszenie art. 116 § 1 pkt 1 lit. b O.p. oraz art. 21 § 2 i § 3 O.p. w zw. z art. 1 ust. 1 pkt. 1 p.u.n., art. 11 p.u.n. oraz art. 21 ust. 1 i ust. 2 p.u.n., przez niewłaściwe zastosowanie "wyżej wymienionej materialnoprawnej normy stosującej solidarną odpowiedzialność osoby trzeciej za zobowiązania podatkowe wskutek uznania, że skarżąca zawiniła nie zgłaszając wniosku o ogłoszenie upadłości spółki, pomimo braku podstaw, a nawet możliwości skutecznego zgłoszenia takiego wniosku w świetle przepisów ustawy, co potwierdził Sąd Rejonowy P. w P., [...] Wydział Gospodarczy ds. Upadłościowych i Restrukturyzacyjnych w postanowieniu z dnia 27 listopada 2017 r.". Trzeci zarzut wskazuje na naruszenie art. 116 § 1 pkt 1 lit. b O.p., w zw. z art. 1 pkt 1 p.u.n., art. 11 p.u.n. oraz art. 21 ust. 1 i ust. 2 p.u.n. przez błędną wykładnię wymienionego przepisu ustawy Ordynacja podatkowa, polegającą na uznaniu, że w świetle ustalonego stanu faktycznego skarżąca jest winna niezgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, w sytuacji, gdy nie istniały ku temu przesłanki, a nawet możliwości skutecznego zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości. Naczelny Sąd Administracyjny uznaje te zarzuty za bezzasadne. Należy podzielić stanowisko wyrażone w zaskarżonym skargą kasacyjną wyroku, że z niewypłacalnością dłużnika w rozumieniu art. 10 i art. 11 ust. 1 i 2 P.u.n. mamy również do czynienia, gdy dłużnik ten nie zaspokaja jednego tylko wierzyciela posiadającego znaczną wierzytelność. Nawet w przypadku braku możliwości formalnego złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości spółki z uwagi na to, że jedynym jej wierzycielem jest państwo, nie można przyjąć, kierując się ogólnymi zasadami wynikającymi z norm Konstytucji RP, w tym w szczególności zasady równości wobec prawa, iż byli członkowie zarządu spółek, w których występuje jeden wierzyciel, są w uprzywilejowanej sytuacji, mogąc wykazywać, że w stosunku do nich dochodzi do zaistnienia przesłanek egzoneracyjnych, określonych w art. 116 § 1 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa, skoro zasadniczą podstawą upadłości jest trwałe zaprzestanie płacenia długów. Pogląd ten jest utrwalony w orzecznictwie sądów administracyjnych i Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpatrującym niniejszą sprawę podziela go. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpatrującym niniejsza sprawę zgadza się z poglądem wyrażonym przez NSA w wyroku z 9 stycznia 2019 r., sygn. akt I FSK 113/17, gdzie przyjęto, że sytuacja, kiedy wniosek o ogłoszenie upadłości wydawałby się uzasadniony ze względu na stan finansowy spółki, lecz nie można byłoby tego skutecznie przeprowadzić, albowiem długi dotyczyłyby tylko jednego wierzyciela, nie może skutkować wnioskiem, że zrealizowała się tym samym przesłanka egzoneracyjna określona w art. 116 § 1 pkt 1 lit. b O.p. tj. niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości nastąpiło bez winy członka zarządu. Obiektywny brak możliwości skutecznego złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości spółki z uwagi na istnienie wierzytelności tylko jednego wierzyciela, nie oznacza wykazania przesłanki uwalniającej od odpowiedzialności, lecz stwarza sytuację, w której członek zarządu z tej przesłanki egzoneracyjnej w takim stanie faktycznym skorzystać nie może. Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela ten pogląd. Przyjęcie, że członek zarządu jest zwolniony z odpowiedzialności w sytuacji, gdy spółka zalega z płatnościami wyłącznie w odniesieniu do jednego wierzyciela stawiałoby w uprzywilejowanej pozycji tych członków zarządu, których spółki mają tylko jednego wierzyciela w stosunku do tych, których spółki miałyby co najmniej dwóch wierzycieli. Doszłoby wówczas do oczywistego nierównego traktowania członków zarządu (osób trzecich) w zależności od tego, ilu wierzycieli miały zarządzane przez nich spółki oraz do osłabienia funkcji gwarancyjnej odpowiedzialności osób trzecich (por. wyroki NSA z: 12 czerwca 2018 r., sygn. I FSK 909/16; 10 stycznia 2012 r., sygn. II FSK 1329/10; 22 listopada 2017 r., sygn. I FSK 1138/16). Wobec powyższego trzy zacytowane wyżej zarzuty naruszenia prawa materialnego uzasadnione argumentacja nawiązującą do tego, że spółka miała tylko jednego wierzyciela, nie zasługują na uwzględnienie. Podniesione w skardze zarzuty prawa procesowego odwołują się do tego, że nie ustalono prawidłowo czy i kiedy w okresie od 5 grudnia 2012 r. do 15 października 2014 r. zaistniały przesłanki finansowe zobowiązujące zarząd spółki do złożenia wniosku o ogłoszenie jej upadłości, przy czym jako uchybienie zarzucane jest w szczególności nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego na okoliczność czasu właściwego do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości spółki M. sp. z o.o. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzuty te nie mają usprawiedliwionych podstaw. Sąd pierwszej instancji trafnie wskazał, że w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjęto, iż pojęcie "właściwego czasu", które nie zostało zdefiniowane w przepisach o.p. winno być oceniane z punktu widzenia przepisów regulujących postępowanie upadłościowe oraz układowe (por. wyrok NSA z 3 sierpnia 2017 r., sygn. akt II FSK 807/17; wyrok NSA z 11 maja 2017 r., sygn. akt II FSK 312/17). Celem ustalenia powyższego, z uwagi na brak wskazań w tym względzie w prawie podatkowym, konieczne jest odwołanie się do przepisów prawa upadłościowego. Stosownie do art. 11 ust. 1 p.u.n. dłużnik jest niewypłacalny jeżeli nie wykonuje swoich wymagalnych zobowiązań. W przypadku osób prawnych dodatkowo dłużnika uważa się za niewypłacalnego także wtedy, gdy jego zobowiązania przekroczą wartość jego majątku, nawet wówczas, gdy na bieżąco te zobowiązania wykonuje (art. 11 ust. 2 p.u.n.). Stosownie do postanowień art. 21 ust. 1 tej ustawy dłużnik jest obowiązany, nie później niż w terminie dwóch tygodni od dnia, w którym wystąpiła podstawa do ogłoszenia upadłości, zgłosić w sądzie wniosek o ogłoszenie upadłości. Tym samym, czasem właściwym na zgłoszenie przedmiotowego wniosku jest termin, który nie niweczy celu postępowania upadłościowego, jakim jest dbałość o interesy wierzycieli. Właściwy czas do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości jest przesłanką obiektywną, ustalaną w oparciu o okoliczności faktyczne każdej sprawy. Dla jego określenia nie ma znaczenia subiektywne przekonanie członków zarządu. Zatem moment zgłoszenia wniosku o upadłość nie może być pozostawiony swobodnemu uznaniu członkowi zarządu, gdyż punktem odniesienia w tym zakresie są przepisy prawa upadłościowego (por. wyrok NSA z 29 listopada 2006 r., sygn. akt II FSK 1287/05). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zasadnie uznał, że organy podatkowe prawidłowo ustaliły stan faktyczny, uzasadniający zastosowanie w sprawie art. 11 ust. 1 P.u.n. Nie było przedmiotem sporu to, że w czasie pełnienia przez Panią W. K. funkcji członka zarządu (od 5 grudnia 2012 r. do 15 października 2014 r.) istniały wymagalne zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące: styczeń 2013 r. w kwocie 12.190,00 zł, luty 2013 r, w kwocie 290.967,40 zł, marzec 2013 r. w kwocie 460.486,00 zł, kwiecień 2013 r. w kwocie 424.331,50 zł, maj 2013 r. w kwocie 719.595,00 zł, czerwiec 2013 r. w kwocie 129.852,00 zł i lipiec 2013 r. w kwocie 351.900,00 zł. Jakkolwiek ich wysokość została określona dopiero w decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. z dnia 30 sierpnia 2016 r. nr UKS30W3P4.421.32.2015.97, to powstawały z mocy prawa sukcesywnie w przewidzianych prawem terminach, a terminy ich płatności przypadały w okresie pełnienia funkcji przez skarżącą. Sąd pierwszej instancji słusznie uznał, że organy podatkowe przy ustaleniu przesłanki niewypłacalności, o której mowa w art. 11 P.u.n., zasadnie wskazały, iż Spółka nie wywiązała się z obowiązków podatkowych w zakresie płatności wynikającego ze złożonych deklaracji VAT-7 należnego podatku od towarów i usług za miesiąc styczeń 2013 r., jak również drugiego z kolei zobowiązania za miesiąc kwiecień 2013 r., w których zadeklarowała kwoty podatku do zapłaty w wysokościach odpowiednio 575,00 zł i 283.945,00 zł. Terminy płatności powyższych kwot upływały w dniach 25 lutego 2013 r. oraz 27 maja 2013 r. Spółka nie uregulowała ww. kwot we wskazanych terminach. Uregulowane one zostały częściowo w drodze postępowania egzekucyjnego. Mając na uwadze powyższe zgodzić się należy z Sądem I instancji, że organy podatkowe trafnie wywiodły, iż przesłanka niewypłacalności Spółki zaistniała już w dniu następnym po upływie terminu płatności drugiego z ww. zobowiązań w podatku od towarów i usług, tj. w dniu 28 maja 2013 r., a zatem z tym dniem stała się dłużnikiem niewypłacalnym w rozumieniu art. 11 ust. 1 P.u.n. Ustalenia organów są jednoznaczne i klarowne, więc nie sposób twierdzić, że nie wskazały one momentu niewypłacalności Spółki. Zarzut skargi kasacyjnej wydaje się skupiać na tym, że moment ten ustalono nieprawidłowo, w szczególności zaniechano powołania biegłego na tę okoliczność. Jednak w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zgromadzony przez organy podatkowe materiał dowodowy, nie uzasadnia twierdzenia, że dla oceny przesłanki niewypłacalności, niezbędne było zasięgnięcie wiadomości specjalnych. WSA trafnie przyjął, że organ nie miał obowiązku zasięgnięcia wiadomości specjalnych, jeżeli określenie momentu niewypłacalności jest możliwe na podstawie innych dowodów zgromadzonych w sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko WSA, że powołanie biegłego w tej sprawie nie było potrzebne. Z niekwestionowanych, zrelacjonowanych wyżej ustaleń wynika, kiedy upływały terminy płatności dwóch niewykonanych zobowiązań w podatku od towarów i usług. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszenia wskazanych w zarzutach przepisów prawa procesowego, a w szczególności art. 197 § 1 o.p. zasadnie uznając, że w sprawie nie było podstaw do zasięgnięcia wiadomości specjalnych. Zgadzając się z tym, że z niewypłacalnością dłużnika mamy również do czynienia, gdy dłużnik ten nie zaspokaja jednego tylko wierzyciela, Naczelny Sąd Administracyjny za prawidłowe uznaje stanowisko WSA co do tego, że organy podatkowe właściwie określiły zarówno moment powstania stanu niewypłacalności, jak też właściwy czas do zgłoszenia wniosku o upadłość. Z podanych wyżej powodów wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej zostały uznane za bezzasadne, a skarga ta oddalona na podstawie art. 184 P.p.s.a. O kosztach postepowania kasacyjnego rozstrzygnięto na podstawie art. 204 pkt 1) w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. Agnieszka Olesińska (spr.) Bogusław Dauter Anna Dalkowska