II GSK 4106/16

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Andrzej Skoczylas sędzia NSA Małgorzata Rysz sędzia del. WSA Urszula Wilk (spr.) Protokolant Anna Ważbińska-Dudzińska po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2018 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 kwietnia 2016 r. sygn. akt VI SA/Wa 2351/15 w sprawie ze skargi A na postanowienie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy dopuszczenia do udziału w postępowaniu w charakterze strony 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od A na rzecz Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wyrokiem z 8 kwietnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A na postanowienie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy dopuszczenia do udziału w postępowaniu. Wyrok ten wydano w następującym stanie sprawy: Pismem z dnia 15 października 2014 r. Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej (dalej: Prezes UKE) zawiadomił B S.A. z siedzibą w W. o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji Prezesa UKE z dnia [...] lutego 2007 r., nr [...] wydanej w sprawie ustalenia, że na rynku świadczenia usługi dostępu szerokopasmowego, w tym usługi szerokopasmowej transmisji danych, z wyłączeniem usług, o których mowa w § 2 pkt 4 i 11 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 25 października 2004 r. w sprawie określenia rynków właściwych podlegających analizie przez Prezesa U Regulacji Telekomunikacji i Poczty (Dz.U. Nr 242, poz. 2420), nie występuje skuteczna konkurencja, wyznaczenia B S.A. z siedzibą w W. (obecnie B S.A.), jako przedsiębiorcy zajmującego znaczącą pozycję na rynku świadczenia usługi dostępu szerokopasmowego, w tym usługi szerokopasmowej transmisji danych, z wyłączeniem usług, o których mowa w § 2 pkt 4 i 11 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury oraz nałożenia na B S.A. z siedzibą w W. obowiązków regulacyjnych (dalej: decyzja SMP 2007). W dniu [...] października 2014 r. Prezes UKE wydał decyzję [...] stwierdzającą wygaśnięcie decyzji SMP 2007. W dniu 30 października 2014 r. do Prezesa UKE wpłynął wniosek A w W. (dalej: A, strona, skarżąca) o dopuszczenie jej na prawach strony do udziału w postępowaniu w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji SMP 2007. Strona podniosła, że Prezes UKE miał świadomość, iż A jest uczestnikiem innych postępowań administracyjnych w sprawach nałożenia obowiązków regulacyjnych na B S.A. na rynku świadczenia hurtowych usług dostępu szerokopasmowego na obszarze całego kraju, a mimo to nie poinformował A o prowadzonym postępowaniu w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji SMP 2007. Jednocześnie A wskazała, że w postępowaniach przed Prezesem UKE reprezentuje interes społeczny, reprezentując operatorów współpracujących z adresatem decyzji – B S.A. W opinii A jej statutowe cele obejmują m.in. współdziałanie przy tworzeniu programu restrukturyzacji rynku elektronicznego i telekomunikacyjnego w Polsce, reprezentowanie i obronę interesów gospodarczych członków, w szczególności wobec organów państwowych w zakresie elektroniki i telekomunikacji oraz współudział w tworzeniu ekonomiczno-prawnych warunków sprzyjających działaniu i rozwojowi przemysłu oraz rynku elektronicznego i telekomunikacyjnego w Polsce. W ocenie A za dopuszczeniem A do postępowania przemawia także interes społeczny, który A utożsamia z wyrażeniem stanowiska przez A w przedmiotowej sprawie. Wniosek A z dnia 30 października 2014 r. zawierał również wniosek o przekazanie decyzji w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji SMP 2007 oraz wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem decyzji Prezesa UKE z dnia [...] października 2014 r. stwierdzającej wygaśnięcie decyzji SMP 2007. Pismem z dnia 10 listopada 2014 r., Prezes UKE udostępnił A w trybie przewidzianym przepisami ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz.U. z 2014 r. poz. 782 ze zm.; dalej: u.d.i.p.) kopię decyzji stwierdzającej wygaśnięcie Decyzji SMP 2007. Postanowieniem z [...] listopada 2014 r. nr [...] Prezes UKE, działając na podstawie art. 31 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.; dalej: k.p.a.) w związku z art. 206 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. – Prawo telekomunikacyjne (tekst jedn. Dz.U. z 2014 r. poz. 243 ze zm.; dalej: p.t.) odmówił A dopuszczenia do udziału w postępowaniu w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji SMP 2007. Postanowieniem wydanym również [...] listopada 2014 r. nr [...] działając na podstawie art. 134 k.p.a. w związku z art. 206 ust. 1 p.t. Prezes UKE stwierdził niedopuszczalność wniosku A z dnia 30 października 2014 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem decyzji z dnia [...] października 2014 r. znak: [...] stwierdzającej wygaśnięcie decyzji SMP 2007. A złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2015 r. Prezes UKE utrzymał w mocy postanowienie z dnia [...] listopada 2014 r. odmawiającego dopuszczenia A do udziału w postępowaniu w ramach, którego Prezes UKE stwierdził wygaśnięcie decyzji SMP 2007. Odwołując się do orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, Prezes UKE wskazał, że w razie złożenia wniosku organizacji społecznej o dopuszczenie do udziału w postępowaniu po zakończeniu postępowania pierwszoinstancyjnego, organ winien w pierwszej kolejności zbadać czy zostało zainicjowane postępowanie odwoławcze. Jeżeli postępowanie odwoławcze nie zostało wszczęte, zachodzą podstawy do odmowy dopuszczenia organizacji społecznej do udziału w postępowaniu, gdyż uprawnienie określone w art. 31 § 1 pkt 2 k.p.a. wygasa z uwagi na brak toczącego się postępowania. W niniejszej sprawie postępowanie pierwszoinstncyjne zakończyło się w dniu [...] października 2014 r. wraz z wydaniem decyzji administracyjnej znak: [...] stwierdzającej wygaśnięcie decyzji SMP 2007 stosownie do dyspozycji art. 104 § 2 k.p.a. Prezes UKE wskazał, że wniosek który wpłynął do Prezesa UKE w dniu 30 października 2014 r., wpłynął już po wydaniu decyzji z dnia [...] października 2014 r. i po zakończeniu ww. postępowania. Ponadto organ zwrócił uwagę, że w sprawie zakończonej wydaniem decyzji z dnia [...] października 2014 r. stwierdzającej wygaśnięcie decyzji SMP 2007 nie zostało wywołane postępowanie odwoławcze (tu: postępowanie o ponowne rozpatrzenie sprawy). Jedyna bowiem strona postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia Decyzji SMP 2007, tj. B S.A. nie złożyła wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Prezes UKE za nietrafny uznał zarzut skarżącego, zgodnie z którym wydanie decyzji nie kończy postępowania administracyjnego w danej instancji. Podniósł, iż aby organizacja społeczna mogła domagać się dopuszczenia do udziału w postępowaniu, postępowanie takie musi się toczyć, co nie miało miejsca w przedmiotowej sprawie. Odnosząc się natomiast do kwestii doręczenia kopii decyzji z dnia [...] października 2014 r., Prezes UKE wskazał, że wbrew twierdzeniom strony skarżącej, A nie została doręczona ww. decyzja z dnia [...] października 2014 r. a jedynie jej kopia. Ponadto zwrócił uwagę, że doręczenie kopii ww. decyzji nie miało charakteru doręczenia dokonywanego w trybie art. 109 § 1 k.p.a. Odnosząc się do twierdzenia strony skarżącej, iż A nie wskazała w żądaniu doręczenia decyzji, że wnosi o jej udostępnienie w trybie u.d.i.p., Prezes UKE wskazał, że przepisy u.d.i.p. nie zobowiązują wnioskodawcy do wskazania podstawy prawnej wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Niezbędnym elementem wniosku jest jedynie wskazanie przedmiotu żądania, czemu A w przedmiotowej sprawie zadośćuczyniła wskazując, że wnioskuje o otrzymanie decyzji z dnia [...] października 2014 r., znak: [...]. Wobec powyższego, w opinii Prezesa UKE żądanie A doręczenia powyższej decyzji należało potraktować jako wniosek złożony w trybie u.d.i.p. Odnosząc się natomiast do zarzutu strony skarżącej dotyczącego zaniechania powiadomienia jej o toczącym się postępowaniu administracyjnym w zakresie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji SMP 2007, Prezes UKE wskazał, iż wbrew twierdzeniom strony – nie jest on zobowiązany do powiadamiania organizacji społecznych o prowadzonych przez niego postępowaniach administracyjnych. W opinii Prezesa UKE przepis art. 31 § 4 k.p.a. nie nakłada bowiem na organy administracji obligatoryjnego obowiązku zawiadamiania organizacji społecznych o każdym toczącym się przed Prezesem UKE postępowaniu. Ww. przepis ma jedynie charakter fakultatywny i stanowi podstawę do działania organu, w sytuacji gdy Prezes UKE uzna, że organizacja społeczna może być zainteresowana udziałem w danym postępowaniu ze względu na swoje cele statutowe oraz gdy przemawia za tym interes społeczny. Odnosząc się z kolei do zarzutu strony dotyczącego szybkiego przeprowadzenia postępowania administracyjnego o stwierdzenie wygaśnięcia decyzji SMP 2007, Prezes UKE wskazał, iż stosownie do treści art. 35 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki, zaś jedyna strona postępowania, tj. B S.A. nie złożyła żadnego stanowiska w sprawie. A wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na to postanowienie. Opisanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., obecnie tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Sąd i instancji uznał, że organ nie dopuścił się naruszenia przepisów proceduralnych ani materialnych przy wydawaniu skarżonego orzeczenia, jak również nie przekroczył granic uznania administracyjnego. Odwołując się do art. 31 § 1 pkt 2 k.p.a. i poglądów judykatury, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że warunkiem skuteczności wniosku o dopuszczenie do udziału w postępowaniu, jest pozostawanie tego postępowania w toku. Sąd I instancji podzielił pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarty w wyroku z dnia 20 czerwca 2012 r. sygn. akt II OSK 525/11, że "w razie złożenia wniosku o dopuszczenie do udziału w postępowaniu po zakończeniu postępowania pierwszoinstancyjnego, organ I instancji powinien w pierwszej kolejności ustalić, czy zostało wywołane postępowanie przed organem II instancji. W takim bowiem wypadku, organ będzie miał obowiązek dokonać merytorycznego badania wniosku. W przypadku zaś ustalenia, że postępowanie administracyjne nie toczy się, zachodzą podstawy do odmowy dopuszczenia organizacji społecznej do udziału w postępowaniu w sprawie wskutek wygaśnięcia uprawnienia określonego w art. 31 § 1 pkt 2 i 3 k.p.a." Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że A w dniu 30 października 2014 r. złożyła wniosek do Prezesa UKE o dopuszczenie jej na prawach strony do udziału w postępowaniu w sprawie wygaśnięcia decyzji SMP 2007. Sąd zauważył, że Prezes UKE decyzją z dnia [...] października 2014 r. nr [...], a zatem decyzją wydaną na 7 dni wcześniej przed wpłynięciem wniosku A, stwierdził wygaśnięcie decyzji SMP 2007. Tym samym, zdaniem Sądu I instancji, nie ulega żadnej wątpliwości, że wniosek A złożony w trybie art. 31 § 1 k.p.a. został złożony po zakończeniu postępowania przez organ I instancji wydaniem stosownego rozstrzygnięcia w sprawie. W świetle powyższego Prezes UKE był zobligowany do ustalenia czy zostało wywołane postępowanie przed organem II instancji. Z ustaleń organu w tym zakresie, co potwierdza również zgromadzona w sprawie dokumentacja, wynika, że nie zostało zainicjowane przez podmiot uprawniony (stronę) postępowanie drugoinstancyjne. Powyższe oznacza zatem, iż Prezes UKE miał obowiązek wydania postanowienia o odmowie dopuszczenia organizacji społecznej do udziału w postępowaniu w skutek wygaśnięcia uprawnienia określonego w art. 31 § 1 pkt 2 i 3 k.p.a. (uprawnienia te wygasły bowiem w skutek wydania w dniu [...] października 2014 r. decyzji pierwszoinstancyjnej i niewniesienia środka zaskarżenia przez podmiot uprawniony od tej decyzji). W ocenie Sądu I instancji skarżone orzeczenie, którym utrzymano w mocy postanowienie w przedmiocie odmowy dopuszczenia A do postępowania należy uznać za prawidłowe i nienaruszające przepisu art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Odnosząc się do zarzutów podnoszonych w skardze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał za niezasadny zarzut naruszenia art. 31 § 4 k.p.a. poprzez niepoinformowanie A o wszczęciu postępowania administracyjnego w ramach, którego Prezes UKE stwierdził wygaśnięcie Decyzji SMP 2007. Sąd I instancji zauważył bowiem, że z brzmienia wskazanego przepisu wynika, iż organ zawiadamia organizację społeczną o wszczęciu postępowania gdy uzna, że może być ona zainteresowana udziałem w tym postępowaniu ze względu na swoje cele statutowe, i gdy przemawia za tym interes społeczny. Za słuszne uznano zatem stanowisko organu, iż nie jest to obowiązek obligatoryjny lecz fakultatywny zależny od uznania organu, iż dana organizacja może być ze względu na swoje cele statutowe i interes społeczny zainteresowana sprawą. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przyznał rację organowi, który wskazywał, że odmienny był stan w przedmiocie decyzji SMP 2011 i decyzji SMP 2007, gdyż przy wydawaniu tej pierwszej A brało udział na prawach strony w postępowaniu dot. jej wydania. Tym samym organ przy jej wygaszaniu uznał za uzasadnione powiadomienie organizacji o wszczęciu postępowania w przedmiocie jej wygaszenia. Przy wydawaniu tej drugiej decyzji, tj. Decyzji SMP 2007, A nie uczestniczyła w postępowaniu na prawach strony dotyczącym jej wydania. W ocenie Sądu I instancji, nie doszło również przy wydawaniu skarżonego postanowienia ani też postanowienia organu I instancji do naruszenia art. 8, art. 10, art. 73 § 1 k.p.a. Podnoszone bowiem w tym zakresie zarzuty w istocie odnoszą się do postępowania dotyczącego wygaszenia decyzji SMP 2007 i nie brania udziału przez A w tym postępowaniu a nie skarżonego orzeczenia wydanego w trybie art. 31 k.p.a. o odmowie dopuszczenia organizacji do postępowania w przedmiocie wygaszenia decyzji SMP 2007, które to w dacie złożenia wniosku było zakończone stosowną decyzją administracyjną. Skargę kasacyjną od tego wyroku wniosła A zaskarżając go w całości i żądając jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenia na jej rzecz kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj.: 1. naruszenie art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a. i art. 31 § 4 k.p.a. poprzez oddalenie skargi A podczas, gdy Prezes UKE nie zawiadomił A o wszczęciu postępowania w sprawie zakończonej wydaniem decyzji z dnia [...] października 2014 r. nr [...] stwierdzającej wygaśnięcie decyzji SMP 2007; 2. naruszenie art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a. i art. 109 § 1 k.p.a. poprzez oddalenie skargi A podczas, gdy Prezes UKE doręczył A decyzję SMP 2007, a tym samym dopuścił A do udziału w toczącym się postępowaniu administracyjnym; 3. naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. przez sporządzenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uzasadnienia nieodpowiadającego wymaganiom wskazanym w tym przepisie, w szczególności przez: a) nieprzedstawienie własnego szczegółowego uzasadnienia w zakresie zarzutu naruszenia przez postanowienie Prezesa UKE z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] oraz utrzymujące je w mocy postanowienie Prezesa UKE z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] art. 45 ust 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 4 ust. 1 dyrektywy 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2001 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej, ale ogólne i lakoniczne powołanie się na stanowisko Prezesa UKE, b) nieprzedstawienie własnego szczegółowego uzasadnienia w zakresie zarzutu A, że Prezes UKE doręczył A decyzję SMP 2007, a tym samym dopuścił A do udziału w toczącym się postępowaniu administracyjnym, c) niewyjaśnienie w uzasadnieniu wyroku, czy A we wniosku z dnia 30 października 2014 r. o dopuszczenie na prawach strony do postępowania zakończonego wydaniem decyzji SMP 2007 nie wykazała na czym polega interes społeczny broniony przez nią w tej sprawie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumentację na poparcie przytoczonych zarzutów. W piśmie z 16 listopada 2018 r. uczestnik postępowania B S.A. w W. wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny bada bowiem jedynie legalność wyroku Sądu I instancji w zakresie zakwestionowanym przez autora skargi kasacyjnej, a nie rozpoznaje sprawy ponownie w jej całokształcie. W pierwszej kolejności zaznaczyć jednak należy, że Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu z urzędu wiadome jest, że skarga złożona przez A na postanowienie stwierdzające niedopuszczalność wniosku A o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z [...] października 2014 r. stwierdzającą wygaśniecie decyzji SPM 2007, została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 sierpnia 2015 r. sygn. akt VI SA/Wa 204/15, skarga kasacyjna zaś wniesiona przez A od tego wyroku została oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 lutego 2018 r. sygn. akt II GSK 1191/16. Stosownie do dyspozycji art. 170 p.p.s.a. orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego jest wiążące. Najdalej idącym zarzutem skargi kasacyjnej jest zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Z treści tego przepisu wynika, jakie obligatoryjne elementy ma zawierać uzasadnienie wyroku. Zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Zatem zarzut naruszenia tego przepisu może być skutecznie postawiony gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów wymienionych w tym przepisie i jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. uchwałę NSA z dnia 15 lutego 2010 r. sygn. akt: II FPS 8/09, LEX nr 552012; także m.in. wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2009 r. sygn. akt: II FSK 568/08, LEX nr 513044). Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Za jego pomocą nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego, a w konsekwencji nie może on zmierzać do zarzucania błędnego rozstrzygnięcia sprawy (por. wyrok NSA z dnia 18 września 2014 r. II GSK 1096/13, LEX nr 1572587). Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. jest zatem przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z tej normy prawnej. W świetle powyższego, podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie mógł zostać uwzględniony. Analiza treści tego zarzutu prowadzi bowiem do wniosku, że w jego ramach skarżąca kasacyjnie próbuje w istocie zakwestionować prawidłowość dokonanej przez Sąd oceny prawnej co do uzasadnienia odmowy dopuszczenia A do udziału w postępowaniu z powodu jego zakończenia. Skarżąca kasacyjnie polemizuje zatem w ten sposób z oceną prawną zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, co w ramach tego zarzutu jest niedopuszczalne. To, że skarżąca nie zgadza się z dokonaną przez Sąd oceną prawną, nie oznacza, że został naruszony przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. Wbrew twierdzeniu skarżącej kasacyjnie, uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada wymogom przewidzianym w art. 141 § 4 p.p.s.a., zawiera bowiem wszystkie obligatoryjne elementy treści wymienione w tym przepisie, a zawarty w nim wywód prawny pozwala na jednoznaczne ustalenie i ocenę w toku kontroli instancyjnej tego, co stanowiło podstawę prawną rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym wyroku. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał podstawę prawną wyroku i wyjaśnił przyczyny podjętego rozstrzygnięcia, przedstawił stan sprawy, istotę zarzutów skargi i dokonał oceny zaskarżonego postanowienia. Sąd wyjaśnił w sposób wystarczający, dlaczego w rozpoznawanej sprawie uznał, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Dalej zaś idące w uzasadnieniu tego zarzutu kwestionowanie prawidłowości oceny prawnej i przyjętego w sprawie przez Sąd I instancji poglądu prawnego, nie mogło zostać w ramach tego zarzutu uwzględnione. W szczególności nie mogły zostać uwzględnione postawione w ramach tego zarzutu argumenty wskazujące na brak odniesienia się przez Sąd I instancji do zarzutu naruszenia art. 45 ust 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 4 ust. 1 dyrektywy 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2001 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej gdyż w istocie odnoszą się one do postępowania zakończonego wydaniem decyzji z dnia [...] października 2014 r. stwierdzającej wygaśnięcie decyzji SMP 2007. Natomiast przedmiotem oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego jest wyrok Sądu I instancji oddalający skargę na postanowienie Prezesa UKE z dnia [...] listopada 2014 r. o odmowie dopuszczenia A do udziału w postępowaniu z powodu zakończenia tego postępowania. Podobnie niezasadne są argumenty dotyczące braku oceny czy A wykazała na czym polega interes społeczny broniony przez nią w tej sprawie bowiem powodem odmowy dopuszczenia A do udziału w postępowaniu było jego zakończenie decyzją wydaną przed złożeniem wniosku o dopuszczenie do udziału w postępowaniu a nie uznanie, że A nie wykazała na czym polega interes społeczny broniony przez nią w tej sprawie. Niezgoda strony wnoszącej skargę kasacyjną na ocenę prawną Sądu I instancji wyrażoną w wyroku nie umożliwia jego skutecznego zakwestionowania z perspektywy naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Za chybione i niemogące wywołać zamierzonego skutku należy uznać również pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a. i art. 31 § 4 k.p.a. w którym A wskazała, że Prezes UKE nie zawiadomił jej o wszczęciu postępowania, w sprawie zakończonej wydaną decyzją z dnia [...] października 2014 r., a więc decyzją stwierdzającą wygaśnięcie decyzji SPM 2007 stwierdzić należy, iż zarzut ten jest również niezasadny. Po pierwsze zarzut ten w istocie odnosi się do postępowania zakończonego decyzją z [...] października 2014 r. stwierdzającą wygaśniecie decyzji SMP 2007. Nadto zgodnie z art. 31 § 4 k.p.a. organ administracji publicznej, wszczynając postępowanie w sprawie dotyczącej innej osoby, zawiadamia o tym organizację społeczną, jeżeli uzna, że może ona być zainteresowana udziałem w tym postępowaniu ze względu na swoje cele statutowe, i gdy przemawia za tym interes społeczny. Słusznie zatem Sąd I instancji zauważył, że z brzmienia tego przepisu wynika, iż obowiązek zawiadomienia organizacji społecznej o wszczęciu postępowania uzależniony jest od uznania organu, iż dana organizacja może być ze względu na swoje cele statutowe i interes społeczny zainteresowana sprawą. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przyznał rację organowi, który wskazywał, że odmienny był stan w przedmiocie decyzji SMP 2011 i decyzji SMP 2007, gdyż przy wydawaniu tej pierwszej A brało udział na prawach strony w postępowaniu dot. jej wydania. Tym samym organ przy jej wygaszaniu uznał za uzasadnione powiadomienie organizacji o wszczęciu postępowania w przedmiocie jej wygaszenia. Przy wydawaniu tej drugiej decyzji, tj. decyzji SMP 2007, A nie uczestniczyła w postępowaniu na prawach strony dotyczącym jej wydania zatem organ uznał, iż nie miał podstaw do stwierdzenia, że A może być ze względu na swoje cele statutowe i interes społeczny zainteresowana sprawą. Za nie uzasadniony uznać należy również zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a. i art. 109 § 1 k.p.a. poprzez oddalenie skargi A, podczas gdy Prezes UKE doręczył A decyzję stwierdzającą wygaśnięcie decyzji SMP 2007, a tym samym dopuścił ją do udziału w toczącym się postępowaniu administracyjnym. W odniesieniu do powyższego zarzutu wskazać należy, że decyzja z dnia [...] października 2014 r., stwierdzająca wygaśnięcie decyzji SPM 2007 została w tym też dniu doręczona B S.A. Czternastodniowy termin na złożenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy przez B S.A. upływał w dniu 6 listopada 2014 r. Doręczenie skarżącej kopii decyzji stwierdzającej wygaśnięcie decyzji SPM 2007 nastąpiło w dniu 14 listopada 2014 r. Tym samym brak jest podstaw do stwierdzenia na tej podstawie, iż poprzez doręczenie powyższej decyzji A została dopuszczona do udziału w sprawie poprzez doręczenie jej, na podstawie art. 109 § 1 k.p.a., jako stronie kopii decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny tak też wskazywał w powołanym wyżej wyroku z 6 lutego 2018 r. sygn. akt II GSK 1191/16. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny uznał wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej za nieusprawiedliwione i na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. oraz art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c/ w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c/ rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r. poz. 1804 ze zm.) w zw. z § 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2016 r. poz. 1667), zasądzając od skarżącej na rzecz Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej 240 zł, kwota ta stanowi wynagrodzenie pełnomocnika, który wziął udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym i prowadził sprawę w postępowaniu przed Sądem I instancji.