II SA/Kr 564/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Monika Niedźwiedź Sędziowie: sędzia WSA Magda Froncisz sędzia WSA Małgorzata Łoboz (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 grudnia 2022 r. przy udziale prokuratora Prokuratury Rejonowej Kraków Śródmieście –Wschód T. W. skargi M. B. i A. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 1 marca 2022 r., znak SKO.ZP/415/252/2021 w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania od decyzji w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego 1. odrzuca skargę A. W.; 2. oddala skargę M. B.. UZASADNIENIE Przedmiotem skargi M. B. i A. W. jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie znak SKO.ZP/415/252/2021 z 1 marca 2022 r. stwierdzające niedopuszczalność odwołania od decyzji Wójta Gminy K. znak PGK.6733.1.2018/4.2021 z 20 maja 2021 r. ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego dla budowy instalacji radiokomunikacyjnej na działce nr [...] obręb K. j. ewid. K. . W stanie faktycznym sprawy, organ I instancji wszczął na wniosek P. sp. z o.o. w W. (inwestor) z 6 sierpnia 2018 r. postępowanie administracyjne w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Organ dokonał obwieszczenia zawiadomienia o wszczęciu postępowania na tablicy ogłoszeń urzędu gminy. W toku postępowania do organu wpłynęło pismo z 9 stycznia 2020 r. od osób (m.in. skarżącego) sprzeciwiających się przedmiotowej budowie. Pismem z 27 stycznia 2020 r. odwołanie od wydanej przez organ decyzji z 14 stycznia 2020 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji złożyli J. S., J. P., H. W. i skarżący. W piśmie z 31 stycznia 2020 r., przekazującym odwołanie do organu II instancji, organ I instancji zaznaczył, że krąg postępowania ustalono na podstawie mapy dotyczącej usytuowania obszarów granicznych w rzucie poziomym na planie otoczenia stacji. Wśród stron wskazano skarżącego, natomiast zaznaczono, że pozostałym odwołującym się nie przysługuje przymiot strony. Rozpatrując odwołanie skarżącego, Kolegium decyzją z 29 czerwca 2020 r. uchyliło decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania, wskazując, że skarżący jest stroną niniejszego postępowania. Z kolei postanowieniem z 1 lipca 2020 r. Kolegium stwierdziło niedopuszczalność pozostałych odwołań, bowiem – zdaniem organu odwoławczego – pozostali odwołujący nie posiadają przymiotu stron. Pismem z 29 grudnia 2020 r. inwestor przedstawił mapę obrazującą obszar oddziaływania inwestycji zgodny z aktualnym stanem prawnym, tj. w związku z wejściem w życie rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz.U. z 2019 r. poz. 2448, dalej: rozporządzenie Ministra Zdrowia). Z przedstawionej mapy wynikało aktualne ograniczenie granic terenu inwestycji objętej wnioskiem, względem stanu prawnego na dzień składania wniosku. Decyzją z 20 maja 2021 r. organ I instancji ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego. Odwołanie od powyższej decyzji wywiódł skarżący. W piśmie z 10 czerwca 2021 r. przekazującym odwołanie do organu II instancji, Wójt wskazał, że zgodnie z rozporządzeniem Ministra Zdrowia, obszar oddziaływania inwestycji nie obejmuje działki skarżącego i nie jest on stroną postępowania. W piśmie z 24 czerwca 2021 r. inwestor podniósł, że zaktualizowany zgodnie z rozporządzeniem Ministra Zdrowia obszar oddziaływania inwestycji uległ zasadniczemu zmniejszeniu i aktualnie nie obejmuje nieruchomości skarżącego. Odwołanie od powyższej decyzji wywiedli również D. i M. W. oraz A. W.. Postanowieniem z 1 marca 2022 r. organ odwoławczy stwierdził niedopuszczalność odwołań. Kolegium zaznaczyło, że według stanu prawnego w dacie wszczęcia postępowania odwołujący byli stronami postępowania i w nim uczestniczyli. Niemniej, w związku z wejściem w życie rozporządzenia Ministra Zdrowia, zaktualizowany obszar oddziaływania inwestycji nie obejmuje nieruchomości stanowiących własność odwołujących, nie dysponują oni tytułami prawnymi do innych nieruchomości, pozostających w obszarze oddziaływania inwestycji, w konsekwencji osoby te nie są legitymowane do wniesienia odwołania. W skardze na powyższe postanowienie skarżący podniósł zarzuty naruszenia: – art. 107 § 1 pkt 4, 5, art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r. poz. 735 ze zm., dalej: K.p.a.) poprzez sformułowanie osnowy oraz jej uzasadnienia z rażącym naruszeniem prawa, ponieważ brak zastosowania konkretnych przepisów prawa materialnego z jednoczesnym ich uzasadnieniem nie pozwala na podjęcie polemiki z zaskarżonym postanowieniem. Ponadto brak precyzyjnego określenia parametrów technicznych oraz nieustalenie maksymalnych mocy EIRP anten oraz ich pochyleń na podstawie kart katalogowych i innych elementów wyklucza możliwość uznania decyzji za prawidłową; – art. 7, 8, 9, 77 § 1, 107 § 1 i 107 § 3 K.p.a. poprzez uznanie, że w przypadku wydawania decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego nie ma stron postępowania, ponieważ interes prawny posiada tylko osoba, której już na etapie składania wniosku ograniczono prawo do zagospodarowania nieruchomości. Ponadto zdaniem organu skarżący nie mają prawa do kwestionowania dokumentacji technicznej; – art. 38, 39, 74 ust. 3 Konstytucji w związku z przepisami rozporządzenia Ministra Zdrowia poprzez przyjęcie, że tylko przepisy tego aktu stanowią przepis odrębny, na podstawie którego ustala się obszar oddziaływania obiektu i to w sytuacji, gdy rozporządzenie Ministra Zdrowia zostało sporządzone bez udziału lekarzy i badań potwierdzających bezpieczeństwo nowej normy. Ponadto przepis ten nie dotyczy całego środowiska, lecz tylko jego części; – art. 107 § 3 w zw. z art. 28 K.p.a. poprzez pominięcie rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 czerwca 2016 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy przy pracach związanych z narażeniem na pole elektromagnetyczne, poprzez jego pominięcie i tym samym uznanie, że organ nie musi ustalać obszaru dla strefy pośredniej oraz zagrożenia w sytuacji, w której istnieje przepis odrębny; – art. 2, 6 ust. 1 lit. a, 9 ust. 2 i 3 Konwencji o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska, w zw. z art. 91 ust. 1-2 Konstytucji w powiązaniu z § 2 ust. 2 pkt 1 i 2 oraz § 3 ust. 2 pkt 1-3 oraz § 2 ust. 1 pkt 7 lit. a-d oraz § 3 ust. 1 pkt 8 lit. a-g rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r., w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016 r. poz. 71, dalej: rozporządzenie Rady Ministrów) poprzez przyjęcie, że nie stanowią one przepisów odrębnych, ponieważ właściciele sąsiednich nieruchomości nie mają prawa do kwestionowania decyzji wydanej bez decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i to bez ustalenia faktycznych maksymalnych mocy EIRP w danym sektorze stanowi nawet rażące naruszenie prawa; – art. 28 K.p.a. w związku z art. 143 Kodeksu cywilnego oraz art. 64 ust. 3 Konstytucji poprzez niedokonanie oceny przepisów w/w oraz uznanie, że przepis Kodeksu cywilnego nie mogą stanowić źródła interesu prawnego w odniesieniu skarżącego, pomimo że inwestycja narusza jego dobra chronione prawem i z tego powodu miał prawo do weryfikacji zaskarżonej decyzji. W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi, skarżący zaznaczył, że w identycznym stanie prawnym został on uznany za stronę postępowania przez Kolegium, które wydało decyzję z 29 czerwca 2020 r. Podniósł, że stwierdzenie przez organ odwoławczy, że wnoszący odwołanie nie jest stroną postępowania w rozumieniu art. 28 K.p.a, powinno nastąpić w drodze decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego. Zaznaczył, że organ powinien przeprowadzić analizę czy dana osoba ma interes prawny, aby uczestniczyć w postępowaniu. W ocenie skarżącego, organ musi dokonać oceny dokumentacji przedłożonej przez inwestora przez pryzmat konkretnych przepisów prawa materialnego, a współwłaściciele sąsiednich nieruchomości mają prawo sprawdzić czy wszystkie normy zostaną zachowane oraz czy inwestycja spełnia również wymogi innych przepisów. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zgodne z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718) zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art.135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Stosownie natomiast do treści art. 145 § 1 P.p.s.a. w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W pierwszym rzędzie podnieść należy, że odwołanie M. B. zostało wniesione istotnie z naruszeniem terminu, mianowicie jako przedwczesne. W sprawie niniejszej doręczenie zostało dokonane w formie publicznego obwieszczenia, w oparciu o art. 49 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem: § 1. Jeżeli przepis szczególny tak stanowi, zawiadomienie stron o decyzjach i innych czynnościach organu administracji publicznej może nastąpić w formie publicznego obwieszczenia, w innej formie publicznego ogłoszenia zwyczajowo przyjętej w danej miejscowości lub przez udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej właściwego organu administracji publicznej.§ 2. Dzień, w którym nastąpiło publiczne obwieszczenie, inne publiczne ogłoszenie lub udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej wskazuje się w treści tego obwieszczenia, ogłoszenia lub w Biuletynie Informacji Publicznej. Zawiadomienie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia, w którym nastąpiło publiczne obwieszczenie, inne publiczne ogłoszenie lub udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej. Datą obwieszczenia był dzień 20 maja 2021r. /k.555/, natomiast było ono wywieszone do publicznej wiadomości w dniach 24 05. 2021r. – 7.06.2021r. Skoro zawiadomienie uważa się za dokonane po upływie 14 dni od dnia, w którym nastąpiło publiczne obwieszczenie, to w przypadku tej sprawy zawiadomienie zostało dokonane po upływie 14 dni, czyli po dniu 7 czerwca 2021r. Zatem pierwszym dniem do wniesienia odwołania był 8 czerwca 2021r. Tymczasem odwołanie skarżącego zostało wniesione w dniu 7 czerwca 2021r, a więc przedwcześnie. W efekcie stanowisko organu odwoławczego pozostaje prawidłowe. Jeżeli bowiem środek zaskarżenia zostanie wniesiony przedwcześnie, to organ odwoławczy powinien stwierdzić niedopuszczalność tego środka na podstawie art. 134 k.p.a. ( por. np. wyrok NSA z dnia 4 lutego 2020 r. II OSK 1113/18, LEX nr 3065425). Jak to bowiem wskazał WSA w Lublinie w wyroku z dnia 17 stycznia 2013 r. II SA/Lu 748/12 LEX nr 1270458: "Wniesienie odwołania przed rozpoczęciem biegu terminu do dokonania tej czynności jest przedwczesne i nie może wywołać skutków prawnych. Wydanie decyzji przez organ drugiej instancji wskutek rozpatrzenia przedwczesnego środka zaskarżenia jest w istocie wydaniem decyzji z urzędu, bez wniosku strony" (tak samo wyrok WSA w Krakowie z dnia 27 lutego 2018 r. I SA/Kr 1165/17 LEX nr 2481381). Co do argumentów SKO w sprawie braku interesu prawnego M. B., to również są one trafne. Dany podmiot posiada interes prawny wtedy, gdy na podstawie konkretnego przepisu prawa może skutecznie żądać czynności organu w związku z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami tego podmiotu. To nie art. 28 k.p.a. wyznacza w danym postępowaniu dla konkretnej osoby status strony, ale odrębny przepis (norma prawna), który chroni prawa danej osoby, a celem postępowania administracyjnego jest wydanie rozstrzygnięcia ingerującego lub kształtującego te prawa (tak wyrok NSA z dnia 14 czerwca 2022 r. II OSK 2534/19 LEX nr 3370861). Inaczej mówiąc, podmiot, dla którego z przepisów prawa materialnego nie wypływają żadne uprawnienia ani obowiązki o charakterze prawnym, nie ma w świetle przepisu art. 28 k.p.a. przymiotu strony. Nie posiada więc legitymacji do kwestionowania zapadłych rozstrzygnięć. Od pojmowanego w taki sposób interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, kiedy to podmiot jest wprawdzie zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy, jednakże nie może wykazać w prowadzonym postępowaniu i w jego przedmiocie przepisu prawa, który stanowiłby podstawę jego roszczeń. Stroną postępowania prowadzonego w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego są właściciele lub użytkownicy wieczyści nieruchomości sąsiadującej bezpośrednio lub w dalszej odległości od nieruchomości objętej wnioskiem, jednakże pod warunkiem, że nieruchomość ta znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji. Status strony w postępowaniu prowadzonym w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego jest ściśle powiązany z legitymowaniem się prawem własności lub prawem użytkowania nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji. W przypadku braku tego rodzaju praw, po stronie podmiotów wykazujących wolę uczestnictwa w postępowaniu zachodzi zatem jedynie interes faktyczny, który nie jest tożsamy z interesem prawnym, będącym warunkiem koniecznym do uznania za stronę postępowania. Podobne stanowisko zajął WSA w Gdańsku w wyroku z dnia 8 maja 2019 r. II SA/Gd 16/19, LEX nr 2676889: " Dla ustalenia stron postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, innych niż wnioskodawca, konieczne jest przede wszystkim prawidłowe ustalenie terenu objętego oddziaływaniem planowanego przedsięwzięcia, przy czym przyjąć należy, że chodzi o każde oddziaływanie, a nie tylko takie, które przekracza określone dopuszczone prawem normy tego oddziaływania. Stroną analizowanego postępowania jest więc niewątpliwie właściciel każdej nieruchomości położonej na terenie objętym tak rozumianym oddziaływaniem planowanego przedsięwzięcia (wynikającym z konkretnej normy prawnej)". M. B. w momencie składania wniosku przez inwestora, jako właściciel działki nr [...], miał interes prawny do uczestniczenia w postępowaniu, albowiem jego nieruchomość znajdowała się w obszarze oddziaływania inwestycji. Jednakże prawidłowo wskazało SKO, że na skutek zmiany stanu prawnego, drastycznie zmienił się obszar oddziaływania, co powoduje, że w sposób oczywisty skarżący utracił interes prawny, rozumiany tak, jak to wskazano wyżej. Ta zmiana stanu prawnego to zmiana dokonana Rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (DZ.U. 2019, poz. 2448), które weszło w życie dnia 1.01.2020r. Sposób, w jaki zmienił się obszar oddziaływania w stosunku do poprzedniego rozporządzenia, obrazuje mapa przedłożona przez inwestora /k.383/, z której wynika, że nieruchomość skarżącego znajduje się obecnie daleko poza obszarem oddziaływania planowanej inwestycji. W tej sytuacji już na pierwszy rzut oka można uznać, że brak obecnie interesu prawnego po stronie skarżącego. Ta okoliczność dodatkowo przemawia za prawidłowością rozstrzygnięcia SKO. Na marginesie trzeba powiedzieć, że do niedawna przy okazji badania kwestii oddziaływania brano pod uwagę przepisy Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U.2019.1839), wskazującego przedsięwzięcia mogące potencjalnie lub znacząco oddziaływać na środowisko, także w zakresie stacji bazowych. Jednakże przepisy dotyczące instalacji radiolokacyjnych, radionawigacyjnych i radiokomunikacyjnych, a to § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 zostały uchylone przez § 1 pkt 1 lit. b oraz odpowiednio § 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia z dnia 5 maja 2022 r. (Dz.U.2022.1071) zmieniającego powyższe rozporządzenie z dniem 4 czerwca 2022 r. Jak chodzi o przepis przejściowy, to § 2 rozporządzenia zmieniającego brzmiał następująco: "Do przedsięwzięć, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 7 oraz w § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia zmienianego w § 1, w przypadku których przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia wszczęto i nie zakończono przynajmniej jednego z postępowań w sprawie decyzji, o których mowa w art. 71 ust. 1 oraz art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, lub zgłoszeń, o których mowa w art. 72 ust. 1a tej ustawy, stosuje się przepisy rozporządzenia zmienianego w § 1 w brzmieniu nadanym niniejszym rozporządzeniem. Trzeba w tym miejscu zaznaczyć, że w art. 72 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko nie wymieniono decyzji o lokalizacji celu publicznego. W ocenie Sądu jednak do tej decyzji wskazany § 2 rozporządzenia zmieniającego stosuje się odpowiednio. W art. 72 wymieniono bowiem decyzję o ustaleniu warunków zabudowy, a są to decyzje wydawane w oparciu o ten sam akt prawny, czyli ustawę o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Takie samo stanowisko w przedmiocie zbliżonego charakteru obu decyzji zajął WSA w Gorzowie Wielkopolskim w wyroku z dnia 18 stycznia 2018 r. II SA/Go 1026/17 LEX nr 2437765 teza 6: "W art. 72 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy z 2008 r. wymieniono tylko decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydaną na podstawie u.p.z.p., nie wskazując na decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Jednak uznać należy, iż powyższy przepis odnieść można także do decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, mając na uwadze, iż do decyzji o warunkach zabudowy stosuje się odpowiednio znaczną część przepisów dotyczących decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz, że obie te instytucje uregulowane są w tym samym rozdziale u.p.z.p., spełniając w istocie ten sam cel, tylko w odniesieniu do różnych przedsięwzięć". Podobnie wśród decyzji z art. 72 ust. 1 umieszcza decyzję o lokalizacji celu publicznego ( choć w innym kontekście, bo w odniesieniu do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach) wyrok WSA w Kielcach z dnia 6 kwietnia 2020 r. II SA/Ke 212/20, LEX nr 2977791: "Choć decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego nie została wymieniona w art. 72 ust. 1 u.u.i.ś., który określa, przed uzyskaniem jakich decyzji następuje wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, niewątpliwie należy ją ocenić jako decyzję wymagającą wcześniejszego uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (o ile przepisy szczególne wskazują na taką konieczność)". W rezultacie przy przyjęciu, że § 2 rozporządzenia zmieniającego należy odnieść także do decyzji o lokalizacji celu publicznego, w niniejszej sprawie stosować należało Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w nowym brzmieniu, a więc bez wcześniejszych ograniczeń. Oznacza to, że jedynymi normami prawnymi związanymi z obszarem oddziaływania były te wynikające ze wskazanego Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku. Jednakże, jak to już wcześniej wskazano, z opisanego rozporządzenia w nowym brzmieniu nie można wyprowadzić ograniczeń i elementów oddziaływujących na nieruchomość skarżącego. Wobec tego brak interesu prawnego na tym etapie postępowania jest oczywisty. W świetle zarysowanego stanu prawnego pozostają bezskuteczne zarzuty naruszenia wskazanych w skardze przepisów i norm Konstytucji. Z wymienionych przyczyn na zas. art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.