II SAB/Kr 137/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Człowiekowska (spr.) Sędziowie: WSA Monika Niedźwiedź WSA Sebastian Pietrzyk po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. G. na bezczynność Wójta Gminy Wierzchosławice w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 18 stycznia 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej I. stwierdza, że Wójt Gminy Wierzchosławice dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, II. zobowiązuje Wójta Gminy Wierzchosławice do wydania aktu lub dokonania czynności w sprawie z wniosku z dnia 18 stycznia 2023 r., w terminie 7 dni od dnia doręczenia organowi akt, III. zasądza od Wójta Gminy Wierzchosławice na rzecz skarżącego M. G. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE Wnioskiem z dnia 18 stycznia 2023 r. (data wpływu do organu) M. G. zwrócił się do Wójta Gminy W. o udostępnienie kopii decyzji pozwolenia na budowę dla budynku zlokalizowanego na działce nr [...] w W. wraz z kopią warunków zabudowy oraz kopią planu zagospodarowania terenu, rzutów najwyższej kondygnacji (poddasza) oraz parteru, będących częścią projektu budowlanego, stanowiącego załącznik do pozwolenia na budowę. W odpowiedzi na powyższe, pismem z dnia 1 lutego 2023 r. organ podał, że zakres wnioskowanych informacji nie dotyczy spraw publicznych, o których mowa w art. 1 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902 t.j.). Zgodnie bowiem z §5 pkt 2 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Każdorazowo organ, rozważając udostępnienie informacji publicznej, która w sposób bezpośredni lub pośredni dotyczy osoby fizycznej, zobligowany jest do wyważenia jej prawa do prywatności względem wartości publicznej w postaci dostępu do informacji publicznej. Organ uwzględnił, że wnioskowany dokument nie dotyczy obiektu użyteczności publicznej, lecz budynku mieszkalnego osoby prywatnej, a jego udostępnienie będzie równoznaczne ze zgodą na poznanie przez dowolne osoby trzecie dokładnego rozkładu znajdujących się w budynku mieszkalnym pomieszczeń, przebiegu instalacji, w tym ich przeznaczenia, co może godzić w intymność zamieszkiwania i poczucie bezpieczeństwa osób tam zamieszkałych. Pismem z dnia 7 lutego 2023 r. skarżący podniósł, że wbrew twierdzeniom organu, wniosek z dnia 18 stycznia 2023 r. dotyczy spraw publicznych. Przepis art. 5 ust. 2 u.d.i.p. nie zawiera żadnych wykluczeń ze spraw publicznych lecz dotyczy ograniczeń w dostępie do informacji publicznej. Ograniczenie prawa dostępu do informacji publicznej nie może być "powodem" (jak stwierdzono w treści pisma AS0.1431.6.2023.JB) do wykluczenia jakiejkolwiek sprawy ze spraw publicznych (brak spójności logicznej). W związku z powyższym skarżący powielił wniosek o udostępnienie kopii decyzji pozwolenia na budowę oraz kopii decyzji o warunków zabudowy dla obiektu zlokalizowanego na działce nr [...]. Z uwagi na ochronę prywatności oraz w nawiązaniu do orzecznictwa sądowego wniósł o przesłanie ww. kopii aktów administracyjnych w zanonimizowanej formie oraz bez projektu budowlanego. Jak podał, taka forma nie będzie umożliwiała poznania przez dowolne osoby trzecie dokładnego rozkładu znajdujących się w budynku mieszkalnym pomieszczeń, przebiegu instalacji, w tym ich przeznaczenia co mogłoby godzić w intymność zamieszkiwania i poczuci bezpieczeństwa osób tam zamieszkałych. Pismem z dnia 13 lutego 2023 r. organ zwrócił się do skarżącego o doprecyzowanie wniosku o udostępnienie informacji publicznej - w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania, poprzez podanie roku, w którym zostało wydane pozwolenie na budowę oraz decyzja o warunkach zabudowy dla obiektu znajdującego się na działce nr [...] w miejscowości W.. Wyjaśniono, że Urząd Gminy W. nie posiada scyfryzowanego archiwum i bez podania konkretnych ram czasowych nie jest możliwe odszukanie akt sprawy. Jednocześnie na podstawie art. art. 13 ust. 2 u.d.i.p. powiadomiono wnioskodawcę wyznaczeniu nowego terminu na rozpatrzenie wniosku, na dzień 20 marca 2023 r. Pismem z dnia 14 lutego 2023 r. skarżący podał, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej z dnia 18 stycznia 2023 r. został sformułowany w sposób jednoznaczny i pozwalający na jego identyfikację przez organ. Powtórzył, że informacji, których udostępnienia się domaga, to decyzja o warunkach zabudowy dla działki nr [...] oraz decyzja o pozwoleniu na budowę dla budynku zlokalizowanego na ww. działce. Pismem z dnia 7 marca 2023 r. znak: ASO.1431.6.2023.JB, Wójt Gminy W., poinformował skarżącego o pozostawieniu jego wniosku z dnia 18 stycznia 2023 r. bez rozpoznania, z uwagi na niesprecyzowanie wniosku. Pismem z dnia 5 kwietnia 2023 r. skarżący złożył do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie ponaglenie na nierozpatrzenie przez Wójta Gminy W. jego wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 18 stycznia 2023 r. Postanowieniem z dnia 18 kwietnia 2023 r. znak: SKO.IP/4105/12/2023 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnowie uznało ponaglenie za nieuzasadnione. W dniu 7 czerwca 2023 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Wójta Gminy W. polegającą na nierozpoznaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 18 stycznia 2023 r. Skarżący zarzucił organowi naruszenie przepisów: - art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek; - art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym, że informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, poprzez niezasadne uznanie, iż przedmiotem wniosku nie jest udostępnienie informacji publicznej, a w konsekwencji nieudostępnienie informacji publicznej na wniosek; - art. 10 ust. 1 UDIP, w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej udostępniana jest na wniosek, poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji, podczas gdy w sprawie nie została wydana decyzja o odmowie udostępnienia informacji publicznej; - art. 16 ust. 1 w zw. z art. 5 UDIP w zakresie, w jakim odmowa udostępnienia informacji następuje w drodze decyzji, poprzez jego niezastosowanie skutkujące brakiem wydania decyzji administracyjnej w przypadku ograniczenia prawa do informacji. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że organ w piśmie z dnia 1 lutego 2023 r. posłużył się przepisami UDIP w sposób błędny i wykluczający się wzajemnie. Stwierdził, że zakres wnioskowanych informacji "nie dotyczy spraw publicznych", a w uzasadnieniu posłużył się przepisami UDIP w zakresie ograniczenia w udostępnieniu informacji publicznej. Zdaniem skarżącego, po pierwsze uznanie przez organ wniosku o udostępnienie informacji jako niedotyczącego informacji publicznej było niezasadne i naruszające art. 1 ust.1 UDIP. Po drugie, organ uznając wnioskowane informacje za publiczne, ale podlegające ograniczeniu na podstawie art. 5 pkt 2 UDIP, jednocześnie nie wydając decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej naruszył przepis art. 16 ust. 1 UDIP oraz przepis art. 10 ust. 1 UDIP. Tym samym organ pozostawał w bezczynności. Z kolei w piśmie z dnia 7 marca 2023 r., błędnie zastosował przepis art. 64 §2 kpa do wniosku o udostępnieniu informacji publicznej, pozostawiając wniosek ten bez rozpoznania. Z orzecznictwa sądów administracyjnych wynika bowiem, że wnioski o udostępnienie informacji publicznej nie są podaniami w rozumieniu kpa, a przepisy ustawy o dostępie informacji publicznej nie przewidują możliwości wzywania strony o uzupełnienie braków wniosku na podstawie art. 64 § 2 kpa, jak również pozostawiania takiego wniosku bez rozpoznania. Ponadto, jak wynika z podanej przez organ informacji, brak możliwości lub trudności w udostępnieniu wnioskowanej informacji publicznej wynikają z problemów organizacyjnych organu. W piśmie z dnia 7 marca 2023 r. organ stwierdził bowiem: "Urząd Gminy W. nie posiada archiwum w formie cyfrowej i bez podania konkretnych ram czasowych nie jest możliwe odszukanie akt sprawy". Tymczasem, zdaniem skarżącego odszukanie akt sprawy bez archiwum cyfrowego jest możliwe, wymaga jedynie dłuższego czasu na wykonanie tej czynności. Organ podejmując decyzję o pozostawieniu ponowionego przeze mnie wniosku bez rozpoznania po raz kolejny naruszył art. 10 ust. 1 UDIP. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy W. przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania z wniosku skarżącego i wniósł o oddalenie skargi. W ocenie Wójta nie dopuścił się on bezczynności. Organ nie kwestionuje, że decyzja administracyjna jest co do zasady informacją publiczną, co zresztą potwierdza utrwalone orzecznictwo sądów administracyjnych. Treść aktów administracyjnych po ich anonimizacji winna zostać udostępniona w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, jako informacja publiczna prosta (zob.: wyrok WSA w Krakowie z dnia 30 stycznia 2009 r., II SA/Kr 1258/08, por. wyrok NSA w Łodzi z dnia 17 października 2006 r., I OSK 1347/05). Również treść decyzji o warunkach zabudowy jest informacją publiczną (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 18 lutego 2010 r., IV SAB/Po 71/09). Organ wyjaśnił, że w odpowiedzi na ww. wniosek, zawartej w piśmie z dnia 1 lutego 2023 r. kwestionował jedynie możliwość udostępnienia projektu budowlanego jako informacji publicznej. W dalszej korespondencji ze skarżącym również nie kwestionował faktu, że decyzja stanowi informację publiczną, a jedynie okoliczność, że wniosek powinien zostać sprecyzowany przynajmniej o datę wydania decyzji, a nadto sprecyzowanie wniosku w zakresie daty wydania decyzji o pozwoleniu na budowę pozwoliłoby na ustalenie organu właściwego do wydania decyzji pozwolenia n budowę i do udostępnienia wnioskowanej informacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 119 pkt 4 w zw. z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2023 r. poz. 1634, dalej: P.p.s.a.) sprawa niniejsza ze skargi na bezczynność została rozpoznana w trybie uproszczonym, na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 i w zw. z art. 3 § 1 P.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę praw strony przez doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Z kolei w myśl przepisu art. 149 § 1 P.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Według § 1a powołanego przepisu jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Wedle zaś § 1b art. 149 Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2 może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Zgodnie z § 2 art. 149 Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości lub w części (art. 151 P.p.s.a.). Zauważyć również należy, że stosownie do art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. 2022 r. poz. 902, dalej: u.d.i.p) do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy P.p.s.a., z tym że: 1) przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi, 2) skargę rozpatruje się w terminie 30 dni od dnia otrzymania akt wraz z odpowiedzią na skargę. Skarga do sądu administracyjnego na bezczynność w przedmiocie dostępu do informacji publicznej nie wymaga poprzedzenia jej środkiem zaskarżenia wskazanym w art. 52 P.p.s.a. Skarga w przedmiotowej sprawie okazała się zasadna. Prawo dostępu do informacji publicznej wyrażone zostało w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, który stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Stosownie do art. 61 ust. 2 Konstytucji RP prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu. Sposób realizacji prawa do informacji publicznej określa ww. ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Określa ona m.in., że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w tej ustawie (art. 1 ust. 1), a nadto określa podmioty zobowiązane do udzielania informacji publicznej (art. 4), jak też katalog informacji (otwarty) mieszczących się w zakresie przedmiotowym prawa do informacji publicznej (art. 6). Rozpatrzenie wniosku o udostępnienie informacji publicznej wymaga ustalenia następujących kwestii: czy adresat wniosku jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia żądanej informacji, czy przedmiot wniosku dotyczy informacji publicznej, czy żądana informacja publiczna znajduje się lub może się znajdować w posiadaniu zobowiązanego podmiotu, czy jest to informacja prosta czy przetworzona, czy udostępnienie żądanych informacji nie podlega ograniczeniu ze względu na wartości prawnie chronione, czy organ posiada środki techniczne umożliwiające udostępnienie informacji w sposób wskazany przez wnioskodawcę. Jeśli zatem przedmiotem żądania wnioskodawcy jest informacja publiczna w rozumieniu ww. ustawy, a organ będący adresatem wniosku taką informację posiada, udostępnia ją w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.). Udostępnienie informacji następuje w formie czynności materialno-technicznej i nie wymaga podjęcia jakiegokolwiek rozstrzygnięcia. Jeśli natomiast udostępnienie informacji publicznej jest niedopuszczalne z przyczyn określonych w ustawie, organ powinien odmówić udostępnienia informacji publicznej, co wymaga podjęcia rozstrzygnięcia w formie decyzji administracyjnej (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Podstawy do wydania takiej decyzji zachodzą na przykład w sytuacji, gdy żądana informacja, pomimo posiadania walorów informacji publicznej, jest informacją chronioną na zasadach przewidzianych w art. 5 ust. 1 lub ust. 2 u.d.i.p. Nie wydaje się natomiast decyzji odmownej w sytuacji, w której żądana informacja nie posiada waloru informacji publicznej lub gdy adresat wniosku nie posiada żądanej informacji publicznej, a także gdy wnioskodawca żąda udzielenia informacji publicznych, w stosunku do których dostęp odbywa się na odrębnych zasadach. Obowiązkiem organu jest wówczas zawiadomić wnioskodawcę o przyczynie, która uniemożliwia zrealizowanie wniosku. W konsekwencji stan bezczynności podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej oznacza sytuację, w której "mimo upływu ustawowych terminów nie udostępnia żądanej informacji w sposób i formie zgodnych z wnioskiem, nie wydaje decyzji, gdy zachodzą podstawy do odmowy udostępnienia informacji publicznej z przyczyn wskazanych w art. 5 u.d.i.p. albo umorzenia postępowania w przypadku przewidzianym w art. 14 ust. 2 tej ustawy, bądź nie informuje wnioskodawcy o tym, że objęta wnioskiem informacja nie stanowi informacji publicznej i nie podlega udostępnieniu w trybie przepisów powołanej ustawy" (wyrok NSA z dnia 21 lipca 2017 r., sygn. akt I OSK 2808/15, Lex nr 2348878); "nie powiadamia pisemnie wnioskodawcy o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i nie wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie, jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.)" (wyrok NSA z dnia 5 grudnia 2017r., sygn. akt I OSK 753/17, Lex nr 2429333), czy też nie podejmuje żadnych działań wobec wniosku o udostępnienie informacji publiczne lub odmawia jej udzielenia w nieprzewidzianej prawem formie prawnej (tak wyrok NSA z dnia 29 maja 2018r., sygn. akt I OSK 1998/16, Lex nr 2509307). Na równi z brakiem podjęcia przez organ określonych czynności względem wniosku o udostępnienie informacji publicznej traktowane jest także "udzielenie wnioskodawcy informacji innej niż ta, o którą wnosił, a także przedstawienie informacji niebędącej pełną odpowiedzią na wniosek zainteresowanego" (wyrok NSA z dnia 29 maja 2018 r., sygn. akt I OSK 1998/16, Lex nr 2509307). W przedmiotowej sprawie wnioskiem skarżącego skierowanym do Wójta Gminy W. objęte było udostępnienie kopii decyzji pozwolenia na budowę dla budynku zlokalizowanego na działce nr [...] w W. wraz z kopią warunków zabudowy oraz kopią planu zagospodarowania terenu, rzutów najwyższej kondygnacji oraz parteru będących częścią projektu budowlanego stanowiącego załącznik pozwolenia na budowę. Nie ulega wątpliwości, że Wójt Gminy W., jako organ władzy publicznej, należy do podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji publicznej, co potwierdza art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Nie powinno też budzić wątpliwości to, że żądane przez wnioskodawcę dokumenty, tj. decyzja o warunkach zabudowy oraz decyzja o pozwoleniu na budowę wraz z złącznikiem do niej, tj. zatwierdzonym tą decyzją projektem budowlanym stanowią informację publiczną (por. wyrok WSA w Krakowie z 30 stycznia 2009, II SA/Kr 1258/08, wyrok NSA z dnia 15 lipca 2021 r., III OSK 3252/21, wyrok NSA z 31 marca 2023 r., III OSK 7520/21). Niewątpliwie decyzja administracyjna stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 6 ust. 2 u.d.i.p., który dokument ten definiuje jako treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy. Ze względu na zawarte w decyzji rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej, podjęte przez organ administracji w związku z wykonywanymi kompetencjami, decyzja stanowi informację o działalności organów władzy publicznej w rozumieniu art. 61 ust. 1 Konstytucji RP. Wskazane powyżej kwestie dotyczące rozumienia informacji publicznej finalnie okazały się w sprawie bezsporne, bowiem Wójt Gminy W. w toku korespondencji ze skarżącym zmodyfikował swoje pierwotne stanowisko, niezgodne z powyższymi założeniami. Finalnie kwestią sporną okazało się to, czy wnioskodawca zobowiązany był sprecyzować daty wydania decyzji celem umożliwienia organowi wyszukania ich. Zdaniem Sądu, w tej kwestii rację ma skarżący, twierdząc, że daty żądanych decyzji są jednym z elementów informacji publicznej, której się domaga, a po stronie organu administracji publicznej jest ustalenie, czy określone dokumenty są w jego posiadaniu i to niezależnie od tego, czy organ posiada rejestry w formie elektronicznej, czy też w postaci tradycyjnej papierowej, czy też w ogóle nie prowadził lub nie prowadzi rejestrów. Jeśli chodzi o decyzje dotyczące nieruchomości (w kontekście, co należy zaznaczyć, rozpatrywanego żądania skarżącego), wystarczające było określenie we wniosku oznaczenia lub położenia nieruchomości, której żądane dokumenty dotyczą. A zatem w odpowiedzi na wniosek skarżącego Wójt Gminy W. powinien był udzielić jednoznacznej informacji, czy są w jego posiadaniu żądane przez skarżącego decyzje dotyczące działki nr [...] w W. , uwzględniając, że obowiązek udostępnienia dotyczy nie tylko dokumentów urzędowych wydanych przez podmiot zobowiązany, lecz również dokumentów urzędowych, które są w jego posiadaniu. Jeśli przedmiotowe decyzje organ posiadał, powinien był rozważyć dalsze kwestie w szczególności związane ze sposobem udostępnienia informacji publicznej, czy też ochroną wartości uzasadniających ewentualną odmowę udostępnienia informacji publicznej, w tym prywatności lub tajemnicy przedsiębiorcy (vide: art. 5 ust. 2 w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Tymczasem w przedmiotowej sprawie organ pismem z 7 marca 2023 roku poinformował skarżącego o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania z powodu braku doprecyzowania wniosku co do daty wydania żądanych decyzji. Stanowisko takie, co wskazano powyżej, jest błędne i w konsekwencji oznacza, że Wójt Gminy Wierzchosławice dopuścił się bezczynności, o czym orzeczono w punkcie I sentencji wyroku. Oceniając charakter zaistniałej bezczynności - jak tego wymaga art. 149 § 1a p.p.s.a. - Sąd, po analizie całokształtu okoliczności faktycznych sprawy, uznał, że nie miała ona miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W orzecznictwie wskazuje się, że kwalifikacja naruszenia prawa jako rażącego oznacza stan, w którym wyraźnie, ewidentnie naruszono treść obowiązku wynikającego z przepisu prawa i naruszenie to posiada pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako "zwykłe" naruszenie prawa. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, ale musi być ono znaczne i niezaprzeczalne oraz pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności czy oczywistego lekceważenia przepisów (por. np. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r. sygn. akt I OSK 675/12; postanowienie NSA z dnia 27 marca 2013 r. sygn. akt II OSK 468/13, wyrok NSA z dnia 29 listopada 2018 r. sygn. akt II GSK 1619/18). W niniejszej sprawie sytuacja taka nie wystąpiła. Wobec stwierdzenia bezczynności organu, ponieważ do dnia wyrokowania żądana informacja publiczna nie została skarżącemu udzielona, należało zobowiązać organ do wydania aktu lub dokonania czynności w zakreślonym terminie, na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a., co też Sąd uczynił w punkcie II sentencji wyroku. W punkcie III sentencji wyroku Sąd postanowił o kosztach postępowania podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. zasądzając od organu na rzecz skarżącego M. G. kwotę 100 zł uiszczoną przez skarżącego tytułem wpisu sądowego od skargi.