II OSK 1562/07

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wiesław Kisiel /spr./ Sędziowie sędzia NSA Krystyna Borkowska sędzia NSA Zygmunt Zgierski Protokolant Marcin Sikorski po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej D. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 5 grudnia 2006 r., sygn. akt II SA/Ol 73/06 w sprawie ze skargi D. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia [...] listopada 2005 r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 5 grudnia 2006 r., II SA/Ol 73/06 oddalił skargę D. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia [...] listopada 2005 r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy. W uzasadnieniu Sąd podał następujący stan faktyczny i prawny: 1. Wójt Gminy S., po rozpatrzeniu wniosku D. J., decyzją z dnia [...] maja 2005, nr [...] znak: [...] ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, wolnostojącego z garażem na działce nr [...], obręb D.. 2. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Olsztynie, po rozpatrzeniu odwołania I. Z., decyzją z dnia [..] listopada 2005 r. nr [...] uchyliło w całości decyzję organu I instancji z dnia [...] maja 2005 r. i przekazało sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Określenie w decyzji organu I instancji maksymalnej wysokości zabudowy do 9 m jest niezasadne. D. J. nie określił tej wysokości w swym wniosku. Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej lub dolnej krawędzi okapu na obszarze analizowanym wynosi ok. 4 m. Kąt nachylenia połaci dachowej określono w granicach od 35o do 45o, natomiast w części tekstowej analizy brak w tym zakresie ustaleń, a z części graficznej wynika, iż kąt ów wynosi 45o. W analizie brak danych dotyczących kierunku kalenicy do osi drogi, Organ nie wskazał podstawy prawnej wyznaczenia w załączniku graficznym nr 1 do decyzji nieprzekraczalnych linii zabudowy. Zasadny jest zarzut braku precyzyjnego wyznaczenia granic obszaru analizowanego, ponieważ załącznik graficzny nr 3 nie obrazuje stanu zagospodarowania obszaru po zachodniej stronie działki nr [...]. Uniemożliwia to jednoznaczne przesądzenie funkcji obszaru analizowanego dla wspomnianej działki. W ocenianej decyzji ustalone zostały warunki zabudowy dla garażu (z pominięciem jego cech, wskaźników i gabarytów) pomimo, iż ta inwestycja nie została objęta wnioskiem D. J. W aktach sprawy brak dowodu na zawiadomienia stron o wszczęciu postępowania, 3. Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia [...] listopada 2005 r. złożył D. J.. W sprzeczności z treścią art.28 K.p.a. oraz art.6 ust.2 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz.717 ze zm.) przyznano I. Z. status strony w postępowaniu administracyjnym. I. Z. nie domagał się ochrony realnego interesu prawnego wynikającego z konkretnych przepisów prawa, a jedynie - swojego interesu faktycznego polegającego na tym, że nie chce, aby w sąsiedztwie jego posesji ktokolwiek wybudował w przyszłości dom i ewentualnie wdawał się z nim w spór o zakres korzystania z prawa własności. Obszar analizowany został wyznaczony przez organ I. instancji w sposób prawidłowy, gdyż z jego pisemnej analizy wynika, że od strony południowej i zachodniej działka skarżącego otoczona jest niezabudowanymi działkami. Logiczne i sensowne jest zatem, że analiza zagospodarowania terenu pod kątem cech zabudowy faktycznie ograniczać się musiała do strony północnej i wschodniej obejmujących działki zabudowane, a część graficzna nie obejmuje działek niezabudowanych. W analizie nie pominięto przy tym działek niezabudowanych, gdyż w każdej części tabeli zostały ujęte opisy jej danych cech. Brak ujęcia działek niezabudowanych w graficznym załączniku do decyzji nie daje podstaw do stwierdzenia, że obszar analizowany został źle wyznaczony, skoro jego zakres wynika z części pisemnej. Podobnie niezasadne są zarzuty co do wyznaczenia kierunku kalenicy, kąta nachylenia połaci i objęcia garażu decyzją (skoro garaż jest elementem budynku). Wysokość zabudowy określona została na 9 m i wynika zapewne z oczywistej omyłki pisarskiej i na pewno może ulec zmianie w postępowaniu prowadzonym przed organem odwoławczym, podobnie jak inne zakwestionowane elementy. 4. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 5 grudnia 2006 r., II SA/Ol 73/06 oddalił skargę D. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia [...] listopada 2005 r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy. I. Z. posiadał przymiot strony (w rozumieniu art.28 K.p.a.) w postępowaniu administracyjnym zakończonym zaskarżoną decyzją. I. Z. jest właścicielem działki nr [...], która bezpośrednio przylega do działki [...], dla której były ustalane warunki zabudowy. Z utrwalonej linii orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, iż w sprawie ustalenia warunków zabudowy stronami postępowania są właściciele nieruchomości sąsiednich, w takim zakresie w jakim inwestycja narusza ich uzasadnione prawem chronione interesy. Podstawę materialnoprawną interesu prawnego właścicieli sąsiednich nieruchomości, który daje im przymiot strony w postępowaniu prowadzonym w sprawie wydania decyzji w przedmiocie warunków zabudowy stanowi art.6 ust.2 pkt 2 oraz art.54 pkt 2 lit.d w zw. z art.64 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym Organ I instancji nie zawiadamiając stron o wszczęciu postępowania naruszył art.10 § 1 K.p.a. Jest to kwalifikowana wada procesowa, którą organ odwoławczy zobowiązany był wziąć pod uwagę rozpoznając wniesione odwołanie. Organ odwoławczy, aby dokonać oceny prawidłowości ustalenia stanu faktycznego, musiałby przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w całości albo w znacznej części, do czego nie jest uprawniony, nie mieści się to bowiem w jego kompetencji. Tzw. zasada dobrego sąsiedztwa (art.61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) uzależnia zmianę w zagospodarowaniu terenu od dostosowania się do cech charakterystycznych do już istniejącego zagospodarowania terenu sąsiedniego. W celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza obszar analizowany wokół działki budowlanej (której dotyczy wniosek) i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art.61 ust.1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (§ 3 ust.1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, Dz.U. nr 164, poz.1588 dalej "rozporządzenie w sprawie nowej zabudowy") Granice obszaru analizowanego zaznacza się na kopii mapy, o której mowa w art.52 ust.2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów (§ 3 ust.2 rozporządzenia w sprawie nowej zabudowy). Mapa stanowiąca załącznik nr 3 do decyzji organu I instancji została wykonana niezgodnie z § 3 ust.1 rozporządzenia w sprawie nowej zabudowy. Mapa nie przedstawia bowiem terenu wokół analizowanej działki. Brak wyznaczenia terenu wokół działki uniemożliwia dokonanie oceny, w jakiej faktycznie odległości znajduje się zakład produkcyjny wymieniony w odwołaniu I. Z., czy może on mieć jakikolwiek wpływ na zasady dobrego sąsiedztwa w sprawie, czy na terenie przylegającym do działki, a nie przedstawionym na mapie, znajdują się np. obiekty budowlane inne niż budynki, które mogą być przeszkodą do wydania w sprawie pozytywnej dla inwestora decyzji. Zasadnie Kolegium podniosło, że sentencja decyzji organu I instancji nie jest zgodna z wnioskiem strony (wniosek obejmował jedynie ustalenie warunków zabudowy dla budowy budynku mieszkalnego, a w decyzji określono warunki zabudowy dla budynku mieszkalnego z garażem.) Ponadto decyzja Wójta Gminy S. niewłaściwie (a przynajmniej mało precyzyjnie) określa takie elementy zabudowy jak maksymalna wysokość zabudowy do 9m, kąt nachylenia połaci dachowej. Ponadto brak jest w analizie ustalenia kierunku głównej kalenicy w stosunku do frontu działki (§ 8 rozporządzenia w sprawie nowej zabudowy). 5. W skardze kasacyjnej D. J. zarzucił wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 5 grudnia 2006 r.: a) naruszenie przepisów postępowania poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie w sprawie, co miało wpływ na treść rozstrzygnięcia: - art.28 K.p.a. poprzez przyznanie uczestnikowi I. Z. statusu strony w postępowaniu administracyjnym i sądowoadministracyjnym; - art.61 § 4 K.p.a. poprzez przyjęcie, że strony postępowania administracyjnego nie zostały zawiadomione o wszczęciu postępowania; b) naruszenie prawa materialnego poprzez nieprawidłowe zastosowanie: - art.6 ust.2 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez przyjęcie, że I. Z. przysługuje interes prawny podlegający ochronie przy zagospodarowaniu terenów należących do skarżącego D. J.; - art.61 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z §§ 3, 7 i 8 rozporządzenia w sprawie nowej zabudowy poprzez przyjęcie, że w sposób nieprawidłowy w uchylonej decyzji organu administracyjnego pierwszej instancji został określony obszar analizowany, wysokość zabudowy oraz geometria dachu.; Uzasadniając zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art.28 K.p.a. i art.6 ust.2 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - skarga kasacyjna stwierdza, że nieprawidłowo Sąd I instancji ustalił, że I. Z. przysługuje status strony w postępowaniu administracyjnym (budowlanym). Skarga kasacyjna cytuje tezy 6 wyroków NSA z okresu od sierpnia 2001 r. do marca 2002 r., w których NSA wypowiedział się na temat różnych aspektów interesu prawnego strony postępowania administracyjnego w rozumieniu art.28 K.p.a., co zdaniem skargi kasacyjnej uzasadnia pogląd, że zasady ustalania statusu strony w postępowaniu administracyjnym są "jasne i jednoznaczne". Zachowują one aktualność przy interpretacji art.6 ust.2 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym I. Z. podał w odwołaniu, że w innym postępowaniu domaga się stwierdzenia nieważności prawomocnej decyzji o pozwoleniu na budowę instalacji wodno-kanalizacyjnej z dnia [...] listopada 2002, nr [...]. Zakład produkcyjny farb i lakierów [...], będący własnością D. J., położony jest w odległości około 50 m od jego działki, może być w przyszłości powodem konfliktów z mieszkańcami domów wybudowanych w bezpośrednim sąsiedztwie tego zakładu. Na tej podstawie skarga kasacyjna wyprowadza wniosek, że żaden interes prawny I. Z. wynikający z prawa nie jest zaangażowany w sprawie ustalenia warunków zabudowy działki D. J.. Można mówić wyłącznie o faktycznym interesie, tj. pragnieniu aby w sąsiedztwie jego posesji ktokolwiek wybudował w dom. Ewentualna nieważność decyzji z dnia [...] listopada 2002, nr [...] nie jest zagadnieniem wstępnym w niniejszej sprawie i nie ma wpływu na postępowanie w sprawie warunków zabudowy. Skoro w sprawie ustalenia warunków zabudowy działki D. J. nie jest w żaden sposób zaangażowany interes prawny I. Z., więc niezasadne jest również stwierdzenie Sądu I instancji, że o wszczęciu postępowania nie zostały zawiadomione strony (art.61 § 4 k.p.a.). Zarzut naruszenia przez Sąd I instancji prawa materialnego (art.61 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z §§ 3, 7 i 8 rozporządzenia w sprawie nowej zabudowy) skarga kasacyjna uzasadnia odmienną niż Sąd I instancji oceną wyznaczenia przez organ administracyjny obszaru analizowanego. Skoro działka skarżącego otoczona jest od strony południowej i zachodniej niezabudowanymi działkami, więc analiza zagospodarowania terenu pod kątem cech zabudowy musiała ograniczyć się do działek zabudowanych (położonych na północ i wschód od działki D. J.). Równocześnie istotne cechy działek niezabudowanych zostały ujęte w pozycji III każdej części tabeli. Brak działek niezabudowanych w graficznym załączniku do decyzji nie daje podstaw do stwierdzenia, że obszar analizowany został źle wyznaczony, skoro jego zakres wynika z części pisemnej. Na koniec skarga kasacyjna lapidarnie (bez żadnego dowodu lub analizy) stwierdza, że "niezasadne są również zarzuty co do wyznaczenia kierunku kalenicy, kąta nachylenia połaci i objęcia garażu decyzją, skoro garaż jest elementem budynku zaprojektowanego." Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie może być uwzględniona. A. Skarga kasacyjna powinna zawierać w szczególności przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. (art.176 P.p.s.a. ). Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania (art.183 § 1 P.p.s.a.). Dlatego należało zbadać, czy wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej mogą być rozpoznane przez Naczelny Sąd Administracyjny. Skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art.174 pkt 2 P.p.s.a. ). Orzecznictwo sądów administracyjnych nie pozostawia żadnych wątpliwości, że "przepisami postępowania" o których mowa w powołanym art.174 pkt 2 P.p.s.a., są przepisy Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Tylko tą procedurę stosuje sąd administracyjny i tylko te przypisy mógł on naruszyć. Skoro rozpoznanie zarzutu przez Naczelny Sąd Administracyjny uwarunkowane jest w szczególności przytoczeniem podstaw kasacyjnych i ich uzasadnieniem (art.176 P.p.s.a. ), więc podstawą kasacyjną może być tylko uzasadniony zarzut naruszenia konkretnego przepisu Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Natomiast Sąd nie stosuje przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, a jedynie je interpretuje oraz ocenia ich stosowanie przez organy administracyjne w postępowaniu poprzedzającym wniesienie skargi do Sądu I instancji. Skarga kasacyjna zarzuciła Sądowi I instancji naruszenie art.28 w związku z art.61 § 4 K.p.a., przez jego nieprawidłowe zastosowanie w sprawie. W uzasadnieniu skarga kasacyjna cytuje tezy 6 wyroków NSA, w których Sąd wypowiedział się na temat różnych aspektów interesu prawnego strony postępowania administracyjnego w rozumieniu art.28 K.p.a., co zdaniem skargi kasacyjnej uzasadnia pogląd, że zasady ustalania statusu strony w postępowaniu administracyjnym są "jasne i jednoznaczne". Tak sformułowane podstawy kasacyjne nie mogą być rozpoznane przez Naczelny Sąd Administracyjny, gdyż nie spełniają wymogów stawianych skardze kasacyjnej przez ustawę. Nie można bowiem zasadnie twierdzić, że Sąd I instancji naruszył art.28 w związku z art.61 § 4 K.p.a., przez jego nieprawidłowe zastosowanie w sprawie. Nie wystarcza też samo wskazanie przepisu, powołanie kilku wyroków dokonujących wykładni wskazanego przepisu; aby można było mówić o spełnieniu wymogu "uzasadnienia podstawy kasacyjnej" (w rozumieniu art.176 P.p.s.a. ). Konieczne jest wskazanie jakimi czynnościami procesowymi, ewentualnie którymi ustaleniami wyroku bądź ich brakiem Sąd I instancji naruszył przepis Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wskazany jako podstawa kasacyjna. Skoro jednak skarga kasacyjna nie wskazała żadnego przepisu Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a zarzuciła Sądowi naruszenie Kodeksu postępowania administracyjnego - więc żadne uzasadnienie zarzutu nie mogło uczynić tego zarzutu skargi kasacyjnej prawidłowym, podlegającym rozpoznaniu przez Naczelny Sąd Administracyjny. Mając to na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zarzut naruszenia przepisów postępowania. B. Naruszenie przez Sąd I instancji prawa materialnego polegać miało (w ocenie skargi kasacyjnej) na "nieprawidłowym zastosowaniu (a) art.6 ust.2 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez przyjęcie, że I. Z. przysługuje interes prawny podlegający ochronie przy zagospodarowaniu terenów należących do skarżącego D. J.; oraz (b) art.61 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z §§ 3, 7 i 8 rozporządzenia w sprawie nowej zabudowy poprzez przyjęcie, że w sposób nieprawidłowy w uchylonej decyzji organu administracyjnego pierwszej instancji został określony obszar analizowany, wysokość zabudowy oraz geometria dachu. Stosownie do tego, co zostało już powiedziane wyżej, nie wystarcza samo wskazanie przepisu, lecz konieczne jest wskazanie jakimi czynnościami procesowymi, ewentualnie którymi ustaleniami wyroku bądź ich brakiem Sąd I instancji naruszył przepis prawa materialnego, wskazany jako podstawa kasacyjna. Zarzut naruszenia art.61 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z §§ 3, 7 i 8 rozporządzenia w sprawie nowej zabudowy poprzez przyjęcie, że w sposób nieprawidłowy w uchylonej decyzji organu administracyjnego pierwszej instancji została określona wysokość zabudowy oraz geometria dachu został dwukrotnie w tej zapisany w skardze kasacyjnej, tj. na s.2 i s.4, czemu nie towarzyszy choćby lapidarne uzasadnienie. Zadaniem Sądu kasacyjnego nie jest rozpatrywanie skargi mającej za przedmiot decyzje obu instancji administracyjnych w sprawie warunków zabudowy działki. Dlatego skarżący nie mógł zakładać, że NSA potraktuje powyższy zarzut jako odesłanie do treści owej skargi. Skarżący nie wyjaśnił, na czym polegało naruszenie przez Sąd I instancji prawa materialnego art.61 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z §§ 3, 7 i 8 rozporządzenia w sprawie nowej zabudowy. W zaskarżonym wyroku Sąd I instancji wskazał, że "podziela stanowisko organu odwoławczego, iż decyzja Wójta Gminy S. niewłaściwie - a przynajmniej mało precyzyjnie - określa takie elementy zabudowy jak maksymalna wysokość zabudowy do 9m, kąt nachylenia połaci dachowej. Ponadto brak jest w analizie ustalenia kierunku głównej kalenicy w stosunku do frontu działki (§ 8 rozporządzenia)." Dlatego nie może być skutecznym zarzut skargi kasacyjnej, ograniczający się do prostego powołania tej części wyroku Sądu I instancji bez dodanie jakiejkolwiek argumentacji własnej skarżącego. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny nie uwzględnił zarzutu naruszenia art.61 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z §§ 3, 7 i 8 rozporządzenia w sprawie nowej zabudowy poprzez przyjęcie, że w sposób nieprawidłowy w uchylonej decyzji organu administracyjnego pierwszej instancji została określona wysokość zabudowy oraz geometria dachu. C. W ocenie strony wnoszącej skargę kasacyjną naruszenie przez Sąd I instancji art.61 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z §§ 3, 7 i 8 rozporządzenia w sprawie nowej zabudowy miało polegać również na błędnym uznaniu za nieprawidłowy określenia obszaru analizowanego. Skoro działka skarżącego otoczona jest od strony południowej i zachodniej niezabudowanymi działkami, więc analiza zagospodarowania terenu pod kątem cech zabudowy musiała ograniczyć się do działek zabudowanych (położonych na północ i wschód od działki D. J.). Równocześnie istotne cechy działek niezabudowanych zostały ujęte w pozycji III każdej części tabeli. Brak działek niezabudowanych w graficznym załączniku do decyzji nie daje podstaw do stwierdzenia, że obszar analizowany został źle wyznaczony, skoro jego zakres wynika z części pisemnej. Argumentacja ta ma wykazać, że naruszył prawo Sąd I instancji odwołując się do tzw. zasady dobrego sąsiedztwa (art.61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Organ załatwiający wniosek o ustalenia warunków zabudowy wyznacza tzw. obszar analizowany wokół działki budowlanej i przeprowadza na analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania tego obszaru (art.61 ust.1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i § 3 ust.1 rozporządzenia w sprawie nowej zabudowy). Granice obszaru analizowanego zaznacza się na kopii mapy (§ 3 ust.2 rozporządzenia w sprawie nowej zabudowy). W ocenie Sądu I instancji, wbrew § 3 ust.1 rozporządzenia w sprawie nowej zabudowy - mapa stanowiąca załącznik nr 3 do decyzji organu I instancji nie przedstawia terenu wokół analizowanej działki. Brak wyznaczenia terenu wokół działki uniemożliwia dokonanie oceny, w jakiej faktycznie odległości znajduje się zakład produkcyjny wymieniony w odwołaniu I. Z., czy może on mieć jakikolwiek wpływ na zasady dobrego sąsiedztwa w sprawie, czy na terenie przylegającym do działki, a nie przedstawionym na mapie, znajdują się np. obiekty budowlane inne niż budynki, które mogą być przeszkodą do wydania w sprawie pozytywnej dla inwestora decyzji. Konfrontując zarzuty skargi kasacyjnej z tą częścią zaskarżonego wyroku, której zarzuty dotyczą jest oczywiste, że zarzuty nie są prawidłowe. Sąd odwołuje się do bezwzględnie obowiązujących przepisów prawa, które określiły wymogi, jakie musi spełniać mapa stanowiąca załącznik do decyzji o warunkach zabudowy. Skarga kasacyjna poprawności tej wykładni nie kwestionuje. Wyrok ustala, że tych wymogów nie spełnia mapa sporządzona na potrzeby zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I. instancji - skarga kasacyjna nie twierdzi, że mapa odzwierciedla cały obszar analizowany. Skarga kasacyjna próbuje jedynie pomniejszyć prawne znaczenie niezakwestionowanych ustaleń Sądu, mających negatywne konsekwencje dla strony: "Brak działek niezabudowanych w graficznym załączniku do decyzji nie daje podstaw do stwierdzenia, że obszar analizowany został źle wyznaczony, skoro jego zakres wynika z części pisemnej." Takie twierdzenie nie może przeważyć w sporze, gdyż nie został zakwestionowany skutecznie bezwzględnie obowiązujący charakter wymogów mapy, stawianych przez prawo; nie zostało podważone ograniczenie mapy do części obszaru analizowanego. Sąd nie poprzestał na wskazaniu braków mapy, ale wyliczył te ustalenia faktyczne, które można adekwatnie poczynić jedynie mając do dyspozycji niewadliwie sporządzoną mapę. Stąd nie może być skuteczny kontrargument skargi kasacyjnej, że istotne cechy działek niezabudowanych zostały ujęte w pozycji III każdej części tabeli. Sąd wskazał na mapę jako sposób zapisu określonych informacji i skarga kasacyjna nie podjęła w ogóle dyskusji z tymi ustaleniami Sądu. Mając to na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny nie uwzględnił zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji art.61 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z §§ 3, 7 i 8 rozporządzenia w sprawie nowej zabudowy miało polegać również na błędnym uznaniu za nieprawidłowy określenia obszaru analizowanego. D. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art.184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz.1270 ze zm.).