II GZ 472/24

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marcin Kamiński po rozpoznaniu w dniu 29 października 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia P. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 21 lutego 2024 r. sygn. akt III SA/Kr 56/24 w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia 14 września 2023 r. nr SKO-RD-4120-38/23 w przedmiocie cofnięcie uprawnień diagnosty do wykonywania badań technicznych pojazdów postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 21 września 2024 r., sygn. akt III SA/Kr 56/24, odmówił P. M. (skarżący, strona) wstrzymania wykonania objętej jego skargą decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia 14 września 2023 r. w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnosty do wykonywania badań technicznych pojazdów. Sąd I instancji wskazał, że w piśmie z 12 lutego 2024 r. skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek nie zawierał uzasadnienia. W skardze skarżący podniósł, że z chwilą podjęcia pracy jako diagnosta zrezygnował z prowadzenia działalności gospodarczej, co przyczyniło się do pogorszenia jego stanu zdrowia. Wskazał, że cofniecie tego uprawnienia zmusi go do skorzystania z pomocy opieki społecznej. Oddalając wniosek skarżącego WSA w Krakowie wskazał, że strona skarżąca, wnioskując o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, ma obowiązek wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, jak również jest zobowiązana do wskazania konkretnych okoliczności pozwalających stwierdzić, że wstrzymanie decyzji jest zasadne. Sąd podkreślił, że twierdzenia podnoszone we wniosku strony powinny zostać uprawdopodobnione, co może nastąpić przykładowo poprzez przedłożenie miarodajnych dla wykazywanej kwestii dokumentów finansowych, rachunków, itp. Zdaniem Sądu I instancji, nie sposób uznać w oparciu o przedstawione przez skarżącego okoliczności, że ewentualne wykonanie zaskarżonej decyzji wiązałoby się z ryzykiem powstania dla skarżącego znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący upatruje bowiem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w pozbawieniu go możliwości zarobkowania na stanowisku diagnosty samochodowego, czego rezultatem będzie zwrócenie się przez skarżącego o pomoc do opieki społecznej. Sąd I instancji wskazał, że z wniosku nie wynika, aby skarżący miał jakiekolwiek ograniczenia w podjęciu innej pracy zarobkowej, niż na stanowisku diagnosty samochodowego. WSA w Krakowie podniósł również, że w aktach administracyjnych niniejszej sprawy znajduje się prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w Gorlicach Wydział II Karny z 12 października 2022 r., II K 164/22, z którego wynika, że wobec skarżącego na podstawie art. 41 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (k.k.) orzeczono środek karny w postaci zakazu wykonywania zawodu diagnosty samochodowego na okres 1 roku wobec skazania go za przestępstwo z art. 271 § 3 w zw. z art. 91 § 1 k.k. Sąd I instancji podzielił pogląd wyrażony w orzecznictwie, że w takiej sytuacji prawdopodobne niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody po stronie skarżącego na skutek wykonania zaskarżonej decyzji jest niewspółmierne z rozmiarem szkody i skutków mogących powstać w związku z popełnionym przestępstwem fałszowania danych technicznych kontrolowanych przez skarżącego pojazdów. Od powyższego postanowienia skarżący wniósł zażalenie, wnosząc o jego uchylenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje. Zażalenie podlegało oddaleniu jako pozbawione usprawiedliwionych podstaw. Ocena prawna kontrolowanego Sądu Wojewódzkiego na tle okoliczności podniesionych we wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnosty do wykonywania badań technicznych jest prawidłowa. Przede wszystkim prawidłowe jest ogólne założenie, że uwzględnienie żądania wstrzymania zaskarżonej decyzji w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest możliwe tylko wtedy, gdy zostaną ujawnione i wskazane przez wnioskodawcę szczególne okoliczności realizujące przesłanki wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a. Nie budzi także wątpliwości pogląd, że obowiązek wykazania powyższych okoliczności, związanych z wykonaniem zaskarżonego aktu, spoczywa na wnioskodawcy, natomiast do sądu administracyjnego należy ocena, czy i w jakim zakresie mogą one zostać ocenione jako świadczące o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Odnosząc się do wniosku skarżącego o uchylenie postanowienia oddalającego jego wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej, Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnia, że obowiązek wykazania przesłanek materialnych uwzględnienia wniosku na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. powinien być rozumiany jako powinność dostatecznej konkretyzacji przez odwołanie się do realnie istniejących okoliczności lub zdarzeń i ich szczegółowych cech oraz co najmniej uprawdopodobnienia, że tak skonkretyzowane okoliczności lub zdarzenia w związku z procesem wykonania zaskarżonego aktu (zaskarżonej czynności) mogą realnie wyrządzić znaczną szkodę lub spowodować powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący, który wnioskuje o udzielenie ochrony tymczasowej, musi ponadto pamiętać, że przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., odwołują się do nadzwyczajnych okoliczności faktycznych związanych z wykonaniem treści zaskarżonego rozstrzygnięcia, które świadczą o realnym niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody majątkowej albo niemajątkowej, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, albo które realnie mogą spowodować powstanie nieodwracalnych lub trudnych do odwrócenia skutków rozumianych jako takie zmiany w rzeczywistości, które uniemożliwiają przywrócenie pierwotnego stanu rzeczy albo których zniesienie w celu restytucji stanu poprzedniego byłoby możliwe tylko po podjęciu nadzwyczajnych działań lub dokonaniu niewspółmiernych nakładów sił i środków (zob. np. postanowienie NSA z dnia 25 kwietnia 2023 r., II GSK 232/23; postanowienie NSA z dnia 27 czerwca 2023 r., II GZ 194/23; postanowienie NSA z dnia 29 czerwca 2023 r., II GSK 979/23; postanowienie NSA z dnia 23 maja 2024 r., II GZ 219/24). W związku z powyższymi uwagami nie może być uznana za wadliwą wyrażona w zaskarżonym postanowieniu ocena, że strona skarżąca nie wykazała okoliczności faktycznych, które mogłyby zostać ocenione za spełniające przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Samo bowiem odwołanie się do okoliczności pozbawienia skarżącego możliwości wykonywania zawodu (diagnosty) oraz zarobkowania nie stanowi jeszcze konkretyzacji ustawowych przesłanek. Jednocześnie Naczelny Sąd Administracyjny przypomina, że prawomocne rozstrzygnięcie niniejszej sprawy wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zamyka stronie skarżącej możliwości ubiegania się o jego uchylenie (zmianę) w każdym czasie trwającego postępowania sądowego, w razie zmiany okoliczności (art. 61 § 4 p.p.s.a.). W tym stanie rzeczy, mając na względzie całość podniesionej argumentacji, orzeczono na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. o oddaleniu zażalenia.