IV SA/Po 222/24

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Józef Maleszewski (spr.) Sędzia WSA Tomasz Grossmann Asesor sądowy WSA Sebastian Michalski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 maja 2024 r. sprawy ze skarg "S. " Sp. j. z siedzibą w P. oraz M. M. na zarządzenie pokontrolne W. Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 22 stycznia 2024 r. nr [...] w przedmiocie wyeliminowania naruszeń oddala skargi w całości. UZASADNIENIE Zarządzeniem pokontrolnym z 22 stycznia 2024 r. Nr [...] Inspektor Ochrony Środowiska (dalej również jako WWIOŚ), działając na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (j.t. Dz. U. z 2023 r., poz. 824 ze zm. - dalej u.I.O.Ś.) oraz ustaleń kontroli przeprowadzonej od 16 listopada 2023 r. do dnia 28 listopada 2023 r. "S. " Spółka Jawna z siedzibą w P. przy ul. [...] (dalej również jako Skarżąca lub Spółka), na terenie zakładu w P. przy ul. [...], udokumentowanej protokołem kontroli nr [...], zarządził: 1. Prowadzić działalność przetwarzania odpadów w procesie odzysku R1 na terenie zakładu przy ul. [...] w P. po uzyskaniu uregulowań formalnoprawnych w zakresie gospodarki odpadami. Termin realizacji: niezwłocznie dostosować do wymagań prawnych. 2. Prowadzić gospodarowanie odpadami zgodnie z przepisami. Termin realizacji: niezwłocznie dostosować do wymagań prawnych Inspektor Ochrony Środowiska wyznaczył również termin przesłania pisemnej informacji o zakresie podjętych i zrealizowanych działań, służących wyeliminowaniu wskazanych w zarządzeniu naruszeń, na dzień 20 grudnia 2024 r. Na podstawie ustaleń kontroli działalności gospodarczej prowadzonej przez Spółkę na terenie zakładu w P. przy ul. [...], przeprowadzonej w dniach od 16 listopada 2023 r. do dnia 28 listopada 2023 r., stwierdzono nieprawidłowości w zakresie przestrzegania wymagań ochrony środowiska, Do ustaleń kontroli pismami z dnia 5 grudnia 2023 r. wniesiono uwagi i zastrzeżenia, do których WWIOŚ odniósł się pismem z dnia 19 grudnia 2023 r, znak [...], w wyniku czego uznano te zastrzeżenia za bezzasadne lub pozostające bez wpływu na ustalenia kontroli. W związku z powyższym Inspektor Ochrony Środowiska zarządził w punktach 1 - 2 ich usunięcie, które w dalszej części uzasadnienia szczegółowo opisał, wskazując m.in., że: Ad. 1. Podczas kontroli ustalono, że Spółka jako paliwa w kotłach używa wytwarzanego przez siebie peletu z makuch głównie wiesiołka i dyni, ale też innych nasion, powstających podczas tłoczenia olejów na zimno. Makuchy wytwarzane są w zakładzie w J., gm. P., z którego był przygotowany pelet i który był następnie spalany w kotłach w celu uzyskania energii cieplnej w zakładach należących do Spółki, w tym w zakładzie na ul. [...] w P.. Podczas kontroli ustalano, że makuchy (wytłoki) wytwarzane przez kontrolowaną Spółkę, będące pozostałością roślinną powstają w ramach działalności przetwórczej, która nie została wymieniona w art. 2 pkt 6 lit. c ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2023 r., poz. 1587 ze zm. – dalej ustawa o odpadach). Przetwórstwo produktów roślinnych polegające na pozyskiwaniu olejów w wyniku tłoczenia mechanicznego specjalną metodą "na zimno" nasion roślin (np, wiesiołek, czarnuszka, kolendra), pestek dyni nie stanowi produkcji rolniczej lub leśnej, stąd nie mieszczą się w wyłączeniu spod przepisów ustawy o odpadach. Ustalono, że makuchy (wytłoki) nie są biomasą lecz odpadami o kodzie 02 03 80 - Wytłoki osady i inne odpady z przetwórstwa produktów roślinnych (z wyłączeniem 02 03 81). Stwierdzono, że kontrolowana Spółka w okresie objętym kontrolą, tj. od 2020 r. do dnia zakończenia kontroli nie posiadała zezwolenia na przetwarzanie tych odpadów (makuch w postaci peletu) w procesie odzysku R1, polegającym na wykorzystaniu odpadów jako paliwa lub innego środka wytwarzania energii, przez co naruszyła zapis art. 41 ust. 1 ustawy o odpadach i przetwarzała odpady bez wymaganego zezwolenia. Ustalono, że kontrolowana Spółka nie wystąpiła do Marszałka Województwa W. ze zgłoszeniem uznania wytłoków z nasion za produkt uboczny. Inspektor Ochrony Środowiska wyjaśnił, że "biomasa" na gruncie ustawy o odpadach nie oznacza wyłącznie surowca wyłączonego spod zastosowania ustawy o odpadach. Pojęcie "biomasa" odnosi się do rodzaju surowca. Biomasa może być zarówno odpadem, produktem/materiałem, jak i produktem ubocznym. Dalsze postępowanie z biomasą na gruncie ustawy o odpadach zależy od jej kwalifikacji do ww. kategorii. W świetle ustawy o odpadach pozostałości z procesu produkcyjnego, w zależności od spełnienia określonych warunków, mogą być zakwalifikowane jako odpady lub jako produkt uboczny. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 6 ww. ustawy, przez odpady należy rozumieć każdą substancję lub przedmiot, których posiadacz pozbywa się, zamierza się pozbyć lub do których pozbycia się jest obowiązany. Natomiast, zgodnie z art. 10 ustawy o odpadach, za produkt uboczny uważa się przedmiot lub substancję powstające w wyniku procesu produkcyjnego, którego podstawowym celem nie jest ich produkcja, Oznacza to, że status produktu ubocznego oraz odpadów wzajemnie się wykluczają. Zakwalifikowanie czegoś jako produktu ubocznego jest możliwe po spełnieniu warunków uznania przedmiotu lub substancji za produkt uboczny, które są określone w art, 10 ustawy o odpadach oraz od woli podmiotu uprawnionego, który posiada m.in. po przedłożeniu przez niego jako wytwórcę przedmiotu lub substancji zgłoszenia uznania przedmiotu lub substancji za produkt uboczny i po uzyskaniu decyzji potwierdzającej spełnienie warunków uznania przedmiotu lub substancji za produkt uboczny, Zatem powstające w wyniku wytwarzania oleju z roślin oleistych makuchy (wytłoki), co do zasady stanowią odpady lub, po spełnieniu wymagań i uzyskaniu decyzji, produkt uboczny, natomiast nie mogą być w świetle przepisów uznane za biomasę podlegającą wyłączeniu spod przepisów ustawy o odpadach. Ad. 2. Podczas kontroli ustalono, że kontrolowany podmiot w wyniku prowadzonego procesu produkcyjnego wytwarza makuchy, które są odpadami o kodzie 02 03 80 - Wytłoki, osady i inne odpady z przetwórstwa produktów roślinnych (z wyłączeniem 02 03 81), które po zbelowaniu w postać peletu były termicznie przekształcanie w procesie odzysku R1 i dla tych odpadów powinien prowadzić ewidencję odpadów. Na podstawie danych dostępnych w bazie BDO ustalono, że kontrolowany podmiot nie prowadził ewidencji odpadów dla przetwarzanych ww. odpadów na terenie zakładu przy ul. [...] w P. w okresie od 2020r. do 28 listopada 2023r. {tj. dnia zakończenia kontroli). Kontrolowany podmiot posiada nr rejestrowy [...] i dla [...] nr [...] o nazwie "Siedziba" nie ma prowadzonej ewidencji odpadów w postaci karty ewidencji odpadów dla przetwarzanych odpadów w procesie R1, prowadzone są tylko karty przekazania odpadów o kodach 15 01 10* (dwie karty KPO z 2023 r.) i 16 05 06* (jedna karta KPO z 19 lipca 2021 r.). Podczas kontroli ustalono, że kontrolowany podmiot w każdym z 4 pomieszczeń kotłowni magazynował jeden lub kilka worków z peletem z makuch z wiesiołka i/lub z dyni czyli magazynował odpady palne. Ustalono, że dane dostępowe do monitoringu wizyjnego nie zostały przesłane do tut. organu, czyli kontrolowany podmiot nie zapewnił WWIOŚ dostępności do obrazu monitoringu wizyjnego miejsca magazynowania odpadów określonego w art. 25 ust 6f ustawy o odpadach, jak również nie prowadził monitoringu wizyjnego w miejscach magazynowania odpadów palnych w rozumieniu art. 25 ust. 6a ustawy o odpadach. Podczas kontroli ustalono, że kontrolowana Spółka zobowiązana była do sporządzenia sprawozdania o wytwarzanych odpadach i o gospodarowaniu odpadami za 2020 r., 2021 r. i 2022 r. Z danych dostępnych w bazie BDO stwierdzono, że Spółka sporządziła sprawozdanie za 2021 r. i za 2022 r. i złożyła je za pośrednictwem BDO do Marszałka Województwa W. terminowo. Jednakże sprawozdania zostały sporządzone nierzetelnie, gdyż nie zawierały danych dotyczących przetwarzanych odpadów w procesie odzysku R1 - brak informacji w dziale XIII Tabela 1. Informacja o odpadach poddanych recyklingowi w instalacjach lub urządzeniach. W sprawozdaniu za rok 2022 wykazano w Dziale XI Tabela 1. Informacja o wytworzonych odpadach, ODPADY WYTWORZONE POZA INSTALACJĄ odpady o kodzie 15 01 10* w ilości 0,006 Mg, natomiast w sprawozdaniu za 2021 r. wykazano w Dziale XI Tabela 1. Informacja o wytworzonych odpadach, ODPADY WYTWORZONE POZA INSTALACJĄ odpady o kodzie 16 05 06* w ilości 0,1190 Mg. Stwierdzono, że kontrolowany podmiot nie złożył sprawozdania o wytwarzanych odpadach i gospodarowaniu odpadami za 2020 r. Brak sprawozdania w bazie BDO. "S. " Spółka Jawna z siedzibą w P. oraz M. M., reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wspólną skargę na zarządzenie pokontrolne WWIOŚ zarzucając mu: . naruszenie art. 12 ust. 1 pkt 1 u.i.o.ś. przez sformułowanie zarządzenia pokontrolnego w jego sentencji i uzasadnieniu w sposób ogólny i nie zawierający wyraźnego, jednoznacznego i konkretnego wskazania, jakich czynności na podstawie jakich konkretnie przepisów prawa oczekuje się od skarżącego M. M. w celu usunięcia stwierdzonych naruszeń, a także nieustosunkowanie się w nim do zastrzeżeń do protokołu kontroli złożonych przez skarżącą spółkę; . naruszenie art. 2 ust. 6 pkt c ustawy o odpadach poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że makuch nasion wykorzystywany przez skarżącą spółkę do produkcji peletu i następnie ogrzewania pomieszczeń jej przedsiębiorstwa nie stanowi biomasy w rozumieniu tego przepisu; . naruszenie art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy o odpadach poprzez jego niezastosowanie i błędną sprzeczną z celami Dyrektywy 98/2008 wykładnię, a w konsekwencji niepoczynienie ustaleń, czy skarżąca spółka pozbywa się, zamierza się pozbyć lub jest zobowiązana pozbyć się produkowanego przez siebie makuchu nasion i czy jest on dla niej ciężarem. . błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że skarżąca spółka nie złożyła deklaracji o odpadach za 2020 r. a inne złożone przez nią deklaracje będące przedmiotem kontroli są nierzetelne. Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego zarządzenia w całości i zasądzenie kosztów od organu. Skarżący wnieśli również przeprowadzenie dowodu z dokumentów tj. wydruku z Bazy Danych o Produktach i Opakowaniach oraz o Gospodarce Odpadami - w celu wykazania, że skarżąca spółka złożyła deklarację o odpadach także za rok 2020 oraz z fotografii niektórych wytwarzanych przez spółkę produktów - w celu wykazania, że spółka nie pozbywa się, nie zamierza się pozbyć i nie jest dla niej ciężarem, lecz pożądanym rezultatem pozyskiwanie makuchu w procesie tłoczenia oleju. W uzasadnieniu skargi powołując się treść zarządzenia skarżący wskazali, że zarządzenie jest skrajnie niekonkretne. Nie wskazuje żadnych skonkretyzowanych i jednoznacznych działań, których WWIOŚ oczekuje w celu doprowadzenia do stanu zgodnego zdaniem Inspektora z prawem. Zarówno prowadzenie gospodarowania odpadami zgodnie z przepisami jak i prowadzenie działalności przetwarzania odpadów w procesie odzysku R1 po uzyskaniu uregulowań formalnoprawnych, to pojęcia tak pojemne, że obejmujące w zasadzie cały katalog istniejących obecnie i możliwych biurokratycznych wymogów związanych z odpadami. Powołując się na orzecznictwo, skarżący wskazali także, że w zarządzeniu pokontrolnym organ zobowiązany jest ustosunkować się do zastrzeżeń do protokołu złożonych przez stronę. W niniejszej sprawie skarżąca spółka złożyła takie zastrzeżenia, obszernie odwołując się do innej niż przyjęta przez organ wykładni przepisów, ze wskazaniem na podnoszone także w niniejszej skardze cele Dyrektywy 2008/98 (dalej jako Dyrektywa), w które jej zdaniem podejmowane przez organ czynności godzą. Zarządzenie pokontrolne nie ustosunkowuje się do tych zastrzeżeń, a do wykładni przepisów płynącej z Dyrektywy organ dotychczas nie ustosunkował się w ogóle. W ocenie skarżących błędne jest stanowisko, że makuch z wiesiołka i dyni uzyskiwany jednocześnie z olejem w procesie wyciskania na zimno nasion nie stanowi biomasy w rozumieniu art. 2 pkt 6 c ustawy o odpadach. W procesie tym nasiona są po prostu wielokrotnie prasowane, bez dostępu światła i powietrza i bez jakichkolwiek chemicznych dodatków typu rozpuszczalniki i tym podobne. Dlatego chybione jest stanowisko, że makuch stanowi produkt "przetwórstwa spożywczego" i jest czymś więcej niż naturalną substancją pochodzącą z produkcji rolniczej. Pozostaje on nadal w pełni naturalną substancją pochodzącą z rolnictwa nie zawierającą jakichkolwiek dodatków. Z zaprezentowanych przez organ dotychczas stanowisk nie wynika jednoznacznie, czy nie uznaje ona makuchu za biomasę, ponieważ nie występuje on w swojej formie w naturze i jego uzyskanie wymaga podjęcia działań "przetwórczych" na nasionach, czy też z uwagi na osobę skarżącej spółki, która nie jest rolnikiem, a nasiona zakupiła a nie pozyskała z własnych upraw. W ocenie skarżących, żaden z tych argumentów nie jest słuszny. Makuch w swoim pochodzeniu niczym nie różni się od wymienionej w punkcie b) i stanowiącej odniesienie do wykładni pkt c) omawianego przepisu słomy, która także nie rośnie w swojej formie w naturze i jej pozyskanie wymaga podobnych czynności "przetwórczych" jak w przypadku łusek nasion. Drugi argument nie ma żadnego uzasadnienia w przepisach ani polskiego prawa ani Dyrektywy. Kryterium pochodzenia z rolnictwa nie jest w nich podmiotowe, lecz przedmiotowe. Jego wykładnia przez wzgląd na kategorię osób, do których przepis ma zastosowanie wymagałaby szczególnego uzasadnienia, żeby nie godziła w prawa podstawowe. Niczego takiego nie da się wyczytać z celów Dyrektywy. Oznacza to, że jako biomasa makuch pozyskiwany przez skarżącą spółkę nie podlega w ogóle ustawie o odpadach nawet, gdyby były podstawy do przyjęcia, że stanowi ciężar dla spółki i w konsekwencji odpad poprodukcyjny. Zdaniem skarżących ustalenia protokołu oparte na tezie, że Spółka [...] wytwarza i przetwarza odpady wykorzystując do produkcji peletu makuch nasion roślin, z których wytwarza także inne produkty w tym tłoczony na zimno olej, są błędne. Spółka [...] stoi na stanowisku, że makuch ten nie jest odpadem. Wbrew stanowisku organu wymienienie w rozporządzeniu Ministra Klimatu w sprawie katalogu odpadów konkretnej substancji nie przesądza o tym, że jest ona odpadem. Odpadem są tylko te substancje spośród w tym katalogu wymienionych, które odpowiadają definicji zawartej w art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy o odpadach. Z niej zaś wynika, że tylko ta substancja lub przedmiot, których posiadacz pozbywa się, zamierza się pozbyć lub do których pozbycia się jest obowiązany jest odpadem. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej wielokrotnie wypowiadał się o definicji odpadu odwołując do pojęcia ciężaru, jaki substancja lub przedmiot ma stanowić dla jego posiadacza. Dla spółki [...] uzyskiwane w toku tłoczenia na zimno oleju makuchy nie są ani ciężarem, ani produktem, którego zamierza się pozbyć, ani nie powstają jako produkt niezamierzony tylko "przy okazji" produkcji oleju. Spółka [...] w procesie produkcji oleju zmierza nie tylko do pozyskania tego oleju, który sprzedaje konsumentom, ale także w nie mniejszym zakresie do pozyskania makuch. Z niego wytwarza nie tylko pelet, ale także produkty handlowe, co dokumentuje załączona fotografia niektórych z nich. Pelet zaś który dzięki temu także wytwarza, jest zgodnie z prawem spalany w specjalnie w tym celu zakupionych piecach na paliwo stałe, dzięki temu ogrzewane są pomieszczenia, w których powstają produkty spółki. Gdyby spółka nie wytwarzała peletu, musiałaby nabyć go na rynku, w przeciwnym razie kosztowne piece, w które zainwestowała nie pracowałyby a pomieszczenia zakładu nie były ogrzewane. Produkcja peletu z pozyskiwanego z nasion wiesiołka makuchu jest zamierzonym od samego początku sposobem wykorzystania tych nasion przez spółkę. Makuch ten może być także wykorzystany do produkcji pasz i produkty takie dostępne są na rynku. Spółka stoi na stanowisku, że wymuszanie na niej traktowania makuchów jako odpadów, mimo że nie miała i nie ma zamiaru się ich pozbywać, a wykorzystywać zgodnie z przeznaczeniem i w legalny sposób, będzie skutkowało tym, że jednak się ich pozbędzie. W konsekwencji zagrożone będzie osiągnięcie celów Dyrektywy a w tym "ograniczenie wykorzystania zasobów" (pkt 6 preambuły) i "osiągnięcie wysokiej wydajności tych już wykorzystywanych" (pkt 2 preambuły), ponieważ spółka zamiast wykorzystać zasoby, którymi i tak dysponuje, będzie zmuszona do zakupu na rynku paliwa stałego a w ostateczności gazowego wyprodukowanego z innych zasobów. W skardze zwrócono uwagę, że spółka substancję, którą WWIOŚ traktuje jako odpad, czyli makuch z nasion wiesiołka i dyni, zdążyła już "przetworzyć" zgodnie z celami Dyrektywy i wykorzystuje powstały w ten sposób produkt w postaci peletu a nie tenże "odpad". Nawet więc, gdyby przyjąć wbrew stanowisku spółki, że makuch jest odpadem i nie jest biomasą zwolnioną spod uregulowań ustawy o odpadach, konieczne jest ustalenie wg kryteriów obiektywnych jak stwierdza TSUE, a nie tylko formalnych (które mogą grozić zapewnieniu celów dyrektywy), czy sposób postępowania z makuchem przez spółkę jest bezpieczny dla środowiska lub zdrowia ludzkiego. Niczego takiego w postępowaniu Inspektor nie stwierdził. Przeciwnie z jego stanowiska wyrażonego w odpowiedzi na zastrzeżenia skarżącej spółki zdaje się wynikać, że przyznaje, iż sposób postępowania skarżącej nie stanowi zagrożenia ani dla środowiska, ani dla zdrowia ludzi. W odpowiedzi na skargę Inspektor Ochrony Środowiska wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonym zarządzeniu pokontrolnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Na wstępie należy zaznaczyć, że niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym wyznaczonym w trybie przepisu art. 15 zzs4 ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID - 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2021 r. poz. 2095 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania zarządzenia w tym przedmiocie. W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą zaskarżonym aktem z punktu widzenia kryterium legalności, to jest zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania prawa materialnego. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm. - dalej p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (pkt 4) – przy czym jest poza sporem, że takimi aktami są m.in. zarządzenia pokontrolne wydawane przez organy Inspekcji Ochrony Środowiska (zob. np. wyrok NSA z 02.06.2009 r., II GSK 1009/08, ONSAiWSA 2010, nr 5, poz. 86). Nadto zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Przechodząc do oceny zasadności samej skargi, wskazać należy, przedmiotem niniejszego postępowania była ocena legalności zarządzenia pokontrolnego Inspektor Ochrony Środowiska wydane w związku z kontrolą przeprowadzoną od 16 listopada 2023 r. do dnia 28 listopada 2023 r. w "S. " Spółka Jawna z siedzibą w P. przy ul. [...] na terenie zakładu w P. przy ul. [...], udokumentowanej protokołem kontroli nr [...]. W pierwszej kolejności wskazać należy, że prawidłowo zarządzenie pokontrolne skierowano bezpośrednio do wspólnika spółki jawnej, skoro nieprawidłowości zostały stwierdzone w czasie czynności kontrolnych działań, prowadzonych przez spółkę. Zarządzenie dotyczy działalności spółki, a nie zachowań jej kierownika. Ponadto zarówno skarżący wspólnik spółki osobowej, jak i spółka ma interes prawny w zaskarżeniu zarządzenia pokontrolnego dotyczącego tej spółki, ponieważ do wspólnika skierowano zarządzenie pokontrolne, a zatem dotyczy to również jego sfery prawnej, a ponadto każdy ze wspólników spółki jawnej ma prawo reprezentować spółkę i odpowiada za jej działania czy skutki prawne podejmowanej działalności gospodarczej. Powyższe oznacza, iż dopuszczalną i podlegającą rozpoznaniu jest skarga wniesiona przez wspólnika jak i "S. " Spółka Jawna którego działalności dotyczy zaskarżone zarządzenie pokontrolne. Przechodząc do oceny zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego wskazać należy, że w świetle art. 2 ust. 1 pkt 1 u.I.O.Ś. do zadań tej służby należy kontrola podmiotów korzystających ze środowiska w rozumieniu p.o.ś., w zakresie m.in.: przestrzegania przepisów o ochronie środowiska (lit. a), przestrzegania decyzji ustalających warunki korzystania ze środowiska oraz przestrzegania zakresu, częstotliwości i sposobu prowadzenia pomiarów wielkości emisji i jej wpływu na stan środowiska (lit. b), przestrzegania przepisów o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym (lit. j), a także przestrzegania przepisów ustawy o odpadach (lit. l) Wyżej wymienione zadania kontrolne wykonuje Główny Inspektor Ochrony Środowiska, Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska oraz upoważnieni przez nich inspektorzy Inspekcji (art. 9 ust. 1d u.I.O.Ś.). Szczególne uprawnienia inspektorów przy wykonywaniu kontroli zostały określone w art. 9 ust. 2 u.I.O.Ś. Z kolei z art. 11 u.I.O.Ś. wynika, że z czynności kontrolnych inspektor sporządza protokół, którego jeden egzemplarz doręcza kierownikowi kontrolowanej jednostki organizacyjnej lub kontrolowanej osobie fizycznej, przy czym kierownik kontrolowanej jednostki organizacyjnej (odpowiednio: kontrolowana osoba fizyczna) może wnieść do protokołu umotywowane zastrzeżenia i uwagi. W razie odmowy podpisania protokołu przez kierownika kontrolowanej jednostki organizacyjnej lub kontrolowaną osobę fizyczną, inspektor czyni o tym wzmiankę w protokole, a odmawiający podpisu może w terminie siedmiu dni przedstawić swoje stanowisko na piśmie właściwemu organowi Inspekcji (art. 11 ust. 3 u.I.O.Ś.). Zgodnie z art. 12 ust. 1 u.I.O.Ś. na podstawie ustaleń kontroli Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska może: 1) wydać zarządzenie pokontrolne do kierownika kontrolowanej jednostki organizacyjnej lub osoby fizycznej; 1a) wydać na podstawie odrębnych przepisów zalecenia pokontrolne; 2) wydać na podstawie odrębnych przepisów decyzję administracyjną; 3) wszcząć egzekucję, jeżeli obowiązek wynika z mocy prawa lub decyzji administracyjnej. Zgodnie z uwagami poczynionymi na wstępie, sądowa weryfikacja zarządzenia pokontrolnego – tak, jak i innych aktów z zakresu administracji publicznej – prowadzona być może wyłącznie pod względem jego legalności, czyli zgodności z prawem. Badanie legalności zarządzenia oznacza zasadniczo konieczność sprawdzenia, czy w świetle przepisów prawa i w ustalonym stanie faktycznym istniały podstawy do jego wydania – zarówno w wymiarze prawnomaterialnym, jak i proceduralnym. Należy jeszcze podkreślić, że przy ocenie legalności zarządzenia pokontrolnego organów Inspekcji nie mogą znaleźć wprost zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż takie zarządzenia nie są wydawane w trybie określonym w k.p.a. (por. wyrok NSA z 02.06.2009 r., II GSK 1009/08, ONSAiWSA 2010, nr 5, poz. 86). Otwartą pozostaje natomiast kwestia, czy w odniesieniu do tych zarządzeń pokontrolnych możliwe jest stosowanie określonych przepisów k.p.a. "odpowiednio" (per analogiam). Zarówno część orzecznictwa, jak i doktryny możliwość taką zdaje się dopuszczać (por. np.: postanowienie WSA z 05.11.2009 r., II SA/Po 745/09, CBOSA; T. Czech, op.cit., s. 99). W każdym razie w orzecznictwie utrwalone jest już stanowisko, że do zarządzeń pokontrolnych, o jakich mowa w art. 12 ust. 1 pkt 1 u.IOŚ, nie stosuje się przepisów k.p.a., gdyż jest to postępowanie odrębne (zob. wyroki NSA: z 18.01.2011 r., II OSK 2036/09; z 21.06.2012 r., II OSK 723/12; por. też wyroki NSA: z 06.05.2014 r., II OSK 2893/12; z 08.03.2022 r., III OSK 936/21; dostępne w CBOSA). Z pełnych gwarancji procesowych, wynikających z przepisów k.p.a., strona skarżąca będzie mogła skorzystać, jeśli w związku z naruszeniami wytkniętymi w zarządzeniu pokontrolnym lub na skutek jego niewykonania (niezastosowania się do zawartych w nim wskazań) zostanie wszczęte jakiekolwiek postępowanie kończące się decyzją administracyjną (por. wyrok NSA z 08.03.2022 r., III OSK 936/21, CBOSA). Niepodleganie procedury kontrolnej wprost wymogom k.p.a. nie zwalnia organu z obowiązku rzetelnego wyjaśnienia przed wydaniem zarządzenia pokontrolnego wszystkich prawnie relewantnych okoliczności faktycznych danej sprawy. Albowiem w sprawach, w których dochodzi do wydania aktu administracyjnego o charakterze władczym, ale nie w procedurze normowanej przez k.p.a., obowiązek wnikliwego wyjaśnienia podstawy faktycznej rozstrzygnięcia da się wyprowadzić w szczególności z przywołanych wyżej zasad: legalizmu oraz demokratycznego państwa prawnego. Z tej ostatniej wynika bardziej szczegółowa zasada ochrony zaufania obywatela do państwa oraz stanowionego i stosowanego przez nie prawa, której konsekwencją musi być z kolei uznanie, że działanie organu władzy publicznej, mieszczące się w prawem przyznanym obszarze kompetencji, ale noszące znamiona arbitralności i niepoddające się kontroli oraz nadzorowi, nie może być uznane za zgodne z prawem. Obowiązek działania zgodnego z prawem, w połączeniu z zasadą zaufania, stwarza po stronie organów władzy publicznej obowiązek uzasadniania ich rozstrzygnięć, które to uzasadnienie musi odnosić się do konkretnego rozstrzygnięcia i nie może być jedynie pozorne. Powyższe oznacza, że choć w postępowaniu zakończonym wydaniem zarządzenia pokontrolnego nie stosuje się wprost przepisów k.p.a., to jednak organ IOŚ, wydając takie zarządzenie, musi w jego uzasadnieniu wykazać, że działa w granicach prawa, z czego wynika, że jego rozstrzygnięcie nie może być arbitralne, czy też oparte na nieprawdziwych podstawach faktycznych. Prawidłowe zarządzenie pokontrolne musi zatem spełnić wymogi funkcjonalnie zbliżone do tych wynikających z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. (por. wyrok NSA z 15.11.2018 r., II OSK 1853/18, CBOSA – zawierający analogiczne uwagi w odniesieniu do, wydawanego również poza ramami k.p.a., zarządzenia zastępczego wojewody). W ocenie Sądu zaskarżone zarządzenie pokontrolne wszystkim tym wymogom czyni zadość, jego treść zarządzenia koresponduje z ustaleniami poczynionymi w protokole kontroli zaś zarzuty skargi nie podważają legalności zarządzenia pokontrolnego w tym zakresie. Wbrew zarzutom skargi, zarządzenie to odpowiada prawu, i to także w zakresie przyjętych za jego podstawę ustaleń faktycznych, bazujących na ustaleniach kontroli wyczerpująco opisanych i należycie udokumentowanych w Protokole kontroli, mającym status dokumentu urzędowego (zob. np.: wyrok NSA z 17.04.2021 r., II OSK 133/11, CBOSA; Ustawa o Inspekcji Ochrony Środowiska. Komentarz, pod red. E.K. Czech, Warszawa 2021, art. 11 Nb 6; por. też wyrok NSA z 14.07.2004 r., OSK 601/04, CBOSA), ze wszystkimi wynikającymi z tego skutkami procesowymi (zob. m.in.: B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2021, art. 76 Nb 7; A. Wróbel [w:] M. Jaśkowska i in., Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2020, uw. 7 do art. 76; T. Ereciński [w:] Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz, Tom 1, pod red. T. Erecińskiego, Warszawa 2016, uw. 19 do art. 244; por. też np. wyroki NSA: z 03.03.2011 r., II OSK 389/10; z 27.11.2014 r., II OSK 1142/13 i II OSK 1142/13; z 30.08.2017 r., II GSK 1147/17; dostępne w CBOSA). W tym miejscu należy podkreślić, że orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego upowszechnia się stanowisko, zgodnie z którym: "Sąd administracyjny nie bada legalności ustaleń faktycznych ujętych w protokole kontroli. Wówczas przedmiotem kontroli nie byłoby bowiem zarządzenie pokontrolne, ale dokument w postaci protokołu kontroli. Z powyższych względów do procedury wydawania zarządzeń pokontrolnych nie stosuje się przepisów k.p.a. odnośnie ustalenia stanu faktycznego i uzasadnienia, zarówno w stosunku do czynności kontrolnych, jak i wydania zarządzenia pokontrolnego (por. wyroki NSA: z dnia 21 czerwca 2012 r. sygn. II OSK 723/12, LEX nr 1219173; z dnia 30 lipca 2019 r., sygn. II OSK 1706/18, LEX nr 2736821) [...]. Zarządzenie pokontrolne, w przeciwieństwie do decyzji wymierzającej karę za naruszenie środowiska, ma formę niejako sygnalizacyjną i adresat takiego zarządzenia w zakreślonym terminie jest zobowiązany do wyjaśnienia jakie działania w związku z tym zarządzeniem podjął. Mogą się one jednak sprowadzać do wyrażenia przekonania o braku konieczności podejmowania przez dany podmiot konkretnych działań, z podaniem stosownej argumentacji za tym przemawiającej" (zob. wyrok NSA z 29.04.2022 r., III OSK 1091/21, CBOSA). Odnosząc się szczegółowo do zarzutów skargi, należy stwierdzić, że chybione okazały się zarzuty dotyczące naruszenia art. 2 ust. 6 pkt c oraz art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy o odpadach. Niekwestionowaną okolicznością faktyczną sprawy jest to, że Spółka dokonywała spalenia substancji w postaci pelletu wytworzonego z wytłoków powstałych w wyniku przetwórstwa głównie wiesiołka i dyni, ale też innych nasion, powstających podczas tłoczenia olejów na zimno. Spalenie to następowało w instalacji znajdującej się na terenie należącego do niej zakładu i odbywało się przy braku posiadania przez nią stosownego zezwolenia na przetwarzanie odpadów. Zasadniczym problemem do rozwiązania w niniejszej sprawie jest zatem kwestia klasyfikacji wytłoków, powstających w procesie produkcji, jako odpadów – jak przyjął WWIOŚ – lub jako biomasy podlegającej wyłączeniu spod przepisów ustawy o odpadach, tak, jak uważają skarżący. Zgodnie z treścią art. 2 pkt 6 ustawy o odpadach, przepisów ustawy nie stosuje się do biomasy w postaci: a) odchodów podlegających przepisom rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 z dnia 21 października 2009 r. określającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 (rozporządzenie o produktach ubocznych pochodzenia zwierzęcego) (Dz. Urz. UE L 300 z 14.11.2009, str. 1, z późn. zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem (WE) nr 1069/2009", b) słomy, c) innych, niebędących niebezpiecznymi, naturalnych substancji pochodzących z produkcji rolniczej lub leśnej - wykorzystywanej w rolnictwie, leśnictwie lub do produkcji energii z takiej biomasy za pomocą procesów lub metod, które nie są szkodliwe dla środowiska ani nie stanowią zagrożenia dla życia i zdrowia ludzi. W zaskarżonej decyzji zostało zaznaczone, że powyższa definicja nie obejmuje wszystkich możliwych rodzajów biomasy, ale wskazuje jedynie te, które podlegają wyłączeniu spod stosowania przepisów ustawy o odpadach. Odnosząc się w tym miejscu do wywodu skargi dotyczącego klasyfikacji odpadów zawartego w treści Rozporządzenia i katalogu tychże objętych kodem 02, Sąd wskazuje, że powyższa definicja w sposób jednoznaczny wskazuje w pkt 6 lit c, że "inne" naturalne substancje pochodzić muszą z produkcji rolniczej lub leśnej, aby obowiązywało je wyłączenie spod obowiązywania przepisów ustawy. Temu opisowi odpowiada kategoria odpadów objęta w przywołanym Rozporządzeniu kodem 02 01 tj. odpady z rolnictwa, ogrodnictwa, upraw hydroponicznych, leśnictwa, łowiectwa i rybołówstwa, co również zostało wskazane w zaskarżonym zarządzeniu pokontrolnym. Wytłoki zostały objęte kategorią 02 03 80 - wytłoki, osady i inne odpady z przetwórstwa produktów roślinnych (z wyłączeniem 02 03 81). Jest to całkowicie osobna kategoria, znajdująca się w podgrupie 02 03 tj. odpady z przygotowania, przetwórstwa produktów i używek spożywczych oraz odpady pochodzenia roślinnego, w tym odpady z owoców, warzyw, produktów zbożowych, olejów jadalnych, kakao, kawy, herbaty oraz przygotowania i przetwórstwa tytoniu, drożdży i produkcji ekstraktów drożdżowych, przygotowywania i fermentacji melasy (z wyłączeniem 02 07). Nie oznacza to w żadnym razie, że wytłoki takie nie mogą stanowić biomasy, ale taka biomasa nie jest objęta wskazanym powyżej wyłączeniem. Zakład prowadzony przez Spółkę w sposób niekwestionowany jest zakładem przetwórstwa, nie zajmuje się zaś produkcją rolniczą lub leśną. Są to dwie odrębne od siebie – chociaż powiązane – gałęzie działalności gospodarczej. Z ustalonego stanu faktycznego sprawy nie wynika zaś, aby Skarżąca prowadziła działalność także w zakresie produkcji rolniczej lub leśnej. Zatem w świetle przytoczonych powyżej regulacji biomasa w postaci wytłoków powstaje w wyniku procesu przetwórstwa prowadzonego w zakładzie Spółki i została zdaniem Sądu słusznie zakwalifikowana jako niepodlegająca wyłączeniu spod obowiązywania przepisów ustawy o odpadach. Nie zmienia tego stanowiska przedstawiona w skardze argumentacja dotycząca klasyfikacji odpadów o kodzie 02 jako odpadów z rolnictwa, ogrodnictwa, upraw hydroponicznych, rybołówstwa, leśnictwa, łowiectwa oraz przetwórstwa żywności. Nie można bowiem zgodzić się ze zdaniem, że skoro grupa ta obejmuje odpady pochodzące z "płodów ziemi", to należy je wszystkie traktować w identyczny sposób, co zdaje się sugerować pełnomocnik Spółki. Przyjęcie takiego rozumowania podważałoby sens wprowadzenia w ramach tego kodu odpadów dalszego podziału na poszczególne grupy odpadów i prowadziłoby do – zdaniem Sądu nielogicznego – wniosku, że w identyczny sposób co przedmiotowe wytłoki należałoby traktować np. odpady sklasyfikowane pod kodem 02 01 06 – odchody zwierzęce. Odnosząc się zaś do kwestii uznania wytłoków za odpad należy wskazać, że zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy o odpadach przez odpady rozumie się "każdą substancję lub przedmiot, których posiadacz pozbywa się, zamierza się pozbyć lub do których pozbycia się jest obowiązany". Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 12 marca 2013 r. sygn. akt II OSK 2132/11 wskazał, iż "pozbycie się", które stanowi konieczną przesłankę do uznania przedmiotu za odpad, w istocie oznacza zmianę sposobu jego użytkowania, czyli użytkowanie w inny sposób, aniżeli nakazuje to przeznaczenie danego przedmiotu, a nowy sposób użytkowania mógłby wywoływać niekorzystne oddziaływanie na środowisko. Według Trybunału Sprawiedliwość Unii Europejskiej dla oceny tego, czy zaszło "pozbycie się" danej substancji czy przedmiotu, istotne jest określenie przyczyn zastosowania tego zmienionego sposobu wykorzystania i intencji, skłaniających posiadacza do tej zmiany (np. nieprzydatność czy brak możliwości wykorzystania w dotychczasowy sposób), a także ewentualne konsekwencje (dla człowieka lub środowiska) tego nowego sposobu zastosowania (wyrok TS UE z 15 czerwca 2000 r. w połączonych sprawach C-418/97 i C-419/97, wyrok TS UE z 11 września 2003 r. w sprawie C-l 14/01). O ewentualnym wyzbyciu decyduje więc ten, kto dostarcza określone przedmioty lub substancje (wyroki: WSA w Warszawie z 31 marca 2008 r., sygn. akt: IV/Wa 81/08; z 15 października 2009 r., sygn. akt: IV SA/Wa 98/09 oraz z 31 marca 2010 r., sygn. akt: IV SA/Wa 249/10, NSA sygn. akt II OSK 2920/13). Przedmiot staje się zatem odpadem z chwilą "pozbycia się" go przez dotychczasowego posiadacza bowiem o tym, czy dana substancja lub przedmiot mogą być uznane za nieprzydatne w określonym miejscu lub czasie, decyduje ich dotychczasowy posiadacz. Odnosząc powyższe rozważania do stanu faktycznego sprawy, należy zauważyć, że Spółka w istocie "pozbywa się" ww. wytłoków poprzez ich spalenie, dokonując w istocie jego zagospodarowania. W wyniku tłoczenia oleju na zimno powstaje bowiem olej roślinny, a po uzyskaniu tego surowca wytłoki z wiesiołka i dyni, ale też innych nasion, nie są już dalej przydatne w tym celu. Skarżąca spółka wykorzystuje je dalej w innym celu tj. pozyskania energii cieplnej. To, że wytworzona w ten sposób energia cieplna jest wykorzystywana do celów ogrzewania, nie zmienia faktu, że wytłoki zostały spalone, a więc posłużyły w innym niż pierwotny celu, do którego już wykorzystane być nie mogły. Fakt, że Spółka znalazła dla niego inne zastosowanie, nie powodował automatycznie, że wytłoki status odpadu utraciły. Ponownie należy zaznaczyć, że Spółka, spalając wytłoki, dokonywała zagospodarowania odpadu, do czego zobowiązana była uzyskać stosowne zezwolenie, czego nie uczyniła. Zrezygnowała także z procedury uznania wytłoków za produkt uboczny. W ocenie Sądu nie jest zasadny również zarzut wytykający naruszenie art. 12 ust. 1 pkt 1 u.I.O.Ś., które miało polegać na sformułowaniu zarządzenia pokontrolnego w jego sentencji i uzasadnieniu w sposób ogólny i nie zawierający wyraźnego, jednoznacznego i konkretnego wskazania, jakich czynności i na podstawie jakich konkretnie przepisów prawa oczekuje się od skarżącego M. M. w celu usunięcia stwierdzonych naruszeń a także nie ustosunkowanie się w nim do zastrzeżeń do protokołu kontroli złożonych przez skarżącą spółkę. Odnosząc się do powyższego zarzutu, zgodzić należy się ze stanowiskiem skarżących, że zawarte w zarządzeniu pokontrolnym zalecenia muszą być na tyle jednoznaczne i precyzyjne, by jego adresat mógł udzielić rzetelnej informacji co do podjętych i zrealizowanych działań służących wyeliminowaniu wskazanych naruszeń, a więc wykonać sankcjonowany karnie w art. 31a u.I.O.Ś. obowiązek informacyjny. Zarządzenie pokontrolne, jako akt władczy nakładający na dany podmiot określone obowiązki powinno być precyzyjnie i jednoznacznie określone. Zobowiązany podmiot nie może domniemywać treści nałożonych obowiązków i domyślać się, jakie przepisy i poprzez jakie działania bądź zaniechania naruszył. Zarządzenie to musi także zawierać uzasadnienie umożliwiające poddanie go kontroli sądowej. Nadto, skoro zarządzenie pokontrolne wydawane jest na podstawie ustaleń kontroli, winno wskazywać jakie konkretnie stwierdzone uchybienia zaistniały w funkcjonowaniu podmiotu kontrolowanego, na czym uchybienia te polegają i jakie regulacje prawne, względnie rozstrzygnięcia zawarte w ostatecznych decyzjach zostały w ten sposób naruszone. Dopiero wskazanie sprecyzowanych uchybień pozwala bowiem na podjęcie określonych działań służących wyeliminowaniu wskazanych naruszeń. W ocenie Sądu kontrolowane zarządzenie pokontrolne wbrew stanowisku skargi spełnia powyższe wymagania. W pkt 1 zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego zarządzono prowadzenie działalności przetwarzania odpadów w procesie odzysku R1 na terenie zakładu przy ul. [...] w P. po uzyskaniu uregulowań formalnoprawnych w zakresie gospodarki odpadami. W uzasadnieniu do tego pkt wskazano, że podczas kontroli ustalono, że skarżąca spółka jako paliwa w kotłach używa wytwarzanego przez siebie peletu z makuch głównie wiesiołka i dyni, ale też innych nasion, powstających podczas tłoczenia olejów na zimno. Makuchy (wytłoki) wytwarzane przez kontrolowaną Spółkę, będące pozostałością roślinną powstają w ramach działalności przetwórczej, która nie została wymieniona w art. 2 pkt 6 lit. c ustawy o odpadach. Organ, co wskazano powyżej w treści niniejszego uzasadnienia, zasadnie ustalił, że makuchy (wytłoki) nie są biomasą lecz odpadami o kodzie 02 03 80 - Wytłoki osady i inne odpady z przetwórstwa produktów roślinnych (z wyłączeniem 02 03 81). W uzasadnieniu zarządzenia pokontrolnego stwierdzono, że kontrolowana Spółka w okresie objętym kontrolą, tj. od 2020 r. do dnia zakończenia kontroli nie posiadała zezwolenia na przetwarzanie tych odpadów (makuch w postaci peletu) w procesie odzysku R1, polegającym na wykorzystaniu odpadów jako paliwa lub innego środka wytwarzania energii, przez co naruszyła zapis art. 41 ust. 1 ustawy o odpadach i przetwarzała odpady bez wymaganego zezwolenia, gdyż kontrolowana Spółka nie wystąpiła do Marszałka Województwa W. ze zgłoszeniem uznania wytłoków z nasion za produkt uboczny. Przepisy ustawy o odpadach w rozdziale 4 określiły bowiem szczególny tryb uznawania przedmiotów lub substancji za produkt uboczny. W art. 10 tej ustawy stwierdzono, że produkt uboczny nie jest odpadem i wskazano, jakie łączne warunki ma spełnić przedmiot lub substancja, by być uznanym za produkt uboczny. Procedurę uznawania danego przedmiotu czy substancji za produkt uboczny określono w art. 11 ustawy o odpadach. Przewiduje ona między innymi, że wytwórca przedmiotu lub substancji, o których mowa w art. 10, jest obowiązany do przedłożenia marszałkowi województwa właściwemu ze względu na miejsce ich wytwarzania zgłoszenia uznania przedmiotu lub substancji za produkt uboczny (art. 11 ust. 1). Marszałek województwa, w drodze decyzji wydawanej po zasięgnięciu opinii wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska właściwego ze względu na miejsce wytwarzania przedmiotu lub substancji, potwierdza spełnienie warunków uznania za produkt uboczny albo stwierdza niespełnienie tych warunków (art. 11 ust. 4). W pkt 2 zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego zarządzono prowadzenie gospodarowania odpadami zgodnie z przepisami. W uzasadnieniu do tego pkt wskazano, że Skarżąca spółka w wyniku prowadzonego procesu produkcyjnego wytwarza makuchy, które są odpadami o kodzie 02 03 80, które po zbelowaniu w postać peletu były termicznie przekształcanie w procesie odzysku R1 i dla tych odpadów powinien prowadzić ewidencję odpadów. Na podstawie danych dostępnych w bazie BDO ustalono, że kontrolowany podmiot nie prowadził ewidencji odpadów dla przetwarzanych odpadów na terenie zakładu przy ul. [...] w P. w okresie od 2020 r. do 28 listopada 2023 r. (tj. dnia zakończenia kontroli). W tym zakresie WWINB wskazał, że zgodnie z art. 66 ustawy o odpadach posiadacz odpadów jest obowiązany do prowadzenia na bieżąco ich ilościowej i jakościowej ewidencji zgodnie z katalogiem odpadów określonym w przepisach wydanych na podstawie arf. 4 ust 3, zwanej dalej "ewidencją odpadów". Zgodnie z art. 67 ust. 1 ww. ustawy ewidencję odpadów prowadzi się z zastosowaniem następujących dokumentów: 1) w przypadku posiadaczy odpadów: a) karty przekazania odpadów, b) karty ewidencji odpadów,(...). Od 1.1.2020 r., zgodnie z art. 67 ust. 3a ustawy o odpadach, karta przekazania odpadów zawiera dodatkowo informacje o: 1) dacie i godzinie rozpoczęcia transportu odpadów i ich dostarczenia do następnego posiadacza odpadów: 2) numerach rejestracyjnych środków transportu odpadów stanowiących pojazd albo zespół pojazdów, w rozumieniu art. 2 pkt 31 i 49 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym oraz zgodnie z art. 67 ust. 3b ustawy o odpadach karta ewidencji odpadów zawiera dodatkowo informacje o: 1) procentowej zawartości PCB w odpadzie, jeżeli odpad zawiera PCB; 2) masie odpadów wytworzonych, odebranych, przyjętych, zagospodarowanych we własnym zakresie lub przekazanych. Ponadto w myśl art. 67 ust. 5 i 6 ww. ustawy dokumenty ewidencji odpadów, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, sporządzane za pośrednictwem indywidualnego konta w Bazie danych o produktach i opakowaniach oraz o gospodarce odpadami, nie wymagają opatrzenia ich podpisem, a dokumenty ewidencji odpadów, o których mowa w ust. 1, sporządza się za pośrednictwem indywidualnego konta w Bazie danych o produktach i opakowaniach oraz o gospodarce odpadami. Kartę ewidencji odpadu sporządza się dla każdego rodzaju odpadu oddzielnie. W myśl art. 69 ustawy o odpadach kartę przekazania odpadów sporządza posiadacz odpadów, który przekazuje odpady do następnego posiadacza odpadów albo do prowadzonych przez siebie miejsc zbierania odpadów lub miejsc przetwarzania odpadów, przed rozpoczęciem ich transportu. Karty przekazania i ewidencji odpadów sporządza się dla poszczególnych odpadów dla prowadzonego miejsca zbierania lub przetwarzania odpadów. Dalej WWINB wskazał, że podczas kontroli ustalono, że kontrolowany podmiot w każdym z 4 pomieszczeń kotłowni magazynował jeden lub kilka worków z peletem z makuch z wiesiołka i/lub z dyni czyli magazynował odpady palne. Skarżąca spółka nie przesłał jednak danych dostępowych do monitoringu wizyjnego, czyli kontrolowany podmiot nie zapewnił WWIOŚ dostępności do obrazu monitoringu wizyjnego miejsca magazynowania odpadów określonego w art. 25 ust 6f ustawy o odpadach, jak również nie prowadził monitoringu wizyjnego w miejscach magazynowania odpadów palnych w rozumieniu art. 25 ust. 6a ustawy o odpadach. Podczas kontroli ustalono także, że kontrolowana Spółka zobowiązana była do sporządzenia sprawozdania o wytwarzanych odpadach i o gospodarowaniu odpadami za 2020 r., 2021 r. i 2022 r. Z danych dostępnych w bazie BDO stwierdzono, że Spółka sporządziła sprawozdanie za 2021 r. i za 2022 r. i złożyła je za pośrednictwem BDO do Marszałka Województwa W. terminowo. Jednakże sprawozdania zostały sporządzone nierzetelnie, gdyż nie zawierały danych dotyczących przetwarzanych odpadów w procesie odzysku R1 - brak informacji w dziale XIII Tabela 1. Informacja o odpadach poddanych recyklingowi w instalacjach lub urządzeniach. W sprawozdaniu za rok 2022 wykazano w Dziale XI Tabela 1. Informacja o wytworzonych odpadach, ODPADY WYTWORZONE POZA INSTALACJĄ odpady o kodzie 15 01 10 (opakowania zawierające pozostałości substancji niebezpiecznych lub nimi zanieczyszczone) w ilości 0,006 Mg, natomiast w sprawozdaniu za 2021 r. wykazano w Dziale XI Tabela 1. Informacja o wytworzonych odpadach, ODPADY WYTWORZONE POZA INSTALACJĄ odpady o kodzie 16 05 06 (chemikalia laboratoryjne i analityczne np. odczynniki chemiczne, zawierające substancje niebezpieczne w mieszaniny chemikaliów laboratoryjnych i analitycznych w ilości 0,1190 Mg. Stwierdzono, że kontrolowany podmiot nie złożył sprawozdania o wytwarzanych odpadach i gospodarowaniu odpadami za 2020 r. Brak sprawozdania w bazie BDO. Powyższe ustalenia wbrew zarzutom skargi zostały stwierdzone w protokole kontroli (vide k. 6 i 7 protokołu kontroli) i znajdują potwierdzenie w załącznikach do protokołu kontroli nr 6 i 7. Końcowo stwierdzić należy, że za nie znajdujący potwierdzenia uznać należy zarzut pominięcia umotywowanych zastrzeżeń zgłoszonych do protokołu. Przeczy temu już tylko treść samego zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego posiadającego obszerne uzasadnienie w zakresie wszystkich dostrzeżonych uchybień, w którym organ odniósł się do wszystkich zastrzeżeń zgłoszonych przez skarżącą spółkę. Mając wszystko to na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargi w całości oddalił.