I FSK 1544/24

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: , Przewodniczący Sędzia NSA Marek Olejnik po rozpoznaniu w dniu 29 października 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji sprawy ze skargi kasacyjnej P. U. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 kwietnia 2024 r., sygn. akt III SA/Wa 1138/23 w sprawie ze skargi P. U. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 8 lutego 2023 r., nr 1401-IOV-5.4103.59.2022.IK w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od kwietnia do grudnia 2015 r. postanawia: oddalić wniosek. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z 12 kwietnia 2024 r., sygn. akt III SA/Wa 1138/23, oddalił skargę P. U. (dalej: "Skarżący", "Strona") na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z 8 lutego 2023 r., nr 1401-IOV-5.4103.59.2022.IK w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od kwietnia do grudnia 2015 r. W wywiedzionej od tego wyroku skardze kasacyjnej Skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej: "p.p.s.a."), zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie wnioskującej o ochronę tymczasową w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Uzasadnienie wniosku powinno się więc odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Ponadto twierdzenia te powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej wnioskującego. W pierwszej kolejności wskazać należy, że Strona już na etapie skargi do Sądu pierwszej instancji wnioskowała o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Efektem złożonego wniosku było rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który postanowieniem z 7 września 2023 r., sygn. akt III SA/Wa 1138/23, odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Z uzasadnienia tego orzeczenia wynika, że zdaniem Sądu pierwszej instancji Skarżący nie wykazał zaistnienia przesłanek warunkujących zastosowanie instytucji określonej w art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd pierwszej instancji podkreślił, że Skarżący nie przedstawił swoich aktualnych i pełnych danych o swoim stanie majątkowym, o uzyskiwanych dochodach, źródłach dochodu, stanie majątkowym, stanie środków finansowych na rachunkach bankowych i w gotówce. Ponadto Sąd pierwszej instancji nie mógł dać wiary argumentacji Strony, skoro nie przedstawiono na ich poparcie żadnych dowodów. Skarżący nie nadesłał również żadnych dokumentów potwierdzających jego sytuację majątkową i zdrowotną. Zdaniem WSA przedstawione przez Skarżącego w postepowaniu o przyznanie prawa pomocy dochody i wydatki są niewystarczające do oceny jego sytuacji majątkowej. Na powyższe postanowienie Skarżący złożył zażalenie, które Naczelny Sąd Administracyjny oddalił postanowieniem z 21 grudnia 2023 r., sygn. akt I FZ 323/23. Naczelny Sąd Administracyjny podzielił w pełni ocenę Sądu pierwszej instancji, że wniosek Strony zawarty w skardze, w istocie nie zawierał uzasadnienia przemawiającego za przyznaniem jej ochrony tymczasowej. W skardze kasacyjnej Skarżący sformułowała ponowny wniosek o wstrzymanie wykonania w całości zaskarżonej decyzji organu II instancji jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, z powodu prawdopodobieństwa wyrządzenia stronie skarżącej znacznej szkody majątkowej i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym miejscu przypomnieć należy, że oddalenie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie uniemożliwia jego ponowienia w razie zmiany okoliczności, co wynika z treści art. 61 § 4 p.p.s.a. (postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 11 lipca 2017 r., sygn. akt II GZ 538/17, z 30 marca 2017 r., sygn. akt II GZ 222/17 z 20 grudnia 2016 r., sygn. akt I FZ 392/16, z 17 stycznia 2024 r., sygn. akt II FSK 2089/23, z 21 marca 2024 r., sygn. akt I FSK 337/24). Jednak wniosek Skarżącego zawarty w skardze kasacyjnej stanowi w zasadzie powtórzenie wniosku ze skargi. W ocenie Strony wykonanie decyzji określającej obowiązek w podatku od towarów i usług na tak wysoką kwotę będzie skutkować niebezpieczeństwem wyrządzenia Skarżącemu znacznej szkody majątkowej. Z lektury uzasadnienia wniosku trudno zatem wnioskować o nowych okolicznościach mających uzasadnić wstrzymanie wykonania ww. decyzji, a jego autor zdaje się sam nie zauważać, że bieżące żądanie to już ponowiony wniosek, który powinien być formułowany w oparciu o przesłanki wskazane w innym przepisie, tj. art. 61 § 4 p.p.s.a. Jak zostało to już wskazane powyżej, to na wnioskującym o wstrzymanie wykonania decyzji spoczywa obowiązek takiego sporządzenia wniosku, aby w dokładny i wszechstronny sposób obrazował jego sytuację finansową i majątkową, a tym samym uprawdopodobnił, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do niego zasadne. Obowiązkiem Skarżącego było zatem przedstawienie konkretnych, zmienionych okoliczności, które uzasadniają zastosowanie ochrony tymczasowej, a także poparcie ich stosownymi dokumentami. Autor wniosku nie spełnił tych wymagań. Tym samym Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził brak podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 i 4 w zw. z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. ----------------------- 3