II GZ 95/23

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dorota Dąbek po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia "W." Sp. z o.o. w Z. na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 kwietnia 2023 r., sygn. akt II GZ 95/23 w zakresie oddalenia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 lutego 2023 r., sygn. akt V SAB/Wa 65/22 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi "W." Sp. z o.o. w Z. na bezczynność Prezesa Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wytworów Medycznych i Produktów Biobójczych w przedmiocie nieusunięcia z rynku wyrobów medycznych postanawia: odrzucić zażalenie. UZASADNIENIE "W." Sp. z o.o. z siedzibą w Z. (dalej: skarżąca) wniosła drogą elektroniczną (za pośrednictwem platformy ePUAP) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezesa Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych w przedmiocie nieusunięcia z rynku wyrobów medycznych. Skarga nie była podpisana kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 6 lutego 2023 r., sygn. akt V SAB/Wa 65/22, odrzucił powyższą skargę, na podstawie art. 58 §1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634; dalej "p.p.s.a."). Sąd pierwszej instancji wskazał, że zarządzeniem z 25 listopada 2022 r. wezwano skarżącą do uzupełnienia braków formalnych skargi (w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi) poprzez podpisanie skargi kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym oraz złożenie dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania skarżącej spółki, tj. odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego w oryginale lub w uwierzytelnionej kopii. Wezwanie zostało doręczone skarżącej 18 stycznia 2022 r. W odpowiedzi, skarżąca nadesłała pismo ogólne z załącznikiem stanowiącym skargę, który nie został podpisany. Termin do uzupełnienia braku podpisu upłynął 25 stycznia 2023 r., jednak skarżąca nie złożyła w tym terminie prawidłowo podpisanego pisma. Skarżąca złożyła zażalenie na powyższe postanowienie WSA, wnosząc o zmianę lub uchylenie tego postanowienia. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 13 kwietnia 2023 r., sygn. akt II GZ 95/23, oddalił zażalenie. W uzasadnieniu Sąd przywołał uchwałę składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 grudnia 2021 r., sygn. akt I FPS 2/21, wiążącą w niniejszej sprawie na podstawie art. 269 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którą skargę stanowiącą załącznik do formularza pisma ogólnego, podpisanego podpisem zaufanym, przesłanego przez platformę ePUAP, należy uznać za podpisaną jedynie wówczas, gdy została ona odrębnie podpisana podpisem kwalifikowanym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym. Sąd wskazał, iż w uchwale tej podkreślono, że skarga z zasady jest pismem strony, obejmującym jej wnioski i oświadczenia składane poza rozprawą, a nie załącznikiem do innego pisma, i dlatego właśnie pismo to winno zostać uwierzytelnione przez stronę podpisem jako samodzielny dokument, który może zostać następnie odłączony i przesłany stronie przeciwnej. NSA w uchwale wskazał również, że podpisanie pisma procesowego, a w szczególności skargi, potwierdza wolę skierowania do sądu administracyjnego środka prawnego o określonej treści, usuwając wątpliwości, czy w istocie strona załączyła do pisma ogólnego w platformie ePUAP zamierzoną treść skargi. Pewności tej brakuje, gdy podpisane zostało tylko pismo ogólne, które w swojej treści nie zawiera żadnych elementów skargi, ograniczając się do poinformowania o przesłaniu skargi jako załącznika do niego. Rozpoznając zażalenie w niniejszej sprawie NSA, będąc związany powyższą uchwałą NSA uznał, że słusznie Sąd pierwszej instancji wezwał skarżącą do usunięcia, w terminie 7 dni, dostrzeżonych braków formalnych skargi przez jej podpisanie oraz złożenie dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania spółki przed sądami administracyjnymi, pod rygorem odrzucenia skargi w sytuacji, gdy skarżąca wniosła skargę drogą elektroniczną – przez platformę ePUAP – nieopatrzoną kwalifikowanym podpisem elektronicznym bądź podpisem zaufanym. W wyznaczonym terminie skarżąca nadesłała pismo przewodnie zatytułowane jako "WNIOSEK dot. V SAB/Wa 65/22", przesyłając jednocześnie w załączniku niepodpisaną odrębnie skargę datowaną na 4 października 2022 r. Ponieważ zatem skarga stanowiąca załącznik do prawidłowo podpisanego pisma przewodniego, nie została podpisana w sposób określony w cytowanej uchwale NSA, Sąd pierwszej instancji prawidłowo stwierdził, że skarżąca nie uzupełniła braku formalnego skargi w wyznaczonym terminie, co stanowiło podstawę do jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Skarżąca wniosła drogą elektroniczną (za pośrednictwem platformy ePUAP) zażalenie na to postanowienie NSA pismem z 19 października 2023 r. zatytułowanym "Wniosek dot. sygn. akt II GZ 95/23" wskazując, iż nie zgadza się z wyrokiem z 13 kwietnia 2023 r. Zażalenie to zostało uzupełnione kolejnym pismem z 25 października 2023 r., także wniesionym drogą elektroniczną, zatytułowanym "Zażalenie dot. sygn. akt II GZ 95/23", w którym skarżąca wyraziła swoje niezadowolenie z nieprzekazywanej w jej ocenie korespondencji lub przekazywanej błędnie, co zdaniem skarżącej spowodowane jest bałaganem panującym w Urzędzie Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych. Skarżąca nadmieniła, że Urząd dopuszczający leki na rynek nie uznał przesłanego przez skarżącą materiału dowodowego za wiarygodny. Analiza treści tych pism wskazuje, że intencją skarżącej jest zakwestionowanie (zaskarżenie) postanowienia wydanego przez Naczelny Sąd Administracyjny w dniu 13 kwietnia 2023 r., sygn. akt II GZ 95/23. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 kwietnia 2023 r., sygn. akt II GZ 95/23, należało odrzucić jako niedopuszczalne. Orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego stają się prawomocne z chwilą ich wydania i nie przysługują od nich żadne środki odwoławcze, w tym także zażalenie (art. 168 § 1 p.p.s.a.). Zgodnie bowiem z art. 194 § 1 p.p.s.a., zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego, gdy ustawa wyraźnie przewiduje możliwość wniesienia zażalenia oraz na postanowienia wymienione w art. 194 § 1 pkt 1 - 10 p.p.s.a. Nie przysługuje natomiast możliwość wniesienia zażalenia od postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego. Mając powyższe na uwadze należy zatem uznać, że w świetle obowiązujących przepisów postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 kwietnia 2023 r., sygn. akt II GZ 95/23, jest niezaskarżalne. Tym samym skarżąca nie ma możliwości wniesienia zażalenia na przedmiotowe postanowienie. Z tego powodu wniesione w niniejszej sprawie przez skarżącą zażalenie na to postanowienie należało uznać za niedopuszczalne i z tego powodu podlegające odrzuceniu na podstawie art. 178 p.p.s.a. w zw. z art. 180 p.p.s.a. i w zw. art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., które przewidują, że sąd odrzuca na posiedzeniu niejawnym zażalenie wniesione po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalne. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 178 w związku z art. 180 i art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.