II SAB/Rz 98/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Elżbieta Mazur-Selwa Sędziowie WSA Paweł Zaborniak /spr./ WSA Karina Gniewek - Berezowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 12 grudnia 2023 r. sprawy ze skargi P. D. na bezczynność Komendanta Policji w [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. stwierdza, że Komendant Policji w [...] dopuścił się bezczynności; II. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Komendanta Policji w [...] na rzecz skarżącego P. D. kwotę 100 zł /słownie: sto złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE W dniu 1 września 2023 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie (dalej zwany WSA) wpłynęła skarga PD (dalej: "Skarżącego") na bezczynność Komendanta Komisariatu Policji w [...] (dalej: "Komendant", "KPP" lub "Organ"), w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Z uzasadnienia skargi oraz nadesłanych akt sprawy wynika, że 25 lipca 2023 r. Skarżący za pośrednictwem poczty e-mail zwrócił się do Organu o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej [...] obejmującej: 1. życiorys, 2. skan dyplomu ukończenia szkoły średniej, wyższej i szkoły policyjnej, 3. informację o przebiegu drogi zawodowej, 4. kopie mianowania na policjanta, 5. kopię oświadczenia majątkowego, 6. kopię aktualnych badań psychiatrycznych, 7. kopię aktualnych badań psychiatrycznych, 8. upoważnienia do dostępu do danych osobowych. W piśmie z 27 lipca 2023 r. Zastępca Komendanta poinformował Skarżącego, że wnioskowane przez niego dokumenty są dokumentami prywatnymi, które nie podlegają udostępnieniu w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 902) – dalej: "u.d.i.p.". Natomiast co do żądania skarżącego obejmującego kopie oświadczenia majątkowego, zauważono, iż kompleksową regulację w tym względzie zawiera ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, a w szczególności jej art. 62 ust. 2 i 5. Wobec powyższego w tym przedmiocie nie mają zastosowania przepisy u.d.i.p. Tylko informacje zawarte w oświadczeniach o stanie majątkowym osób pełniących funkcje organów Policji są publikowane na właściwych stronach Biuletynu Informacji Publicznej. Bezczynności Komendanta została zaskarżona przez PD do WSA pismem o dacie wpływu do Organu dnia 18 sierpnia 2023 r. Zdaniem skarżącego, Organ pozostaje w nieusprawiedliwionej bezczynności, bowiem w terminie przewidzianym u.d.i.p., nie udostępnił wnioskowanej informacji, ani nie wydał decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej na podstawie art. 16 u.d.i.p. Skarżący wniósł o zobowiązanie Komendanta do załatwienia wniosku, zaś swą skargę uzasadnił licznymi tezami wyroków WSA i NSA. W odpowiedzi na skargę z dnia 30 sierpnia 2023 r. Komendant podniósł, że uwzględnił skargę w części i wskazał, że: 1. Życiorys policjanta [...] nie stanowi informacji publicznej, policjanci są objęci ustawą o dostępie do informacji publicznej, w zakresie pełnienia przez policjantów zadań publicznych. Informacja w zakresie życiorysu przekracza zakres danych wiążących się przez policjanta z wykonywaniem zadań publicznych, udzielone są informacje dotyczące wykształcenia w dalszej części wniosku. 2. [...] ukończyła Uniwersytet [...]. Informacją publiczną jest fakt ukończenia szkoły wyższej i ukończenia kursu podstawowego w zakresie szkoły policyjnej, dlatego przekazywana jest informacja o fakcie ukończenia w/w szkoły i kursu, niezbędnych do mianowania na policjanta. Natomiast sam dyplom ukończenia szkoły wyższej czy ukończenia kursu podstawowego w ramach szkoły policyjnej informacją publiczną nie jest, jest jedynie jej nośnikiem. 3. [...] rozpoczęła służbę jako [...] do chwili obecnej. Kserokopie dokumentów potwierdzających przebieg służby są nośnikami informacji, a nie informacją publiczną dlatego też nie zostały udostępnione. Informacje z dokumentów zostały przekazane wnioskodawcy. 4. [...] została mianowana na Policjanta [...] 2016 r. Kserokopia dokumentu potwierdzającego mianowanie na policjanta jest nośnikiem informacji, a nie informacją publiczną dlatego też nie został udostępniony. 5. W zakresie żądania kopii oświadczenia majątkowego [...] regulację w zawiera ustawa o Policji, której obejściu nie mogą służyć przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 171 z późn. zm.), policjant jest obowiązany złożyć oświadczenie o stanie majątkowym (...). Istotna dla wniosku pozostaje treść art. 62 ust. 5, zgodnie z którym informacje zawarte w oświadczeniu o stanie majątkowym stanowią tajemnicę prawnie chronioną i podlegają ochronie dla informacji niejawnych o klauzuli tajności "zastrzeżone:, określonej w przepisach, o ochronie informacji niejawnych. [...] nie pełni funkcji organów Policji, jej oświadczenie nie jest publikowane na stronach Biuletynu Informacji Publicznej. Art. 1 ust 2. ustawy o dostępie do informacji publicznej wskazuje, że Przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. W tym zakresie pierwszeństwo stosowania zyskuje ustawa o Policji. 6. Kopie aktualnych badań psychiatrycznych i psychologicznych nie są informacją publiczną, lecz jedynie jej nośnikiem, dlatego nie zostaną udostępnione. 7. Kopie aktualnych badań psychologicznych nie są informacją publiczną, lecz jedynie jej nośnikiem, dlatego nie zostaną udostępnione. 8. organ nie jest w posiadaniu upoważnienia wystawionego dla [...] do podejmowania decyzji organu bądź w jej imieniu, a tym samym skanu upoważnienia wydanego dla ww. do podejmowania decyzji procesowych wszczynających i kończących postępowanie. Jednocześnie, Organ w odpowiedzi na skargę PD wskazał, że ww. informacje zostały przesłane na adres e-mailowy Skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się częściowo uzasadniona, przez co została przez Sąd uwzględniona. I. Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r., poz. 2492). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634; zwana dalej w skrócie P.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga została rozpoznana przez WSA w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 P.p.s.a. W myśl tej regulacji, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Bezczynność organu administracji publicznej to sytuacja, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żądanych czynności w sprawie lub opieszale prowadził postępowanie, ale - mimo ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (tak NSA w wyroku z dnia 5 lutego 1999 r., sygn. akt I SAB 90/98, LEX). II. Wypada wstępnie wyjaśnić, że na mocy art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. W świetle ugruntowanego stanowiska sądów administracyjnych pozostawanie w bezczynności przez podmiot obowiązany do udostępnienia informacji publicznej w rozumieniu ustawy, oznacza niepodjęcie przez ten podmiot, w terminie wskazanym w wyżej przytoczonym przepisie stosownych czynności. Do tych czynności należy albo udostępnienie informacji co odbywa się w drodze czynności materialno-technicznej, albo też wydanie decyzji o odmowie jej udzielenia lub decyzji o umorzeniu postępowania (zob. wyrok WSA w Krakowie z dnia 25 października 2012 r., sygn. akt II SAB/Kr 122/12, CBOSA). Na równi z niepodjęciem tego rodzaju czynności orzecznictwo traktuje przedstawienie informacji innej niż ta, której oczekuje wnioskodawca, informacji niepełnej lub też nieadekwatnej do treści wniosku, co może powodować uzasadnione wątpliwości adresata co do tego, czy organ w ogóle udzielił odpowiedzi na jego wniosek (zob. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 10 stycznia 2013 r., sygn. akt II SAB/Sz 51/12, CBOSA). Innymi słowy, niepodjęcie czynności udostępnienia informacji lub niewydanie decyzji administracyjnej rozpoznającej wniosek w terminie 14 dni od dnia wpływu wniosku uzasadnia ocenę zachowania organu w kategorii bezczynności. Stwierdzenie stanu bezczynności zobowiązuje sąd administracyjny do zastosowania art. 149 § 1 P.p.s.a. Celem skargi na bezczynność wniesionej w sprawie wniosku o udostępnienie informacji publicznej jest doprowadzenie do podjęcia czynności lub aktu przez podmiot zobowiązany do działania unormowanego ustawą o dostępie do informacji publicznej. Dla rozstrzygnięcia takiej skargi znaczenie ma zatem kwestia tego, czy podmiot zobowiązany udostępnił żądaną od niego informację, względnie, czy wydał decyzję o odmowie jej udostępnienia bądź poinformował wnioskodawcę o niemożności udzielenia wnioskowanych danych (np. w sytuacji, kiedy ich nie posiada). Dla stwierdzenia bezczynności nie są natomiast istotne przyczyny, z powodu których akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, jak również, czy brak działania był zawiniony czy też niezawiniony, jak też czy spowodowany był przeświadczeniem organu, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinien zostać wydany (tak WSA w Rzeszowie w wyroku z dnia 9 grudnia 2020 r., o sygn. II SAB/Rz 107/20, CBOSA). III. Sąd po dokładnym przeanalizowaniu zarzutów skargi oraz przekazanych akt sprawy częściowo podzielił zarzuty skarżącego o bezczynności Komendanta Komisariatu Policji w [...] w zakresie dostępu do informacji publicznej, na dzień wniesienia skargi. Należy w tym miejscu przypomnieć, iż w treści swego wniosku z dnia 25 lipca 2023 r. skarżący zwrócił się do Komendanta o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej policjantki [...] poprzez przesłanie scanów dokumentów lub informacji z dokumentów w postaci: 1. życiorysu, 2. skan dyplomu ukończenia szkoły średniej, wyższej i szkoły policyjnej, 3. informację o przebiegu drogi zawodowej, 4. kopie mianowania na policjanta, 5. kopię oświadczenia majątkowego, 6. kopię aktualnych badań psychiatrycznych, 7. kopię aktualnych badań psychiatrycznych, 8. upoważnienia do dostępu do danych osobowych. Żądane przez wnioskodawcę dane dotyczące funkcjonariusza Policji wiązały się z wykonywaniem służby w Policji, czyli z realizacją zadań publicznych. Przez to, co do zasady, wypełniały szeroko wytyczone kryteria kwalifikacyjne z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. - każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. W obrębie tego zagadnienia wypowiedział już się wielokrotnie WSA w Rzeszowie odpowiadając na licznie skargi P. D. m.in. w sprawach : sygn. II SAB/Rz 9/22, II SAB/Rz 157/22, II SAB/Rz 36/23, II SA/Rz 156/22, II SAB/Rz 75/23, II SAB/Rz 176/22, CBOSA. W szczególności w wyroku z dnia 24 listopada 2020 r. o sygn. II SAB/Rz 83/20, LEX, WSA przesądził, że skoro policjant należy do kategorii osób pełniących funkcje publiczne, to co do zasady informacje dotyczące podejmowanych przez niego w ramach obowiązków służbowych działań - mieszczących się w ustawowych kompetencjach Policji - są informacją publiczną. WSA podkreślił jednoznacznie: "Nie oznacza to, że nawet jeżeli wskazany przez skarżącego policjant należy do kręgu osób pełniących funkcję publiczną, to wszystkie informacje z nim związane (w tym objęte wnioskiem) podlegają bezwarunkowemu udostępnieniu z całkowitym wyłączeniem ochrony jego prywatności. Stosownie art. 5 ust. 2 u.d.i.p., dla ograniczenia prawa do prywatności konieczne jest bowiem, by żądana informacja o osobie pełniącej funkcję publiczną miała związek z pełnieniem tej funkcji. Musi zatem istnieć ścisły związek między informacją odnoszącą się do osoby pełniącej funkcję publiczną i jej funkcjonowaniem w sferze publicznej. Z wykładni art. 5 ust. 2 u.d.i.p. wynika zresztą wprost, że udostępnieniu podlega informacja o osobach pełniących funkcje publiczne, mająca związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji. Kryterium tych warunków spełniają informacje nt. posiadanego wykształcenia i doświadczenia zawodowego, przebiegu kariery zawodowej oraz stanu zdrowia, dające obraz kompetencji (kwalifikacji i predyspozycji) do pracy na określonym stanowisku, w które co do zasady (z pewnym zastrzeżeniem co do oświadczenia majątkowego) wpisuje się żądanie skarżącego udzielenia wnioskowanych informacji obejmujących życiorys funkcjonariusza, kopię jego dyplomu ukończenia szkoły średniej, wyższej i policyjnej, informacji o przebiegu drogi zawodowej, kopii mianowania na policjanta oraz kopii aktualnych badań psychiatrycznych". Zob. także wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 20 grudnia 2022 r. o sygn. II SAB/Rz 176/22, LEX. Mając na uwadze powyższe ustalenia natury prawnej, należało zauważyć, iż w tej sprawie przed wniesieniem skargi do WSA, czyli dnia 18 sierpnia 2023 r., dane żądane przez Stronę a wpisujące się w pojęcie "informacji publicznej" z powodu wyraźnego związku z pełnieniem przez policjanta funkcji publicznych określonych w ustawie o Policji, nie zostały wnioskodawcy udostępnione. Jednakże Organ w piśmie z dnia 30 sierpnia 2023 r. – czyli w toku postępowania sądowego - zaadresowanym do PD na jego adres poczty elektronicznej, przekazał skarżącemu żądane przez niego dane w zakresie wynikającym z obowiązujących Organ regulacji prawnych u.d.i.p. oraz ustawy o Policji. WSA zgadza się z oceną Organu jaką wyraził w cyt. powyżej piśmie, iż nie wszystkie dane zawarte w życiorysie funkcjonariusza mają charakter publiczny, a tylko takie które wiążą się bezpośrednio z wykonywanymi przez niego obowiązkami służbowymi – zadaniami publicznymi. Dlatego w czasie rozpoznawania skargi Komendant nie pozostawał już w zwłoce, skoro przesłał do Strony wszystkie konieczne dane o przebiegu drogi zawodowej funkcjonariuszki Policji, tj. ukończenie studiów, Szkoły Policyjnej, dat rozpoczęcia służby w poszczególnych jednostkach organizacyjnych Policji. Ma również rację Organ rozróżniając wyraźnie w swej odpowiedzi na wniosek strony pojęcie informacji publicznej od nośnika tej informacji. Z tej przyczyny, udostępnieniu może podlegać jedynie treść informacji publicznej zawartej w nośniku informacji, nie zaś sama postać takiego dokumentu. Zatem w tych niezbędnych granicach wniosek dostępowy został zrealizowany przez Komendanta bowiem w piśmie z dnia 30 lipca 2023 r. wyjaśniono skarżącemu, że funkcjonariuszka ukończyła kurs podstawowy w Policji 30 października 2013 r. oraz studia wyższe w 2011 r. W tej informacji zawarto też wyjaśnienie tego czy w/w ukończyła szkołę średnią. Podano także konieczne dane dotyczące czasu przyjęcia do służby w Policji, kolejnych zajmowanych stanowisk oraz ukończonych kursów, a także uzyskania aktu mianowania dnia 12 lutego 2016 r. W ten sposób udostępniono wnioskodawcy pełną wiedzę o przebiegu drogi zawodowej w granicach, jakie są niezbędne do wykonywania zadań publicznych przez w/w policjantkę. Podane przez Organ wyjaśnienia obejmują też dane jakie strona mogłaby uzyskać poprzez zapoznanie się z nośnikami informacji publicznych w postaci scanu dyplomu ukończenia szkoły średniej, szkoły wyższej, szkoły policyjnej, aktu mianowania jak i szkoły policyjnej. Nie ulega też wątpliwości, że Komendant podał możliwe do udostępnienia dane na temat zdolności zdrowotnych funkcjonariuszki do pełnienia służby w Policji – pkt 6 i 7 pisma z dnia 30 sierpnia 2023 r. Jako prawidłowy pod względem prawnym oceniono też tryb przekazania informacji Skarżącemu o tym, że Organ nie jest w posiadaniu upoważnienia wystawionego dla objętej żądaniem funkcjonariuszki do podejmowania decyzji organu bądź w jej imieniu a tym samym skanu upoważnienia do podejmowania decyzji procesowych i wszczynających i kończących postępowanie. Nie budzi wątpliwości, że Organ, który nie jest w posiadaniu informacji publicznej, nie może jej udostępnić wnioskodawcy w drodze czynności materialno-technicznej. Odnosząc się zaś do tego zakresu wniosku skarżącego, które ujmowało oświadczenie majątkowe funkcjonariusza Policji, to według Sądu dokument ten jako obrazujący stan jego majątku będzie zawierać dane podlegające pod szeroką treść ustawowej definicji informacji publicznej. Należy bowiem zwrócić uwagę na zakres informacji jakie funkcjonariusz ujawnia w oświadczeniu majątkowym. Otóż jak wynika z art. 62 ust. 2 zdanie drugie ustawy o Policji, oświadczenie to powinno zawierać informację o źródłach i wysokości uzyskanych przychodów, posiadanych zasobach pieniężnych, nieruchomościach, udziałach i akcjach w spółkach prawa handlowego, a ponadto o nabytym przez tę osobę albo jej małżonka od Skarbu Państwa, innej państwowej osoby prawnej, gminy, związku międzygminnego, powiatu, związku powiatów, związku powiatowo-gminnego lub związku metropolitalnego mieniu, które podlegało zbyciu w drodze przetargu. Osiągane przez policjanta przychody ze stosunku służbowego w postaci uposażenia, jak również informacje o mieniu nabytym od Skarbu Państwa czy innego podmiotu publicznego wpisują się w treść art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. Powołane przepisy jako informację publiczną każą bowiem traktować informację o majątku publicznym, a z tego majątku pochodzi uposażenie, dodatki do uposażania, stanowiące przychód funkcjonariusza Policji. Również informacja o mieniu nabytym przez funkcjonariusza od państwowych jak i samorządowych osób prawnych wpisywać się będzie w szerokie ramy informacji podlegającej udostępnieniu w oparciu o przepisy u.d.i.p. (tak słusznie WSA w Rzeszowie w wyroku z dnia 29 listopada 2022 r., sygn. II SAB/Rz 156/22, LEX nr 3491079.) Według Komendanta oświadczenie majątkowe funkcjonariuszki Policji nie może zostać udostępnione, ponieważ w myśl art. 1 ust. 2 u.d.i.p. przepisy ustawy o Policji odpowiadają regulacjom lex specialis, które na jego podstawie wyłączają zasady dostępu określone w tej ustawie. W świetle orzecznictwa NSA, które WSA przyjmuje za własne, przepisy ustawy o Policji w postaci art. 62 ust. 2, nie statuują szczególnego trybu udostępniania informacji publicznej o wynagrodzeniu funkcjonariuszy Policji, lecz określają jedynie zasady sporządzania przez policjantów oświadczeń majątkowych, ich kontroli oraz ochrony przed nieuprawnionym ujawnieniem. Wskazane przepisy ustawy o Policji, w żaden sposób nie określają odrębnego trybu udostępnienia informacji publicznej dotyczącej funkcjonariuszy Policji, lecz jedynie określają obowiązki policjantów i organów Policji w związku z złożonymi oświadczeniami majątkowymi. Zatem w sprawie dotyczącej udostępnienia informacji publicznej w zakresie oświadczeń majątkowych policjantów będą miały zastosowanie przepisy u.d.i.p. (zob. wyrok NSA z 20 lipca 2023 r., sygn. III OSK 1046/22, LEX nr 3588413.). Na mocy art. 62 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji w zw. z art. 5 ust. 1 u.d.i.p. nie podlegają udostępnieniu informacje zawarte w oświadczeniu o stanie majątkowym funkcjonariuszy policyjnych, którzy nie wyrazili na to zgody, z zastrzeżeniem art. 62 ust. 7 ustawy o Policji. Informacje te stanowią bowiem tajemnicę prawnie chronioną i podlegają ochronie przewidzianej dla informacji niejawnych o klauzuli tajności "zastrzeżone" określonej w przepisach o ochronie informacji niejawnych. Dlatego skarżony do Sądu Organ był zobowiązany do wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, bowiem w myśl art. 5 ust. 2 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Uznając, że zachodzą przesłanki, o jakich wyżej mowa, organ odmawia udostępnienia takiej informacji, jednakże stosownie do art. 16 ust. 1 u.d.i.p., wydaje decyzję w tym przedmiocie. W niniejszej sprawie odpowiadając na wniosek Skarżącego Zastępca Komendanta pismem z dnia 27 lipca 2023 r. - jeszcze przed wniesieniem skargi do WSA - w istocie odmówił udostępnienia danych objętych punktem nr 5 jego podania. Sąd stwierdza, że wskazane pismo Komendanta, pomimo nieposiadania w pełni formy przewidzianej w art. 107 § 1 k.p.a., jest ono w istocie decyzją administracyjną, o czym świadczą następujące względy. Zgodnie z art. 107 § 1 k.p.a., decyzja administracyjna zawiera: 1) oznaczenie organu administracji publicznej; 2) datę wydania; 3) oznaczenie strony lub stron; 4) powołanie podstawy prawnej; 5) rozstrzygnięcie; 6) uzasadnienie faktyczne i prawne; 7) pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie oraz o prawie do zrzeczenia się odwołania i skutkach zrzeczenia się odwołania; 8) podpis z podaniem imienia i nazwiska. Należy podzielić stanowisko, że brak któregoś z elementów decyzji wskazanych w art. 107 § 1 k.p.a. nie musi oznaczać, że pismo przestaje być decyzją i staje się innego rodzaju formą działania administracji. Poczynając od wyroku NSA z dnia 20 lipca 1981 r., sygn. SA 1163/81, w orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że pismo zawierające rozstrzygnięcie w sprawie załatwianej w drodze decyzji jest decyzją, pomimo nieposiadania w pełni formy przewidzianej w art. 107 § 1 k.p.a., jeśli tylko zawiera minimum elementów niezbędnych dla zakwalifikowania go jako decyzji. Do takich elementów zalicza się: oznaczenie organu administracji państwowej wydającego akt, wskazanie adresata aktu, rozstrzygnięcie o istocie sprawy oraz podpis osoby reprezentującej organ administracji (analogiczne stanowisko wyrażono w wyroku WSA w Rzeszowie z 5 kwietnia 2022 r., sygn. II SAB/Rz 9/22, LEX nr 3343621.). Pismo Zastępcy Komendanta Komisariatu w [....] z dnia 27 lipca 2023 r. oczywiście spełnia minimalne wymagania stawiane decyzji, o jakiej mowa w art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Zawiera bowiem w swym nagłówku oznaczenie organu, wskazuje adresata, rozstrzyga w sposób negatywny w przedmiocie wniosku oraz jest podpisane z imienia i nazwiska, z podaniem zajmowanego stanowiska. Oznacza to, że Komendant nie pozostawał w bezczynności w zakresie rozpatrzenia wniosku Skarżącego o udzielenie informacji publicznej, skoro w terminie wydał decyzję, o jakiej mowa w art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Pomimo, że wniosek strony co do jednego z jego punktów został załatwiony przez Organ w ustawowym terminie, to w pozostałej części tego podania na chwilę wniesienia skargi do WSA Komendant pozostawał w bezczynności. Jednakże ten nielegalny stan ustał przed rozpoznaniem skargi na skutek przekazania Stronie żądanych przez nią danych w piśmie z dnia 30 sierpnia 2023 r., co Sąd wykazał powyżej. IV. Orzeczona bezczynność Komendanta w przedmiocie żądania dostępowego z u.d.i.p. nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 149 § 1a P.p.s.a., o czym orzeczono z kolei w pkt II sentencji wyroku. Organ nie zignorował bowiem wniosku skarżącego skoro doszło do uwzględnienia złożonej skargi przed jej rozpoznaniem przez Sąd I instancji. Nie można również pominąć, iż Organ Policji niezwłocznie odpowiedział na wniosek Skarżącego, wyjaśniając mu swoje stanowisko w sprawie i jednocześnie wydając decyzję administracyjną o odmowie przekazania mu kopii oświadczenia majątkowej w/w Policjantki. Dlatego w ocenie Sądu, podjętych wobec skarżącego działań i zaniechań Organu Policji absolutnie nie można kwalifikować jako cechujących się lekceważeniem strony i obowiązujących w tej mierze przepisów prawa. V. Orzeczenie Sądu o kosztach postępowania przed WSA znajduje podstawy w przepisach art. 200 i art. 205 § 1 P.p.s.a. i obejmuje uiszczony przez skarżącego wpis sądowy w kwocie 100 zł.