I GSK 258/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Apollo Sędzia NSA Joanna Wegner Sędzia NSA Dariusz Dudra (spr.) Protokolant asystent sędziego Andrzej Wojdalski po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2024 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. F. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 5 listopada 2020 r. sygn. akt I SA/Ol 482/20 w sprawie ze skargi A. F. na decyzję Dyrektora Warmińsko-Mazurskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Olsztynie z dnia 9 czerwca 2020 r. nr 209/OR14/2020 w przedmiocie odmowy przyznania płatności ekologicznej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od A. F. na rzecz Dyrektora Warmińsko-Mazurskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Olsztynie 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z 5 listopada 2020 r. sygn. akt I SA/Ol 482/20 (dalej jako: WSA, Sąd I instancji) oddalił skargę A.M. (dalej jako: Skarżący) od decyzji Dyrektora Warmińsko-Mazurskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z 9 czerwca 2020 r. w przedmiocie odmowy przyznania płatności ekologicznej na rok 2019. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy: Skarżący 15 maja 2019 r. przy pomocy aplikacji eWniosek Plus złożył wniosek Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Elblągu o przyznanie płatności na rok 2019. Po rozpoznaniu sprawy Kierownik na mocy decyzji odmówił wnioskodawcy przyznania płatności na rok 2019, o którą strona ubiegała się, uznając, że w niniejszej sprawie zostały sztucznie stworzone warunki do otrzymania korzyści niezgodnych z celami pomocy finansowej przyznawanej w ramach wnioskowanych płatności, powołując się na art. 4 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE, EURATOM) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (DzU.UE. L.1995.312.1, dalej jako rozporządzenie nr 2988/95). W uzasadnieniu decyzji organ przywołał treść § 2 ust.1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2015 roku w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Rolnictwo ekologiczne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz.U. z 2015 roku, poz. 370 ze zm. dalej jako rozporządzenie ekologiczne), art. 3 pkt. 1-3 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1853) wskazując, że z cytowanych przepisów, beneficjentem jakiejkolwiek pomocy z ARiMR, może być osoba, która jest rolnikiem, która posiada i prowadzi gospodarstwo rolne, która produkuje żywność lub pasze. Po złożeniu przez Skarżącego odwołania, organ II instancji utrzymał decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że przedstawione przez skarżącego dokumenty świadczą, że nie spełnił on żadnego z przymiotów beneficjenta wskazanych w wyżej wzmiankowanych przepisach prawa. Strona nie posiadała infrastruktury w postaci budynków, maszyn czy urządzeń rolniczych. Nie posiada własnego majątku i korzysta z podmiotów zewnętrznych, o czym świadczy dostarczona umowa świadczenia usług zawarta 2 kwietnia 2019 r. pomiędzy stroną, a K. Usługi Rolnicze M.G. Po analizie materiału dowodowego organ odwoławczy stwierdził, że trudno uznać stronę za producenta rolnego. Wpis do ewidencji producentów miał tylko wywołać pozorność, że jest ona producentem samodzielnie prowadzącym działalność rolniczą na wydzierżawionych gruntach rolnych. Gospodarstwo rolne nie jest odrębnym i samodzielnym podmiotem gospodarczym pod względem technicznym i ekonomicznym. W ocenie organu II instancji również umowa dzierżawy zawarta 21 marca 2019 r. pomiędzy stroną (dzierżawcą), a M.W. i E.W. (wydzierżawiający) na grunty rolne usytuowane na działkach ewidencyjnych o numerach: 528; 529 i 552 nie przekładała się na posiadanie gospodarstwa. Organ odwoławczy stwierdził, że M. i E. W. są w rzeczywistości tylko poddzierżawcami gruntów rolnych, które są własnością spółki P., która w ostatnich paru latach wygenerowała parędziesiąt spraw sądowych w temacie sztucznych warunków. Organ wskazał, że Państwo W. wydzierżawili od spółki grunty rolne i w celu zmaksymalizowania otrzymanych płatności grunty te podzielili pomiędzy trzy osoby, tj. stronę, O.W. oraz K.S. W ocenie organu odwoławczego rzekome wydzierżawienie ma jedynie na celu pozyskanie płatności z pominięciem ograniczenia, co do deklaracji powierzchni i degresywnych stawek płatności w programach (pobierania zwiększonych dopłat do gruntów rolnych) poprzez sztuczny podział gospodarstwa rolnego stwarzający pozory prowadzenia działalności rolniczej przez cztery podmioty. Rozpatrując łącznie trzy sprawy organ stwierdził, iż ww. osoby nie prowadzą osobiście utworzonych gospodarstw rolnych, a przedstawione w sprawach dokumenty są jedynie utworzone w celu upozorowania prowadzenia działalności rolniczej. Organ stwierdził, iż osoby te jedynie stwarzają pozory prowadzenia odrębnej działalności gospodarczej. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji w całości podzielił ustalenia organów, że w niniejszym przypadku doszło do stworzenia sztucznych warunków. Organy ustaliły bowiem, że skarżący zgłosił się do ARiMR jako producent rolny z wnioskiem o wpis do ewidencji producentów rolnych. Po złożeniu 3 wniosków o płatności, podczas badania sprawy w postępowaniu administracyjnym ustalono, że grunty rolne deklarowane przez skarżącego są własnością Spółki. Tytułem posiadania w/w gruntów przez skarżącego ma być umowa dzierżawy zawarta przez niego z M. i E. W. Jak wskazał dodatkowo organ odwoławczy tytuł państwa W. do wydzierżawiania nieswoich gruntów jest nieznany - nie przedłożono jakiegokolwiek dokumentu, z którego te uprawnienie by wynikało. Małżonkowie W. wydzierżawili grunty rolne od Spółki o powierzchni 175,92 ha i zamiast włączyć je do swojego gospodarstwa rozdzielili je pomiędzy skarżącego, swoją 16-letnią córkę i 20 letnią K.S. M.W. jest wujkiem K.S. (córka siostry), ojcem O.W. oraz sąsiadem państwa F. Powyższa trójka w 2019 r. zostaje producentami rolnymi w oparciu o zupełnie niejasne posiadanie ziemi - jednocześnie bez parku maszynowego, środków produkcji, itd. Skarżący zadeklarował do płatności - 49,95 ha, K.S. 51,76 ha, a O.W. (małoletnia) 51,03 ha. Zdaniem WSA – wszystkie te okoliczności, jak prawidłowo wskazał organ odwoławczy za organem I instancji, świadczą o tym, że w rzeczywistości jest to faktycznie jedno gospodarstwo, które stanowi jeden kompleks, wspólnie zarządzany przez jedną osobę - M.W. Powyższe rozstrzygnięcie zakwestionował Skarżący. W wywiedzionej skardze kasacyjnej zarzucił naruszenie: 1. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy: a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej jako: p.p.s.a.) w zw. z art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 ustawy z 14 czerwca 1960 r. (Dz. U. z 2024 r., poz. 572, dalej jako: k.p.a.) polegające na oddaleniu skargi oraz nieuchyleniu decyzji organu II i I instancji, pomimo, iż decyzje te wydane zostały bez zebrania i rozważenia pełnego materiału dowodowego, co skutkowało niewskazaniem zarówno w uzasadnieniu decyzji jak i uzasadnieniu wyroku, na jakich dowodach oparto ustalenia faktyczne w sprawie, dlaczego niektórym dowodom odmówiono wiarygodności, a także dowolnej, powierzchownej ocenie materiału dowodowego, wyrażającej się zwłaszcza w: - błędnym ustaleniu, że działania skarżącego były nakierowane na "pobieranie zwiększonych dopłat do gruntów"; - błędnym ustaleniu, że doszło do zawarcia "pozornej" umowy dzierżawy gruntów, która w rzeczywistości nie przekłada się na posiadanie gospodarstwa przez skarżącego; - błędnym przyjęciu, że skarżący nie prowadzi działalności rolniczej samodzielnie i na własny rachunek; - nie podaniu przyczyny, dla jakiej organ przyjął, iż przedstawione przez skarżącego dokumenty w postaci umów, faktur i przelewów uznały za "sztucznie stworzone pod to konkretne postępowanie"; b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, 8, 11 i 107 § 3 k.p.a. polegające na oddaleniu skargi pomimo, iż organy oparły się na ogólnych, powierzchownych ustaleniach i nie wykazały w sposób staranny, wszechstronny i przekonywujący, nie pozostawiający żadnych wątpliwości, że w przypadku skarżącego miało miejsce sztuczne stworzenie warunków wymaganych do otrzymania płatności, a w szczególności nie wyjaśniły dlaczego i na jakiej podstawie uznały, iż cel danego wsparcia nie został osiągnięty, a skarżący zamierzał uzyskać wyłącznie korzyść sprzeczną z tym celem; 2. naruszenie prawa materialnego: - art. 60 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady Nr 1306/2013 i art. 4 ust.3 rozporządzenia Rady (EURATOM) Nr 2988/95 z dnia 18.12.1995r. przez jego niewłaściwe zastosowanie, co przejawiało się w błędnym uznaniu przez Sąd, że organy prawidłowo zastosowały na gruncie niniejszej sprawy w/w przepisy, na podstawie których odmówiono przyznania skarżącemu wnioskowanej pomocy, podczas gdy analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że w sprawie nie doszło do stworzenia sztucznych warunków w celu uzyskania korzyści sprzecznych z celami wsparcia. Skarżący kasacyjnie zawnioskował o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku WSA i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Ponadto wniósł o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Argumenty na poparcie zarzutów przytoczono w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Warmińsko-Mazurskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Olsztynie wniósł o jej oddalenie, jako pozbawionej uzasadnionych podstaw. Wniósł także o zwrot kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że Sąd jest związany podstawami określonymi przez ustawodawcę w art. 174 p.p.s.a. i wnioskami skargi zawartymi w art. 176 p.p.s.a. Zatem to skarżący kasacyjnie w terminie 30 dni od dnia otrzymania wyroku Sądu I instancji wraz z uzasadnieniem zakreśla zarzutami kasacyjnymi zakres tego postępowania. Z urzędu NSA bierze pod uwagę jedynie przesłanki nieważności postępowania, o których mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. W okolicznościach sprawy jednak żadna z tych przesłanek nie zaistniała. Postawione w skardze kasacyjnej zarzuty należało uznać za nieusprawiedliwione. Skarżący kasacyjnie w złożonym środku zaskarżenia postawił dwa zarzuty naruszenia przepisów o postępowaniu oraz jeden odnoszący się do naruszenia przepisów prawa materialnego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie. W pierwszym zarzucie wskazał na naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez wydanie decyzji bez zebrania i rozważenia materiału dowodowego, co skutkowało niewskazaniem zarówno w uzasadnieniu decyzji, jaki i uzasadnieniu wyroku, na jakich dowodach oparto ustalenia faktyczne, dlaczego niektórym dowodom odmówiono wiarygodności, a także dowolnej, powierzchownej ocenie materiału dowodowego, wyrażającej się zwłaszcza w: błędnym ustaleniu, że działania skarżącego były nakierowane na "pobieranie zwiększonych dopłat do gruntów"; błędnym ustaleniu, że doszło do zawarcia "pozornej" umowy dzierżawy gruntów, która w rzeczywistości nie przekłada się na posiadanie gospodarstwa przez skarżącego; błędnym przyjęciu, że skarżący nie prowadzi działalności rolniczej samodzielnie i na własny rachunek; nie podaniu przyczyny, dla jakiej organ przyjął, iż przedstawione przez skarżącego dokumenty w postaci umów, faktur, przelewów uznały za "sztucznie stworzone pod konkretne postępowanie". W drugim zarzucie skarżący kasacyjnie podniósł naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 11 i art. 107 § 3 k.p.a. polegające na oddaleniu skargi pomimo, iż organy oparły się na ogólnych, powierzchownych ustaleniach i nie wykazały w sposób staranny, wszechstronny i przekonywujący, niepozostawiający żadnych wątpliwości, że w przypadku skarżącego miało miejsce sztuczne stworzenie warunków wymaganych do otrzymania płatności, a w szczególności nie wyjaśniły dlaczego i na jakiej podstawie uznały, iż cel danego wsparcia nie został osiągnięty, a skarżący zamierzał uzyskać wyłącznie korzyść sprzeczna z tym celem. Z tych dwóch zarzutów procesowych bezsprzecznie wynika, że skarżący kasacyjnie kwestionuje ustalenia faktyczne i dokonane oceny, poczynione przez organy w prowadzonym postępowaniu w przedmiocie przyznania płatności i zaakceptowane przez Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku. W zarzutach tych bowiem powołuje się na błędne ustalenia, że działania skarżącego były nakierowane na pobieranie zwiększonych dopłat do gruntów, że doszło do zawarcia pozornej umowy dzierżawy gruntów, że nie posiada on gospodarstwa rolnego, nie prowadzi działalności rolniczej samodzielnie i na własny rachunek oraz, że stworzył sztuczne warunki do uzyskania płatności i, że cel danego wsparcia nie został osiągnięty. Skarżący kasacyjnie ma pełne prawo do kwestionowania poczynionych ustaleń i ocen, jednak może to uczynić poprzez wskazanie w podstawach kasacyjnych stosownych przepisów regulujących te kwestie i zastosowanych w danej sprawie przez organy, jak i skontrolowanych w ramach oceny legalności wydanych decyzji przez sąd I instancji. W postępowaniach dotyczących przyznawania płatności rolniczych nie znajdują zastosowania art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., na podstawie których, co do zasady, w postępowaniu administracyjnym można kwestionować dokonane ustalenia i oceny. W postępowaniach tych znajdują zastosowanie procesowe przepisy szczególne uregulowane w ustawach normujących poszczególne płatności. Natomiast przepisy art. 8, art. 11 i art. 107 § 3 k.p.a. nie służą do ustalania i dokonywania ocen w prowadzonym postępowaniu, jak i później nie stwarzają możliwości kwestionowania przez pryzmat podstaw kasacyjnych skonstruowanych przy pomocy tych przepisów – do podważania tych ustaleń i ocen przez Naczelny Sąd Administracyjny. Odnośnie wyłączenia z postępowań dotyczących przyznawania płatności rolniczych przepisów art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. w orzecznictwie NSA prezentowane jest jednolite stanowisko. Organ nie jest zobowiązany do podjęcia wszechstronnych czynności dowodowych w celu załatwienia sprawy ani też z własnej inicjatywy pouczania strony czy też informowania strony o przysługujących jej prawach. Obowiązująca w postępowaniu administracyjnym zasada prawdy materialnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.) została bowiem w postępowaniu o przyznanie płatności zredukowana do wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego (por. wyrok NSA z dnia 10 stycznia 2024 r., sygn. akt I GSK 1672/22, LEX nr 3691880). Z postępowania dotyczącego przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego zostały wyłączone art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Przepisy te nie znajdują zatem zastosowania w sprawach dotyczących płatności. Ustaleń faktycznych w tych postępowaniach organy dokonują na podstawie dowodów przedstawionych przez stronę postępowania, bowiem to na niej spoczywa obowiązek zaprezentowania dowodów dotyczących wnioskowanych płatności oraz dowodów zgromadzonych przez organ, z których to dowodów organ wywodzi skutki prawne, np. w zakresie stworzenia przez wnioskodawcę sztucznych warunków do otrzymania płatności (por. wyrok NSA z dnia 19 kwietnia 2024 r., sygn. akt I GSK 1365/20, LEX nr 3719868). Z postępowania dotyczącego przyznania płatności na podstawie przepisów ustawy z 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 zostały wyłączone art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Ustaleń faktycznych w tych postępowaniach organy dokonują na podstawie dowodów przedstawionych przez stronę postępowania, bowiem to na niej spoczywa obowiązek zaprezentowania dowodów dotyczących wnioskowanych płatności oraz dowodów zgromadzonych przez organ, z których to dowodów organ wywodzi skutki prawne, np. w zakresie stworzenia przez wnioskodawcę sztucznych warunków do otrzymania płatności. Nie mogły zatem w przedmiotowym postępowaniu zostać przez organy naruszone wskazane w zarzutach kasacyjnych art. 7, art. 77 § 1 k.p.a., stanowiące podstawę prawną ustaleń faktycznych w ogólnym postępowaniu administracyjnym (por. wyrok NSA z dnia 24 maja 2024 r., sygn. akt I GSK 1369/20, LEX nr 3728802). Przepisy art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., dotyczące ustaleń faktycznych na gruncie ogólnego postępowania administracyjnego, nie znajdują zastosowania w sprawach dotyczących płatności. Ustaleń faktycznych w tych postępowaniach organy dokonują na podstawie dowodów przedstawionych przez stronę postępowania, bowiem to na niej spoczywa obowiązek zaprezentowania dowodów dotyczących wnioskowanych płatności oraz dowodów zgromadzonych przez organ, z których to dowodów organ wywodzi skutki prawne, np. w zakresie sposobu wykorzystania przez beneficjenta działki rolniczej (por. wyrok NSA z dnia 22 września 2021 r., sygn. akt I GSK 182/21, LEX nr 3258060). Tym samym w okolicznościach faktycznych sprawy powołanie przez stronę w podstawach kasacyjnych omówionych przepisów: art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. należało uznać za nieskuteczne. W konsekwencji powyższych wywodów procesowe zarzuty kasacyjne nie mogły odnieść oczekiwanego skutku. W zarzucie naruszenia przepisów prawa materialnego skarżący kasacyjnie wskazał na naruszenie art. 60 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1306/2013 i art. 4 ust. 3 rozporządzenia Rady (EUROATOM) nr 2988/95, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, co przejawiało się błędnym uznaniem Sądu, że organy prawidłowo zastosowały ww. przepisy, na podstawie których odmówiono stronie pomocy, podczas gdy analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że w sprawie nie doszło do stworzenia sztucznych warunków w celu uzyskania korzyści sprzecznych z celami wsparcia. Zauważyć zatem należy, że naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez jego błędne zastosowanie, czyli niewłaściwe działanie lub też zaniechanie działania w zakresie stosowanych regulacji prawnych, jest ściśle powiązane z naruszeniem przepisów o postępowaniu. Aby skutecznie zakwestionować naruszenie prawa materialnego poprzez jego błędne zastosowanie należy przede wszystkim podważyć ustalenia i oceny przyjęte przez organy i zaakceptowane przez Sąd I instancji. W orzecznictwie NSA prezentowany jest w tym zakresie pogląd, że nie można skutecznie powoływać się na zarzut niewłaściwego zastosowania lub niezastosowania prawa materialnego, o ile równocześnie nie zostaną także skutecznie zakwestionowane ustalenia faktyczne, na których oparto skarżone rozstrzygnięcie (por. wyrok NSA z dnia 31 stycznia 2013 r., I OSK 1171/12, LEX nr 1298298). Nie ma zatem możliwości skutecznego powoływania się na zarzut wadliwego zastosowania prawa materialnego w sytuacji, gdy nie zakwestionowano równocześnie ustaleń stanu faktycznego, na których oparto skarżone rozstrzygnięcie (por.m.in. wyrok NSA z dnia 17 listopada 2015 r., sygn. akt II OSK 623/14, www.nsa.gov.pl; wyrok NSA z dnia 30 lipca 2015 r., sygn. akt I GSK 1448/14, www.nsa.gov.pl; wyrok NSA z dnia 4 lipca 2013 r., I FSK 1092/12, LEX nr 1372071; wyrok NSA z dnia 1 grudnia 2010 r., II FSK 1506/09, LEX nr 745674). Ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (por. wyrok NSA z dnia 13 sierpnia 2013 r., II GSK 717/12, LEX nr 1408530; wyrok NSA z dnia 4 lipca 2013 r., I GSK 934/12, LEX nr 1372091 wyrok NSA z dnia 14 lutego 2013 r., II GSK 2173/11, LEX nr 1358369). Zatem w zaistniałych okolicznościach faktycznych NSA jest związany ustaleniami faktycznymi oraz ocenami dokonanymi przez organ administracji podzielonymi przez Sąd I instancji w wyroku oddalającym skargę. W świetle powyższego, mając przy tym na względzie takie niepodważone ustalenia, jak to, że działania skarżącego były nakierowane na pobieranie zwiększonych dopłat do gruntów, że doszło do zawarcia pozornej umowy dzierżawy gruntów, że nie posiada on gospodarstwa rolnego, jak i nie prowadzi działalności rolniczej samodzielnie i na własny rachunek oraz to, że stworzył sztuczne warunki do uzyskania płatności i cel danego wsparcia nie został osiągnięty, stwierdzić należy, że zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego w tych okolicznościach należało uznać za nieskuteczny. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a. O kosztach rozstrzygnięto na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1935 ze zm.).