VIII SAB/Wa 64/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Nawrot Sędziowie Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak Sędzia WSA Sławomir Fularski (sprawozdawca) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 16 listopada 2023 r. sprawy ze skargi B. G. na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy N. [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z 14 czerwca 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. stwierdza, że Burmistrz Miasta i Gminy N. [...] dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu punktu 3 wniosku B. G. z dnia 14 czerwca 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej; 2. stwierdza, że bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy N. [...] nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałym zakresie; 4. zasądza od Burmistrza Miasta i Gminy N. [...]na rzecz skarżącej B. G. kwotę 597 (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Wnioskiem z 14 czerwca 2023 r. B. G. (dalej jako "wnioskodawczyni" lub "skarżąca") wystąpiła do Burmistrza N. [...] (dalej jako "organ" lub "Burmistrz") o udostępnienie informacji publicznej - poprzez przedłożenie drogą elektroniczną na adres: [...] - pisma zawierającego odpowiedź na pytania: 1. jakie były (są) strony i przedmioty postępowań?, 2. jakie są sygnatury akt postępowań: sądów, prokuratury względnie Policji?, 3. w jakim procesowym charakterze występował Pan M. D. w postępowaniach?; do uczestniczenia, w których otrzymał On polecenia wyjazdów służbowych w dniach: 6 grudnia 2019 r., 27 lutego 2020 r., 18 maja 2020 r., 10 czerwca 2020 r., 1 lipca 2020 r., 17 września 2020 r., 1 października 2020 r., 11 grudnia 2020 r., 21 grudnia 2020 r., 9 lutego 2021 r., 1 marca 2021 r., 18 marca 2021 r., 11 maja 2021 r., 19 maja 2021 r., 31 sierpnia 2021 r., 12 października 2021 r. Organ pismem z 28 czerwca 2023 r., działając na podstawie art. 13 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej poinformował wnioskodawczynię, że termin rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej dotyczącego wyjazdów służbowych zostaje przedłużony do 31 lipca 2023 r. z uwagi na znaczną ilość żądanych informacji obejmujących 3 lata oraz konieczność przeprowadzenia obszernej kwerendy w celu udzielenia informacji. W piśmie z 24 sierpnia 2023 r. organ udzielając odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej z 14 czerwca 2023 r. (data wpływu do urzędu - 15 czerwca 2023 r.) poinformował, że wyjazdy wskazane we wniosku dotyczyły spraw karnych z udziałem M. D., w których występował w procesowym charakterze oskarżyciela prywatnego oraz oskarżonego, sygn. [...], [...], oraz cywilnej [...], w której M. D. występował jako świadek, a także czynności przed Prokuraturą Rejonową w G., Komendą Powiatową Policji w G.. Organ wskazał, że stroną postępowania [...] była wnioskodawczyni, natomiast dane innych stron postępowań nie stanowią informacji publicznej z uwagi na ochronę prywatności osób fizycznych, a więc prawo do żądania udostępnienia informacji publicznej podlega w tym przypadku ograniczeniu ustawowemu, o którym mowa w art. 5 ust. 2 zd. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Prawo do prywatności ma charakter szczególny w systemie praw i wolności konstytucyjnych. Art. 47 Konstytucji RP wskazuje bowiem, że każdy ma prawo do ochrony prawnej życia prywatnego, rodzinnego, czci i dobrego imienia oraz do decydowania o swoim życiu osobistym. Przepis ten nakłada na władze publiczne obowiązek ochrony chronionych prawem dóbr jednostki, w tym ochrony prawnej życia prywatnego, przed nieuzasadnioną ingerencją. Pismem z 7 sierpnia 2023 r. wnioskodawczyni reprezentowana przez adwokata wniosła skargę na bezczynność Burmistrza w rozpoznaniu wniosku z 14 czerwca 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej, orzeczenie, że organ zobowiązany jest do rozpoznania ww. wniosku skarżącej oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym także w przypadku umorzenia postępowania. Skarżąca wniosła do organu o rozważenie możliwości usunięcia uchybienia objętego skargą poprzez jej uwzględnienie i rozpoznanie wniosku zawartego w treści jej wniosku z 14 czerwca 2023 r., przekazanie skargi wraz z odpowiedzią Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie w terminie ustawowym. W uzasadnieniu skargi, jej autor wskazał, że skarżąca, będąca radną Rady Miejskiej w N. [...], swoim pismem z 14 czerwca 2023 r., wniosła do Burmistrza w formie elektronicznej o udostępnienie informacji publicznej poprzez przesłanie na adres: [...] pisma z odpowiedziami na pytania zawarte we wniosku. Organ, pismem z 28 czerwca 2023 r. powiadomił skarżącą, że termin udostępnienia żądanej informacji został przedłużony do 31 lipca 2023 r. Podmiot zobowiązany nie może jednak w sposób dowolny uzasadniać niedotrzymania terminu załatwienia żądania. W grę mogą wchodzić jedynie takie powody, które są bezpośrednio związane z opóźnieniem w udostępnieniu konkretnej informacji publicznej. Zatem samo wskazanie przez organ, że z uwagi na znaczną ilość żądanych informacji obejmujących 3 lata oraz konieczność przeprowadzenia obszernej kwerendy, bez konkretnego wskazania, jakie dodatkowe czynności - których nie jest w stanie wykonać w ustawowym czternastodniowym terminie - organ musi wykonać, uznać należy za niewystarczające. Powiadomienie Burmistrza nie zawiera więc przekonywującego uzasadnienia przedłużenia terminu załatwienia sprawy, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia przepisu art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej i przewidzianego w nim 14- dniowego terminu na udostępnienie informacji publicznej. Pomimo powyższego, bezprawnego działania organu, skarżąca do 31 lipca 2023 r. nie otrzymała żądanych informacji . W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. Wskazał, że nieudzielenie odpowiedzi nie było zamierzone ani celowe, nastąpiło z przyczyn niezależnych od organu. Z uwagi na znaczne zwiększenie ilości rozpoznawanych spraw doszło do zwłoki w udzieleniu odpowiedzi. Zakres wniosku obejmował okres 3 lat i wymagał analizy znacznej ilości dokumentów w okresie obłożenia organu innymi obowiązkami. Z tego względu został wydłużony termin na udzielenie informacji publicznej. Odpowiedź, zgodnie z wnioskiem została skarżącej udzielona w dniu 24 sierpnia 2023 r. W piśmie procesowym z 31 sierpnia 2023 r. pełnomocnik skarżącej, wnosząc i wywodząc jak dotychczas, zmodyfikował wniosek skargi w ten sposób, że wnosi o zasądzenie od Burmistrza na swoją rzecz kwoty 603,80 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu wskazał, że treść pisma organu z 24 sierpnia 2023 r. nadal nie wyczerpuje zakresu odpowiedzi na wniosek skarżącej z 14 czerwca 2023 r., a co za tym idzie skarga w swej dotychczasowej treści jest nadal aktualna. Skarżąca w punkcie 1 wniosku wniosła bowiem o wskazanie: "jakie były (są) strony i przedmioty postępowań" i informacji tych - poza podaniem osoby skarżącej w jednej sprawie - organ nie udostępnił. Nie wskazał stron wszystkich postępowań, jak też nie wskazał przedmiotu żadnego z tychże postępowań. Pełnomocnik skarżącej podkreślił, że niezasadna jest odmowa organu podania stron postępowań z powołaniem się na zapis art. 5 ust. 2 zd. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Niezrozumiałym jest bowiem to, że Burmistrz otrzymuje polecenie wyjazdu służbowego celem stawiennictwa w sądach, prokuraturze czy Policji - a więc w sprawach które winny mieć bezpośredni związek z działaniem Miasta i Gminy N. [...] czy z pracą Urzędu, w wyniku realizacji tychże poleceń dochodzi do wydatkowania finansowych środków publicznych i odmawia się skarżącej, będącej radną tej Gminy, udzielenia informacji. Przyjąć bowiem należy, że skoro Burmistrz N. [...] a nie obywatel M. D. bierze za gminne (a więc publiczne pieniądze) udział w czynnościach sądowych, prokuratorskich czy policyjnych, to czynności tych postępowań muszą mieć bezpośredni związek z Gminą, Urzędem Miasta lub wykonywaniem uprawnień Burmistrza. Tym samym nie mogą to być prywatne sprawy obywatela M. D. bowiem polecenie wyjazdu służbowego otrzymał Burmistrz. Dalej pełnomocnik zauważył, że skarżąca w punkcie 2 wniosku wniosła o wskazanie: "jakie są sygnatury akt postępowań: sądów, prokuratury względnie Policji" i informacji tych - poza podaniem 3 sygnatur akt postępowań sądowych - organ nie udzielił. Nie podał bowiem informacji na temat sygnatur akt postępowań prokuratury i Policji. Nadto pełnomocnik skarżącej wskazał, że żądana kwota 603,80 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania stanowi sumę opłat, tj. 480 zł tytułem czynności pełnomocnika będącego adwokatem, 100 zł wpisu sądowego od skargi, 17 zł opłaty skarbowej od przedłożonego Sądowi dokumentu pełnomocnictwa procesowego udzielonego pełnomocnikowi oraz 6,80 zł poniesione tytułem nadania pocztowej przesyłki poleconej zawierającej skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259), dalej "p.p.s.a.", obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów. Stosownie do art. 119 pkt 4 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). Sąd uwzględniając skargę na bezczynność organu, stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1); zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2); stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3). Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt (decyzja, postanowienie lub inny akt) nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu, czy też wiąże się z przeświadczeniem organu, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinna zostać dokonana, wyrażającym się np. w odmowie wydania decyzji w związku z błędnym przekonaniem organu, że załatwienie sprawy nie wymaga jej wydania (vide: T. Woś /w:/ T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 86). Bezczynność w zakresie dostępu do informacji publicznej występuje wyłącznie wtedy, gdy wniosek o udostępnienie informacji dotyczy informacji publicznej, a jego adresatem jest podmiot zobowiązany do jej udzielenia. Ma ona miejsce wówczas, gdy we wskazanym w art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902, dalej jako "u.d.i.p.") terminie zobowiązany podmiot nie udzieli żądanej informacji lub nie podejmie nakazanych prawem czynności zmierzających do powiadomienia o przyczynach zwłoki i o dodatkowym terminie albo, podejmując te czynności, nie udostępni informacji w maksymalnym 2 miesięcznym terminie, albo wreszcie nie wyda na zasadach przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego decyzji o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej. Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej; 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych; 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa; 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego; 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Nie budzi wątpliwości, że w świetle art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Burmistrz, jako organ władzy publicznej, jest podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Pojęcie "informacji publicznej" ustawodawca określił natomiast w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. W myśl tych przepisów, informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6. W orzecznictwie przyjmuje się, że informacją publiczną w rozumieniu powyższego przepisu będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Bliższa analiza powołanego przepisu wskazuje, że wnioskiem objęte może być pytanie o określone fakty, o stan określonych zjawisk na dzień udzielania odpowiedzi. Informacje publiczne odnoszą się do pewnych danych, a nie są środkami do ich kwestionowania. W omawianym trybie nie można też domagać się oceny zgodności z prawem wytworzonych dokumentów (por. wyrok z 7 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 2445/11, publ. orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu, jedynie pytanie skarżącej zawarte w punkcie 3 jej wniosku, zostało na tyle precyzyjnie i konkretnie sformułowane, aby można je uznać za pytanie z zakresu informacji publicznej. Przedmiotowe pytanie dotyczy bowiem tego, w jakim procesowym charakterze występował Pan M. D. (tj. Burmistrz Miasta i Gminy N. [...]) w postępowaniach do uczestniczenia, w których otrzymał polecenia wyjazdów służbowych we wskazanych we wniosku datach. Skoro bowiem Burmistrz otrzymał polecenie wyjazdu służbowego we wskazanych we wniosku datach w jakichś, bliżej nawet nie określonych postępowaniach, to w związku z powyższym mogło dojść do wydatkowania środków publicznych. Powyższe zaś stanowi informację o działalności organu władzy publicznej w zakresie w jakim wykonuje on zadania władzy publicznej i gospodaruje majątkiem publicznym. W tym więc zakresie organ winien udostępnić skarżącej żądaną informację publiczną. Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.). Należy wskazać, że organ może załatwić wniosek o udostępnienie informacji na kilka sposobów. Po pierwsze, poprzez udostępnienie informacji będącej przedmiotem żądania, po drugie poprzez wydanie decyzji administracyjnej, jeśli, zdaniem organu, w sprawie zachodzi potrzeba ograniczenia prawa do informacji, po trzecie poprzez odmowę udostępnienia informacji przetworzonej w związku z niespełnieniem przez wnioskodawcę warunku wskazanego w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., także w formie decyzji administracyjnej, oraz po czwarte, poprzez powiadomienie pisemne wnioskodawcy, że nie posiada żądanej informacji, albo że żądana informacja nie stanowi informacji podlegającej udostępnieniu, albo że do udostępnienia żądanej informacji mają zastosowanie przepisy szczególne, określone w innych aktach prawnych. Niepodjęcie żadnego z powyższych działań w ustawowym terminie świadczy o tym, że organ pozostaje w niniejszej sprawie w bezczynności. Jednocześnie należy podkreślić, że ugruntowane jest już w orzecznictwie, że wydłużenie terminu udzielenia informacji publicznej nie może służyć wyłącznie jako metoda "odroczenia" obowiązku udostępnienia informacji. Co więcej, ze względu na fakt, że w ustawie o dostępie do informacji publicznej istnieją oddzielne uregulowania dotyczące kosztów przygotowania informacji (art. 15 ust. 2) oraz braku możliwości przygotowania informacji zgodnie z wnioskiem (art. 14 ust. 2), to należy uznać, że te okoliczności nie mogą stanowić podstawy przedłużenia terminu odpowiedzi na wniosek. Zatem przedłużenie terminu odpowiedzi powinno być stosowane wyłącznie wtedy, gdy organ udostępnia informację, a nie przedłuża termin odpowiedzi, by finalnie odmówić przekazania żądanych danych. Organ w niniejszej sprawie, pomimo tego, że przedłużył do 31 lipca 2023 r. termin rozpoznania wniosku skarżącej z 14 czerwca 2023 r. - do czego na podstawie art. 13 ust. 2 u.d.i.p. - miał prawo, nie dotrzymał jednak nawet wyznaczonego przez siebie terminu udostępnienia informacji. Odpowiedź na pytanie zawarte w punkcie 3 wniosku skarżącej skierował bowiem dopiero 24 sierpnia 2023 r. Mając na uwadze powyższe, Sąd stosownie do art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a, stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu punktu 3 wniosku skarżącej o udostępnienie informacji publicznej, o czym orzekł jak w pkt 1 wyroku. Stwierdzając stan bezczynności organu w ww. zakresie, Sąd uznał w pkt 2 sentencji wyroku, że bezczynność ta nie miała jednak miejsca z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Kwalifikacja naruszenia prawa jako rażącego musi bowiem posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. W judykaturze przyjmuje się, że rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty, przy czym każdorazowo taka ocena musi być dokonana przy uwzględnieniu okoliczności danej sprawy (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12, publ. CBOSA). Podkreśla się również, że rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niepozwalające na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być szczególnie znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego (prawnego) uzasadnienia (por. wyrok NSA z 24 lipca 2015 r., sygn. akt II OSK 3237/14, publ. LEX nr 1803268; wyrok NSA z 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12, publ. CBOSA). Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków skarżącego i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy, jak w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie taka sytuacja nie miała jednak miejsca. Bezczynność organu nie wynikała z lekceważenia strony skarżącej, czy też z celowego przedłużania postępowania. Organ nie uchylał się też od udzielenia odpowiedzi. Stąd też całość okoliczności sprawy, w tym także stopień opóźnienia organu, nie daje podstaw do stwierdzenia, że bezczynność miała postać kwalifikowaną. Z kolei pytania skarżącej zawarte w punkcie 1 i 2 jej wniosku z 14 czerwca 2023 r., nie zostały wystarczająco precyzyjnie i konkretnie sformułowane, aby można je uznać za pytania z zakresu informacji publicznej. Wskazać w tym miejscu należy, że adresat wniosku nie został upoważniony do dokonywania interpretacji treści, modyfikowania lub zmiany żądania. Wskazanie wnioskowanych informacji musi być na tyle precyzyjne i jasne, by przedmiot i zakres wniosku nie budził wątpliwości. Jeżeli wniosek nie spełnia tego standardu i nie zostanie sprecyzowany przez wnioskodawcę w sposób pozwalający odczytać jego wolę, wówczas nie może być traktowany jako wniosek o informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 u.d.i.p. Co więcej, wniosek o udostępnienie informacji publicznej, już na etapie jego złożenia, powinien być na tyle precyzyjny, aby możliwe było dokonanie oceny co jest przedmiotem wniosku, nie tylko przez podmiot obowiązany do udostępnienia informacji, ale później również przez sąd administracyjny. Zarówno więc podmiot obowiązany do udostępnienia informacji publicznej, jak i następnie sąd administracyjny, bazując na samej treści wniosku, muszą mieć pełną jasność o co chodzi wnioskodawcy, a nie jedynie domyślać się o co mu chodzi. Uzupełnienie zaś, czy też późniejsze doprecyzowanie i wyjaśnienie przez wnioskodawcę co faktycznie jest przedmiotem wniosku, złożone np. w piśmie procesowym do sądu nie skutkują tym, że złożony wniosek był wystarczająco precyzyjny, aby mógł zostać rozpoznany w trybie u.d.i.p. Żądanie oczywiście niejasne czy też niezrozumiałe nie stanowi wniosku o udostępnienie informacji publicznej, a brak wyraźnej podstawy prawnej do uzupełniania wniosku powoduje, że podmiot obowiązany może ograniczyć się do poinformowania, że wniosek nie jest wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej. W ocenie Sądu z pytania skarżącej zawartego w punkcie 1 jej wniosku nie wynika jednoznacznie o jakie strony i przedmioty postępowań chodzi. Podobnie z pytania zawartego w 2 punkcie wniosku nie wiadomo o sygnatury jakich akt postępowań chodzi skarżącej. Pytania te nie są konkretne a bardzo ogólnikowe. Jak zaś wskazano już wyżej, organ nie może się domyślać, co wnioskujący ma na myśli, żądając udostępnienia informacji publicznej, ani nie może samodzielnie interpretować składanych w tym przedmiocie wniosków. W niniejszej zaś sprawie można się tylko domyślać, że skarżącej prawdopodobnie chodzi o postępowania z udziałem osoby wskazanego we wniosku M. D. zajmującego stanowisko burmistrza. Zauważyć przy tym dodatkowo należy, że osoba ta jako burmistrz może jednak występować w różnego rodzaju postępowaniach, zarówno mających charakter publicznych, jak i prywatnych. Może bowiem występować nie tylko w sprawach administracyjnych, jako piastun organu, ale też jako osoba fizyczna, np. w postępowaniach karnych, cywilnych, czy innych. Tym samym, nie można dokonać oceny, czy próba podjęcia przez organ w piśmie z 24 sierpnia 2023 r. odpowiedzi na tak zadane pytania przez skarżącą dotyczyła w ogóle informacji publicznej. Fakt zaś, że organ wykazał dobrą wolę i podjął próbę udzielenia odpowiedzi na ww. pytania, nie oznacza, że Sąd nie ma wątpliwości czy wniosek skarżącej może być traktowany jako wniosek o informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 u.d.i.p. Dlatego też Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę w tym zakresie, o czym orzekł jak w punkcie 3 wyroku. O zwrocie kosztów postępowania sądowego, jak w punkcie 4 wyroku, Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. Na wysokość zasądzonych kosztów składa się wpis stały od skargi w wysokości 100 zł, 480 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego bowiem skarżąca była reprezentowana w postępowaniu przed Sądem przez adwokata i 17 zł tytułem uiszczonej opłaty od dokumentu pełnomocnictwa. W związku z wnioskiem pełnomocnika zawartym w piśmie procesowym z 31 sierpnia 2023 r. o zasądzenie kwoty 6,80 zł poniesionej tytułem nadania pocztowej przesyłki poleconej zawierającej skargę wypada jeszcze wyjaśnić, że zgodnie z art. 205 § 2 p.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Do kosztów tych nie zalicza się więc kwoty wydatkowanej przez stronę skarżącą w związku z nadaniem pocztowej przesyłki poleconej zawierającej skargę.