II OZ 677/23

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Rady Miasta Skierniewice na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 24 października 2023 r., sygn. akt II SA/Łd 855/23 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi Rady Miasta Skierniewice na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Łódzkiego z dnia 3 sierpnia 2023 r., znak: PNIK-I.4131.692.2023 w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z 24 października 2023 r., sygn. akt II SA/Łd 855/23 odrzucił skargę Rady Miasta Skierniewice na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Łódzkiego z dnia 3 sierpnia 2023 r., znak: PNIK-I.4131.692.2023 w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 P.p.s.a. oraz orzekł o zwrocie uiszczonego od skargi wpisu sądowego stosownie do art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Sąd stwierdził, że skarga złożona w sprawie posiadała brak formalny w postaci prawidłowego pełnomocnictwa albowiem z treści tego pełnomocnictwa nie wynikało, że pełnomocnik skarżącej Rady jest uprawniony do jej reprezentowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi, który to brak pomimo prawidłowego wezwania do jego uzupełnienia nie został uzupełniony w terminie. Przy piśmie z 9 października 2023 r. pełnomocnik skarżącej złożył co prawda uwierzytelniony odpis pełnomocnictwa, jednakże tożsamy z tym złożonym przy skardze, który nie obejmował umocowania do działania przed wojewódzkim sadem administracyjnym lub sądami administracyjnymi. Powyższe skutkowało tym, że skarga została odrzucona zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. bowiem w terminie nie uzupełniono braków formalnych w postaci właściwego umocowania pełnomocnika strony do występowania przed sądem administracyjnym. Rada Miasta Skierniewice reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika (pełn. k. 68 akt) wniosła zażalenie na powyższe postanowienie zaskarżając je w całości i domagając się jego uchylenia. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na treść ww. postanowienia tj.: 1. art. 46 § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 58 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 175 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483) poprzez ich niewłaściwe zastosowanie na skutek przyjęcia przez Sąd I instancji, że złożona skarga podlega odrzuceniu z uwagi na brak należytego umocowania w sytuacji, gdy reprezentujący stronę skarżącą pełnomocnik złożył pełnomocnictwo wraz ze złożeniem pierwszego pisma w sprawie – tj. skargi na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Łódzkiego z dnia 3 sierpnia 2023 r. w sprawie PNIK-I.4131.692.2023; 2. art. 36 P.p.s.a. w zw. z art. 40 P.p.s.a. w zw. z art. 65 Kc poprzez ich niewłaściwe zastosowanie na skutek przyjęcia przez Sąd I instancji, że na podstawie złożonego wraz ze skargą pełnomocnictwa uprawniony jest wniosek, że pełnomocnik został umocowany jedynie do wykonywania wszelkich czynności określonych w art. 91 Kc w sytuacji, gdy z treści pełnomocnictwa wynika, że pełnomocnictwo obejmuje upoważnienie do podejmowania wszystkich łączących się ze sprawą czynności procesowych. W uzasadnieniu pełnomocnik skarżącej wskazał, że z treści art. 40 P.p.s.a. wynika, ze można udzielić pełnomocnictwa w zakresie szerszym niż wynika to z tego przepisu a wtedy do oceny jego zakresu powinno stosować się przepisy Kc w szczególności zasady wykładni z art. 65 Kc oraz przepisy odnoszące się do przedstawicielstwa (art. 95 – 109 Kc). Wskazując na treść art. 65 Kc pełnomocnik twierdzi, że Sąd powinien przy wykładaniu treści złożonego pełnomocnictwa zwrócić uwagę, że poza wyszczególnieniem w nim art. 91 Kc zawiera ono umocowanie do podejmowania wszelkich czynności procesowych. Treść pełnomocnictwa nie zawiera ograniczenia do czynności procesowych przed sądami powszechnymi lecz zawiera sformułowanie "do wszystkich łączących się ze sprawą czynności procesowych". Uzasadnione jest zatem twierdzenie, że obejmuje ono umocowanie radcy prawnego do działania przy każdej czynności procesowej – a taką niewątpliwie czynnością procesową jest sporządzenie i złożenie skargi do WSA. Ogólne wskazanie w pełnomocnictwie na sądy pozwala na uznanie, że umocowanie obejmuje wszystkie wskazane w art. 175 ust. 1 Konstytucji RP organy sprawujące wymiar sprawiedliwości i jego użycie umocowuje do reprezentowania przed sądem każdej kategorii, a zatem także przed sądami administracyjnymi. Należy traktować je jako pełnomocnictwo ogólne do prowadzenia spraw przed sądami administracyjnymi, o którym mowa w art. 36 pkt 1 P.p.s.a. Pełnomocnik nadmienił, że składając skargę do WSA działał w dobrej wierze, że składając przedmiotowe pełnomocnictwo jest ono wystarczające do reprezentowania Prezydenta Miasta Skierniewice, gdyż będąc radcą prawnym i jednocześnie naczelnikiem Wydziału Organizacyjnego Urzędu Miasta Skierniewice na podstawie kwestionowanego pełnomocnictwa reprezentował Prezydenta Skierniewic przez szereg lat w różnych postępowaniach sądowych w ty, m.in. przed Sądem Apelacyjnym w łodzi I WSC 61/23, Sądem Okręgowym w Łodzi I C 1856/21, co potwierdza oświadczenie Prezydenta złożone w zażaleniu. Podkreślono, że brak rozpatrzenia skargi wywoła szerokie negatywne skutki społeczne w postaci zablokowania rozwoju przestrzennego Miasta, gdyż dotychczasowa polityka planistyczna Miasta została zakwestionowana przez Wojewodę, a do tego czasu była przez ten organ nadzoru akceptowana. Stwierdzenie nieważności części uchwały spowodowało zawieszenie wszczętej procedury planistycznej dla obszarów położonych w innych częściach Miasta, co wynika z wniosków w przedmiocie zawieszenia postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Z tego przepisu wynika zatem jednoznacznie, że brak uzupełnienia stwierdzonego przez Przewodniczącego Wydziału braku formalnego skargi, o którym informuje on stronę skarżącą formułując wezwanie, o którym mowa w art. 49 P.p.s.a. w wyznaczonym do tego terminie stanowi wystarczającą podstawę do odrzucenia skargi. Skoro z wezwania Przewodniczącego Wydziału z 2 października 2023 r. (k. 1 akt) wynika, że pełnomocnictwo dołączone do skargi nie uprawniało pełnomocnika do działania w imieniu skarżącej Rady przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi, to należało przedstawić takie pełnomocnictwo, które bez wątpliwości spełnia powyższe wymogi. Pomimo nie budzącego wątpliwości wezwania pełnomocnik w odpowiedzi nie zmodyfikował poprzednio złożonego pełnomocnictwa a przesłał ponownie uwierzytelnioną dotychczasową jego wersję. W tych okolicznościach Sąd I instancji postąpił prawidłowo odrzucając skargę bowiem ewidentnie wykazany w wezwaniu brak formalny skargi nie został uzupełniony. Należy podkreślić, że Sąd zweryfikował już pierwotnie złożone pełnomocnictwo i skoro uznał je za niewystraczające obowiązkiem pełnomocnika było zastosować się do jego treści i nadesłać zmodyfikowane. Brak nadesłania pełnomocnictwa zgodnego z wezwaniem uzasadniało odrzucenie3 skargi stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. bowiem niewątpliwie nadesłanie dotychczasowego wadliwego w ocenie Sądu pełnomocnictwa nie mogło stanowić uzupełnienia braku formalnego skargi. Zdaniem NSA, art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. został zastosowany prawidłowo. Sąd nie naruszył art. 46 § 3 , art. 58 § 1 w zw. z art. 175 ust. 1 Konstytucji RP poprzez ich niewłaściwe zastosowanie bowiem Sąd w swoim rozstrzygnięciu nie stosował tych przepisów. Treść złożonego pełnomocnictwa nie wskazywała na umocowanie do reprezentowania strony ogólnie przed sądami czy sądami administracyjnymi lub wojewódzkim sądem administracyjnym zatem zasadnym było uznanie, że nie odpowiada ono wymogom z art. 46 § 3 P.p.s.a., który wymaga by pełnomocnictwo upoważniało do działania w sprawie przed sądem tj. sądem administracyjnym, który rozpatrywać będzie wniesioną skargę. Twierdzenie zażalenia, że wystarczające było określenie w pełnomocnictwie, że upoważnia ono do podejmowania wszystkich łączących się ze sprawą czynności procesowych jest nieuzasadnione bowiem z treści tego pełnomocnictwa wynikało, że upoważniało do "wszystkich czynności określonych w art. 91 Kodeksu cywilnego (warunkowo uprawniony może wykonywać wszelkie czynności, które zmierzają do zachowania jego prawa), wszystkich łączących się ze sprawą czynności procesowych, nie wyłączając powództwa wzajemnego, skargi o wznowienie postępowania i postępowania wywołanego ich wniesieniem, jako też wniesieniem interwencji głównej przeciwko mocodawcy". Wobec tego z jego treści nie wynikało umocowanie do reprezentowania strony przed którymkolwiek sądem, można domniemywać, że upoważnia do podejmowania czynności przed sądami powszechnymi bo wskazuje na instytucje z prawa cywilnego. Skoro tak to uzasadnione było żądanie przedłożenia pełnomocnictwa szczególnego w takim zakresie, aby wiadomym było, że owe wszelkie czynności procesowe łączące się ze sprawą dotyczyć będą postępowania wywołanego skargą lub postępowania przed szczególnym rodzajem sądów jakimi są sądy administracyjne. Tym samym Sąd nie naruszył art. 36 P.p.s.a. w zw. z art. 40 P.p.s.a. w zw. z art. 65 Kc bowiem treść pełnomocnictwa wskazywała, że umocowanie pełnomocnika nie dotyczy postępowania przed sądami administracyjnymi. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a. w zw. art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.