II SA/Kr 1298/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator Sędziowie: NSA Joanna Tuszyńska WSA Joanna Człowiekowska (spr.) Protokolant: sekretarz sądowy Katarzyna Migda po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lipca 2023 r. wniosku o uzupełnienie wyroku w sprawie ze skargi A. S.-O. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 23 sierpnia 2022 r. znak WI-I.7840.5.26.2021.SA w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę oddala wniosek. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 27 lutego 2023 r., sygn. akt II SA/Kr 1298/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w sprawie ze skargi A. S.-O. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 23 sierpnia 2022 r. znak: WI-I.7840.5.26.2021.SA w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, w pkt I uchylił zaskarżoną decyzję, w pkt II zasądził od Wojewody Małopolskiego na rzecz skarżącej A. S. - O. kwotę 997 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskiem z dnia 21 kwietnia 2023 r. (k. 170 akt sądowych), uzupełnionym pismem z dnia 24 maja 2023 r. (k. 242 akt sądowych) uczestnik postępowania W. J. wniósł o uzupełnienie ww. wyroku z dnia 27 lutego 2023 r. o postanowienie, że zaskarżona decyzja może być wykonana do czasu prawomocnego zakończenia postępowania oraz poprzez określenie zakresu tego wykonania. Uczestnik podał, że możliwość taką dopuszcza art. 152 §1 in fine P.p.s.a., tymczasem w niniejszej sprawie postanowieniem z dnia 10 stycznia 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odmówił wstrzymana wykonania decyzji na wniosek skarżącej i nie orzekł w wyroku czy decyzja wywołuje skutki prawne, co nasuwa wątpliwości o możliwości wykonania decyzji. Co więcej, w uzasadnieniu wyroku także brak jest rozważań co do ewentualnej możliwości wykonania decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259 ze zm., dalej jako P.p.s.a.) strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Zgodnie z art. 157 § 3 P.p.s.a. orzeczenie uzupełniające wyrok zapada w formie wyroku, chyba że uzupełnienie dotyczy wyłącznie kosztów. Przyjąć należy, że orzeczenie uzupełniające wyrok zapada w formie wyroku, chyba że dotyczy wyłącznie kosztów – wówczas przyjmuje postać postanowienia. Postanowieniem orzeka Sąd również w przypadku oddalenia wniosku i jego odrzucenia na podstawie art. 157 § 1a P.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie pełnomocnik uczestnika postępowania w terminie złożył wniosek o uzupełnienie wyroku z dnia 27 lutego 2023 r. Z przywołanej wyżej normy art. 157 P.p.s.a. wynika, że strona może domagać się uzupełnienia wyroku w dwóch przypadkach: po pierwsze, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi i po drugie, jeżeli nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. W pierwszym przypadku, mimo że sąd nie jest związany granicami skargi, wyrok może zostać uzupełniony tylko o te akty lub czynności, które były objęte przedmiotem skargi. W drugim zaś przypadku strona może żądać uzupełnienia wyroku poprzez zamieszczenie dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy sąd powinien był zamieścić z urzędu, mimo że takie żądanie nie było objęte zakresem skargi (por. postanowienie NSA z 27 kwietnia 2015 r., sygn. II FSK 3502/14, orzeczenia.nsa.gov.pl; komentarz do art. 157 – B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Lex/el.2019). Z kolei zgodnie z art. 152 §1 P.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi na akt lub czynność, nie wywołują one skutków prawnych do chwili uprawomocnienia się wyroku, chyba że sąd postanowi inaczej. Regulacja zawarta w art. 152 § 1 P.p.s.a. wywiera taki sam skutek, co wstrzymanie wykonania aktu lub czynności na podstawie art. 61 § 2 i 3 tej ustawy. Podobnie bowiem jak w przypadku wstrzymania wykonania aktu lub czynności na podstawie art. 61 § 2 i 3 P.p.s.a., tak w przypadku regulacji z art. 152 § 1 P.p.s.a. akt lub czynność nie podlega wykonaniu. Zauważyć należy, że o ile przed nowelizacją kwietniową z 2015 r. ustawodawca pozostawiał ocenie sądu orzekającego w sprawie sądowoadministracyjnej w pierwszej instancji, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane, to znowelizowany art. 152 § 1 przewiduje w tym zakresie automatyzm. Jednym z ustawowo określonych skutków takiego wyroku jest to, iż każdy ostateczny zaskarżony akt lub czynność pozbawione bytu prawnego nieprawomocnym, w rozumieniu art. 168 § 1 P.p.s.a., wyrokiem sądu pierwszej instancji, z mocy art. 152 § 1, przestaje wywoływać skutki prawne bez jakiegokolwiek wyrzeczenia w tym zakresie przez sąd w wyroku uwzględniającym skargę. Decyzji sądu wymagać będzie natomiast wyłączenie tego automatycznego skutku nieprawomocnego wyroku uwzględniającego skargę. Należy zauważyć, że ustawa nie ustanawia żadnych przesłanek uzasadniających odstąpienie przez sąd od wspomnianej zasady. Ustawodawca pozostawił więc kwestię stosowania owego wyjątku uznaniu sądu. W niniejszej sprawie Sąd nie dostrzegł w okolicznościach sprawy żadnych podstaw do orzeczenia, zgodnie z którym uchylona decyzja mogłaby wywoływać skutki prawne (być wykonywana) do czasu prawomocnego zakończenia postępowania. Takie orzeczenie, zdaniem Sądu, niweczyłoby sens sądowej kontroli decyzji. Oczywiście, nie mogły prowadzić do uzupełnienia wyroku w żądanym zakresie również okoliczności, które zaistniały po jego wydaniu, związane z realizowaniem robót budowlanych na podstawie uchylonej decyzji, ani też treść postanowienia Sądu z dnia 10 stycznia 2023 r. o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji (k. 44-46 akt sądowych). W postanowieniu tym, co warto podkreślić, Sąd zwracał uwagę na ryzyko inwestora prowadzenia robót budowlanych przed rozpoznaniem sprawy. Wobec powyższego Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 157 § 1 P.p.s.a.