I FZ 212/24

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: , Przewodniczący Sędzia NSA Marek Olejnik po rozpoznaniu w dniu 29 października 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 czerwca 2024 r., sygn. akt III SA/Wa 528/24 w przedmiocie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi M. G. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 29 grudnia 2023 r., nr 1401-IOV-4.4103.114.2023.PJ w przedmiocie podatku od towarów i usług za lV kwartał 2016 r. postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z 19 czerwca 2024 r., sygn. akt III SA/Wa 528/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: "WSA", "Sąd pierwszej instancji") odrzucił zażalenie M. G. (dalej: "Skarżąca", "Strona") na postanowienie WSA z 7 maja 2024 r., sygn. akt III SA/Wa 528/24 o odmowie przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie (dalej: "DIAS") z 29 grudnia 2023 r., nr 1401-IOV-4.4103.114.2023.PJ w przedmiocie podatku od towarów i usług za lV kwartał 2016 r. Składając zażalenie na powyższe postanowienie, Skarżąca wniosła w istocie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i uznanie, że jej zażalenie zostało złożone w terminie. W uzasadnieniu zażalenia Strona wskazała, że spotykają ją kolejne absurdalne trudności, gdyż zażalenie zostało wysłane bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego zamiast do Naczelnego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem Sądu pierwszej instancji. Ponadto Skarżąca domaga się przyjęcie zażalenia, przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych, przyjęcie tego uzupełnienia i zajęcie się wreszcie sprawą, w której jako podatnik czuje się oszukana oraz traktowana z góry przez organ, który z założenia powinien być nastawiony na rozwiązywanie problemów podatnika, a nie utrudnianie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie miało usprawiedliwionych podstaw. W myśl art. 177 § 1 w zw. z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej: "p.p.s.a.") zażalenie na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego wnosi się do sądu, który wydał zaskarżone postanowienie. Zażalenie składa się w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia (art. 194 § 2 p.p.s.a.). Za utrwalony w doktrynie należy uznać pogląd, że w świetle art. 177 § 1 p.p.s.a. niewłaściwe wniesienie skargi kasacyjnej rodzi ze sobą konsekwencje procesowe. Jeżeli strona bowiem składa skargę kasacyjną bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego lub do sądu niewłaściwego dla danej czynności procesowej, miarodajną datą wniesienia skargi kasacyjnej jest data przekazania lub nadania pocztą środka zaskarżenia do właściwego sądu (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 20 grudnia 2006 r., sygn. akt II FSK 1718/06 oraz 29 stycznia 2015 r., sygn. II OZ 59/15). Z uwagi na odpowiednie stosowanie tego przepisu do zażaleń, na mocy art. 194 § 2 p.p.s.a., pogląd ten ma odpowiednie zastosowanie również do zażaleń (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 lutego 2012 r., sygn. akt II FZ 122/12 oraz I FZ 110/24). Jak wynika z akt sprawy, postanowienie z 7 maja 2024 r., sygn. akt III SA/Wa 528/24 zostało doręczone na wskazany przez Stronę adres w dniu 14 maja 2024 r. (k. 45). Zażalenie od powołanego postanowienia zostało nadane w placówce pocztowej w dniu 21 maja 2024 r. (k. 51) bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który natomiast nadał przesyłkę do WSA z zażaleniem w dniu 4 czerwca 2024 r. (k. 50). Wbrew stanowisku Skarżącej, Sąd pierwszej instancji słusznie uznał, że zażalenie zostało złożone po terminie i w konsekwencji wydał postanowienie o jego odrzuceniu. Skarżąca zaadresowała swoje zażalenie bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego, pomimo zastosowanego pouczenia przez Sąd pierwszej instancji, co wynika wprost z punktu 1 pouczeń znajdujących się na stronie 1 pisma przewodniego informującego Stronę o doręczeniu jej odpisu postanowienia WSA z 7 maja 2024 r. wraz z uzasadnieniem (k. 44). Natomiast z treści zażalenia Strony wprost wynika, że intencją Strony było złożenie zażalenia bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego, co stanowi dla Skarżącej jedynie niedopatrzenie (k. 66). Tym samym, należy stwierdzić, iż Skarżąca nie uprawdopodobniła w przekonujący sposób, że uchybienie terminu do wniesienia zażalenia było przez nią niezawinione tak jak tego wymaga art. 87 § 2 p.p.s.a. Skarżąca za okoliczność usprawiedliwiającą wniesienie zażalenia bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie zaś za pośrednictwem WSA jak tego wymaga art. 177 § 1 p.p.s.a. upatruje w tym, iż błędnie zrozumiała sformułowanie "za pośrednictwem tutejszego Sądu". Zdaniem Sądu, według obiektywnego miernika staranności Skarżąca nie powinna mieć poważnych trudności z odczytaniem i prawidłowym zrozumieniem stwierdzenia "za pośrednictwem tutejszego Sądu". Jeżeli zatem Strona pomyliła się w rozumieniu treści powyższego sformułowania, to ryzyko takiego błędu obarcza samą Stronę. Należy również zwrócić uwagę, że Strona formułuje wypowiedzi w samym wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, zażaleniu na odmowę jego przywrócenia oraz pozostałych pismach procesowych, w tym w zażaleniu na odrzucenie skargi, w sposób wskazujący na odpowiednie rozeznanie, co do spraw urzędowych. Należy również nadmienić, że Skarżąca mogła skontaktować się z WSA w celu potwierdzania sposobu rozumienia wezwania, jeżeli miała (jakkolwiek obiektywnie mieć nie powinna) wątpliwości, co do tego, w jaki sposób odpowiednio zaadresować kopertę z zażaleniem na postanowienie WSA z 7 maja 2024 r. Nie czyniąc tego, przyjęła na siebie ryzyko błędnego zrozumienia wezwania, co należało rozpatrywać w kategoriach nienależytej staranności i ostrożności w prowadzeniu swoich spraw. Obiektywnie rzecz biorąc skierowane do Strony wezwanie było jasne i nie dawało uzasadnionych podstaw do odmiennej interpretacji jego treści, niż wynikałoby to z potocznego rozumienia użytych w nim słów. W takiej sytuacji należy stwierdzić, że Sąd pierwszej instancji zasadnie zaskarżonym postanowieniem z 19 czerwca 2024 r. odrzucił zażalenie Skarżącej, na postanowienie z 7 maja 2024 r. o odmowie przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia. ----------------------- 3