II SAB/Wr 169/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II sprawy ze skargi M. M. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie wydania zaświadczenia potwierdzającego urzędowo datę złożenia wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt stały postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić skarżącemu z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem uiszczonego wpisu sądowego od złożonej skargi. UZASADNIENIE Wnioskiem z 25.03.2022 r. obywatel A. M. M. (dalej: skarżący) zwrócił się do Wojewody Dolnośląskiego (dalej: organ) z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na pobyt stały na terytorium Polski. Pismem z 06.03.2023 r. strona, działając przy pomocy pełnomocnika, złożyła wniosek o wydanie zaświadczenia potwierdzającego datę złożenia wniosku pobytowego przez stronę, uzasadniając że wspomniane zaświadczenie jest niezbędne ze względu na interes prawny cudzoziemca. Dnia 21.03.2023 r. Wojewoda wystawił wnioskowane zaświadczenie potwierdzające datę złożenia wniosku. Niniejszy dokument został skutecznie doręczony stronie dnia 24.03.2023 r. Pismem z 24.03.2023 r. (data wpływu do organu – 28.03.2023 r.) skarżący złożył ponaglenie na bezczynność organu w przedmiocie wydania wnioskowanego zaświadczenia. Skarżący, pismem z 04.04.2023 r., działając przy pomocy pełnomocnika, złożył za pośrednictwem skarżonego organu, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie wskazanym w sentencji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. Zgodnie z art. 149 ustawy z 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm.) – dalej: p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1 pkt 1-3). Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Ponadto stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn (niż określone w pkt 1-5 tej normy) wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Pojęcia bezczynności i przewlekłości zdefiniowane zostały w art. 37 § 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy z 14.06.1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2023 r., poz. 775 ze zm.) – dalej: k.p.a. Bezczynność oznacza niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych albo w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 tej ustawy. Z kolei przewlekłość określono jako prowadzenie postępowania dłużej, niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy. Organ zatem pozostaje w bezczynności, jeśli nie zakończy postępowania w przewidzianym prawem sposób w ustawowym terminie lub w terminie przez siebie zmienionym na podstawie art. 36 § 1 k.p.a. Natomiast postępowanie jest przewlekle prowadzone, jeśli w granicach czasowych przeznaczonych na załatwienie sprawy, organ działa opieszale, nieefektywnie i nie rozstrzyga sprawy, mimo że brak jest do tego przeszkód. W rozpoznawanej sprawie skarżący pismem z 04.04.2023 r. wywiódł skargę na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie wydania zaświadczenia potwierdzającego urzędowo datę złożenia wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt stały. Jednocześnie z akt administracyjnych sprawy oraz informacji zawartej w odpowiedzi na skargę wynika, że 21.03.2023 r. organ wystawił wnioskowane zaświadczenie, które zostało skutecznie doręczone wnioskodawcy 24.03.2023 r. Z zestawienia powyższych dat wynika, że skarga na bezczynność organu została wniesiona po wystawieniu wnioskowanego zaświadczenia, czyli po ustaniu stanu bezczynności organu. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 22.06.2020 r. w sprawie o sygn. akt II OPS 5/19, wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Z uzasadnienia uchwały wynika, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu. Rozpoznając skargę w przedmiotowej sprawie Sąd w pełni aprobuje powyższy pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w przywołanej uchwale i pragnie zauważyć, że stosując analogię iuris powinien mieć on także zastosowanie do wnoszenia skarg na bezczynność organu nie tylko po zakończeniu przez organ prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej (art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a.), ale także w przypadkach uprzedniego, wcześniejszego zakończenia różnych postępowań wpadkowych w ramach toczącego się postępowania administracyjnego, którym jest np. postępowanie o wydanie zaświadczenia potwierdzającego zaistnienie określonego faktu (art. 3 § 2 pkt 4 w zw. z pkt 8 p.p.s.a.). Sytuacja taka miała właśnie miejsce w przedmiotowej sprawie. Tym samym skoro skarżący wniósł skargę na bezczynność po wydaniu zaświadczenia przez organ (po załatwieniu sprawy), należało uznać, że stanowi to przeszkodę do stwierdzenia bezczynności na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy, skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. O zwrocie wpisu Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.