II OZ 1519/17

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Marzenna Linska – Wawrzon po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Stowarzyszenia " [...]" z siedzibą w R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 9 października 2017 r., sygn. akt II SA/Po 333/16, o odrzuceniu zażalenia w sprawie ze skargi Stowarzyszenia " [...]" z siedzibą w R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] lutego 2016r. Nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 9 października 2017 r., sygn. akt II SA/Po 333/16, odrzucił zażalenie Stowarzyszenia " [...]" z siedzibą w R. na postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 11 lipca 2017 r. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że postanowieniem z dnia 11 lipca 2017 r. WSA w Poznaniu, po rozpoznaniu sprzeciwu Stowarzyszenia na postanowienie referendarza sądowego WSA w Poznaniu z dnia 8 maja 2017 r. odmawiające przyznania prawa pomocy, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Postanowienie doręczono skarżącemu Stowarzyszeniu z pouczeniem, że postanowienie z dnia 11 lipca 2017 r. jest niezaskarżalne. Stowarzyszenie wniosło zażalenie na postanowienie z 11 lipca 2017 r. Dalej Sąd wskazał, że zgodnie z art. 260 § 1 p.p.s.a., Sąd rozpoznając sprzeciw od zarządzenia czy postanowienia referendarza utrzymuje je w mocy lub zmienia. Sąd orzeka przy tym jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 p.p.s.a.). Z przepisów ustawy nie wynika przy tym, że orzeczenie Sądu działającego jako sąd drugiej instancji podlega zaskarżeniu w ramach zażalenia. Z tych względów Sąd uznał wniesione zażalenie za niedopuszczalne i odrzucił je na podstawie art. 260 § 2 w zw. z art. 197 § 2 i w zw. z art. 178 p.p.s.a. Stowarzyszenie w zażaleniu na powyższe postanowienie wniosło o jego uchylenie w całości, sprostowanie i uzupełnienie zaskarżonego postanowienia oraz ustanowienie pełnomocnika prawnego z urzędu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., zwane dalej "p.p.s.a."), zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia wymienione w art. 194 § 1 pkt 1-10 p.p.s.a. Rozpoznając wniesione zażalenie należy przede wszystkim wyjaśnić, że w dniu 15 sierpnia 2015 r. weszła w życie ustawa z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r. poz. 658), nowelizująca – w sprawach wszczętych po tym dniu, a taką bez wątpienia jest rozpoznawana sprawa (skarga w niniejszej sprawie została wniesiona w dniu 19 kwietnia 2016 r.) – m.in. zasady rozpoznawania w postępowaniu sądowoadministracyjnym wniosków o przyznanie prawa pomocy. Stosownie zatem do znowelizowanego i mającego zastosowanie w niniejszej sprawie art. 260 § 1 p.p.s.a. - rozpoznając sprzeciw od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu - art. 260 § 2 p.p.s.a. A zatem, ustawodawca w stanie prawnym obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015 r. nie przewidział środków odwoławczych od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych, które zapadły po rozpoznaniu sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 p.p.s.a., w tym po rozpoznaniu sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego w przedmiocie przyznania, cofnięcia, odmowy przyznania prawa pomocy albo umorzenia postępowania w sprawie przyznania prawa pomocy, o jakim mowa w art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy zażalenie wniesione na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu utrzymujące w mocy postanowienie referendarza sądowego o odmowie przyznania prawa pomocy było niedopuszczalne. Zasadnie zatem Sąd na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. odrzucił zażalenie Stowarzyszenia na ww. postanowienie z dnia 11 lipca 2017 r. Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji