III OPP 90/22

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodnicząca: Sędzia NSA Tamara Dziełakowska (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz Sędzia del. NSA Grzegorz Jankowski po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi M.W. na przewlekłość postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w sprawie o sygnaturze II SA/Wa 347/22 ze skargi M.W. na decyzję Prezesa Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 18 stycznia 2022 r., Nr Adm-0112-2/22 w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej postanawia: oddalić skargę na przewlekłość postępowania. UZASADNIENIE M.W. pismem z dnia 2 lutego 2020 r. zatytułowanym "zażalenie" złożył skargę na decyzję Prezesa Sądu Apelacyjnego w Warszawie Nr Adm-0112-2/22 z dnia 18 stycznia 2022 r. utrzymującą w mocy decyzję Prezesa Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 16 grudnia 2021 r. w przedmiocie odmowy udzielenia informacji publicznej. Skarżący nie zakwestionował merytorycznie decyzji organu, co do odmowy udzielenia informacji publicznej, natomiast wskazał, że w jego opinii przy wydaniu decyzji Sąd Okręgowy i Sąd Apelacyjny dokonały błędu formalnego i nie wskazały podstawy prawnej przesłania decyzji skierowanych do skarżącego za pośrednictwem Dyrektora Aresztu Śledczego w P. Sąd Apelacyjny w Warszawie w dniu 22 lutego 2022 r. przekazał przedmiotową skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie załączając również odpowiedź na skargę i wnosząc o jej oddalenie. W uzasadnieniu odpowiedzi wskazano, że decyzja wydana na podstawie art. 16 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 poz. 902) powinna zawierać wszystkie elementy decyzji administracyjnej, jakie są określone w art. 107 ustaw z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2000). W/w przepis nie zobowiązuje organu do wskazania podstawy prawnej "sposobu doręczenia" a jedynie podstawy prawnej samego merytorycznego rozstrzygnięcia. Zatem należy uznać, że zarzut skarżącego jest bezzasadny. Organ wskazał również, że doręczenie korespondencji osobom pozbawionym wolności reguluje art. 134 § 2 kodeksu postępowania karnego, zgodnie z którym "Osobom pozbawionym wolności doręcza się pismo za pośrednictwem administracji odpowiedniego zakładu.", natomiast do osób osadzonych zastosowanie ma Rozdział 8 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 23 czerwca 2015 r. w sprawie czynności administracyjnych związanych z wykonywaniem tymczasowego aresztowania oraz kar i środków przymusu skutkujących pozbawieniem wolności oraz dokumentowania tych czynności (Dz. U. z 2020 r. poz. 869). Zarządzeniem z dnia 14 lipca 2022 r. sprawa została skierowana na posiedzenie niejawne w trybie uproszczonym w dniu 22 września 2022 r. Wyrokiem z 22 września 2022 r. WSA w Warszawie oddalił skargę. Sentencja wyroku została doręczona pełnomocnikowi skarżącego w dniu 4 października 2022 r. Pismem z dnia 11 października 2022 r. pełnomocnik skarżącego złożył wniosek o doręczenie przedmiotowego wyroku wraz z uzasadnieniem. Dnia 2 listopada 2022 r. do Sądu Apelacyjnego w Warszawie wpłynęła skarga skarżącego na przewlekłość postępowania toczącego się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 347/22, w której wniósł on o stwierdzenie przewlekłości oraz zasądzenie kwoty 7000 zł. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że w przedmiotowej sprawie od dnia 21 kwietnia 2022 r., kiedy wydane zostało postanowienie w sprawie zwolnienia od kosztów i ustanowienia radcy prawnego, nie zostały wykonane żadne czynności oraz nie rozpoznano sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W przedstawionym stanie faktycznym skarga na przewlekłość postępowania nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu. Skarga o stwierdzenie, że w postępowaniu przed sądem administracyjnym nastąpiła przewlekłość postępowania może być uwzględniona, jeżeli są podstawy do przyjęcia, że na skutek działania lub bezczynności sądu naruszone zostało prawo strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki (art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki - Dz. U. z 2018 r., poz. 75, dalej, jako: "ustawa"). Konieczne jest więc ustalenie, że wystąpiła zwłoka w postępowaniu sądowym (przewlekłość postępowania) oraz że jest ona nieuzasadniona. Stosownie do art. 2 wskazanej ustawy, o nieuzasadnionej zwłoce można mówić wówczas, jeżeli postępowanie w sprawie trwa dłużej, niż to konieczne, uwzględniając ocenę terminowości i prawidłowości czynności sądowych, ale także zachowań stron, a w szczególności strony, która zarzuciła przewlekłość postępowania. Ocena ta nie może być oderwana od obowiązku rozpoznania wszystkich spraw wniesionych do sądu bez nieuzasadnionej zwłoki, przy zachowaniu zasady rozpoznawania spraw według kolejności ich wpływu oraz uwzględnieniu przepisów nakazujących rozpoznanie niektórych rodzajów spraw w ustawowo określonych terminach. Pewna wskazówka jaki okres może świadczyć o przewlekłości postępowania wynika z art. 14 ustawy, który stanowi, że skarżący może wystąpić z nową skargą w tej samej sprawie po upływie 12 miesięcy. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje się, więc, że ustawodawca uznał za przewlekłe takie postępowanie, które trwa dłużej niż 12 miesięcy. Przy czym, jeżeli postępowanie trwa dłużej niż 12 miesięcy nie oznacza to samo przez się, że nastąpiła przewlekłość postępowania w rozumieniu tej ustawy (por. postanowienia NSA: z dnia 7 marca 2014 r., sygn. akt II OPP 14/14, z dnia 25 lipca 2013 r., sygn. akt II OPP 25/13, z dnia 19 sierpnia 2011 r., II OPP 27/11, z dnia 3 października 2014 r., sygn. akt I OPP 101/14). Istotne są, bowiem również ustalenia faktyczne danej sprawy. W sprawie niniejszej skarga na decyzję Prezesa Sądu Apelacyjnego w Warszawie została przekazana Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w dniu 23 lutego 2022 r. (data prezentaty). Po prawidłowym i terminowym wykonaniu wstępnych czynności sądowych, rozstrzygnięciu w przedmiocie przyznania prawa pomocy i ustanowieniu radcy prawnego z urzędu sprawa oczekiwała na wyznaczenie terminu posiedzenia, co miało miejsce 14 lipca 2022 r. Wyrok w sprawie wydano 22 września 2022 r., co oznacza, że postępowanie od momentu wpływu skargi do wydania orzeczenia kończącego trwało zaledwie 7 miesięcy, zatem w ocenie NSA, wszystkie czynności wykonywane były przez sąd I instancji terminowo i bez zbędnej zwłoki. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy, orzekł jak w sentencji postanowienia.