III FSK 1445/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodnicząca: Sędzia NSA Jan Rudowski, Sędzia NSA Paweł Borszowski (sprawozdawca), Sędzia NSA Bogusław Dauter, po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku o wykładnię wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 stycznia 2023 r., sygn. akt III FSK 1445/21 wydanego w sprawie ze skargi kasacyjnej Syndyka masy upadłości S. S.A. w upadłości likwidacyjnej z siedzibą w G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 29 maja 2019 r., sygn. akt I SA/Gd 390/19 w sprawie ze skargi Syndyka masy upadłości S. S.A. w upadłości likwidacyjnej z siedzibą w G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 3 grudnia 2018 r., nr SKO Gd/3743/18 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2015 r. postanawia odmówić wykładni wyroku. UZASADNIENIE Wyrokiem z 11 stycznia 2023 r., sygn. akt III FSK 1445/21 Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Syndyka masy upadłości S. S.A. w upadłości likwidacyjnej z siedzibą w G. (dalej: "Skarżący") uchylił w całości wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 29 maja 2019 r., sygn. akt I SA/Gd 390/19 oraz decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku (dalej: "SKO" lub "Organ") z 3 grudnia 2018 r. wydaną w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2015 r., a także zasądził od Organu na rzecz Skarżącego kwotę 19.441 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania za obie instancje. Pismem z 20 lipca 2023 r. Organ wystąpił z wnioskiem o dokonanie wykładni wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 stycznia 2023 r., sygn. akt III FSK 1445/21 zwracając się o rozstrzygnięcie wątpliwości co do treści powołanego wyżej wyroku poprzez określenie jak należy rozumieć zalecenie zawarte w uzasadnieniu ww. wyroku (s. 8 i 9). NSA zarzucił Sądowi I instancji, że ten – dokonując kontroli sądowadministracyjnej czynności prowadzonych przez organ podatkowy – poprzestał wyłącznie na deklaracji na podatek od nieruchomości złożonej w 2015 r. wraz z korektą i dokumentacją księgową "nie uwzględniając korekty złożonej w 2018 r.". Zdaniem SKO ze wskazanego fragmentu płynie zalecenie dla organu odwoławczego, aby ten, przy ponownym rozpoznaniu sprawy uwzględnił złożoną przez podatnika w roku 2018 korektę deklaracji. Jednakże podatnik złożył korektę po wszczęciu postępowania podatkowego. Organ nabrał zatem wątpliwości odnośnie tego, jak rozumieć wskazane zalecenie z uwagi na to, że jego realizacja może naruszać prawo. Argumentując swoje stanowisko SKO zwrócił uwagę, że korekta, o której mowa, wpłynęła do organu podatkowego 26 marca 2018 r. i odnosiła się do podatku od nieruchomości za rok 2015. Z akt sprawy jednoznacznie wynika, że korekta ta została złożona już po wszczęciu postępowania podatkowego za rok 2015. Postępowanie to zostało bowiem wszczęte postanowieniem z 11 lipca 2016 r. Z uwagi na to postanowieniem z 4 kwietnia 2018 r. organ podatkowy I instancji poinformował podatnika, że złożenie korekty deklaracji na podatek od nieruchomości za 2015 r., w trakcie toczącego się postępowania podatkowego w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego za 2015 r. wszczętego z urzędu, nie wywołuje skutków prawnych do czasu zakończenia tego postępowania. SKO zauważyło, że zwracało uwagę na tę okoliczność w odpowiedzi na skargę kasacyjną podatnika. Wobec powyższego Organ wniósł o wykładnię i wyjaśnienie wątpliwości odnośnie tego, jak należy rozumieć zalecenie NSA zawarte w wykładanym orzeczeniu, który nakazuje uwzględnienie złożonej przez podatnika w roku 2018 korekty deklaracji, podczas gdy zgodnie z prawem, korekta ta jako złożona po wszczęciu postępowania podatkowego, nie wywołuje skutków prawnych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Konieczność dokonania wykładni wyroku zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, budzący wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania (post. NSA z 1 lipca 2014 r., sygn. akt I FSK 1530/12, LEX nr 1494564). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wniosek SKO o wykładnię wyroku z 11 stycznia 2023 r. w zakresie wskazanych w uzasadnieniu sformułowań jest nieuzasadniony, ponieważ wbrew stanowisku Organu uzasadnienie w tym zakresie jest jednoznaczne. W orzecznictwie ukształtowane jest stanowisko, zgodnie z którym konieczność dokonania wykładni wyroku (sentencji i uzasadnienia) zachodzi wówczas, gdy jego treść jest niejasna i z tego powodu może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, sposobu jego wykonania oraz zakresu powagi rzeczy osądzonej (post. NSA z 22 stycznia 2015 r., sygn. akt II OZ 22/15, LEX nr 1628848). Wykładnia wyroku nie może prowadzić ani do nowego rozstrzygnięcia, ani do uzupełnienia rozstrzygnięcia poprzez przytoczenie nowej, dodatkowej argumentacji, poszerzenia dotychczasowych motywów lub modyfikacji pierwotnego poglądu (post. NSA z 11 kwietnia 2014 r., sygn. akt I OSK 662/09, LEX nr 1461312). Odnosząc powyższe uwagi do złożonego wniosku organu, wyjaśnić należy, że wskazane sformułowanie zostało poprzedzone jednoznacznym stwierdzeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, że "Sąd pierwszej instancji dokonując kontroli sądowoadministracyjnej czynności prowadzonych przez organ podatkowy nie uwzględnił wymogu wynikającego z przywołanych przepisów O.p., a odnoszących się do zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w zakresie oceny wskazanych elementów wyjściowych konstrukcji podatku od nieruchomości". Dopiero w dalszej kolejności NSA stwierdził, że: Wojewódzki Sąd Administracyjny podkreślił, że spór dotyczy "prawidłowości opodatkowania budowli z uwagi na kwestionowanie przez Spółkę tytułu prawnego do ich posiadania", jednakże poprzestał wyłącznie na deklaracji na podatek od nieruchomości złożonych w 2015 r. wraz z korektą i dokumentacja księgową, nie uwzględniając korekty złożonej w 2018 r. W ocenie NSA sformułowanie to nie pozostawia wątpliwości co do tego, że nie wskazano zalecenia do uwzględnienia korekty deklaracji za 2018 r., lecz określono jakie czynności realizował Sąd pierwszej instancji odnośnie złożonych deklaracji. Stąd też w następstwie tego stwierdzenia Naczelny Sąd Administracyjny wskazał zasadność zarzutów dotyczących naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., w związku z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 122 i art. 187 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.; dalej: o.p.). Z tych względów na podstawie art. 158 w zw. z art. 193 p.p.s.a., orzeczono, jak w sentencji. Paweł Borszowski (spr.) Jan Rudowski Bogusław Dauter