IV SA/Wa 2958/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Sędziowie sędzia WSA Jarosław Łuczaj, sędzia WSA Anna Sidorowska-Ciesielska (spr.), Protokolant ref. Monika Batogowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2024 r. sprawy ze skargi J.M. na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 17 października 2023 r. nr DOA-WSzOP.670.17.2023.SŁ w przedmiocie wniesienia sprzeciwu oddala skargę. UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z 17 października 2024 r. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska, po rozpatrzeniu odwołania J. M., utrzymał w mocy decyzję Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z [...] maja 2023 r. w przedmiocie sprzeciwu od prowadzenia robót ziemnych mogących zmieniać stosunki wodne lub wodno-glebowe w związku z legalizacją wykonania stawu. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy: Pismem z 14 kwietnia 2023 r., na podstawie art. 118 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2023 r. poz.1336 ze zm.) J. M. (dalej: skarżący) zgłosił Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska w [...] (dalej: "RDOŚ w [...]), zamiar przeprowadzenia działań polegających na legalizacji wykonanego stawu o pow. 2400 m2 i głębokości do 2,95 m, na terenie działek o nr ewid. [...] i [...] obręb [...], gm. [...]. W zgłoszeniu wskazano, że są to działania, o których mowa w art. 118 ust. 1 pkt 4 ustawy o ochronie przyrody, tj. inne niż wymienione w pkt 1-3 działania obejmujące roboty ziemne mogące zmienić warunki wodne lub wodno-glebowe. Decyzją z 10 maja 2023 r. RDOŚ w [...] zgłosił sprzeciw na prowadzenie działań polegających na legalizacji wykonanego stawu o pow. 2400 m2 i głębokości do 2,95 m, na terenie działek o nr ewid. [...] i [...] obręb [...], gm. [...] z uwagi na fakt, że inwestycja narusza zakazy obowiązujące na obszarze [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu. Wskazano także, że zgłoszenie dotyczy działań objętych obowiązkiem uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a ta decyzja nie została wydana. Organ pierwszej instancji ustalił, że prace związane z wykonaniem stawu zostały zrealizowane na nieruchomościach znajdujących się w granicach [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu, na obszarze którego obowiązuje rozporządzenie Wojewody Mazowieckiego z dnia 15 kwietnia 2005 r. nr 24 w sprawie [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu (Dz. Urz. Woj. Mazowieckiego z 2005 r. Nr 91 poz. 2456 z póżn.zm.), zwane dalej: "rozporządzenie Wojewody". Po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska, utrzymał w mocy decyzję z 10 maja 2023 r. Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 118 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy o ochronie przyrody, zgłoszenia regionalnemu dyrektorowi ochrony środowiska wymaga prowadzenie, na obszarach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5 i 7-9, w obrębach ochronnych wyznaczonych na podstawie ustawy z dnia 18 kwietnia 1985 r. o rybactwie śródlądowym, a także w obrębie cieków naturalnych, działań obejmujących melioracje wodne oraz innych działań obejmujących roboty ziemne mogące zmienić warunki wodne lub wodno-glebowe. W myśl art. 118 ust. 6 pkt 1 ustawy o ochronie przyrody, do prowadzenia działań, o których mowa w art. 118 ust. 1 powołanej ustawy można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia regionalny dyrektor ochrony środowiska nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu. Zgodnie z art. 118 ust. 7 ustawy o ochronie przyrody, regionalny dyrektor ochrony środowiska wnosi, w drodze decyzji, sprzeciw, jeżeli zgłoszenie dotyczy działań objętych obowiązkiem uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a decyzja ta nie została wydana oraz jeżeli prowadzenie działań objętych zgłoszeniem narusza przepisy dotyczące form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5 i 7-9, lub obrębów ochronnych wyznaczonych na podstawie ustawy z dnia 18 kwietnia 1985 r. o rybactwie śródlądowym. Organ II instancji zgadza się ze stanowiskiem RDOŚ w [...], że przedmiotowa inwestycja naruszy zakaz, o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Wojewody, tj. zakaz dokonywania zmian stosunków wodnych, jeżeli służą innym celom niż ochrona przyrody lub zrównoważone wykorzystanie użytków rolnych i leśnych oraz racjonalna gospodarka wodna lub rybacka. Jak wynika z dokumentacji sprawy, zgłoszenie dotyczy legalizacji wykonanego stawu o pow. 2400 m2 i głębokości do 2,95 m. Staw ma pełnić funkcję rekreacyjną. Teren, na którym wykonano zbiornik zgodnie z Ewidencją gruntów i budynków to łąki trwałe (ŁV, ŁIV). Działka ewid. [...] ob. [...] graniczy od zachodu z ciekiem naturalnym o nazwie [...] (identyfikator MPHP [...]), a od południa z rzeka W. Działka ewid. nr [...] także od południa graniczy z korytem rzeki W. Na podstawie ogólnodostępnych map (źródło: geoportal.gov.pl) oraz dokumentacji zgromadzonej w aktach sprawy ustalono, że wykonany staw zlokalizowany jest w odległości od 9 do 13 m od [...] i w odległości ok. 65 m od rzeki W. Teren inwestycji w całości znajduje się w obszarze szczególnego zagrożenia powodzią o prawdopodobieństwie wystąpienia 1% i 10% (źródło: wody.isok.gov.pl). Zgodnie z przedłożoną dokumentacją staw będzie zasilany wodami gruntowymi, opadowymi i roztopowymi. W zgłoszeniu wskazano także, że urobek z wykopu został ułożony wzdłuż granicy działki ewid. nr [...] ob. [...]. Organ odwoławczy przyjął, że z uwagi na lokalizację inwestycji w bliskiej odległości od cieków naturalnych oraz w obszarze szczególnego zagrożenia powodzią, a także regulowanie stosunków gruntowo-wodnych z uwagi na zasilanie stawu wodami gruntowymi należy uznać, że inwestycja jest związana z lokalną zmianą stosunków wodnych. Sama treść zgłoszenia także wskazuje na zakwalifikowanie przeprowadzonych prac jako roboty ziemne mogące zmienić stosunki wodne lub wodno-glebowe. Zasilanie stawu wodami gruntowymi może spowodować obniżenie zwierciadła wód gruntowych, co spowoduje zakłócenie naturalnych stosunków wodnych na gruntach przyległych do wód powierzchniowych. Staw stanie się odbiornikiem wód, które spływają po powierzchni gruntu, czyli spowoduje zwiększony spływ powierzchniowy oraz będzie gromadził wody gruntowe z terenu działki. Zgodnie z przedłożoną dokumentacją, m.in. z mapą załączoną do przedmiotowego zgłoszenia, masy ziemne pozyskane z wykopu zostały ułożone w postaci pryzmy wzdłuż granicy działki ewid. nr [...] na długości ok. 123 m. Składowanie mas ziemi w ten sposób może mieć wpływ na zakłócenie naturalnego odpływu wód, w szczególności wód powodziowych. Także zadeklarowane rozplantowanie urobku na działce ewid. nr [...] może wpłynąć na zmiany dotyczące kierunku lub prędkości spływu wód opadowych lub roztopowych. Tym samym realizacja inwestycji ma wpływ na zmianę stosunków wodnych, co stanowi naruszenie zakazu o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Wojewody. Nie ma w tym przypadku zastosowania wyłączenie od stosowania zakazu gdyż wykonany staw pełni funkcję rekreacyjną i nie jest związany z ochroną przyrody, zrównoważonym wykorzystaniem użytków rolnych i leśnych oraz racjonalną gospodarką wodną lub rybacką. Co prawda sama budowa stawu, który jest urządzeniem wodnym nie narusza zakazu wykonywania prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu, to już składowanie urobku na terenie działki w formie pryzmy (jak to ma miejsce w tej sprawie) lub jego rozplanowanie może mieć związek ze zmianą ukształtowania terenu. Składowanie urobku czy też jego zagospodarowanie na terenie działki nie jest czynnością niezbędną dla wykonania stawu wobec czego nie można uznać, że odstępstwo wymienione w samym zakazie ma w tym przypadku zastosowanie. Budowa stawu i prace z tym związane nie wynikają także z realizacji zadań związanych z zabezpieczeniem przeciwpowodziowym lub przeciwosuwiskowym. Odnośnie naruszenia zakazu likwidowania naturalnych zbiorników wodnych, starorzeczy i obszarów wodno-błotnych, należy wyjaśnić, że nie można jednoznacznie wskazać czy do naruszenie tego zakazu może dojść w wyniku realizacji przedmiotowej inwestycji z uwagi na brak szczegółowych danych dotyczących uwarunkowań tego obszaru. Wobec powyższego Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska stwierdził, że przedmiotowa inwestycja narusza zakazy, o których mowa w § 3 ust. 1 pkt 5 i 6 rozporządzenia Wojewody. Organ odwoławczy przeanalizował możliwość zastosowania odstępstw od ww. zakazów, które zostały wymienione w art. 24 ust. 2 ustawy o ochronie przyrody i stwierdził, że nie jest możliwe zastosowanie żadnego z wymienionych w tym przepisie odstępstw. Mając na uwadze naruszenie zakazów, o których mowa w § 3 ust. 1 pkt 5 i 6 rozporządzenia Wojewody, oraz brak możliwości zastosowania odstępstw od tych zakazów, wniesienie sprzeciwu na podstawie art. 118 ust. 7 pkt 2 ustawy o ochronie przyrody w ocenie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska było uzasadnione. W skardze na decyzję z 17 października 2023 r. J. M. zarzucił: 1) naruszenie art. 7, 8, 77 § 1 i 107 § 3 K.p.a. polegające na nieprzeprowadzeniu w sposób należyty postępowania wyjaśniającego; 2) błędne zastosowanie art. 195 i 197 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1478 z późn. zm., dalej jako "Prawo wodne",) polegające na niewłaściwej interpretacji pojęcia "urządzenia melioracyjnego"; 3) błędne zastosowanie § 3 ust. 1 pkt 89 lit. a) i b) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. poz. 1839 z późn zm ); 4) błędną interpretację § 3 ust. 1 pkt 5 i 6 Rozporządzenia nr 24 Wojewody Mazowieckiego z dnia 15 kwietnia 2005 r. w sprawie [...] Obszaru Chronionego (Dz. Urz. Woj. Maz. Nr 91, poz. 2456, z późn. Zm.). Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 200 p.p.s.a. o uchylenie zaskarżonej decyzji Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z 17 października 2023 r. w całości oraz poprzedzającej ją decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z [...] maja 2023 r. oraz o zasądzenie od Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska kosztów postępowania, obejmujących koszty zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Przedmiotem zaskarżenia w tej sprawie jest decyzja Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z 17 października 2023 r. utrzymująca w mocy decyzję Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z [...] maja 2023 r. w przedmiocie sprzeciwu od prowadzenia robót ziemnych mogących zmieniać stosunki wodne lub wodno-glebowe w związku z legalizacją wykonania stawu o pow. 2400 m2 i głębokości do 2,95 m, na terenie działek o nr ewid. [...] i [...] obręb [...], gm. [...]. Organ odwoławczy oparł rozstrzygnięcie w zakresie sprzeciwu wobec prowadzenia robót ziemnych przez skarżącego na podstawie art. 118 ust. 7 pkt 2 ustawy o ochronie przyrody, wskazując, że prowadzenie działań objętych zgłoszeniem narusza przepisy dotyczące form ochrony przyrody – § 3 ust. 1 pkt 5 i 6 rozporządzenia Wojewody Mazowieckiego z dnia 15 kwietnia 2005 r. nr 24 w sprawie [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu. Przepis art. 118 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody wprowadza obowiązek zgłoszenia regionalnemu dyrektorowi ochrony środowiska zamiaru prowadzenia robót z zakresu gospodarki wodnej, określonych w tym przepisie, na terenie parku narodowego, rezerwatu przyrody, parku krajobrazowego, obszaru chronionego krajobrazu, obszaru [...], stanowiska dokumentacyjnego, użytku ekologicznego, zespołu przyrodniczo-krajobrazowego (przepis w aktualnym brzmieniu obowiązuje od 1 stycznia 2018 r.). W przeciwieństwie do wcześniejszych rozwiązań aktualnie precyzyjnie określono zakres przedmiotowy robót objętych obowiązkiem dokonania zgłoszenia oraz wskazano, na terenie jakich obszarów o dużych wartościach przyrodniczych taki obowiązek występuje. Do robót z zakresu gospodarki wodnej wymagających zgłoszenia należą w szczególności roboty ziemne mogące zmienić warunki wodne lub wodno-glebowe (art. 118 ust. 1 pkt 4 ustawy o ochronie przyrody), a zatem roboty ziemne polegające na wykonaniu stawu o pow. 2400 m2. Stosownie do art. 118 ust. 7 ustawy o ochronie przyrody, regionalny dyrektor ochrony środowiska wnosi sprzeciw, jeżeli zgłoszenie dotyczy działań objętych obowiązkiem uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a ta decyzja nie została wydana (pkt 1) lub prowadzenie działań objętych zgłoszeniem narusza przepisy dotyczące form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5 i 7-9, lub obrębów ochronnych wyznaczonych na podstawie ustawy z dnia 18 kwietnia 1985 r. o rybactwie śródlądowym (pkt 2). Norma z art. 118 ust. 7 ustawy o ochronie przyrody przewiduje zatem dwie odrębne przesłanki wniesienia sprzeciwu przez regionalnego dyrektora ochrony środowiska. W tej sprawie organ odwoławczy jako podstawę rozstrzygnięcia wskazał art. 118 ust. 7 pkt 2 ustawy o ochronie przyrody, powołując się na naruszenie dwóch zakazów z rozporządzenia Wojewody nr 24. Na omawianym obszarze [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu zakazuje się dokonywania zmian stosunków wodnych, jeżeli służą innym celom niż ochrona przyrody lub zrównoważone wykorzystanie użytków rolnych i leśnych oraz racjonalna gospodarka wodna lub rybacka (§ 3 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia nr 24) oraz wykonywania prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu, z wyjątkiem prac związanych z zabezpieczeniem przeciwpowodziowym lub przeciwosuwiskowym lub utrzymaniem, budową, odbudową, naprawą lub remontem urządzeń wodnych (§ 3 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia nr 24). W ocenie Sądu Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska w wystarczającym stopniu ustalił, że prowadzenie robót polegających na wykonaniu stawu stawu o pow. 2400 m2 i głębokości do 2,95 m, na terenie działek o nr ewid. [...] i [...] obręb [...], gm. [...] narusza przepisy dotyczące form ochrony przyrody - – § 3 ust. 1 pkt 5 i 6 rozporządzenia Wojewody Mazowieckiego w sprawie [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu. Organ odwoławczy wskazał, że działka ewid. [...] ob. [...] graniczy od zachodu z ciekiem naturalnym o nazwie [...] (identyfikator MPHP [...]), a od południa z rzeką W. Działka ewid. nr [...] także od południa graniczy z korytem rzeki W. Na podstawie ogólnodostępnych map (źródło: geoportal.gov.pl) oraz dokumentacji zgromadzonej w aktach sprawy oceniono, że wykonany staw zlokalizowany jest w odległości od 9 do 13 m od [...] i w odległości ok. 65 m od rzeki W. Jak wynika z analizy organu odwoławczego, teren inwestycji w całości znajduje się w obszarze szczególnego zagrożenia powodzią o prawdopodobieństwie wystąpienia 1% i 10% (źródło: wody.isok.gov.pl). Zgodnie z przedłożoną dokumentacją staw będzie zasilany wodami gruntowymi, opadowymi i roztopowymi. W takich okolicznościach sprawy Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska miał podstawy do przyjęcia, że lokalne uwarunkowania środowiskowe m.in. bliska odległość koryta cieku naturalnego Dopływ spod [...] oraz koryta rzeki W., czy położenie stawu w obszarze szczególnego zagrożenia powodzią wskazują, że doszło do naruszenia lokalnych stosunków wodnych. Organ podkreślił, że jest to teren ściśle zależny od wód. Samowolna realizacji inwestycji na terenie obszaru chronionego stanowi bezprawną ingerencję w środowisko przyrodnicze, która może naruszać cele ochrony przyrody. Organ szczegółowo wyjaśnił, że wykonanie stawu zasilanego wodami opadowymi i gruntowymi, doprowadzi do zmiany naturalnego spływu wód opadowych, gromadzenia się wód gruntowych i w konsekwencji do zmiany stosunków wodnych na tym terenie. Skarżący nie podważył skutecznie tego ustalenia. Następstwem budowy stawu będzie zmniejszenie uwilgotnienia terenu przyległego do stawu oraz zwiększenie uwilgotnienia terenu w miejscu wykopania stawu w związku ze stałym napełnieniem wodą. Jak podkreślono w zaskarżonej decyzji zakaz dotyczy "dokonywania zmian stosunków wodnych" i nie jest zależny od skali tych zmian, czy powierzchni terenu, na której wystąpi oddziaływanie inwestycji. Organ odwoławczy wykazał także, że doszło do naruszenia § 3 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Wojewody Mazowieckiego. Na terenie [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu zakazuje się wykonywania prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu, z wyjątkiem prac związanych z zabezpieczeniem przeciwpowodziowym lub przeciwosuwiskowym lub utrzymaniem, budową, odbudową, naprawą lub remontem urządzeń wodnych. Jak słusznie wskazuje skarżący przez trwałe zniekształcenie rzeźby terenu należy rozumieć zmianę struktury gruntu i jego właściwości fizycznych w wyniku nadsypania materiału, zniszczenia warstwy gleby i przerwania procesów glebotwórczych bądź też przez samą zmianę rzeźby terenu polegającą na zaburzeniu stosunków wysokościowych oraz układu nachyleń i przebiegu naturalnych rzeźb. W zaskarżonej decyzji wyjaśniono, że zgodnie z przedłożoną dokumentacją, m.in. z mapą załączoną do przedmiotowego zgłoszenia, masy ziemne pozyskane z wykopu zostały ułożone w formie pryzmy wzdłuż granicy działki ewid. nr [...] na długości ok. 123 m. Wobec powyższego należało uznać, że doszło w tym przypadku do nadsypania materiału i ukształtowania urobku w pryzmę/wał wzdłuż granicy działki. Stan ten został utrwalony, o czym świadczy naniesienie zmiany na mapę załączoną do wniosku o zgłoszenie z art. 118 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody. Organ odwoławczy miał podstawy do przyjęcia, że doszło do prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu. Jakkolwiek sama budowa stawu, który jest urządzeniem wodnym nie narusza zakazu wykonywania prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu, to już składowanie urobku na terenie działki w formie pryzmy lub jego rozplantowanie stanowi zmianę ukształtowania terenu, prowadzi do zmiany rzędnych terenu i nie jest dopuszczalne w świetle przepisów rozporządzenia nr 24. Trafnie wskazał organ odwoławczy, że składowanie urobku czy też jego zagospodarowanie na terenie działki nie jest czynnością niezbędną dla wykonania stawu i dodatkowo może wpływać na zmianę kierunku i natężenia odpływu znajdujących się na jego gruncie wód opadowych lub roztopowych. Mając powyższe względy na uwadze, nie mogą odnieść skutku zarzuty skargi dotyczące błędnej interpretacji § 3 ust. 1 pkt 5 i 6 Rozporządzenia nr 24. Organ odwoławczy dokonał prawidłowej wykładni tych przepisów. Na zmianę stanowiska w tej sprawie nie wpływa okoliczność, czy staw ten będzie stanowił ostoję dla organizmów wodno-błotnych. Niezasadne są także zarzuty naruszenia art. 7, 8, 77 i 107 § 3 K.p.a. Przepis art. 7 i 77 § 1 K.p.a. nakładają na organy administracji obowiązek dokładnego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego oraz wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Na podstawie całokształtu materiału dowodowego organ administracji publicznej ocenia, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 K.p.a.). Warunki te zostały spełnione w rozpoznawanej sprawie. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy, powołując się na treść zgłoszenia, informacje o działce, dokumentację fotograficzna oraz mapy, w tym dostępne na geoportal.gov.pl. i wody.isok.gov.pl. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy dawał organowi wystarczające podstawy do zgłoszenia sprzeciwu. Uzasadnienie tej oceny znalazło się w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego, zgodnie z dyspozycją art. 107 § 3 K.p.a. W rozpoznawanej sprawie nie zachodziła potrzeba dopuszczenia przez organ dowodu z opinii biegłego w zakresie czy wykonanie spornego stawu może zakłócać stosunki wodne. Zgodnie z art. 84 § 1 k.p.a., gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, organ administracji publicznej może zwrócić się do biegłego lub biegłych o wydanie opinii. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska jest organem wyspecjalizowanym w sprawach dotyczących ochrony środowiska, w tym w sprawach dotyczących wpływu określonych robót na stan środowiska, w tym na obszary podlegające szczególnej ochronie czy elementy przyrodnicze. Tym samym organ odwoławczy dysponując zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym mógł samodzielnie ocenić, czy wykonanie stawu zasilanego wodami gruntowymi, opadowymi i roztopowymi w bliskiej odległości od cieków wodnych prowadzi do naruszenia lokalnych stosunków wodnych na terenie [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu. Podzielić należy tym samym pogląd, że w sytuacji, w której postępowanie jest prowadzone przez organ wyspecjalizowany w danej dziedzinie, brak jest co do zasady potrzeby powołania biegłego (por. powołane przez organ wyroki NSA z 3 grudnia 2013 r., II OSK 1569/12 oraz z 20 grudnia 2016 r., II OSK 816/15). Nietrafne są zarzuty naruszenia art. 195 i 197 Prawa wodnego oraz § 3 ust. 1 pkt 89 lit. a) i b) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko W zaskarżonej decyzji, że Organ II instancji odstąpił od badania podstaw zastosowania sprzeciwu z art. 118 ust. 7 pkt 1 ustawy o ochronie przyrody. Organ nie analizował, czy przedsięwzięcie zostałoby zakwalifikowane jako objęte obowiązkiem uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a owa decyzja zostałaby wydana i załączona do przedmiotowego zgłoszenia ani tego, czy staw jest urządzeniem melioracyjnym. Wprost przeciwnie organ odwoławczy przyjął, że jest to staw rekreacyjny, a nie urządzenie melioracji wodnej. W zaskarżonej decyzji wskazano, że realizacja inwestycji narusza zakazy obowiązujące na terenie [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu i z uwagi na brak możliwości zastosowania odstępstw od tego zakazu nie może zostać zrealizowana (skarżący podnosił, że jest to staw rekreacyjny, nie zaś związany z gospodarko rolną czy rybacką). W tej sprawie organ wniósł sprzeciw dotyczący realizacji inwestycji podlegającej zgłoszeniu, zgodnie z art. 118 ust. 7 pkt 2 ustawy o ochronie przyrody tj. jeżeli prowadzenie działań objętych zgłoszeniem narusza przepisy dotyczące form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5 i 7-9, lub obrębów ochronnych wyznaczonych na podstawie ustawy z dnia 18 kwietnia 1985 r. o rybactwie śródlądowym. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.