II SAB/Wr 311/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn po rozpoznaniu w dniu 26 października 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II sprawy ze skargi S. K. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy postanawia: odrzucić skargę. UZASADNIENIE M. K., działając jako przedstawiciel ustawowy S. K. (dalej: skarżący), pismem z 3 VII 2023 r. wniosła skargę na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w rozpoznaniu wniosku z 16 III 2021 r. o udzielenie skarżącemu zezwolenia na pobyt czasowy. Skarżący został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi, poprzez jej podpisanie (z powodu osiągnięcia pełnoletności w dniu 19 I 2023 r.); uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 złotych i nadesłania odpisu ponaglenia wniesionego w trybie art. 37 ustawy z 14 VI 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775), dalej "kpa" wraz z potwierdzeniem jego złożenia, w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłki listowe zawierające wspomniane wezwania zostały doręczone skarżącemu w trybie awizo na podany w skardze adres do doręczeń, ze skutkiem na dzień 14 IX 2023 r. Wezwania pozostały bezskuteczne. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z 30 VIII 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, ze zm.), dalej jako "ppsa", sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Przez dopuszczalność skargi należy rozumieć jej przesłanki zarówno przedmiotowe, a więc określenie od jakiego rodzaju form działalności organów administracji publicznej przysługuje skarga, jak i podmiotowe, to jest określenie, jakim podmiotom przysługuje legitymacja do jej wniesienia. Z kolei warunkami formalnymi skutecznego wniesienia skargi są: złożenie skargi od aktu objętego zakresem właściwości rzeczowej sądu; wniesienie jej po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli przysługiwały one stronie skarżącej w postępowaniu przed organem oraz wniesienie skargi przez podmiot, któremu przysługuje legitymacja do jej wniesienia. Przesłanki te muszą być spełnione kumulatywnie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z nich prowadzi do stwierdzenia niedopuszczalności skargi, a w konsekwencji do jej odrzucenia bez merytorycznego rozpoznania sprawy. Zgodnie z art. 52 § 1 ppsa, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator; Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Natomiast przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia - taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (§ 2). W myśl zaś art. 53 § 2b ppsa, skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Z powyższych regulacji prawnych wynika, że droga sądowa jest dopuszczalna dopiero po wyczerpaniu możliwości załatwienia sprawy w trybie postępowania administracyjnego. Ponadto na gruncie art. 35 § 1 kpa, organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Z kolei stosownie do art. 37 § 1 kpa, strona ma prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w powyższym przepisie (bezczynność), bądź kiedy postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). Tym samym złożenie skargi na bezczynność, czy przewlekłość organu, jest możliwe dopiero po wniesieniu (odrębnego) ponaglenia z art. 37 kpa na niezałatwienie sprawy. Ponaglenie musi mieć formę podania w rozumieniu art. 63 § 1 kpa, a więc musi być wniesione pisemnie, telegraficznie, za pomocą telefaksu lub ustnie do protokołu, a także za pomocą innych środków komunikacji elektronicznej przez elektroniczną skrzynkę podawczą organu administracji publicznej utworzoną na podstawie ustawy z 17 II 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz. U. z 2021 r. poz. 670, ze zm.). Wskazać trzeba, że podstawowe wymogi, którym powinny odpowiadać pisma w postępowaniu sądowym zostały określone w art. 46 i 47 ppsa. Jednym z warunków formalnych pisma procesowego jest podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika (art. 46 § 1 pkt 4 ppsa). Nie budzi wątpliwości, że podpis pod pismem potwierdza, że pismo to pochodzi od osoby, która je podpisała i sankcjonuje wolę dokonania czynności w postępowaniu. Brak podpisu jest wadą formalną skargi w rozumieniu art. 57 § 1 in initio w zw. z art. 46 § 1 pkt 4 ppsa. Powyższe na podstawie art. 49 § 1 ppsa uzasadnia wezwanie do jego usunięcia. Z kolei w myśl art. 58 § 1 pkt 3 ppsa, skarga, której braków formalnych nie uzupełniono w terminie, podlega odrzuceniu. Stosowanie zaś do art. 230 § 1 i § 2 ppsa, od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismem takim jest m.in. skarga. Natomiast zgodnie z art. 220 § 3 ppsa, skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Z akt sprawy wynika, że dwie przesyłki listowe, pierwsza zawierająca wezwania sądowe do nadesłania odpisu ponaglenia wraz z dowodem jego wniesienia oraz do podpisania skargi; druga zawierająca odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego, doręczono skarżącemu w trybie awizo na wskazany w skardze adres do doręczeń w dniu 14 IX 2023 r. W zakreślonym terminie wspomniane wezwania pozostały bez odpowiedzi. Okoliczności te, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3, 6 i § 3 ppsa oraz art. 220 § 3 ppsa, obligowały Sąd do odrzucenia skargi.