I OSK 589/16

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Rudnicka (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Monika Nowicka Sędzia del. WSA Przemysław Szustakiewicz Protokolant st. asystent sędziego Maciej Kozłowski po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej przy udziale Prokuratora Prokuratury Regionalnej w Gdańsku skargi kasacyjnej G. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 3 grudnia 2015 r. sygn. akt III SA/Gd 690/15 w sprawie ze skargi G. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 3 grudnia 2015r., sygn. akt III SA/Gd 690/15 oddalił skargę G. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami. Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Wojewódzki Komendant Policji w Gdańsku wnioskiem z dnia 24 stycznia 2012r. wystąpił do Starosty Kwidzyńskiego o skierowanie G. G. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, ponieważ kierowca w okresie od dnia 25 listopada 2010 r. do dnia 15 września 2011 r. kilkakrotnie naruszał przepisy ruchu drogowego, otrzymując w tym okresie łącznie 34 punkty karne. Decyzją Starosty Kwidzyńskiego z dnia [...] listopada 2013 r. G. G. został skierowany na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. W wyniku wniesionego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku decyzją z dnia [...] października 2014 r. uchyliło decyzję Starosty w części, w jakiej określała ona termin do poddania się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji, natomiast w pozostałej części, dotyczącej konieczności poddania się przez stronę kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji, decyzja organu I instancji została utrzymana w mocy. W dniu 19 listopada 2014 r. Starostwa Kwidzyński wszczął z urzędu postępowanie w sprawie cofnięcia stronie uprawnień do kierowania pojazdami. G. G. wystąpił o umorzenie postępowania lub o jego zawieszenie z uwagi na wniesioną przez stronę skargę do WSA w Gdańsku na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia [...] października 2014 r. Decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. Starosta Kwidzyński, na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 4 lit a) ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. 2012, poz. 1137 ze zm.) oraz art. 139 pkt 3 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 o kierujących pojazdami (Dz. U. 2011, Nr 30, poz. 151 ze zm.), cofnął G. G. uprawnienie do kierowania pojazdami. W uzasadnieniu organ wskazał, że wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania decyzji wydanej w przedmiocie skierowania na kontrolne badanie kwalifikacji, wobec czego strona powinna ją wykonać w najszybszym możliwym terminie. Starosta Kwidzyński uznał, że w sprawie zachodzą przesłanki do zastosowania art. 140 ust. 1 pkt 4 lit a) ustawy Prawo o ruchu drogowym, gdyż skarżący nie poddał się badaniu w trybie określonym w art. 114 ust. 1 pkt 1ustawy. Organ zaznaczył, że wniesienie skargi do Sądu na decyzję wydaną w przedmiocie skierowania na badania nie powoduje bezprzedmiotowości postępowania toczącego się w sprawie cofnięcia uprawnień. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2014 r. Starosta Kwidzyński odmówił stronie zawieszenia postępowania w tej sprawie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami. Organ odwoławczy wyjaśnił dodatkowo, że art. 114 ust. 1 pkt 1 lit b) ustawy Prawo o ruchu drogowym, który był podstawą wydania decyzji z dnia 21 listopada 2013 r. o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, nie przewiduje terminu sprawdzenia kwalifikacji, ani nie przyznaje organowi administracyjnemu uprawnienia do decydowania, w jakim terminie dana osoba jest zobowiązana poddać się egzaminowi. Decyzja o skierowaniu na badania podlega wykonaniu z dniem, w którym decyzja ta staje się ostateczna, a jej adresat jest zobowiązany od tego momentu do jej niezwłocznego wykonania. Organ podał, że w przedmiotowej sprawie decyzja o poddaniu się egzaminowi stała się ostateczna z dniem 9 października 2014 r. Pomimo tego skarżący nie poddał się egzaminowi, a nawet nie podjął żadnych działań zmierzających do poddania się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji. Dodatkowo SKO wskazało, że wyrokiem z dnia [...] lutego 2015 r., sygn. akt III SA/Gd 999/14 WSA w Gdańsku oddalił skargę skarżącego na decyzję SKO w Gdańsku z dnia [...] października 2014 r. dotyczącą skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami. Na w/w decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 24 czerwca 2015 r. G. G. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. W ocenie organu zarzut dotyczący nieważności postępowania jest niezasadny, ponieważ zaskarżona obecnie decyzja dotyczyła wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gdańsku, który wystąpił o sprawdzenie kwalifikacji w związku z przekroczeniem limitu punktów karnych, a decyzja, o której mowa w skardze, dotyczyła decyzji Komendanta Powiatowego Policji w Kwidzynie w sprawie skierowania na badania psychologiczne, Sprawa o skierowanie na badania psychologiczne toczyła się przed organami I i II instancji i zakończyła się wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 20 lutego 2014 r. oddalającym skargę G. G. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku powołanym na wstępie wyrokiem z dnia 3 grudnia 2015 r., sygn. akt III SA/Gd 690/15, oddalił skargę. W pierwszej kolejności Sąd stwierdził, że z akt sprawy wynika, iż decyzja o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcę stała się ostateczna. Sąd podał, że skoro skarżący nie poddał się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji, organ miał obowiązek wydać decyzję na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a) ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym. Sąd podkreślił, że podnoszony przez skarżącego zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. nie stanowi automatycznie podstawy do uchylenia decyzji, jeśli nie towarzyszy mu takie naruszenie przepisów postępowania administracyjnego rozwijających zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu i zapewniających jej realizację, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik postępowania. Sąd zwrócił uwagę, że przed wydaniem decyzji w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdem silnikowym, skarżący wiedział o istnieniu w obrocie prawnym ostatecznej decyzji o skierowaniu go na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji oraz miał świadomość tego, że kontrolnemu badaniu kwalifikacji się nie poddał. Oznacza to, że okoliczności mające zasadnicze znaczenie w sprawie były skarżącemu znane. Zatem nie są uzasadnione zarzuty naruszenia przepisów określających prowadzenie postępowania dowodowego, bowiem stan faktyczny sprawy został wyjaśniony w stopniu wystarczającym do podjęcia rozstrzygnięcia. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego odmowy zawieszenia postępowania z powodu rzekomo skutecznego kwestionowania ilości punktów przypisanych skarżącemu za naruszanie przepisów o ruchu drogowym Sąd zauważył, że ilość punktów przyznana skarżącemu – łącznie 34 – pozostaje niezmienna od czasu złożenia przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gdańsku wniosku w dniu 24 stycznia 2012 r., a o nieskuteczności prób usunięcia punktów karnych z ewidencji prowadzonej przez organy Policji skarżący był wielokrotnie informowany przez Komendę Wojewódzką Policji w Gdańsku. Zdaniem Sądu I instancji podobnie i inne zarzuty skarżącego, w tym – dotyczący nieważności postępowania poprzedzającego wydanie decyzji zaskarżonych w niniejszej sprawie – pozbawione są podstaw prawnych. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną złożył skarżący, reprezentowany przez radcę prawnego, zaskarżając wyrok w całości. Wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, z pozostawieniem temuż sądowi rozstrzygnięcia o kosztach postępowania oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania wg norm przepisanych. Ewentualnie, gdyby Sąd orzekający nie dostrzegł, wskazywanych przez stronę skarżącą naruszeń przepisów postępowania, a jedynie naruszenie prawa materialnego, w trybie art. 188 p.p.s.a., wniesiono o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i rozpoznanie skargi z rozstrzygnięciem o kosztach postępowania. Stosownie do rygoru wynikającego z art. 176 § 2 p.p.s.a wniesiono o rozpoznanie przedmiotowej sprawy na rozprawie. Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – dalej "p.p.s.a."), zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik postępowania, przez naruszenie: 1. art. 141 § 4 p.p.s.a., przez brak wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia i przyczyn pominięcia przez Sąd rozpoznający sprawę szeregu zarzutów strony skarżącej wskazanej punktach od 4 do 8 skargi skarżącego z dnia 30 lipca 2015 r., a także brak wyjaśnienia przyczyn nierozpoznania wniosku dowodowego skarżącego złożonego pismem z dnia 20 listopada 2015 r. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a także braku rozpoznania zarzutu naruszenia art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. złożonego pismem z dnia 20 listopada 2015 r. co uniemożliwia skarżącemu polemikę z działaniami Sądu, albowiem skarżący nie zna przyczyn postępowania Sądu. 2. art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 113 § 1 p.p.s.a., przez niewydanie wyroku uwzględniającego skargę w sytuacji, kiedy Sąd stwierdza, że nastąpiło naruszenie przepisów postępowania administracyjnego tj. art. 10 k.p.a., jednak uznaje je za nieistotne dla sprawy wywodząc, iż okoliczności mające zasadnicze znaczenie w sprawie były skarżącemu znane, 3. art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z 113 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 24 § 1 ust 5 k.p.a., przez niewydanie wyroku uwzględniającego skargę w sytuacji, kiedy należało stwierdzić, że nastąpiło inne naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem w sprawie decyzje wydawał ten sam pracownik organu administracji publicznej, który uczestniczył przy czynnościach wcześniejszych, 4. art. 145 § 1 pkt 2 u.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 ust. 3 k.p.a. przez niezastosowanie i brak stwierdzenia nieważności decyzji, gdy przedmiotowa sprawa wszczęta na podstawie wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gdańsku została już rozpoznana decyzją Starosty z dnia [...] grudnia 2012 r., która jest ostateczna, a nadto z pominięciem tego, że Naczelny Sąd Administracyjny przez umorzenie postępowania w sprawie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, - sygn. akt: I OZ 356/14 , Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku w sprawie o sygnaturze akt 6988/13 - gdzie SKO umorzyło postępowanie wskazując, iż sprawa była już dwukrotnie rozstrzygana przez organ I instancji tj. Starostwo Powiatowe w Kwidzynie, 5. § 6 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego, przez pominięcie tego, że cześć wpisów o rzekomo popełnionych wykroczeniach zarejestrowanych pod znakami [...] i [...] winna zostać wykreślona z powodu upływu 12 miesięcznego okresu, 6. § 6 ust 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego, przez pominiecie tego, że wpis zarejestrowany pod numerem [...] winien zostać wykreślony z powodu odbycia szkolenia dla Kierowców w Wojewódzkim Ośrodku Szkolenia Kierowców w G. 7. art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym poprzez przyjęcie, że właściwy Komendant Policji wystąpił z wnioskiem, w okoliczności, gdy ów wniosek obejmował inne postępowaniem – już prawomocnie rozstrzygnięte, a nadto z pominięciem tego, iż wobec wystąpienia przesłanek z § 6 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego wniosek ów jest pozbawiony podstawy faktycznej. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że Sąd nie podał przyczyn dla których nie rozpoznał zarzutów skarżącego wskazanych w punktach od 4 do 8 skargi. Nadto Sąd w żaden sposób nie ustosunkował się do pisma skarżącego z dnia 20 listopada 2015 r. i wniosków tam zawartych. Pominął też postawiony przez skarżącego zarzut naruszenia art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. złożony pismem z dnia 20 listopada 2015 r. Wskazano, że Sąd pominął istotne okoliczności, takie jak podstawy do wyłączenia pracownika organu I instancji od wydawania decyzji w sprawie. Skarżący wskazał, że dopiero na etapie postępowania przed WSA w Gdańsku dostrzegł, iż właściwie wszystkie decyzje wydawane są przez jednego urzędnika. Zarzut ten został podniesiony w toku postępowania administracyjnego, jednak pozostał on bez rozpoznania. W ocenie skarżącego kasacyjnie wszczynając przedmiotowe postępowanie organ pominął to, że skarżący na żądanie Starostwa uzyskał wymagane orzeczenie psychologiczne stwierdzające brak przeciwwskazań do kierowania pojazdami i Starostwo Powiatowe postępowanie w tej sprawie umorzyło. Podano, że decyzję tę za słuszną uznał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w postanowieniu o sygn. akt I OZ 356/14. Skarżący wskazał ponadto, że sam wniosek, na którym się opiera wydana w sprawie decyzja, nigdy nie został mu doręczony. Niezależnie od powyższego wskazano, że wniosek został wystawiony przez Komendanta w styczniu 2012 r., a więc obejmował czas i wykroczenia do tej daty. W ocenie skarżącego nawet zatem jeśli ostatnie z wykroczeń zostało popełnione przez skarżącego w styczniu 2012 r., to – zgodnie z art. 46 §1 k.w. – winne one ulec zatarciu najpóźniej w styczniu 2014 r. Podano, że z tej przyczyny skarżący wszczął przed Komendantem Wojewódzkim Policji postępowanie i wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa. Zdaniem skarżącego okoliczność ta uzasadnia złożenie wniosku o zawieszenie niniejszego postępowania do czasu rozpoznania sprawy przez Komendanta Policji w Gdańsku. Ponadto – w ocenie skarżącego – istotnym jest, iż Sąd Rejonowy w Kwidzynie postanowieniem z dnia 30 kwietnia 2015 r., umorzył postępowanie w sprawie wniosku skarżącego o zatarcie skazania, albowiem stwierdził, iż ostatnie z ewentualnych naruszeń ulega zatarciu w dniu 19 czerwca 2015 r. Skarżący wskazał, że w dacie sporządzenia niniejszej skargi już to nastąpiło. Ponadto skarżący wskazał, że przedmiotowa decyzja organu I instancji i utrzymująca ją w mocy decyzja organu II instancji jest powieleniem decyzji z dnia 20 grudnia 2012 r. wydanej przez organ I instancji, co jest niedopuszczalne. W ocenie autora skargi kasacyjnej organ I instancji nie miał uprawnień do wszczęcia postępowania z urzędu – co uczynił w przedmiotowej sprawie, a czego organ II instancji nie dostrzegł. Końcowo skarżący kasacyjnie wskazał, że odbył szkolenie dla kierowców w Wojewódzkim Ośrodku Szkolenia Kierowców w G. Z tej przyczyny winno zostać wykreślone rzekome wykroczenie wpisane pod numerem [...]. Zaznaczono, że sytuację taką sytuację dopuścił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 sierpnia 2014r ,sygn. akt I OSK 134/13. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Ze wskazanych przepisów wynika, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Wychodząc z tego założenia, należy na wstępie zaznaczyć, że wobec niestwierdzenia z urzędu nieważności postępowania (art. 183 § 2 p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny ogranicza swoje rozważania do oceny zasadności zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. Skarga kasacyjna złożona w niniejszej sprawie została oparta na obu podstawach określonych w art.174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., zarzuca zarówno naruszenie przepisów postępowania, jak również norm prawa materialnego. W pierwszej kolejności podlegają rozpoznaniu zarzuty procesowe. Zgodnie z art.141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd, wbrew twierdzeniom skarżącego, wskazał podstawę prawną rozstrzygnięcia, wskazał podstawę materialnoprawną decyzji wydanych w sprawie (art.140 ust.1 pkt 4 lit.a ustawy Prawo o ruchu drogowym) i ją wyjaśnił, przedstawił zwięźle stan sprawy, a także szczegółowo opisał zarzuty, które skarżący zawarł w skardze. Wprawdzie Sąd I instancji nie odniósł się do wszystkich zarzutów skargi, to jednak uczynił to w zakresie niezbędnym dla rozstrzygnięcia sprawy. Trzeba mieć na uwadze, że zarzuty oparte na podstawie art.174 pkt 2 p.p.s.a. mogą odnieść zamierzony przez autora skargi kasacyjnej skutek, tylko wówczas, gdy wskazane naruszenie przepisów mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dla uwzględnienia zarzutu naruszenia art.141 § 4 p.p.s.a. koniecznym byłoby wykazanie, że nieodniesienie się przez Sąd pierwszej instancji szczegółowo do wszystkich podnoszonych przez skarżącego zarzutów mogłoby mieć wpływ na wynik rozstrzygnięcia. W skardze kasacyjnej podniesiono, że Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie odniósł się do zarzutu naruszenia przez organ art.24 §1 pkt 5 k.p.a. Przepis ten stanowi, że pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. Taka sytuacja w rozpoznawanej sprawie nie zachodziła. Decyzję organu pierwszej instancji podpisał w imieniu Starosty Kwidzyńskiego B. D., zaś w drugiej instancji decyzję wydało Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku. Natomiast okoliczność, że pracownik organu B. D. uczestniczył w wydaniu innych decyzji w innych sprawach skarżącego nie oznacza, że w sprawie dotyczącej cofnięcia uprawnień pracownik organu jest wyłączony od udziału w tym postępowaniu. Przepis art. 24 §1 pkt 5 k.p.a. nie dotyczy bowiem wydawania innych decyzji dotyczących tej samej strony. Przywołane w skardze kasacyjnej orzeczenia zapadły w innych stanach faktycznych. Niezasadnie także skarżący wnosił o zawieszenie niniejszego postępowania do czasu zakończenia postępowania o skierowanie na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Zgodnie bowiem z art.114 ust.1 pkt 1 lit. a ustawy Prawo o ruchu drogowym ( Dz.U. tj. 2012, poz.1137 ze zm.) decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym wydaje starosta w razie niepoddania się sprawdzeniu kwalifikacji w trybie art.114 ust.1 pkt 1. Przepis ten przewiduje, że kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem, skierowana decyzją starosty: a) w razie uzasadnionych zastrzeżeń co do jej kwalifikacji, b) na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art.130 ust. 1. Decyzja o skierowaniu skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji została doręczona skarżącemu w dniu 28 listopada 2013 r., stała się ostateczna 9 października 2014 r. Natomiast decyzję pierwszej instancji w niniejszej sprawie wydano w dniu 16 grudnia 2014 r. Spełnione zatem były wymogi art.140 ust.1 pkt 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji. Błędnie w skardze kasacyjnej zostały podany, jako naruszony art.145§1 pkt 1 lit.c p.p.s.a., którego to przepisu Sąd Wojewódzki nie stosował. Podstawą wskazaną przez Sąd był natomiast art.151 p.p.s.a., który należało wskazać w skardze kasacyjnej. Nie można podzielić także zarzutu naruszenia art.113 §1 p.p.s.a.. Przepis ten stanowi, że przewodniczący zamyka rozprawę, gdy sąd uzna sprawę za dostatecznie wyjaśnioną. Przepis, który upoważnia przewodniczącego do zamknięcia rozprawy, po uznaniu przez sąd, że sprawa jest dostatecznie wyjaśniona do rozstrzygnięcia, ma charakter "porządkowy". Reguluje on jedynie jedną z kompetencji przewodniczącego, która wynika z jego funkcji. Przepis ten może zostać naruszony tylko wtedy, gdyby przewodniczący nie wydał zarządzenia o zamknięciu rozprawy w ogóle, bądź wtedy, gdyby podjął taką czynność procesową w sytuacji, sąd nie uznał sprawy za dostatecznie wyjaśnioną do rozstrzygnięcia. Jak wyżej wyjaśniono podnosząc zarzut naruszenia przepisów procesowych należy wykazać, że uchybienie tym przepisom mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W skardze kasacyjnej natomiast nie wykazano, aby naruszenie przez organ art.10 k.p.a. miało jakikolwiek wpływ na wydane w sprawie rozstrzygnięcie. Całkowicie chybiony jest zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 2 u.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 ust. 3 k.p.a. Zaskarżona decyzja dotyczyła bowiem wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gdańsku, który wystąpił o sprawdzenie kwalifikacji w związku z przekroczeniem limitu punktów karnych, a decyzja, o której mowa w skardze kasacyjnej, dotyczyła decyzji Komendanta Powiatowego Policji w Kwidzynie w sprawie skierowania na badania psychologiczne, Sprawa o skierowanie na badania psychologiczne zakończyła się wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 20 lutego 2014 r. oddalającym skargę G. G. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela również podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa materialnego. Zarzuty naruszenia § 6 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego dotyczą wpisów o popełnionych wykroczeniach i nie mogą być podnoszone skutecznie na tym etapie postępowania. W sprawach dotyczących wpisów o popełnionych wykroczeniach właściwe są organy policji. Tylko uprawniony do tego organ policji jest wyłącznie kompetentny do korygowania ewidencji punktów karnych, poprzez usuwanie z niej punktów karnych w razie odbycia przez ukaranego kierowcę szkolenia. Odnośnie do zarzutu naruszenia art.114 ust.1 pkt 1 lit.b ustawy Prawo o ruchu drogowym należy zwrócić uwagę na jednoznaczne sformułowanie, na użycie bezwarunkowego określenia "podlega", co nie pozwala na wątpliwości co do obligatoryjnego charakteru powinności poddania się badaniu przez kierowcę, który przekroczył 24 punkty karne z powodu naruszania zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Z chwilą przypisania kierowcy 25 lub większej liczby punków właściwy organ ma obowiązek skierowania na badania kierowcę, zaś kierowca nie może wtedy skorzystać z uprawnienia przewidzianego w art.130 ust.3 ustawy. Konstytucyjność § 6 ust. 1 pkt 4 ( a także § 8 ust. 6) rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego oceniał Naczelny Sąd Administracyjny, który w orzecznictwie wyrażał już niejednokrotnie stanowisko, że wskazane przepisy wykonawcze odpowiadają unormowaniom art. 114 ust.1 pkt 1 lit. b, art. 130 ust.3 ustawy i realizują wytyczne ustawodawcy co do treści aktu oraz kierunku regulacji, w granicach upoważnienia ustawowego ( por. wyroki NSA z dnia 16 grudnia 2010 r., sygn. I OSK 275/10, z dnia 13 czerwca 2013 r., sygn. I OSK 15/12, z dnia 22 listopada 2013 r., sygn. I OSK 1373/12, z dnia 13 czerwca 2013, sygn. I OSK 63/12, z dnia 24 października 2012, sygn. I OSK 1552/11, z dnia 7 lutego 2017, sygn. I OSK 777/15). Natomiast w przywołanym w skardze kasacyjnej wyroku z dnia 19 sierpnia 2014 r., sygn. I OSK 134/13 Naczelny Sąd Administracyjny wyraźnie stwierdził, że kontroli prawidłowości prowadzenia ewidencji punktów karnych nie może dokonywać starosta w postępowaniu dotyczącym kierowania ukaranego kierowcy na sprawdzenie kwalifikacji. To samo dotyczy postępowania w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art.184 p.p.s.a. orzekł, jak w wyroku.