VII SA/Wa 652/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Wojciech Rowiński (spr.), Sędziowie: sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, asesor WSA Michał Podsiadło, Protokolant: specjalista Monika Gąsińska - Goc, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 czerwca 2023 r. sprawy ze skargi Z. S. i J. S. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 7 lutego 2023 r. nr 104/OPON/2023 w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno - budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę UZASADNIENIE Wojewoda Mazowiecki (dalej jako "Wojewoda" lub "organ II instancji") decyzją z 7 lutego 2023r., nr 104/OPON/2023 (dalej jako "decyzja z 7 lutego 2023 r."), po rozpatrzeniu odwołania Z. S.i J. S. (dalej jako "skarżący"), utrzymał w mocy decyzję Starosty W. (dalej "Starosta" , "organ I instancji") Nr [...] z dnia [...] października 2022r. (dalej" decyzja z [...] października 2022r.") zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno - budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę stacji paliw z infrastrukturą na nieruchomości składającej się z działek ew. nr [...], [...], [...] obręb [...] C., gmina R. (dalej "inwestycja") Decyzja została wydana w następującym stanie sprawy. W dniu 17 maja 2022 r. do Starostwa Powiatowego w W. wpłynął wniosek D. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w W. ("wnioskodawca" "uczestnik postępowania", "inwestor") o wydanie pozwolenia na budowę stacji paliw z infrastrukturą na nieruchomości składającej się z działek ew. nr [...], [...], [...] obręb [...] C. w miejscowości C. gmina R. Decyzją z dnia [...] października 2022 r. Starosta zatwierdził projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno - budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla wnioskodawcy dla inwestycji. Od powyższej decyzji odwołanie złożyli skarżący Decyzją z 7 lutego 2023 r. Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Starosty z [...] października 2023r. W uzasadnieniu wskazał, że po uzupełnieniu materiału dowodowego na skutek zlecenia organowi I instancji postepowania wyjaśniającego, obecnie przedłożony projekt budowalny jest kompletny. Wojewoda podkreślił, że organ administracji architektoniczno-budowlanej nie ingeruje w zawartość merytoryczną projektu budowlanego, bowiem to projektant odpowiada za jego treść. Organ bada jedynie zgodność przyjętych rozwiązań z prawem. Wojewoda wskazał, że planowana inwestycja spełnia wymogi określone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego części obrębu C. na terenie gminy R. przyjęty uchwałą Rady Miejskiej w R. Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2020 r. (Dz. Urz. Woj. Mazowieckiego 2020, poz. 4714) oraz nie narusza przepisów techniczno-budowlanych tj. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1225), ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 682 z późn. zm., dalej "P.b.") oraz rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje pali w płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 1853 z późn. zm.). W ocenie Wojewody nie można stwierdzić, że usytuowanie projektowanej inwestycji zakłóci ponad przeciętną miarę możliwości zagospodarowania i wykorzystania nieruchomości skarżących. Dalej organ odwoławczy wskazał, że decyzja o pozwoleniu na budowę jest decyzją związaną w tym znaczeniu, że jeżeli inwestor spełni warunki opisane w przepisach to organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić jej wydania. Natomiast o stopniu szczegółowości projektu w dużym stopniu decyduje projektant, który odpowiada za jego sporządzenie zgodnie z wymaganiami ustawy, ustaleniami określonymi w decyzjach administracyjnych dotyczących zamierzenia budowlanego, obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Wojewoda zbadał, czy przez wydanie przedmiotowej decyzji nie zostały naruszone uzasadnione interesy osób trzecich w rozumieniu przepisów techniczno-budowlanych i doszedł do wniosku, że Starosta rozpoznając wniosek inwestora o wydanie pozwolenia na budowę przedmiotowego obiektu budowlanego prawidłowo uwzględnił konstytucyjny obowiązek równego traktowania stron i ochrony własności, wyważając interesy stron tak, aby inwestycja realizowana była w sposób nie naruszający uzasadnionych interesów właściciela działki sąsiedniej, ale z zachowaniem uprawnień inwestora. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu skarżących dotyczących ustalenia granic między nieruchomością inwestycyjną i nieruchomością Skarżących, Wojewoda wskazał, że zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych, zainicjowanie postępowania mającego na celu weryfikację przebiegu granic nieruchomości, nie pozbawia mocy prawnej aktualnie istniejącej dokumentacji geodezyjnej i nie powoduje konieczności wstrzymania się przez organ rozpoznający wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę z wydaniem decyzji do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia sporu o przebieg granicy. Spór co do przebiegu granicy między nieruchomościami rozstrzygany jest w odrębnym postępowaniu i jeśli zostanie rozstrzygnięty do czasu wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, organ administracji wydający tę decyzję weźmie pod uwagę nowy przebieg granicy nieruchomości. Jeśli natomiast spór dotyczący przebiegu granic nieruchomości nie zostanie ostatecznie rozstrzygnięty przed wydaniem pozwolenia na budowę organ administracji przy wydawaniu decyzji bierze pod uwagę przebieg granic, wynikający z ewidencji gruntów. Skoro strona skarżąca nie przedstawiła nowego przebiegu linii granicznej ustalonej przez właściwy organ, brak jest przeszkód do udzielenia inwestorowi wnioskowanego pozwolenia na budowę w oparciu o posiadany materiał dowodowy. Organ odwoławczy argumentował, że ocenie podlega dopuszczalność zamierzenia budowlanego na podstawie załączonego do wniosku projektu budowlanego (art. 33 pkt 1 Prawa budowlanego), który składa się z projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, sporządzonego przez uprawnionych projektantów. Projekt zagospodarowania terenu należy sporządzić na mapie do celów projektowych, która w przedmiotowej sprawę spełnia wymogi prawa. Wojewoda podkreślił, że zdarzenia przyszłe i niepewne nie mogą być podstawą do kwestionowania prawa do zagospodarowania nieruchomości zgodnie z przeznaczeniem, zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i warunkami zawartymi w decyzjach administracyjnych. Projekt budowlany jest kompletny, posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, a także zaświadczenia, o których mowa w art. 12 ust. 7 ww. ustawy, o wpisie projektantów na listę właściwej izby samorządu zawodowego z określonymi w nich terminami ważności. Inwestor przedłożył także oświadczenie projektanta, złożone na podstawie art. 34 ust. 3d pkt 3 ustawy Prawo budowlane, o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Realizacja każdego obiektu budowlanego wiąże się z określonymi ograniczeniami dla nieruchomości sąsiednich. Jednakże powyższe nie może ograniczać prawa inwestora do zabudowy działki w sposób zgodny z przepisami, wynikającego m.in. z art. 4 ustawy Prawo budowlane. W postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę obowiązkiem organów administracji jest zbadanie, czy w wyniku realizacji inwestycji dojść może do naruszenia interesów osób trzecich, ale wyłącznie w zakresie ewentualnego naruszenia norm Prawa budowlanego i warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki. Organ odwoławczy podkreślił, że jeżeli decyzja o pozwoleniu na budowę nie wykazuje żadnej sprzeczności z powyższymi wymogami, to spowodowane realizacją inwestycji dolegliwości dla otoczenia nie mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające uzasadnione interesy osób trzecich. Nie chodzi bowiem o wszelkie utrudnienia, jakie może przynieść planowane przedsięwzięcie, a jedynie o takie, które dotyczyć mogą naruszeń interesów prawnych innych osób, a nie interesów faktycznych. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniesiono o jej uchylenie w całości oraz o uchylenie decyzji jej poprzedzającej. W uzasadnieniu skarżący, że realizacja Inwestycji doprowadzi do sytuacji, w której to inwestor, a nie skarżący, decydować będą o dopuszczalności wybudowania na swojej działce obiektów budowlanych, miejscu posadowienia tych obiektów czy rodzaju obiektu budowlanego. Podkreślili, że poszanowanie interesów osób trzecich polega na umożliwieniu im skorzystania z prawa zabudowy w takim zakresie, w jakim przysługuje ono inwestorowi i nie jest sprzeczne z przepisami prawa. Wskazali, że ich nieruchomość ma szerokość około 40 m, natomiast jak wynika z projektu zagospodarowania działek inwestor złożył oświadczenie o posiadanym prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane składającą się z wielu działek o łącznej szerokości prawie dwa razy większej niż szerokość działki skarżących. Z powyższego wynika, że istnieje możliwość doprowadzenia do zgodności projektu budowlanego z wymaganiami zawartymi w § 124 Rozporządzenia, w taki sposób aby nie ograniczać prawa skarżących do zabudowy ich nieruchomości. Skarżący zwrócili się do przedstawiciela inwestora w tej sprawie, który potwierdził, że istnieje możliwość "przeprojektowania" zgodnie z wymaganiami wynikającymi z § 124 ww. rozporządzenia w taki sposób aby nie ograniczać prawa skarżących do zabudowy ich nieruchomości. Skarżący zarzucili, że Wojewoda nie uwzględnił dopuszczalnej odległości dystrybutora LP.G od planowanego, zgodnie z planem miejscowym, budynku usługowego na działce Skarżących o ew. nr [...]. W ocenie skarżących organ wojewódzki w uzasadnieniu swojej decyzji błędnie stwierdził, że Skarżący nie posiadają interesu prawnego. Podnieśli, że przepisem, który narusza ich prawo do zgodnego z planem miejscowym zagospodarowania nieruchomości ew. nr [...], jest rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych. Skarżący podkreślili, że nie mogą zgodzić się ze stwierdzeniem organu wojewódzkiego, że usytuowanie projektowanej inwestycji nie zakłóci ponad przeciętną miarę możliwości zagospodarowania i wykorzystania naszej nieruchomości. Podnieśli, że z załączonego planu zagospodarowania wynika, że ich nieruchomość jest już ograniczona strefą oddziaływania napowietrznej linii energetycznej, która wyłącza możliwość zabudowy w odległości około 50 m od drogi publicznej, a inwestycja dodatkowo przesunie dopuszczalną linię zabudowy od drogi publicznej o około 20 m. Skarżący podkreślili, że powszechnie znaną okolicznością jest, iż dla działalności usługowo-handlowej najważniejsza jest lokalizacja i bliskość drogi publicznej, z tego względu sprawa powinna wrócić do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, który powinien dla zmienionego projektu budowlanego ponownie przeprowadzić ocenę oddziaływania na działkę Skarżących w taki sposób, aby umożliwić im jej zagospodarowanie w sposób zgodny z przepisami, wynikającymi m. in. z art. 4 P.b. W odpowiedzi na skargę, Wojewoda wniósł o jej oddalenie, jednocześnie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Uczestnik postępowania wniósł o oddalenie ww. skargi, w uzasadnieniu również przedstawiając swoje stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259, ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. Skarga jest niezasadna. Istota przedmiotowej sprawy sprowadza się do rozstrzygnięcia kwestii czy w sprawie zgodnie z prawem zatwierdzono inwestorowi projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno- budowlany i udzielono pozwolenia na budowę. Zgodnie z art. 4 P.b każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Przytoczony przepis kreuje zasadę wolności budowanej, której granice wyznacza wymóg zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Zasadnicze wymagania dotyczące projektowania i budowy obiektu budowlanego, z uwzględnieniem przewidywanego okresu użytkowania, określa art. 5 ust. 1 pb, statuując wymóg realizacji tych działań w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej. Odpowiadające tym warunkom projektowanie i budowanie powinno zapewnić zachowanie wymagań wyszczególnionych w pkt 1-10 omawianego przepisu, w tym i wymogu poszanowania, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich (pkt 9). Szczegółowe unormowania dotyczące sposobu realizacji publicznego prawa podmiotowego zabudowy nieruchomości gruntowej zamieszczone zostały w rozdziale IV i V prawa budowlanego. Zgodnie z art. 28 ust. 1 pb roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Przesłanki wydania pozwolenia na budowę określa art. 32 oraz art. 35 pb. Organ w postępowaniu w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę zobowiązany jest zatem sprawdzić czy spełnione zostały wymagania określone w art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 P.b. w tym m.in. wymóg zgodności projektu budowlanego z ustaleniami planu miejscowego, a także zgodności projektu zagospodarowania działki z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Jak stanowi art. 35 ust. 4 P.b., w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 P.b, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Należy zatem wyjaśnić, że wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę jest następstwem nie tylko złożenia wymaganych przez prawo dokumentów, ale też stwierdzenia przez organ, na ich podstawie, że zachodzą wynikające z prawa materialnego przesłanki do uwzględnienia wniosku o wydanie pozwolenia na budowę. Ponieważ postępowanie w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę jest ściśle określone przepisami Prawa budowlanego, decyzja o pozwoleniu na budowę ma charakter związany, a nie uznaniowy (por. wyrok NSA z 21.04.2020 r., II OSK 2638/19, LEX nr 3036997). W ocenie Sądu, w stanie faktycznym kontrolowanego postępowania, orzekające w sprawie organy nie mogły odmówić inwestorowi wydania decyzji o pozwoleniu na budowę spornej inwestycji. Organy prawidłowo ustaliły, że inwestor złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Kwestia dotycząca nieprawidłowo w ocenie skarżących ustalonych granic między nieruchomością inwestycyjną i nieruchomością skarżących był przedmiotem zarzutu w odwołaniu, nie została później powołana w skardze, natomiast skarżący ponownie podnieśli ją w piśmie, który stanowił załącznik do protokołu. Należy podkreślić, że organ odwoławczy szczegółowo odniósł się do tego zarzutu w zaskarżonej decyzji, a Sąd podziela zaprezentowane tam stanowisko. Trafnie Wojewoda podniósł, że organ zatwierdzający projekt budowlany i udzielający pozwolenia na budowę ocenia dopuszczalność zamierzenia budowlanego na podstawie załączonego do wniosku projektu budowlanego (art. 33 pkt 1 Prawa budowlanego), który składa się z projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, sporządzonego przez uprawnionych projektantów. Zgodnie z § 15 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2022 r., poz. 1679) projekt zagospodarowania terenu należy sporządzić na mapie do celów projektowych, co w przedmiotowej sprawie miało miejsce. Zgodnie z art. 3 pkt 14a P.b. przez mapę do celów projektowych należy rozumieć mapę do celów projektowych w rozumieniu art. 2 pkt 7a ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2021 r. poz. 1990 oraz z 2022 r. poz. 1846 i 2185, dalej "P.g.i.k". );. Natomiast w myśl art. 2 pkt 7a P.g.i.k mówiąc o mapie do celów projektowych - rozumie się przez to opracowanie kartograficzne, wykonane z wykorzystaniem wyników pomiarów geodezyjnych i materiałów państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, zawierające elementy stanowiące treść mapy zasadniczej lub mapy, o której mowa w art. 4 ust. 2, a także informacje niezbędne do sporządzenia dokumentacji projektowej oraz, z uwzględnieniem art. 12c ust. 1 pkt 1, klauzulę urzędową, o której mowa w art. 40 ust. 3g pkt 3, stanowiącą potwierdzenie przyjęcia do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego zbiorów danych lub dokumentów, o których mowa w art. 12a ust. 1, w oparciu o które mapa do celów projektowych została sporządzona, albo oświadczenie wykonawcy prac geodezyjnych o uzyskaniu pozytywnego wyniku weryfikacji. Przebieg granic wskazany na mapie do celów projektowych wiąże organ administracji architektoniczno-budowlanej. Ewentualny spór o granice działki, na której zaprojektowano obiekt budowlany, nie może mieć wpływu na postępowanie w przedmiocie pozwolenia na budowę (por. wyroki: NSA z 10 września 2001 r. sygn. akt II SA/Lu 440/00, NSA z 8 stycznia 2003 r. sygn. akt II SA/Lu 1156/01, NSA z 12 marca 2003 r. sygn. akt SA/Bk 1472/02, WSA w Białymstoku z 22 stycznia 2008 r. sygn. akt II SA/Bk 121/07, NSA z 24 stycznia 2012 r. sygn. akt II OSK 2102/10, WSA w Lublinie z 12 marca 2013 r. sygn. akt II SA/Lu 77/13, WSA w Kielcach z 28 grudnia 2012 r. sygn. akt II SA/Ke 614/12, NSA z 16 marca 2012 r. sygn. akt II OSK 2554/10, NSA z 16 marca 2012 r. sygn. akt II OSK 8/11- Lex nr 1145642, WSA w Gdańsku z 7 marca 2012 r. sygn. akt II SA/Gd 946/11, WSA w Krakowie z 16 kwietnia 2013 r. sygn. akt II SA/Kr 767/12). W postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę nie może nastąpić rozstrzygnięcie kwestii rozgraniczenia, bo organy architektoniczno-budowlane nie mają w tym zakresie kompetencji. Ponadto żaden przepis nie uzależnia wydania decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę od wyniku postępowania rozgraniczeniowego. Należy dodać, że samo wszczęcie postępowania czy to administracyjnego czy przed sądem powszechnym, które może, choć nie musi doprowadzić do zmiany przebiegu granicy, nie wystarczy do podważenia oświadczenia o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Przebieg granicy może zmienić bowiem dopiero decyzja administracyjna albo orzeczenie sądu powszechnego. Skoro strona skarżąca nie przedstawiła nowego przebiegu linii granicznej ustalonej przez właściwy organ, brak jest przeszkód do udzielenia inwestorowi wnioskowanego pozwolenia na budowę w oparciu o posiadany materiał dowodowy, w tym aktualną mapę do celów projektowych. Należy także dodać, że prokuratura nie jest organem, który ustala prawidłowy przebieg granic pomiędzy nieruchomościami. Zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. Prawo o prokuraturze (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1247 z późn. zm.) prokuratura wykonuje zadania w zakresie ścigania przestępstw oraz stoi na straży praworządności. Twierdzenia skarżących o bezprawności zmiany przebiegu granic są gołosłowne, a sam fakt toczenia się w prokuraturze postępowania dotyczącego bezprawnej zmiany granic pomiędzy nieruchomością skarżących i inwestora, nie ma wpływu na decyzję zatwierdzającą projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno- budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę udzielającą zezwolenia na budowę. Skarżący w toku postępowania administracyjnego nie przedłożyli mapy dla celów projektowych, z której wynikałoby, że mapa przedłożona przez inwestora, jest nieaktualna. Odnosząc się do zarzutu związanego z naruszeniem interesu stron należy wskazać, że w toku postępowania sprawdzającego należy mieć również na uwadze przywołane wyżej regulacje ogólne Prawa budowlanego, które uwarunkowują prawo zabudowy nieruchomości gruntowej wymogiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami prawa, w tym i przewidzianym w art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. wymogiem projektowania i budowy obiektu budowlanego z poszanowaniem, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich. Z treści przepisu art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. wynika jednak, że poszanowaniu podlegają nie wszystkie, lecz tylko uzasadnione interesy osób trzecich. Uzasadnione interesy osób trzecich to zaś interesy wynikające z obowiązujących przepisów prawa, a nie interesy faktyczne. Przewidziana w art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. ocena poszanowania uzasadnionych interesów osób trzecich w ramach projektowania i budowy obiektu budowlanego dokonywana jest więc z punktu widzenia obowiązujących przepisów prawa (ograniczeń czy wymogów wynikających z tych przepisów) i obejmuje obszar oddziaływania obiektu. To zatem powszechnie obowiązujące przepisy prawa (w tym i przepisy prawa cywilnego ale powoływane/stosowane w powiązaniu z przepisami szczególnymi z zakresu prawa administracyjnego) z których wynikają określone obowiązki czy też ograniczenia w wykorzystaniu i zagospodarowaniu danego ternu, determinują istnienie uzasadnionych interesów osób trzecich. Należy jednak podkreślić, że uprawnienia osób trzecich, wypływające z art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. nie mogą być większe, niż uprawnienia inwestora wynikające z prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zdaniem Sądu skarżący nie powołali również skutecznie żadnych okoliczności wskazujących na brak poszanowania przez inwestycję, jej usytuowanie uzasadnionych interesów strony, a więc interesów opartych na przepisach prawa, wprowadzających określone ograniczenia czy wymogi w zakresie realizacji inwestycji. Przepis art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. chroni uzasadnione interesy osób trzecich, a więc interesy prawne, a nie faktyczne. Zarzuty skarżących koncentrują się natomiast na okolicznościach związanych z ich interesem faktycznym, a nie prawnym, tymczasem interes faktyczny nie podlega ochronie wynikającej z treści art. 5 ust. 1 pkt 9 P. b. Skarżący wskazują bowiem, że realizacji inwestycji uniemożliwi im w przyszłości planowane przez nich zagospodarowanie działki, gdyż organ nie uwzględnił konieczności zachowania dopuszczalnej odległości dystrybutora LPG od planowanego, zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, budynku usługowego na działce skarżących o nr [...]. Należy podkreślić, że obowiązek uwzględnienia przez organy administracji uzasadnionych interesów osób trzecich nie może być rozpatrywany abstrakcyjnie, bez odniesienia do skonkretyzowanych planów zagospodarowania sąsiednich działek. Organ administracji dokonując zatwierdzenia projektu budowlanego nie może oceniać go pod kątem każdego możliwego sposobu zabudowy sąsiedniej działki. Analiza projektu budowanego pod kątem możliwości zabudowy sąsiedniej działki może mieć miejsce w sytuacji, gdy osoba posiadająca tytuł prawny dający podstawę do zabudowy tej działki posiada zatwierdzony decyzją projekt budowlany lub dokonała zgłoszenia realizacji określonej inwestycji. W takim przypadku organ administracji ma realną możliwość oceny, czy planowana inwestycja nie będzie skutkowała niemożnością realizacji lub ograniczeniem możliwości realizacji inwestycji na sąsiedniej działce. Nie można uzależniać zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę od oceny, czy projekt ten może uniemożliwiać bądź ograniczać możliwość zabudowy sąsiedniej działki w sytuacji, gdy plany te nie są sprecyzowane (por. Wyrok NSA z 15.02.2023 r., II OSK 455/20, LEX nr 3509228.) W przedmiotowej sprawie w postępowaniu administracyjnym skarżący nie przedłożyli zatwierdzonego decyzją projektu budowlanego ani nie wykazali, że dokonali zgłoszenia realizacji określonej inwestycji, stąd ich argumentacja jest chybiona. Natomiast sama możliwość realizacji określonej zabudowy zgodnie z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie jest równoznaczna z planowaniem realizacji danego budynku. Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.