I GSK 1920/19

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Joanna Salachna po rozpoznaniu w dniu 31 października 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku A. K. o sprostowanie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 czerwca 2023 r. sygn. akt I GSK 1920/19 w sprawie ze skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 26 czerwca 2019 r. sygn. akt I SA/Gl 123/19 w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 7 grudnia 2018 r. nr SKO.FD/41.4/41/2018/10585 w przedmiocie kwoty dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem podlegającej zwrotowi do budżetu miasta postanawia: oddalić wniosek o sprostowanie wyroku. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 1 czerwca 2023 r., sygn. akt I GSK 1920/19 Naczelny Sąd Administracyjny - po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 26 czerwca 2019 r., sygn. akt I SA/Gl 123/19 w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 7 grudnia 2018 r. w przedmiocie kwoty dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem podlegającej zwrotowi do budżetu miasta – oddalił skargę kasacyjną (pkt 1), oraz zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach na rzecz A. K. 1800 złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego (pkt 2). Pełnomocnik A. K. złożył wniosek z [...] września 2023 r. o sprostowanie postanowienia o kosztach zawartego w pkt 2 wyroku z 1 czerwca 2023 r. Zdaniem strony Naczelny Sąd Administracyjny omyłkowo zasądził zwrot kosztów postępowania kasacyjnego w kwocie 1800 zł. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że NSA wziął pod rozwagę prawidłowe przepisy prawa, lecz przy wyliczaniu kosztów postępowania kasacyjnego musiało dojść do błędu rachunkowego w postaci błędnego wyliczenia kosztów zastępstwa procesowego. W związku z powyższym wnosi o zastąpienie w sentencji wyroku kwoty "1800" zł kwotą "2717" zł. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634; dalej: p.p.s.a.), sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie może nastąpić również na wniosek podmiotu uprawnionego (art. 159 p.p.s.a.). Artykuł 156 p.p.s.a. dopuszcza sprostowanie niedokładności, które ujawniły się wydanym wyroku. Zatem możliwe jest sprostowanie tylko takich wad w treści wyroku, które mają charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami. Nie ma charakteru oczywistego omyłka, której stwierdzenie wymaga głębszej analizy akt postępowania. W opinii Naczelnego Sądu Administracyjnego, żądanie zawarte we wniosku o sprostowanie nie mieści się w granicach zakreślonych art. 156 p.p.s.a., nie dotyczy bowiem innej oczywistej omyłki lecz odnosi się do ustaleń, z których Sąd wyprowadza skutki prawne, a zatem aspektów merytorycznych sprawy – przyznania lub odmowy przyznania kosztów postępowania kasacyjnego. Sprostowanie wyroku nie może jednakże prowadzić do zmiany zawartego w nim rozstrzygnięcia. O dopuszczalności sprostowania decyduje przede wszystkim wpływ omyłki na treść orzeczenia sądu. Z natury oczywistego błędu, niedokładności lub omyłki pisarskiej wynika, że nie było intencją sądu umieszczenie w rozstrzygnięciu elementu w kształcie oczywiście błędnym. W przeciwieństwie do błędów o oczywistym charakterze, dążenie do sprostowania ustaleń stanu faktycznego w sprawie jest w rzeczywistości żądaniem ponownego rozpoznania sprawy i zmiany orzeczenia. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zawarte we wniosku pełnomocnika skarżącej żądanie sprostowania wyroku wykracza poza omówiony wyżej zakres zastosowania art. 156 § 1 p.p.s.a. Sprostowanie zawartego w wyroku postanowienia o kosztach w sposób sugerowany we wniosku, tj. przez wpisanie w miejsce "1800" zł kwoty "2717" zł stanowiłoby niedopuszczalne ingerowanie w wydane orzeczenie, zmierzające do zmiany zawartego nim rozstrzygnięcia (por. m.in. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 marca 2022 r., sygn. akt II GSK 2168/21; z 16 stycznia 2015 r., sygn. akt II OZ 1120/14; z 3 stycznia 2015 r., sygn. akt II OZ 1401/14; z 28 kwietnia 2011 r., sygn. akt II GSK 346/10 i z 10 grudnia 2007 r., sygn. akt II FSK 501/06). Naczelny Sąd Administracyjny zatem przyjął, że wyrok z dnia 1 czerwca 2023 r., sygn. akt I GSK 1920/19 nie wskazuje żadnych nieprawidłowości, o których mowa w art. 156 § 1 p.p.s.a. W związku z powyższym, na podstawie art. 156 § 1 w zw. z art. 193 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.