II SA/Wr 600/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Władysław Kulon po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II wniosku M. T. oraz P. T. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. T. oraz P. T. na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. UZASADNIENIE M. T. oraz P. T. (dalej: strona skarżąca, skarżący) reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika pismem z 11 września 2023 r. wnieśli skargę na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z [...] r. (nr [...]) w przedmiocie aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje nieodwracalne skutki w postaci ujawnienia w ewidencji gruntów i budynków informacji dotyczących działki ewidencyjnej nr [...] AM [...] położonej w obrębie M. miasta W., które następnie nie będą mogły zostać wykreślone z przedmiotowej ewidencji, albowiem żaden z przepisów prawa nie przewiduje takiej możliwości, a usunięcie informacji w ewidencji następuje w trybie aktualizacji ewidencji, a zatem nadpisania informacji, nie zaś ich trwałego wyeliminowania z ewidencji gruntów i budynków. Pismem z 24 listopada 2023 r. organ poinformował tut. Sąd, że Prezydent Miasta Wrocławia w dniu 23 sierpnia 2023 r. dokonał aktualizacji bazy ewidencji gruntów i budynków na podstawie zaskarżonej decyzji. Do pisma dołączono zawiadomienie o zmianach w danych ewidencyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.) - dalej: p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek strony skarżącej wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Rozpatrując wniosek strony w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd związany jest przesłankami ustawowymi, którymi są niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki te mogą zaistnieć łącznie lub oddzielnie. Omawiany przepis nie nakłada przy tym na stronę obowiązku udowodnienia wyżej wskazanych przesłanek. Wnioskodawca musi jednakże uprawdopodobnić ich zaistnienie. Celem instytucji wstrzymania wykonania decyzji jest ukształtowanie stosunków do czasu prawomocnego rozpoznania skargi, w zakresie zapobieżenia znacznej szkodzie lub trudnym do odwrócenia skutkom. Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Przyjmuje się, że "znaczna szkoda" to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie WSA w Białymstoku z 3 sierpnia 2006 r. sygn. akt II SA/Bk 352/06; postanowienie NSA z 8 sierpnia 2014 r. sygn. akt II OZ 752/14, publ. CBOSA). Uwzględniając powyższe Sąd stwierdził, że argumentacja wniosku odnosząca się do nieodwracalnego, w ocenie skarżących, charakteru wpisu w ewidencji gruntów i budynków nie wskazuje na prawdopodobieństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków ani też na prawdopodobieństwo wyrządzenia znacznej szkody w przytoczonym wyżej rozumieniu. Wskazać trzeba bowiem, że w myśl art. 2 pkt 8 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2023 r., poz. 1752) – dalej: p.g.i.k. ewidencja gruntów i budynków to system informacyjny zapewniający gromadzenie, aktualizację oraz udostępnianie, w sposób jednolity dla kraju, informacji o gruntach, budynkach i lokalach, ich właścicielach oraz o innych podmiotach władających lub gospodarujących tymi gruntami, budynkami lub lokalami. Zgodnie natomiast z art. 20 ust. 1 pkt 1 p.g.i.k., ewidencja gruntów i budynków obejmuje między innymi informacje dotyczące gruntów - ich położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas bonitacyjnych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład której wchodzą grunty. Ewidencja gruntów i budynków jest zbiorem informacji będącej odzwierciedleniem aktualnego stanu faktycznego i prawnego danej nieruchomości. Nadto podkreślenia wymaga, że zasada aktualności to podstawa i fundamentalna zasada, która charakteryzuje ewidencję gruntów i budynków, a zapewnienie tej zasady następuję poprzez obowiązek aktualizacji, który nałożony został zarówno na organ prowadzący ewidencję gruntów i budynków jak i podmioty, które uwidaczniane są w ewidencji gruntów i budynków. Tym samym w przypadku dokonania aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków nie można mówić o nieodwracalności jego skutków, bowiem rejestr ewidencji gruntów i budynków każdorazowo odzwierciedla stan aktualny, a tym samym jakakolwiek zmiana w tym zakresie będzie wymagała stosownej aktualizacji. Końcowo wskazać należy, że jak wynika z informacji udzielonej przez organ, w dniu 23 sierpnia 2023 r. Prezydent Miasta Wrocławia dokonał aktualizacji bazy ewidencji gruntów i budynków na podstawie zaskarżonej decyzji. W tym miejscu należy zauważyć, że objęcie skarżących ochroną przewidzianą w art. 61 § 3 p.p.s.a. może mieć zatem miejsce w przypadku zaskarżenia decyzji, która nadaje się do wykonania i która ma być w przyszłości wykonana. W sytuacji, gdy decyzja została już wykonana, wniosek o wstrzymanie jej wykonania staje się bezprzedmiotowy. Skoro bowiem postanowienie Sądu ma uchronić stronę przed skutkami wykonania decyzji, to jej wykonanie niweczy cel zastosowania instytucji przewidzianej w art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienia NSA: z dnia 9 czerwca 2010 r., sygn. akt I OZ 410/10; z dnia 11 czerwca 2013 r., sygn. akt II OZ 435/13; z dnia 27 czerwca 2012 r., sygn. akt I OZ 451/12, publ CBOSA). Okoliczność, iż zaskarżona decyzja została już wykonana, sama w sobie uniemożliwia bowiem uwzględnienie wniosku strony (por. postanowienie NSA z dnia 21 listopada 2008 r., sygn. akt I FZ 405/08, publ CBOSA). Na skutek wykonania decyzji skutki wynikające z tego stanu rzeczy już wystąpiły i brak jest możliwości, w ramach wpadkowego postępowania z wniosku o wstrzymanie wykonania, odwrócenia dokonanych już czynności. Skutki decyzji będą mogły zostać zniwelowane dopiero w drodze prawomocnego orzeczenia Sądu, w przypadku uwzględnienia skargi. Zaznaczyć jednak należy, że odmowa wstrzymania wykonania aktu nie oznacza oceny zasadności skargi. Ewentualna niezgodność decyzji z prawem, która co do zasady będzie przedmiotem oceny Sądu w dalszym toku postępowania, jest kwestią niezależną od ochrony tymczasowej wynikającej z art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając na względzie wszystkie powyższe okoliczności, Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.