II GSK 1371/20

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosław Trzecki Sędzia NSA Dorota Dąbek Sędzia del. WSA Izabella Janson (spr.) Protokolant Anna Ważbińska-Dudzińska po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2023 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej U.J. i K.R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 8 października 2020 r. sygn. akt II SA/Sz 56/20 w sprawie ze skargi U.J. i K.R. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 21 listopada 2019 r. nr BP.500.220.2019.1103.SZ16.10264 w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym 1. prostuje z urzędu oczywistą omyłkę pisarską w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z 8 października 2020 r., sygn. akt II SA/Sz 56/20 w ten sposób, że w wierszu 3 od dołu zamiast daty zaskarżonej decyzji "21 października 2019 r." wpisuje "21 listopada 2019 r."; 2. oddala skargę kasacyjną; 3. zasądza od U.J. i K.R. solidarnie na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego 1350 (tysiąc trzysta pięćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z 8 października 2020r., sygn. akt II SA/Sz 56/20 na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019r., poz. 2325, obecnie: Dz.U. z 2023r., poz. 1634, dalej: "p.p.s.a.") oddalił skargę U.J. i K.R. (dalej też: "strona", "skarżące") na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w Warszawie Drogowego (dalej też: "GITD", "organ") z 21 listopada 2019r., nr BP.500.220.2019.1103.SZ16.10264 w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej. Strona w skardze kasacyjnej zaskarżyła powyższy wyrok w całości wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie w całości sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi, który wydał zaskarżony wyrok, zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego oraz kosztów zastępstwa procesowego w tym postępowaniu według norm przepisanych. Jednocześnie oświadczyła, zrzeka się rozprawy. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła: I. Naruszenie prawa materialnego tj.: - art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy okoliczności sprawy i dowody wskazują, że skarżące nie miały wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenia nastąpiły wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mogły przewidzieć; II. Naruszenie przepisów postępowania tj.: 1. art. 145 § 1 pkt 1) lit. a) i c) p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z. art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. poprzez jego niezastosowanie i nieuwzględnienie skargi wskutek błędnego przyjęcia przez Sąd I instancji za organem, że zaistniały przesłanki do zakończenia postępowania nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 9.900,00 zł. 2. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i oddalenie skargi wskutek błędnego przyjęcia przez Sąd I instancji za organem, że spełnione zostały przesłanki nałożenia kary pieniężnej na stronę w sytuacji, gdy nie miała ona wpływu na powstanie naruszeń. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej strona przedstawiła argumenty na poparcie podniesionych zarzutów. Pełnomocnik organu wniósł o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 193 zd. 2 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji oraz Sąd I instancji. Stan faktyczny i prawny sprawy rozstrzygniętej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny przedstawiony został w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi - zgodnie z art. 174 p.p.s.a. - może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą i nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować. Przypomnieć w tym miejscu należy, że to na autorze skargi kasacyjnej ciąży obowiązek konkretnego wskazania, które przepisy prawa materialnego zostały przez sąd naruszone zaskarżanym orzeczeniem, na czym polegała ich błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być prawidłowa wykładnia i właściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.). Podobnie zresztą przy naruszeniu prawa procesowego należy wskazać przepisy tego prawa, które zostały naruszone przez sąd i wpływ naruszenia na wynik sprawy tj. treść orzeczenia (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do uzupełniania, czy innego korygowania wadliwie postawionych zarzutów kasacyjnych. Nie może też samodzielnie ustalać podstaw, kierunków jak i zakresu zaskarżenia (por. wyrok NSA z 26 marca 2014r., sygn. akt I GSK 1047/12, LEX nr 1487688 oraz wyrok NSA z 29 sierpnia 2012r., sygn. akt I FSK 1560/11, LEX nr 1218337). Rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że nie została ona oparta na usprawiedliwionych podstawach i z tego powodu nie została przez Sąd uwzględniona. Spór prawny w rozpatrywanej sprawie dotyczy oceny prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który uznał za zgodną z prawem decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w Warszawie Drogowego z 21 listopada 2019r., nr BP.500.220.2019.1103.SZ16.10264 w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 9.900 zł za: niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 u.t.d., w wymaganym terminie; przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin w sytuacji, gdy jego wydłużenie w danym tygodniu było dozwolone o czas do mniej niż 1 godziny; skrócenie wymaganego regularnego okresu odpoczynku dziennego o czas do 1 godziny i o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin i 30 minut; skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej o czas do 1 godziny o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin; przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o czas do mniej niż 30 minut i o czas od 30 minut do mniej niż 1 godziny i 30 minut oraz za każde rozpoczęte 30 minut od 1 godziny i 30 minut, niepoprawne operowanie przełącznikiem tachografu umożliwiającym zmianę rodzaju aktywności kierowcy oraz naruszenie obowiązku terminowego pobierania danych z karty kierowcy, tj. w zakresie odnoszącym się do naruszeń opisanych pod l.p.: 1.5, 5.2.1, 5.5.1, 5.5.2, 5.7.1, 5.7.2, 5.11.1, 5.11.2, 5.11.3, 6.3.11 oraz 6.3.17 załącznika nr 3 do u.t.d. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że przeprowadzone przez organ administracji ustalenia faktyczne uzasadniały wobec ich prawidłowości przyjęcie ich za podstawę wyrokowania w rozpatrywanej sprawie, zaakceptowanie dokonanej na ich podstawie oceny odnośnie do zaktualizowania się znamion przypisanych stronie deliktów administracyjnych, a w konsekwencji nałożenie na stronę kary pieniężnej w wysokości 9.900 zł., zwłaszcza że zdaniem Sądu I instancji organy administracji bez naruszenia prawa oceniły również, że w rozpatrywanej sprawie nie zaktualizowały się przesłanki stosowania art. 92c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. W punkcie wyjścia podkreślenia wymaga, że ocena zarzutów z pkt 2. tiret pierwsze i drugie petitum skargi kasacyjnej – do których należy odnieść się w pierwszej kolejności – nie może pomijać znaczenia konsekwencji wynikających z art. 174 pkt 2 w związku z art. 176 p.p.s.a. (por. np. wyroki NSA z: 21 stycznia 2015r., sygn. akt II GSK 2162/13; 27 listopada 2014r., sygn. akt I FSK 1752/13; 10 października 2014r., sygn. akt II OSK 793/13). Przez "wpływ", o którym mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. należy bowiem rozumieć istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym podniesionym w zarzucie skargi kasacyjnej a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem, a związek ten, jakkolwiek nie musi być realny (uchybienie mogło mieć istotny wpływ), to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy, co wymaga uprawdopodobnienia istnienia wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy, a więc innymi oznacza obowiązek wykazania oraz uzasadnienia, że następstwa zarzucanych uchybień były na tyle istotne, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego orzeczenia, a w sytuacji, gdyby do nich nie doszło, wyrok Sądu administracyjnego I instancji byłby (mógłby być) inny. Skoro przy tym na gruncie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. jest mowa o "naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy", to za uzasadniony trzeba uznać i ten wniosek, że nie chodzi o każde (jakiekolwiek) naruszenia przepisów postępowania, lecz o naruszenie kwalifikowane jego skutkiem, a mianowicie skutkiem, którego wpływ może nie pozostawać bez wpływu na inny wynik sprawy, co wymaga uprawdopodobnienia istnienia wpływu zarzucanego naruszenia prawa na wynik sprawy. Z przedstawionego punktu widzenia, omawiane zarzuty kasacyjne na gruncie których strona podnosi naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) oraz lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym oraz naruszenie art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. (odpowiednio pkt 2. tiret pierwsze oraz tiret drugie petitum skargi kasacyjnej) nie mogą służyć skutecznemu podważeniu zgodności z prawem zaskarżonego wyroku. Uzasadnienie skargi kasacyjnej nie zawiera bowiem wskazanego i zarazem koniecznego elementu, a co za tym idzie wyjaśnienia na czym miałoby polegać naruszenie przez Sąd I instancji wskazanych przepisów prawa i rekonstruowanych z nich wzorów działania adresowanych do organu administracji publicznej (138 § 1 pkt 1 k.p.a.) oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) oraz lit. c) p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a.), które Sąd ten miałby naruszyć kontrolując legalność zaskarżonej decyzji. Wobec zaś znaczenia konsekwencji wynikających z przedstawionych na wstępie uwag wprowadzających, o braku zasadności a co za tym idzie skuteczności omawianych zarzutów kasacyjnych należy wnioskować również na tej podstawie, że podnoszone na ich gruncie naruszenie przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) oraz lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 92c ust. 1 pkt 21 ustawy o transporcie drogowym oraz naruszenie art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. nie koresponduje z ich uzasadnieniem, z którego wynika, że zarzuty te zmierzają do podważenia prawidłowości ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę wyrokowania w sprawie, a to wobec zdaniem strony braku ich zupełności oraz wadliwości ich oceny, czego nota bene strona skarżąca jednak nie wyjaśnia w sposób, w jaki należałoby tego oczekiwać w świetle art. 174 pkt 2 w związku z art. 176 p.p.s.a. Nie przeciwstawia bowiem ustaleniom stanowiącym faktyczną podstawę wydanego w sprawie rozstrzygnięcia, ani też ocenie tychże ustaleń, żadnych konkretnych argumentów, w świetle których ustalenia te należałoby uznać za wadliwe, zaś ocenę tychże ustaleń za dowolną. Ponadto, zarzut naruszenia prawa materialnego (art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, w uzasadnieniu skargi kasacyjnej również pkt 2 ) nie może ze swej istoty, ani też natury służyć kwestionowaniu ustaleń faktycznych stanowiących podstawę wydanego w sprawie rozstrzygnięcia, trzeba podnieść, że jakkolwiek podważeniu prawidłowości tychże ustaleń mogą służyć zarzuty naruszenia przepisów postępowania, to jednak z całą pewnością zarzutami tego rodzaju nie są i nie mogą być zarzuty naruszenia przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) oraz lit. c) p.p.s.a. lub art. 151 p.p.s.a. stawiane w powiązaniu z zarzucanym naruszeniem art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Jeżeli bowiem art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. ma charakter przepisu kompetencyjnego, który określa treść kompetencji orzeczniczych odwoławczego organu administracji publicznej, to za uzasadniony należy uznać wniosek, że zarzut naruszenia tego przepisu prawa, który jest przy tym tzw. przepisem wynikowym nie może stanowić podstawy kwestionowania prawidłowości ustaleń faktycznych przeprowadzonych przez organ administracji i przyjętych następnie za podstawę wyrokowania w sprawie. Zwłaszcza, że zasada koncentracji materiału dowodowego oraz postępowania wyjaśniającego w pełnym zakresie aktualizuje się w postępowaniu jurysdykcyjnym przed organem administracji I instancji. Tym bardziej więc należy stwierdzić zwłaszcza, że zaskarżona decyzja nie narusza zamkniętego katalogu rozstrzygnięć organu odwoławczego wyznaczonego treścią art. 138 k.p.a. – że zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. nie mógł służyć, ani podważeniu prawidłowości ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę wyrokowania w sprawie, ani też wykazaniu wadliwości ustalenia prawnych konsekwencji stwierdzonych w sprawie faktów. W odniesieniu natomiast do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a. należy podnieść, że jeżeli zarzut ich naruszenia jako tzw. przepisów wynikowych (zob. w tej mierze np. wyroki NSA z: 11 września 2020r., sygn. akt II GSK 2989/17; 20 marca 2018r., sygn. akt II OSK 425/18; 15 lutego 2018r., sygn. akt II FSK 297/16; 8 grudnia 2017r., sygn. akt II GSK 2547/17; 19 stycznia 2012r., sygn. akt II OSK 2077/10) nie został powiązany z odpowiednimi przepisami k.p.a. regulującymi postępowanie wyjaśniające i dowodowe, a przepisem takim nie jest z całą pewnością art. 138 § 1 k.p.a. to zarzuty ich naruszenia nie mogły odnieść skutku oczekiwanego przez stronę skarżącą. Nie jest również usprawiedliwiony zarzut z pkt 1. petitum skargi kasacyjnej, a mianowicie zarzut naruszenia art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym przez jego niewłaściwe zastosowanie. W tym zakresie wskazać należy, że zgodnie z art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Z treści rozwiązań prawnych przyjętych na gruncie przywołanego przepisu wynika, że przesłanki jego stosowania aktualizują się w sytuacji, gdy "okoliczności i dowody wskazują na braku wpływu na powstanie naruszenia", które nastąpiło "wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć". W świetle przywołanego przepisu prawa chodzi więc nie tylko o brak możliwości przewidzenia określonych zdarzeń i okoliczności w odniesieniu do których przyjmuje się w orzecznictwie, że są to wyłącznie sytuacje ponadprzeciętne, odbiegające od standardowych stanów faktycznych, których doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności nie był w stanie przewidzieć (zob. np. wyroki NSA z: 11 maja 2023r., sygn. akt II GSK 364/20; 10 marca 2023r., sygn. akt II GSK 76/20; 3 marca 2023r., sygn. akt II GSK 1447/19; 12 stycznia 2023r., sygn. akt II GSK 696/20; 3 listopada 2022r., sygn. akt II GSK 1046/19), ale również o brak wpływu na powstanie naruszenia. Innymi słowy, wobec operowania przez ustawodawcę funktorem koniunkcji "a", stosowanie przepisu art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym wymaga łącznego zaktualizowania się tak określonych nim przesłanek. Co więcej, za uzasadniony należałoby uznać i ten wniosek, że wobec treści przywołanego przepisu prawa, to na podmiocie wykonującym przewóz drogowy spoczywa, w toku prowadzonego postępowania administracyjnego, ciężar dowodu w zakresie odnoszącym się do wykazania, że rzeczywiście nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a więc innymi słowy ciężar dowodu w zakresie odnoszącym się do wykazania, że uczynił wszystko zgodnie z prawem, że nie mógł zrobić nic więcej, zaś to zrobił, pozwalało mu pozostawać w usprawiedliwionym przekonaniu, że nie naruszy prawa (zob. w tej mierze np. wyroki NSA z: 23 lutego 2023r., sygn. akt II GSK 22/22; 7 listopada 2019r., sygn. akt II GSK 2723/17; 22 czerwca 2023r., sygn. akt II GSK 203/20; 11 maja 2023r., sygn. akt II GSK 364/20; 10 marca 2023r., sygn. akt II GSK 76/20). W związku z tym zaś, że podjęcie oraz wykonywanie transportu drogowego stanowi rodzaj reglamentowanej działalności gospodarczej (art. 5 ustawy o transporcie drogowym), co wobec wysokich wymagań stawianych jej prowadzeniu nie pozostaje bez wpływu miarę oceny staranności jej wykonywania, za nie mniej uzasadniony należy uznać i ten wniosek, że podmiot wykonujący przewóz drogowy jest zobowiązany do działań organizacyjnych gwarantujących bezpieczeństwo innych użytkowników dróg, w tym w zakresie odnoszącym się do doboru kierowców oraz określenia zasad i planu ich pracy. Dla uwolnienia się od odpowiedzialności nie jest więc wystarczające eksponowanie okoliczności mających przekonywać o nieprawidłowościach, czy też błędach w działaniu zatrudnianego kierowcy, czy też nawet intencjonalnie samowolnym działaniu kierowcy (zob. np. wyroki NSA z: 10 lutego 2023r., sygn. akt II GSK 1303/19; 30 listopada 2022r., sygn. akt II GSK 968/19 i II GSK 1063/19; 3 listopada 2022r., sygn. akt II GSK 1147/19 i II GSK 1199/19; z 25 września 2014r., sygn. akt II GSK 904/13), czy też wykazywanie zastosowania środków o charakterze standardowym i rutynowym w sytuacji, która wymaga podjęcia dodatkowych środków (zob. np. wyrok NSA z 3 listopada 2022r., sygn. akt II GSK 880/10), w tym również o charakterze nadzorczym i dyscyplinującym, a których niepodjęcie świadczy o braku właściwej organizacji pracy przedsiębiorstwa transportowego (zob. np. wyroki NSA z 3 listopada 2022r., sygn. akt II GSK 1147/19 i II GSK 1199/19 ). W świetle powyższego nie sposób jest więc zasadnie podważać prawidłowości podejścia Sądu I instancji nie dość, że do rozumienia, to również do zastosowania przepisu art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym w stanie faktycznym rozpatrywanej sprawy, którego prawidłowości skarga kasacyjna nie podważyła. Ocena Sądu I instancji odnośnie do braku zaktualizowania się w rozpatrywanej sprawie przesłanek stosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym nie jest wadliwa, ani też dowolna. Podkreślając w tej mierze że w skardze kasacyjnej po raz kolejny podniesiono argument, że przedsiębiorca nie zawsze jest w stanie przewidzieć zachowania każdego pracownika, w szczególności, że jego odpowiedzialność za dobór kadr zatrudnionych w przedsiębiorstwie sięga tak daleko, że w każdym, nawet najbardziej odbiegającym od normalnych zachowań przypadku ponosi winę w wyborze, która z kolei uniemożliwia zastosowanie przepisów dopuszczających zaniechanie wszczęcia postępowania i nałożenia kary, wskazać należy, że nieprawidłowe, błędne, czy też nawet intencjonalnie samowolne działanie kierowcy nie jest równoznaczne z wystąpieniem nieprzewidywalnych i niezależnych od przedsiębiorcy okoliczności, o których mowa w przywołanym przepisie prawa (zob. wyrok NSA z 3 listopada 2022r., sygn. akt II GSK 1199/19). Mając powyższe na względzie, uznając podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty za niezasadne, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 209 p.p.s.a. oraz art. 205 § 2 p.p.s.a. i § 14 pkt 2 lit. c) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U. z 2018r., poz.265 ze zm.). Na podstawie art. 156 § 1 i § 3 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny sprostował z urzędu oczywistą omyłkę zawartą w komparycji zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie w ten sposób, że w miejsce oznaczenia daty decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego w Warszawie Drogowego, nr BP.500.220.2019.1103.SZ16.10264 wskazanej jako "21 października 2019r.", wpisał prawidłowo "21 listopada 2019r.".