VI U 26/17

<p>Sygn. akt VI U 26/17</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 29 listopada 2017 r.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawie VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych</strong> </p> <p>w składzie:</p> <p>Przewodniczący: SSR Małgorzata Kryńska - Mozolewska</p> <p>Protokolant: protokolant sądowy Lena Fremmel</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2017 r. w Warszawie na rozprawie</p> <p>sprawy <span class="anon-block">K. K.</span> </p> <p>przeciwko Wojewódzkiemu Zespołowi do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w <span class="anon-block">W.</span> </p> <p>o ustalenie stopnia niepełnosprawności</p> <p>na skutek odwołania <span class="anon-block">K. K.</span> </p> <p>od orzeczenia Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w <span class="anon-block">W.</span> z dnia 8 listopada 2016 r. znak: <span class="anon-block"> (...)</span>.<span class="anon-block"> (...)</span>.1.<span class="anon-block"> (...)</span>.2016</p> <p>oddala odwołanie.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->Sygn. akt VI U 26/17</span> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Orzeczeniem z dnia 13 września 2016 roku Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w <span class="anon-block">W.</span> (dalej jako: PZON) zaliczył <span class="anon-block">K. K.</span> do lekkiego stopnia niepełnosprawności ze względu na przyczynę o symbolu 10-N oraz w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (art. 8 ust. 3 a pkt. 9)">pkt 9</a> orzeczenia (wskazania dotyczące spełniania przez osobę niepełnosprawną przesłanek określonych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (art. 8;art. 8 ust. 3 a;art. 8 ust. 3 a pkt. 1)">art. 8 ust. 3a pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku – Prawo o ruchu drogowym</a>) wskazał, iż nie dotyczy to <span class="anon-block">K. K.</span>. Od powyższego orzeczenia <span class="anon-block">K. K.</span> wniosła odwołanie, w wyniku rozpoznania którego orzeczeniem z dnia 8 listopada 2016 roku Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w <span class="anon-block">W.</span> (dalej jako: WZON) uchylił zaskarżone orzeczenie PZON jedynie w punkcie dotyczącym symbolu niepełnosprawności wpisując zamiast dotychczasowego symbolu 10-N symbole 05-R i 10-N.</p> <p> <strong> <!-- --> (orzeczenie PZON z dnia 13.09.2016r. i orzeczenie WZON z dnia 08.11.2016r. – akta WZON)</strong> </p> <p>Od powyższego orzeczenia WZON <span class="anon-block">K. K.</span> wniosła odwołanie do Sądu. Odwołująca się wskazała, że spełnia przesłanki do zaliczenia jej do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności, a ponadto z uwagi na znacznie ograniczone możliwości samodzielnego poruszania się, spełnia też przesłanki uprawniające ją do wydania karty parkingowej. Odwołująca się wniosła o zmianę zaskarżonego orzeczenia i zaliczenie jej do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności oraz o uznanie jej za osobę spełniającą przesłanki określone w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (art. 8;art. 8 ust. 3 a;art. 8 ust. 3 a pkt. 1)">art. 8 ust. 3a pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku – Prawo o ruchu drogowym</a>.</p> <p> <strong> <!-- --> (odwołanie – k. 1 – 3)</strong> </p> <p>W odpowiedzi na odwołanie WZON wniósł o jego oddalenie. Organ wskazał w swej argumentacji, że powódka jest samodzielna w zakresie samoobsługi i zaspokajania potrzeb życiowych, a jej schorzenia nie dają podstaw do określenia niepełnosprawności w stopniu wyższym niż lekki.</p> <p> <strong> <!-- --> (odpowiedź na odwołanie – k. 5 – 5 verte)</strong> </p> <p> <strong> <!-- --> <span class="underline"> <!-- -->Sąd ustalił następujący stan faktyczny:</span> </strong> </p> <p>Odwołująca się <span class="anon-block">K. K.</span> cierpi na przewlekły zespół bólowy kręgosłupa lędźwiowo – krzyżowego i nawracający zespół korzeniowy lewostronny z niewielkim niedowładem wiotkim stopy lewej na podłożu zmian dyskopatycznych i zwyrodnieniowych. U odwołującej się rozpoznano również okresowy zespół bólowy kręgosłupa piersiowego (również w przebiegu zmian zwyrodnieniowych i dyskopatycznych), bez istotnego ograniczenia jego ruchomości, zespół cieśni nadgarstka prawego, bez istotnego upośledzenia sprawności reki prawej, bóle głowy, a także wczesne zmiany zwyrodnieniowe lewego stawu kolanowego. Rozpoznane u odwołującej się schorzenia nie powodują w sposób istotny obniżenia sprawności organizmu do wykonywania pracy, jej dolegliwości bólowe stanowić mogą jedynie przeciwwskazanie do wykonywania ciężkiej pracy fizycznej, a zwłaszcza wymagającej podnoszenia i przenoszenia cięższych przedmiotów, nie ma jednak przeciwwskazań do wykonywania lżejszej pracy fizycznej lub pracy biurowej. Upośledzenie sprawności spowodowane schorzeniem narządu ruchu powoduje niewielkie ograniczenie w samodzielnym poruszaniu się i przemieszczaniu, nie wymaga ono jednak wydania karty parkingowej. Z powodów neurologicznych oraz ortopedycznych odwołującą się należy uznać za osobę o lekkim stopniu niepełnosprawności.</p> <p> <strong> <!-- -->(dowód: opinia biegłego z zakresu neurologii – k. 22 – 22 verte, opinia biegłego z zakresu ortopedii i traumatologii – k. 38 – 38 verte)</strong> </p> <p>Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o opinie biegłych z zakresu neurologii i ortopedii i traumatologii, które to opinie nie były kwestionowane przez strony w toku postępowania. Sąd podzielił wnioski biegłych zawarte w obu opiniach, mając na uwadze fachowość biegłych oraz rzeczowość sporządzonych przez nich opinii i przejrzystość wniosków.</p> <p> <strong> <!-- --> <span class="underline"> <!-- -->Sąd zważył, co następuje:</span> </strong> </p> <p>Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest zasadność odwołania <span class="anon-block">K. K.</span> od orzeczenia o niepełnosprawności wydanego przez WZON w <span class="anon-block">W.</span> dnia 8 listopada 2016 roku, którym WZON utrzymał w mocy orzeczenie PZON w <span class="anon-block">W.</span> z dnia 13 września 2016 roku. Odwołująca się kwestionowała zaliczenie jej do lekkiego stopnia niepełnosprawności oraz uznanie przez organ, iż nie spełnia ona przesłanek określonych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (art. 8;art. 8 ust. 3 a;art. 8 ust. 3 a pkt. 1)">art. 8 ust. 3a pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku – Prawo o ruchu drogowym</a>.</p> <p>Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19971230776" title="Ustawa z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych - Dz. U. z 1997 r. Nr 123, poz. 776 (art. 3;art. 3 ust. 1)">art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 roku o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych</a> (t.j. - Dz. U. z 2016r., poz. 2046, ze zm.) ustala się trzy stopnie niepełnosprawności, które stosuje się do realizacji celów określonych ustawą:</p> <p>1) znaczny;</p> <p>2) umiarkowany;</p> <p>3) lekki.</p> <p>Z art. 4 ust. 2 tej ustawy wynika z kolei, że do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności zalicza się osobę z naruszoną sprawnością organizmu, niezdolną do pracy albo zdolną do pracy jedynie w warunkach pracy chronionej lub wymagającą czasowej albo częściowej pomocy innych osób w celu pełnienia ról społecznych. Zaś do lekkiego stopnia niepełnosprawności zalicza się osobę o naruszonej sprawności organizmu, powodującej w sposób istotny obniżenie zdolności do wykonywania pracy, w porównaniu do zdolności, jaką wykazuje osoba o podobnych kwalifikacjach zawodowych z pełną sprawnością psychiczną i fizyczną, lub mająca ograniczenia w pełnieniu ról społecznych dające się kompensować przy pomocy wyposażenia w przedmioty ortopedyczne, środki pomocnicze lub środki techniczne (art. 4 ust. 3 przywołanej ustawy).</p> <p>W toku niniejszej sprawy Sąd ustalił, że odwołująca się nie spełnia przesłanek do zaliczenia jej do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności. Sąd oparł się w tej materii na opiniach biegłych z zakresu neurologii i ortopedii i traumatologii, biegli ci bowiem mają wiedzę specjalistyczną, pozwalającą im ocenić stan zdrowia odwołującej się pod kątem ustawowych przesłanek zaliczenia jej do określonego stopnia niepełnosprawności. Obie opinie w niniejszej sprawie były zgodne, stwierdzając, że stan zdrowia odwołującej się nie spełnia kryteriów zaliczenia jej do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności. Tym samym uznać należy, że odwołanie w tej części jest niezasadne. Biegli wypowiedzieli się również co do ograniczeń ruchowych odwołującej się, a to w kontekście jej wniosku o uznanie, że spełnia ona przesłanki do przyznania jej karty parkingowej. Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (art. 8;art. 8 ust. 3 a;art. 8 ust. 3 a pkt. 1)">art. 8 ust. 3a pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku – Prawo o ruchu drogowym</a> (Dz. U. z 2017r., poz. 1260, ze zm.) kartę parkingową wydaje się osobie niepełnosprawnej zaliczonej do znacznego albo umiarkowanego stopnia niepełnosprawności mającej znacznie ograniczone możliwości samodzielnego poruszania się. Jak widać z analizy powyższej regulacji dla przyznania karty parkingowej dana osoba musi być zaliczona do umiarkowanego lub znacznego stopnia niepełnosprawności, a także mieć znacznie ograniczone możliwości samodzielnego poruszania się. Biegli w niniejszej sprawie przeanalizowali stan zdrowia odwołującej się pod kątem jej możliwości poruszania się i zgodnie orzekli, że nie spełnia ona przesłanek do przyznania jej karty parkingowej. Ponadto Sąd zauważył, że już sam fakt oddalenia odwołania w zakresie zaliczenia odwołującej się do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności również powoduje oddalenie odwołania w zakresie jej wniosku o przyznanie jej karty parkingowej, karta ta bowiem nie może zostać przyznana osobie z lekkim stopniem niepełnosprawności. Jak to zaś już wyżej wskazano, odwołująca się powinna być zaliczona właśnie do lekkiego stopnia niepełnosprawności.</p> <p>Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł jak w sentencji wyroku, oddalając odwołanie.</p> </div>