I FSK 1453/10

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Grażyna Jarmasz po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej P. H. – U. "E." spółka z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 14 czerwca 2010 r., sygn. akt I SA/Gd 379/10 odrzucające skargę P. H. – U. "E." spółka z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 26 stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w sprawie podatku od towarów i usług za kwiecień 2004 r. postanawia odrzucić skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia 14 czerwca 2010 r., sygn. akt I SA/Gd 379/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę P. H. – U. "E." spółka z o.o. z siedzibą w W. (dalej Skarżąca lub Spółka) na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 26 stycznia 2010 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w sprawie podatku od towarów i usług za kwiecień 2004 r. Ze stanu faktycznego przedstawionego przez Sąd pierwszej instancji wynikało, że zarządzeniem z dnia 22 kwietnia 2010 r. Przewodniczący Wydziału wezwał pełnomocnika Skarżącej Spółki do uzupełnienia braku formalnego skargi przez złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu Spółki oraz złożenie dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji Skarżącej. Pełnomocnik został również zobowiązany do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 200 zł. Sąd w pouczeniu, skierowanym do pełnomocnika Spółki wskazał, że w wypadku, gdy Skarżąca nie uzupełni braków formalnych skargi oraz nie uiści wpisu w terminie 7 dni od dnia doręczenia zarządzenia, nastąpi odrzucenie skargi. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie Sąd stwierdził, że w niniejszej sprawie pomimo doręczenia pracownikowi kancelarii pełnomocnika Spółki odpisu ww. wezwań w dniu 13 maja 2010 r., zakreślony siedmiodniowy termin, który kończył się z dniem 20 maja 2010 r., upłynął bezskutecznie, a wpis od skargi nie został uiszczony. W związku z tym Sąd na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., odrzucił skargę. W skardze kasacyjnej wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego, pełnomocnik Skarżącej, który jest doradcą podatkowym, wniósł o uchylenie postanowienia w całości i przekazanie sprawy w tym zakresie Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu do ponownego rozpoznania w celu przywrócenia terminu do złożenia pełnomocnictwa i dokonania wpisu, a także rozstrzygnięcie o kosztach postępowania kasacyjnego. Skargę kasacyjną oparł na podstawie naruszenia prawa procesowego, poprzez niewyjaśnienie przyczyn uchybienia terminowi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1. naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2. naruszeniu przepisów postępowania jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Art. 176 p.p.s.a. wprowadził dwa rodzaje wymagań, jakie winna spełniać skarga kasacyjna. W pierwszej kolejności, stosownie do art. 46 i art. 47 wymienionej wyżej ustawy, winna ona czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym, co oznacza, że w skardze kasacyjnej należy oznaczyć sąd, do którego jest skierowana, podać imię i nazwisko lub nazwę stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników; oznaczyć rodzaj sądu; zamieścić osnowę skargi kasacyjnej; podpis jej autora; wymienić załączniki; oznaczyć miejsce zamieszkania stron i ich pełnomocników lub adres do doręczeń. Po drugie, skarga kasacyjna powinna spełniać wymagania szczególne właściwe tylko dla niej, a mianowicie powinna zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia; wskazanie, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części; przytoczenie podstaw kasacyjnych; wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia wraz z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Autor skargi kasacyjnej winien wskazać na konkretne naruszone przez Sąd, skarżonym orzeczeniem, przepisy prawa materialnego podając na czym polegała ich błędna wykładnie czy niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być, zdaniem Skarżącej, wykładnia prawidłowa i właściwe zastosowanie danego przepisu. Podobnie przy naruszeniu prawa procesowego należy wskazać przepisy tego prawa naruszone przez Sąd, jeżeli uchybienie im mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W niniejszej skardze kasacyjnej pełnomocnik Skarżącej istotnie wskazał , że zaskarża postanowienie w całości, zawarł wniosek o jego uchylenie i przekazanie sprawy w tym zakresie do ponownego rozpoznania w celu przywrócenia terminu do złożenia pełnomocnictwa, i dokonania wpisu oraz rozstrzygnięcia o kosztach postępowania kasacyjnego. W skardze kasacyjnej pełnomocnik użył jedynie stwierdzenia, iż "kasację opiera na podstawie naruszenia prawa procesowego, przez niewyjaśnienie przyczyn uchybienia", wskazując art. 174 ust. 2 p.p.s.a., mimo że przepis ten nie dzieli się na ustępy, lecz na punkty. Jednakże w uzasadnieniu wniesionego środka zaskarżenia nie wskazano żadnego przepisu prawa procesowego, którego naruszenie dopuścił się Sąd pierwszej instancji wydając zaskarżone postanowienie. W tym miejscu podkreślenia wymaga, że prawidłowe wskazanie podstaw kasacji jest elementem konstrukcyjnym skargi kasacyjnej, właściwym tylko dla niej. Zgodnie z art. 183 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami wyznaczonymi tymże środkiem zaskarżenia. Władny jest zatem badać sprawę tylko z punktu widzenia danej podstawy kasacyjnej. Z powyższego wynika, że brak niezbędnych elementów konstrukcyjnych skargi kasacyjnej, takich jak prawidłowe wskazanie jej podstaw, uniemożliwia jej rozpoznanie. Skarga kasacyjna powinna być tak zredagowana, aby nie stwarzała wątpliwości interpretacyjnych, gdyż nie jest dopuszczalna wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków. Na marginesie Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że wniosek autora skargi kasacyjnej o uchylenie postanowienia w całości do ponownego rozpoznania w celu przywrócenia terminu do wykonania określonych czynności nie może być rozpoznany w postępowaniu wywołanym niniejszą skargą kasacyjną. Kwestia przywrócenia terminu może być ewentualna rozważana po złożeniu stosownego wniosku w tym zakresie. Z tych też względów należy uznać, że skarga kasacyjna wniesiona przez pełnomocnika Skarżącej w przedmiotowej sprawie nie spełnia przesłanek z art. 174 i art. 176 p.p.s.a.i i stosownie do art. 180 p.p.s.a. w zw. z art. 178 powołanej wyżej ustawy należało orzec jak w sentencji niniejszego postanowienia.