VI Ka 352/17

<p>Sygn. akt VI Ka 352/17</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 30 listopada 2017 r.</p> <p>Sąd Okręgowy w Elblągu VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie:</p> <table> <colgroup> <col width="227"/> <col width="483"/> </colgroup> <tr> <td> <p> <strong> <!-- -->Przewodnicząca:</strong> </p> </td> <td> <p> <strong> <!-- -->SSO Małgorzata Kowalczyk-Przedpełska (spr.)</strong> </p> </td> </tr> <tr> <td> </td> <td> </td> </tr> <tr> <td> <p> <strong> <!-- -->Protokolant</strong> </p> </td> <td> <p> <strong> <!-- -->st.sekr.sądowy Kamila Obuchowicz </strong> </p> </td> </tr> </table> <p>przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Elblągu <span class="anon-block">E. B.</span> </p> <p>po rozpoznaniu dnia 30 listopada 2017r., w <span class="anon-block">E.</span> </p> <p>sprawy:</p> <p> <span class="anon-block">J. P.</span> syna <span class="anon-block">A.</span> i <span class="anon-block">B.</span> <span class="anon-block">ur. (...)</span> w <span class="anon-block">E.</span> </p> <p>oskarżonego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 270;art. 270 § 1)">art. 270 § 1 kk</a> </p> <p>na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego w <span class="anon-block">E.</span> </p> <p>z dnia 26 maja 2017 r., sygn. akt II K 843/15</p> <p>I.  utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;</p> <p>II.  zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za</p> <p>postępowanie odwoławcze w tym opłatę w kwocie 120 zł.</p> <p>Sygn.akt VI Ka 352/17</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <strong> <!-- --> <span class="anon-block">J. P.</span> został oskarżony o to, że: </strong> </p> <p>w dniu 02 maja 2006 roku w <span class="anon-block">E.</span> dokonał podrobienia podpisu <span class="anon-block">I. P.</span> na dokumencie PIT-36L za rok 2005, w celu użycia go jako autentycznego w Urzędzie Skarbowym <span class="anon-block">W.</span> <span class="anon-block">M.</span>,</p> <p> <strong> <!-- -->to jest o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 270;art. 270 § 1)">art. 270 § 1 kk</a> </strong> </p> <p>Sąd Rejonowy w Elblągu wyrokiem z dnia 26 maja 2017 r. sygn. II K 843/15:</p> <p>I.  oskarżonego <span class="anon-block">J. P.</span> uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu aktem oskarżenia, tj. występku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 270;art. 270 § 1)">art. 270 § 1 kk</a> i za to na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 270;art. 270 § 1)">art. 270 § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 33;art. 33 § 1;art. 33 § 3)">art. 33 § 1 i 3 kk</a> wymierzył oskarżonemu karę 60 /sześćdziesięciu/ stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 20 zł /dwudziestu złotych/;</p> <p>II.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 44;art. 44 § 1)">art. 44 § 1 kk</a> orzekł przepadek na rzecz Skarbu Państwa dowodu rzeczowego w postaci dokumentu PIT-36L za rok 2005 zapisanego w wykazie dowodów rzeczowych o nr <span class="anon-block"> (...)</span> poz. 4;</p> <p>III.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 626;art. 626 § 1)">art. 626 § 1 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 627)">art. 627 kpk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19730270152" title="Ustawa z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych - Dz. U. z 1973 r. Nr 27, poz. 152 (art. 3;art. 3 ust. 1)">art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych</a> zasądzono od oskarżonego <span class="anon-block">J. P.</span> na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe wraz z opłatą w wysokości 120 zł/sto dwadzieścia złotych/.</p> <p>Od powyższe wyroku apelację wniósł obrońca oskarżonego, zaskarżając wyrok w całości na korzyść oskarżonego.</p> <p>Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 427;art. 427 § 1;art. 427 § 2)">art. 427 § 1 i 2 kpk</a> wyrokowi temu zarzucił:</p> <p>1.  naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424;art. 424 § 1)">art. 424 § 1 kpk</a>, polegające na niewskazaniu w uzasadnieniu, dlaczego Sąd I instancji nie uznał dowodów przeciwnych, tj. świadczących na korzyść oskarżonego i przemawiających za jego niewinnością;</p> <p>2.  naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art./ 7 <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 ()">kpk</a>, polegające na naruszeniu zasady swobodnej oceny dowodów, polegających na dokonaniu dowolnej oceny dowodów, poprzez uznanie zeznań świadka <span class="anon-block">I. P.</span> za wiarygodne, w sytuacji gdy <span class="anon-block">I. P.</span> oraz oskarżony <span class="anon-block">J. P.</span>, z uwagi na łączące ich relacje osobiste, są ze sobą mocno skonfliktowani, w związku z czym zeznań tego świadka nie można uznać za wiarygodne;</p> <p>3.  Naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a>, polegające na naruszeniu zasady swobodnej oceny dowodów, polegające na dokonaniu oceny dowodów, poprzez przyjęcie, ze opinia sporządzona przez <span class="anon-block"> (...)</span> <span class="anon-block"> Laboratorium (...)</span> nie przedstawia jakiejkolwiek wartości dowodowej;</p> <p>4.  Naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 kpk</a> polegające na naruszeniu zasady in dubio pro reo, poprzez rozstrzygnięcie niedających się usunąć wątpliwości na niekorzyść oskarżonego.</p> <p>Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 427;art. 427 § 1)">art. 427 § 1 kpk</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 1;art. 437 § 2)">437§ 1 i 2 kpk</a> wniósł o:</p> <p>- zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie</p> <p>Ewentualnie</p> <p>- przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, w razie uznania, że nie ma podstaw do uniewinnienia oskarżonego .</p> <p> <strong> <!-- --> <span class="underline"> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył , co następuje :</span> </strong> </p> <p>Apelacja obrońcy oskarżonego <span class="anon-block">J. P.</span> była niezasadna i z tych powodów nie mogła zasługiwać na uwzględnienie.</p> <p>Na wstępnie rozważań należy podnieść , iż Sąd Rejonowy w <span class="anon-block">E.</span> przeprowadził postępowanie dowodowe w sposób wyczerpujący i szczegółowy , które następnie poddał wnikliwej i wszechstronnej ocenie i analizie , i na tej podstawie wyprowadził słuszne wnioski zarówno co do winy oskarżonego <span class="anon-block">J. P.</span> w zakresie przypisanego mu czynu , jak i subsumcji prawnej jego zachowania pod wskazany przepis ustawy karnej , a także wymiaru orzeczonej wobec niego kary. Wbrew twierdzeniom skarżącego przedmiotem rozważań sądu były nie tylko dowody obciążające oskarżonego ale również wszelkie dowody im przeciwne , a wszystkie one zostały ocenione w zgodzie z zasadami logicznego rozumowania , wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego. Wyprowadzone zatem na tej podstawie stanowisko Sadu Rejonowego w <span class="anon-block">E.</span>korzysta z ochrony przewidzianej w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> , a ponieważ jednocześnie nie zostało ono w żaden rzeczowy i przekonywujący sposób podważone przez apelującego , przez to w całej rozciągłości zasługuje również na aprobatę Sadu Odwoławczego .</p> <p>Nie można się oprzeć wrażeniu przy lekturze apelacji obrońcy oskarżonego, iż główny zarzut wiązał się z niewłaściwą oceną opinii złożonych w sprawie a w szczególności opinii biegłego mgr <span class="anon-block">A. W.</span> , który stwierdził ,iż wątpliwym jest by zakwestionowany zapis został nakreślony przez oskarżonego.</p> <p>W trakcie procesu wywołano dwie opinie biegłych z zakresu badań pisma ręcznego i dokumentów w osobach <span class="anon-block">M. O. (1)</span> i <span class="anon-block">J. Ł. (1)</span> . W opiniach tych stwierdzono ,iż kwestionowany podpis został nakreślony przez <span class="anon-block">J. P.</span> / opinia <span class="anon-block">J. Ł.</span> k 124/, natomiast biegły <span class="anon-block">M. O.</span> stwierdził ,iż podpis z prawdopodobieństwem graniczącym z pewnością został sporządzony przez <span class="anon-block">J. P.</span>/ opinia k 421/ .</p> <p>Sąd I instancji dopuścił dowód z opinii ustnej uzupełniającej wszystkich biegłych . Po analizie tych opinii sąd I instancji dokonał wszechstronnej oceny merytorycznej treści w nich zawartej i doszedł do wniosku , że opinia <span class="anon-block">A. W.</span> nie odpowiada kryteriom wiarygodności bowiem została sporządzona w oparciu o wybiórczy materiał porównawczy pomimo możliwości wydania tej opinii o oparciu o wszechstronny materiał dowodowy zawarty w aktach sprawy. Dwie pozostałe opinie zostały zaś sporządzone w sposób wyczerpujący i wszechstronny , są szczegółowe i skrupulatne . Biegli w sposób logiczny przedstawili przeprowadzone przez siebie badania w oparciu o bogaty materiał porównawczy.</p> <p>Natomiast opinia <span class="anon-block">A. W.</span> jawiła się jako niepełna i niejasna bowiem brak w niej było pełnego sprawozdania z przebiegu badań przeprowadzonych przez biegłego . Opinię można uznać za niepełną także wówczas , gdy biegły pomija ujawnione w toku postępowania dowody lub gdy opinia zawiera wnioski , bez przedstawienia przesłanek na podstawie ,których biegły te wnioski sformułował . Niejasność opinii , ma miejsce w razie niezrozumiałości wywodów biegłego , niemożności ustalenia , w jaki sposób biegły doszedł do końcowych wniosków, wreszcie wówczas , gdy wywody są nielogiczne / por. postanowienie z dnia 26.03.2008r . SN II KK 19/08 , LEX nr 406869/.</p> <p>Sąd Rejonowy w <span class="anon-block">E.</span> poddał ocenie wszystkich opinie zgromadzone w sprawie, poddając je wnikliwej analizie a następnie w sposób logiczny uzasadniając swoje stanowisko w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku.</p> <p>Sąd II instancji w pełni akceptuje wywody w tym zakresie uznając ich ponowne powtarzanie za niecelowe .</p> <p>Wbrew twierdzeniom skarżącego uzasadnienie do zaskarżonego wyroku jest wyjątkowo skrupulatne i pełne , czym czyni zadość wymogom określonym w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424)">art. 424 kpk</a>. W szczególności analiza i ocena dowodów a w szczególności opinii biegłych zasługuje na akceptację / por . k 498-504/</p> <p>Ocena opinii biegłych została dokonana w myśl reguły wynikającej z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> Sąd I instancji kierował się zasadą swobodnej oceny dowodów wynikającą z tego przepisu , i uczynił to w sposób prawidłowy. Ocena ta nie może być podważona ze względu na niesatysfakcjonujący dla oskarżonego i jego obrońcy wynik tej oceny.</p> <p>Nie sposób pominąć utrwalonego stanowiska Sadu Najwyższego w tej kwestii, które zasługuje na pełna aprobatę . Wielokrotnie Sąd Najwyższy wyrażał pogląd z którego wynika ,iż jeżeli opinia biegłego jest przekonująca i zupełna dla sądu , który swoje stanowisko w tym względzie uzasadnił , to fakt , iż opinia taka nie jest przekonująca / niepełna / dla stron procesowych , nie jest przesłanką dopuszczenia kolejnej opinii w oparciu o przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 201)">art. 201 k.p.k.</a>/ por. postanowienie SN 2006.09.13, VI KK 139/06, OSNwSK 2006/1/1715/.</p> <p>Tak więc w ocenie Sądu Odwoławczego powołani w sprawie biegli – <span class="anon-block">J. Ł.</span> i <span class="anon-block">M. O.</span>- sporządzili pełną i wszechstronną opinię z zakresu pisma ręcznego i dokumentów. Opinie te stanowiły kluczowy dowód w sprawie potwierdzony również dowodami z zeznań świadków <span class="anon-block">I. P.</span>, <span class="anon-block">U. S.</span> i <span class="anon-block">M. G.</span>.</p> <p>Wszystkie te dowody zostały w sposób właściwy ocenione przez Sąd I instancji z uwzględnieniem zasad wiedzy i doświadczenia życiowego , a następnie w sposób wyjątkowo wszechstronny i dokładny przedstawione w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku.</p> <p>Przechodząc do 4 punktu zarzutów apelacyjnych należy podnieść ,iż nie znajdują one racjonalnego uzasadnienia i z tych powodów nie mogły być uwzględnione jako zasadne.</p> <p>Odnośnie postawionego zarzutu naruszenia przepisów prawa procesowego stwierdzić należy , co następuje :</p> <p>Wskazana przez skarżącego norma określona w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 par. 2 k.p.k.</a> statuuje zasadę in dubio pro reo , stanowiąc , iż nie dające się usunąć wątpliwości rozstrzyga się na korzyść oskarżonego. Nakaz ten ma zastosowanie wtedy , gdy pomimo przeprowadzenia wszystkich dostępnych dowodów pozostają w dalszym ciągu nie wyjaśnione okoliczności mające istotny wpływ na kwestię odpowiedzialności karnej oskarżonego.</p> <p> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">Art. 7 k.p.k.</a> określa natomiast ogólne zasady oceny dowodów zgromadzonych w toku postanowienia stanowiąc ,iż powinny być one oceniane swobodnie, z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego. Zasada ta jest jedną z naczelnych dyrektyw postępowania karnego , choć granice swobodnej oceny dowodów przez organy procesowe zostały precyzyjnie wyznaczone przez orzecznictwo w kontekście zasady prawdy materialnej i zasady obiektywizmu . Przekonanie sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje po ochroną <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> m. In. Wtedy , gdy :</p> <p>1.  jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy / <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 k.p.k.</a>/, i to w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia prawdy / <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 2;art. 2 § 2)">art. 2 par. 2 k.p.k.</a>/;i</p> <p>2.  stanowi wynik rozważenia wszystkich tych okoliczności , przemawiających zarówno na korzyść jak i na niekorzyść oskarżonego / <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art. 4 k.p.k.</a>/;</p> <p>3.  jest wyczerpująco i logicznie – z uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego – argumentowane w uzasadnieniu wyroku / <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424;art. 424 § 1;art. 424 § 1 pkt. 1)">art. 424 par. 1 pkt 1 k.p.k.</a>/ - por. wyrok SN z dnia 9.11.1990r. <span class="anon-block"> (...)</span> 149/90, OSNKW z 1991 r. nr 7 , poz. 41.</p> <p>W świetle przedstawionych powyżej wywodów należałó uznać za zupełnie chybione zarzuty naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 par. 2kpk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424)">art. 424 kpk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> </p> <p>Również nieskuteczny okazał się zarzut naruszenia zakazu rozstrzygania niedających się usunąć wątpliwości na niekorzyść oskarżonego. Wyrażona w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 par. 2 k.p.k.</a> zasada odnosi się do zagadnień związanych z ustaleniami faktycznymi , nie wolno jednak rozumieć jej jako reguły swoistego, uproszczonego traktowania wątpliwości. Wszelkie wątpliwości należy usunąć poprzez gruntowną analizę całego dostępnego materiału dowodowego. Dopiero wówczas , gdy po wykorzystaniu wszelkich istniejących możliwości wątpliwość ta nie zostanie usunięta , należy ją wytłumaczyć na korzyść oskarżonego. W niniejszej sprawy Sąd I instancji dołożył należytej staranności w rozstrzygnięciu niniejszej sprawy i po szczegółowej analizie prawidłowo zgromadzonych dowodów doszedł do zasadnych wniosków co do winy oskarżonego <span class="anon-block">J. P.</span>.</p> <p>Zupełnie dowolne były twierdzenia skarżącego, iż świadek <span class="anon-block">I. P.</span> w swoich relacjach była bezkrytyczna i miała negatywny stosunek do oskarżonego, co wpłynęło na treść jej zeznań. Sąd uwzględnił przy ocenie zeznań tego świadka istniejący pomiędzy stronami konflikt jednakże w odniesieniu do przedmiotu sprawy nie mający istotnego znaczenia bowiem relacje świadka zostały potwierdzone innymi dowodami osobowymi oraz opiniami biegłych.</p> <p>W trakcie całego postępowania w sprawie składała zeznania konsekwentne, logiczne , w sposób rzetelny przedstawiając przebieg zdarzenia.</p> <p>Nie może być tak ,iż gołosłowne zarzuty co do wiarygodności zeznań świadka mają pierwszeństwo przed logiczną , popartą analizą dowodów oceną dokonaną przez sąd.</p> <p>Reasumując powyższe wywody należy podnieść , iż zarówno ustalenia faktyczne dokonane przez Sąd I instancji jak też wyciągnięte z nich wnioski co do winy i orzeczonej kary wobec oskarżonego nie budzą wątpliwości i muszą się ostać .</p> <p>Tym samym zaskarżony wyrok jako w pełni słuszny należało w oparciu o <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 1)">art. 437 par. 1 k.p.k.</a> utrzymać w mocy. O kosztach sądowych za postępowanie odwoławcze orzeczona na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 636;art. 636 § 1)">art. 636 par. 1 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19730270152" title="Ustawa z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych - Dz. U. z 1973 r. Nr 27, poz. 152 (art. 8)">art. 8 ustawy o opłatach w sprawach karnych z dnia 23.06.1973 r.</a> </p> </div>