III Ca 992/17

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt III Ca 992 /17</strong> </p> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Wyrokiem z dnia 10 kwietnia 2017 r. Sąd Rejonowy dla Łodzi-Widzewa w Łodzi w sprawie z powództwa <span class="anon-block">K. R.</span> przeciwko <span class="anon-block">D. W.</span> o zapłatę:</p> <p>1.  zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 11.611 zł wraz z odsetkami ustawowymi od dnia 1 maja 2013 roku do dnia 31 grudnia 2015 roku i odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 1 stycznia 2016 roku do dnia zapłaty,</p> <p>2.  zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 1.607,09 zł tytułem zwrotu kosztów procesu w całości,</p> <p>3.  nakazał pobrać od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa Sądu Rejonowego dla Łodzi-Widzewa w Łodzi kwotę 1.603,02 zł tytułem nieuiszczonych kosztów sądowych.</p> <p>W uzasadnieniu powyższego orzeczenia Sąd I instancji wskazał, że na dzień 19 sierpnia 2011 r. właścicielem pojazdu marki <span class="anon-block">R. (...)</span> rocznik 2011 r. o nr nadwozia <span class="anon-block"> (...)</span> był <span class="anon-block">W. L. (1)</span>. W dniu 19 sierpnia 2011 r. została zawarta umowa sprzedaży w/w samochodu pomiędzy <span class="anon-block">D. W.</span> (kupującym), a <span class="anon-block">W. L. (2)</span> (sprzedającym). Pozwany zakupił w/w samochód od <span class="anon-block">K. P.</span>, który podawał się za pełnomocnika <span class="anon-block">W. L. (2)</span>. Pozwany dokonując transakcji sprawdził dokumenty i nie zgadzało się, że w dowodzie rejestracyjnym jest inna osoba niż ta, która mu sprzedała samochód. Po zakupie pozwany nie rejestrował samochodu. <span class="anon-block">K. P.</span> w dniu 19 sierpnia 2011 r. doprowadził <span class="anon-block">D. W.</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem przez zawarcie umowy kupna sprzedaży w/w samochodu w ten sposób, że sprzedał mu samochód podając się za osobę upoważnioną przez <span class="anon-block">W. L. (2)</span> do sprzedaży pojazdu, a taką nie był, przy czym wykorzystał podpis <span class="anon-block">W. L. (2)</span> złożony na niewypełnionym danymi nabywcy blankiecie umowy kupna sprzedaży pojazdu, przy czym następnie doprowadził do wypełnienia tego blankietu danymi nabywcy w sposób niezgodny z wolą <span class="anon-block">W. L. (2)</span> czym wyrządził szkodę o łącznej wysokości 7.000 zł w mieniu wymienionego pokrzywdzonego.</p> <p>Pozwany po zakupie pojazdu zawarł z kolegą – <span class="anon-block">J. W.</span>, umowę sprzedaży w/w samochodu celem obniżenia składki OC. Następnie, przed sprzedaniem pojazdu odstąpił od umowy sprzedaży pojazdu z <span class="anon-block">J. W.</span>.</p> <p>W dniu 23 września 2012 r. pomiędzy <span class="anon-block">D. R.</span> i <span class="anon-block">K. R.</span> (kupującymi) a <span class="anon-block">D. W.</span> (sprzedającym) została zawarta umowa sprzedaży w/w samochodu, na podstawie której sprzedający oświadczył, że sprzedaje, a kupujący oświadczyli, iż kupują w/w samochód osobowy za kwotę 9.900 zł. Sprzedający otrzymał zapłatę w chwili zawarcia umowy.</p> <p>W § 1 umowy sprzedaży wskazano, że sprzedający oświadcza, iż jest właścicielem sprzedawanego samochodu osobowego oraz oświadczył, że opisany samochód wolny jest od jakichkolwiek wad prawnych i obciążeń na rzecz osób trzecich oraz nie jest przedmiotem żadnego postępowania bądź zabezpieczenia. W § 3 umowy kupujący oświadczyli, że dokładnie zapoznali się ze stanem technicznym nabywanego samochodu. Oświadczyli nadto, że nabyli samochód w takim stanie technicznym, w jakim aktualnie się on znajdował i z tego tytułu nie będą zgłaszać roszczeń w stosunku do sprzedającego.</p> <p>Powodowie przy zakupie otrzymali pierwszą umowę sprzedaży między pozwanym, a osobą ze <span class="anon-block">S.</span>, a także dowód rejestracyjny, ubezpieczenie i kartę pojazdu. W dowodzie rejestracyjnym jako właściciel figurowała osoba ze <span class="anon-block">S.</span> – będąca pierwotnym sprzedawcą z umowy między pozwanym, a osobą ze <span class="anon-block">S.</span> przedstawionej przez pozwanego. Powód opłacił podatek w Urzędzie Skarbowym. Następnie powodowie mieli pojazdem marki <span class="anon-block">R. (...)</span> kolizję, po którym dowód rejestracyjny został zabrany przez Policję. Samochód stał u mechanika długo z uwagi na brak środków na naprawę. Po naprawie powodowie chcieli go przerejestrować, co jednak się nie udało, gdyż dowód rejestracyjny został wysłany do <span class="anon-block">Ś.</span>. Odmowa rejestracji nastąpiła z uwagi na brak ciągłości umów. Pismem z dnia 31 maja 2013 r. Starostwo Powiatowe w <span class="anon-block">Z.</span> poinformowało powodów o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o z dnia 28 maja 2013 r. o rejestrację pojazdu marki <span class="anon-block">R. (...)</span> z uwagi na nieusunięcie w terminie braków we wniosku. Pismem z dnia 20 marca 2013 r., doręczonym 22 marca 2013 r., powodowie wezwali pozwanego do załączenia wszystkich umów sprzedaży pojazdu marki <span class="anon-block">R. (...)</span>.</p> <p>W dniu 28 marca 2013 r. <span class="anon-block">R. R. (1)</span> zawiadomił Prokuraturę Rejonową w Zgierzu i popełnieniu przestępstwa.</p> <p>W dniu 22 kwietnia 2013 r. <span class="anon-block">R. R. (2)</span> i <span class="anon-block">K. R.</span> złożyli <span class="anon-block">D. W.</span> oświadczenie o odstąpieniu od umowy „kupna – sprzedaży” zawartej w dniu 23 września 2012 r. dotyczącej samochodu osobowego marki <span class="anon-block">R. (...)</span> powołując się na <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 560;art. 560 § 1)">art. 560 § 1 k.c.</a> <span class="anon-block">R. R. (2)</span> i <span class="anon-block">K. R.</span> wezwali <span class="anon-block">D. W.</span> w terminie 7 dni od doręczenia oświadczenia do zwrotu kwoty 9.900 zł z tytułu zapłaty ceny ustalonej w umowie wyrażając gotowość zwrotu pojazdu. Oświadczenie zostało doręczone pozwanemu dnia 23 kwietnia 2013 r.</p> <p>Powyższy stan faktyczny Sąd Rejonowy ustalił opierając się o dowody zaprezentowane przez strony w toku postępowania, w tym w szczególności dowód z wyroku Sądu Rejonowego w Zgierzu z dnia 11 czerwca 2014 r. w sprawie II K 43/14, a także dowody z dokumentów, z przesłuchania stron oraz opinii biegłego grafologa w zakresie stwierdzenia autentyczności podpisów stron złożonych na umowach sprzedaży pojazdu z dnia 19 sierpnia 2011 r. i 23 września 2012 r.</p> <p>W oparciu o tak ustalony stan faktyczny Sąd Rejonowy uznał, że powództwo jest zasadne.</p> <p>Sąd I instancji wskazał, że na gruncie przedmiotowej sprawy był związany ustaleniami wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego Sądu Rejonowego w Zgierzu z dnia 11 czerwca 2014 r. co do popełnienia przestępstwa przez <span class="anon-block">K. P.</span>, który doprowadził <span class="anon-block">D. W.</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem przez zawarcie umowy kupna sprzedaży samochodu marki <span class="anon-block">R. (...)</span> w ten sposób, że sprzedał mu samochód podając się za osobę upoważnioną przez <span class="anon-block">W. L. (2)</span> do sprzedaży pojazdu, a taką nie był. Sąd Rejonowy związany był zatem tym, że umowa z dnia 19 sierpnia 2011 r. zawarta pomiędzy <span class="anon-block">D. W.</span>, a <span class="anon-block">W. L. (2)</span> była nieważna i nie doprowadziła do przeniesienia na <span class="anon-block">D. W.</span> własności samochodu osobowego marki <span class="anon-block">R. (...)</span>. W konsekwencji <span class="anon-block">D. W.</span> nie był uprawniony do rozporządzenia samochodem poprzez jego sprzedaż <span class="anon-block">R. R. (2)</span> i <span class="anon-block">K. R.</span>. Skoro pozwany zbył powodowi pojazd stanowiący własność osoby trzeciej należało przyjąć, że samochód ten jest obciążony wadą prawną.</p> <p>Sąd Rejonowy wskazał, że zachowanie przez powodów terminu do skorzystania z uprawnień wynikających z rękojmi za wady prawne rzeczy sprzedanej nie budziło wątpliwości. Powodowie nabyli rzecz w dniu 23 września 2012 r. O wadzie prawnej w sposób nie budzący wątpliwości dowiedzieli się dopiero z pismo Wydziału Komunikacji pozostawiającego wniosek o zarejestrowanie pojazdu bez rozpoznania z uwagi na brak ciągłości umów sprzedaży. Termin do skorzystania z uprawnień rozpoczął w stosunku do powodów bieg dopiero w marcu 2013 r., zaś już w dniu 22 kwietnia 2013 r. <span class="anon-block">R. R. (2)</span> i <span class="anon-block">K. R.</span> złożyli <span class="anon-block">D. W.</span> oświadczenie o odstąpieniu od umowy „kupna – sprzedaży” zawartej w dniu 23 września 2012 r. Termin do złożenia oświadczenia został zatem bezspornie zachowany.</p> <p>Jak podkreślił Sąd Rejonowy konsekwencją odstąpienia od umowy jest obowiązek zwrotu przez strony tego, co sobie wzajemnie świadczyły, a zatem powód słusznie domagał się od pozwanego zwrotu ceny zakupu. Powodowie nabywając pojazd w dobrej wierze rozpoczęli użytkowanie, z którym związane były znaczne koszty przez nich poniesione - koszt wymiany części zamiennych 1.296 zł, opłata za przegląd techniczny pojazdu 94 zł, opłata za rejestrację samochodu 198 zł oraz opłata za poradę prawną – przygotowanie oświadczenia o odstąpieniu od umowy 123 zł. Dopiero po poniesieniu tych kosztów powzięli z całą pewnością informację, że samochód jest dotknięty wadą prawną, która powoduje możliwość od umowy odstąpienia. Poniesione koszty były zatem uzasadnionymi i w istocie – wobec ujawnienia wady – stanowiły szkodę jakiej doznali powodowie.</p> <p>Z uwagi na powyższe Sąd Rejonowy uwzględnił powództwo.</p> <p>O odsetkach Sąd Rejonowy orzekł na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 455)">art. 455 k.c.</a> uwzględniając, że powodowie składając oświadczenie o odstąpieniu od umowy z dnia 23 września 2012 r. pismem doręczonym pozwanemu dnia 23 kwietnia 2013 r. wyznaczyli 7-dniowy termin spełnienia świadczenia. Po upływie przedmiotowego terminu, tj. od dnia 1 maja 2013 r. roszczenie stało się wymagalne w całości. Rozstrzygając w przedmiocie odsetek Sąd uwzględnił również zmianę brzmienia przepisów o odsetkach i wprowadzenie odsetek ustawowych w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie.</p> <p>Wobec przegrania przez pozwanego procesu w całości, o jego kosztach Sąd Rejonowy rozstrzygnął opierając się o zasadę odpowiedzialności za wynik procesu, w oparciu o <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 98 § 1;art. 98 § 3)">art. 98 § 1 i 3 k.p.c.</a> </p> <p>Na podstawie art. 113 ust. 1 u.k.s.c. Sąd Rejonowy nakazał pobrać od pozwanego jako przegrywającego postępowanie w całości kwotę 1.603,02 zł stanowiącą koszty wyłożone tymczasowo przez Skarb Państwa.</p> <p>Apelację od powyższego wyroku wniósł pozwany zaskarżając przedmiotowe orzeczenie w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił nieuwzględnienie istotnych dla sprawy okoliczności, które skutkowały wydaniem dla pozwanego niekorzystnego orzeczenia.</p> <p>W konkluzji środka skarżący wniósł o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.</p> <p>Pismem z dnia 26 października 2017 r. pełnomocnik z urzędu dla pozwanego poparł wniesioną przez pozwanego apelację i wniósł o zasądzenie nieopłaconych kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, które nie zostały uiszczone w całości ani w części.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Apelacja okazała się bezzasadna.</p> <p>Analiza treści wniesionej w przedmiotowej sprawie apelacji wskazuje, że apelujący w istocie dopatruje się naruszenia przez Sąd Rejonowy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233)">art. 233 k.p.c.</a> poprzez wyprowadzenie wniosków sprzecznych z zasadami prawidłowego rozumowania i doświadczenia życiowego przy dokonaniu oceny wiarygodności i mocy materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie które miało zasadniczy wpływ na wynik sprawy. W myśl powołanego przepisu ustawy Sąd ocenia wiarygodność i moc dowodów według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału. Ocena dowodów polega na ich zbadaniu i podjęciu decyzji, czy została wykazana prawdziwość faktów, z których strony wywodzą skutki prawne. Celem Sądu jest tu dokonanie określonych ustaleń faktycznych, pozytywnych bądź negatywnych i ostateczne ustalenie stanu faktycznego stanowiącego podstawę rozstrzygnięcia. Ocena wiarygodności mocy dowodów przeprowadzonych w danej sprawie wyraża istotę sądzenia w części obejmującej ustalenie faktów, ponieważ obejmuje rozstrzygnięcie o przeciwnych twierdzeniach stron na podstawie własnego przekonania sędziego powziętego w wyniku bezpośredniego zetknięcia ze świadkami, stronami, dokumentami i innymi środkami dowodowymi. Powinna ona odpowiadać regułom logicznego rozumowania wyrażającym formalne schematy powiązań między podstawami wnioskowania i wnioskami oraz uwzględniać zasady doświadczenia życiowego wyznaczające granice dopuszczalnych wniosków i stopień prawdopodobieństwa ich występowania w danej sytuacji.</p> <p>Jeżeli z określonego materiału dowodowego Sąd wyprowadza wnioski logicznie poprawne i zgodne z doświadczeniem życiowym, to ocena Sądu nie narusza reguł swobodnej oceny dowodów (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a>) i musi się ostać, choćby w równym stopniu na podstawie tego materiału dowodowego dawały się wysnuć wnioski odmienne. Tylko w przypadku, gdy brak jest logiki w wiązaniu wniosków z zebranymi dowodami, lub gdy wnioskowanie Sądu wykracza poza schematy logiki formalnej albo, wbrew zasadom doświadczenia życiowego, nie uwzględnia jednoznacznych praktycznych związków przyczynowo-skutkowych to przeprowadzona przez Sąd ocena dowodów może być skutecznie podważona.</p> <p>W kontekście powyższych uwag należy stwierdzić, że w okolicznościach rozpoznawanej sprawy Sąd Rejonowy dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych w oparciu o cały zgromadzony materiał dowodowy i nie naruszył przy tym dyspozycji <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> Przeprowadzona przez tenże Sąd ocena materiału dowodowego jest w całości logiczna i zgodna z zasadami doświadczenia życiowego.</p> <p>W ocenie Sądu II instancji, po przeprowadzeniu dogłębnej analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, Sąd Rejonowy słusznie przyjął, że samochód marki <span class="anon-block">R. (...)</span>, będący przedmiotem umowy kupna sprzedaży pomiędzy stronami przedmiotowej sprawy, dotknięty był wadą prawną. Jak bowiem wynika z materiału dowodowego oraz prawomocnie zakończonego postępowania karnego toczącego się przed Sądem Rejonowym w Zgierzu pod sygn. akt II K 43/14, pozwany zakupił w/w auto od <span class="anon-block">K. P.</span>, podającego się za osobę upoważnioną przez <span class="anon-block">W. L. (2)</span> – właściciela pojazdu, do sprzedaży samochodu, podczas gdy faktycznie takiego upoważnienia nie posiadał. Tym samym umowa zawarta pomiędzy pozwanym, a <span class="anon-block">W. L. (2)</span> była nieważna i nie doprowadziła do przeniesienia na pozwanego własności w/w samochodu. W konsekwencji <span class="anon-block">D. W.</span> nie posiadał uprawnienia do swobodnego rozporządzania samochodem, w tym do jego sprzedaży <span class="anon-block">R. R. (2)</span> i <span class="anon-block">K. R.</span>. Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 556;art. 556 § 2)">art. 556 § 2 k.c.</a> według stanu na dzień zawarcia między stronami umowy sprzedaży sprzedawca jest odpowiedzialny względem kupującego, jeżeli rzecz sprzedana stanowi własność osoby trzeciej albo jeżeli jest obciążona prawem osoby trzeciej; w razie sprzedaży praw sprzedawca jest odpowiedzialny także za istnienie praw (rękojmia za wady prawne). Mając na uwadze treść powołane przepisu oraz stan faktyczny w niniejszej sprawie niewątpliwym jest, że samochód, którego sprzedaży dokonał pozwany był obciążony wadą prawną, a w związku z tym odpowiedzialność cywilną wobec powodów ponosił pozwany.</p> <p>Pozwany w toku procesu nie zdołał jedocześnie powołać się i wykazać istnienia jakichkolwiek przesłanek bądź okoliczności, które pozwalałyby na wyłączenie jego odpowiedzialności. Pozwany wprawdzie zarówno w toku postępowania przed Sądem Rejonowym, jak również w treści apelacji, podnosił, że sam został oszukany, jednakże jest to okoliczności nie mająca wpływu na ponoszoną przez niego odpowiedzialność względem powodów. Jak podkreślane jest w literaturze przedmiotu ustawowa odpowiedzialność sprzedawcy z tytułu rękojmi za wady sprzedanej rzeczy ma charakter absolutny tzn. sprzedawca nie może się z niej zwolnić, obciąża go ona niezależnie od tego, czy to on spowodował wadliwość rzeczy, czy ponosi w tym zakresie jakąkolwiek winę, a nawet czy w ogóle wiedział lub mógł wiedzieć o tym, że sprzedawana rzecz jest wadliwa. Brak wiedzy, choćby nawet elementarnej, czy nawet podejrzeń w żaden sposób nie wpływają na wyłączenie odpowiedzialności czy nawet jej ograniczenie. <span class="anon-block">Ś.</span> mówiąc, wystarczającą przesłanką faktyczną tego rodzaju odpowiedzialności, która powstaje już po wykonaniu świadczenia z umowy przez sprzedawcę, jest ustalenie, że wydana i odebrana przez kupującego rzecz wykazuje cechy kwalifikujące ją w danym stosunku prawnym jako rzecz wadliwą (A. Brzozowski (w:) K. Pietrzykowski, Komentarz, t. II, 2011, s. 300; S. Buczkowski (w:) Komentarz, t. II, 1972, s. 1299; Cz. Żuławska (w:) G. Bieniek, Komentarz, t. II, 2011, s. 55). Dlatego też argumentacja pozwanego nie zasługuje na uwzględnienie i nie daje podstaw do wyłączenia, bądź choćby ograniczenia odpowiedzialności cywilnej pozwanego względem powodów.</p> <p>Reasumując, Sąd Okręgowy stwierdza, że dokonana przez Sąd I instancji ocena wiarygodności i mocy dowodów przeprowadzonych w danej sprawie została dokonana w sposób prawidłowy, nie wykraczała poza granice swobodnej oceny dowodów i dawała podstawę do uznania, że roszczenie nie zostało w żaden sposób udowodnione.</p> <p>Mając na uwadze powyższe Sąd II instancji, na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 385)">art. 385 k.p.c.</a>, oddalił apelację.</p> <p>O kosztach postępowania apelacyjnego Sąd Okręgowy orzekł zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik sporu statuowaną przez <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 98 § 1;art. 98 § 3)">art. 98 § 1 i 3 k.p.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 391;art. 391 § 1)">art. 391 § 1 k.p.c.</a> W istocie rzeczy pozwany w całości przegrał sprawę, ponieważ jego apelacja nie została uwzględniona. Tym samym istniały podstawy do zasądzenia od apelującego na rzecz powoda kwoty 1.800 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania odwoławczego. Przyznana z tego tytułu należność, obejmująca wynagrodzenie pełnomocnika, wynikała z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 391 § 10;art. 391 § 10 ust. 1;art. 391 § 10 ust. 1 pkt. 1)">§ 10 ust. 1 pkt 1</a> w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800).</p> <p>O kosztach z tytułu udzielenia pozwanemu pomocy prawnej z urzędu Sąd Okręgowy orzekł na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20051671398" title="Ustawa z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych - Dz. U. z 2005 r. Nr 167, poz. 1398 (art. 100;art. 100 ust. 1)">art. 100 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych</a> (Dz.U. nr 167 poz. 1398 ze zm.) oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20051671398" title="Ustawa z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych - Dz. U. z 2005 r. Nr 167, poz. 1398 (art. 100 § 16;art. 100 § 16 ust. 1;art. 100 § 16 ust. 1 pkt. 1)">§ 16 ust. 1 pkt 1</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20051671398" title="Ustawa z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych - Dz. U. z 2005 r. Nr 167, poz. 1398 (art. 100 § 8;art. 100 § 8 pkt. 6)">§ 8 pkt 6</a> w zw. z § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. 2016 r. poz. 1714 ze zm.).</p> </div>