VI U 1335/17

<p>Sygn. akt VI U 1335/17</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 30 listopada 2017 r.</p> <p>Sąd Okręgowy w Bydgoszczy VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych</p> <p>w składzie:</p> <p>Przewodniczący SSO Ewa Milczarek</p> <p>Protokolant – sekr. sądowy Sylwia Sawicka</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2017 r. w Bydgoszczy</p> <p>na rozprawie</p> <p>odwołania: <span class="anon-block">S. M.</span> </p> <p>od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w <span class="anon-block">B.</span> </p> <p>z dnia 10 sierpnia 2017 r., znak: <span class="anon-block">(...)</span> </p> <p>w sprawie: <span class="anon-block">S. M.</span> </p> <p>przeciwko: Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w <span class="anon-block">B.</span> </p> <p>o emeryturę</p> <p>1)  zmienia zaskarżoną decyzję w ten sposób, że przyznaje ubezpieczonemu <span class="anon-block">S. M.</span> prawo do emerytury od dnia <span class="anon-block">(...)</span>r.,</p> <p>2)  stwierdza, że organ rentowy nie ponosi odpowiedzialności za nieustalenie ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania decyzji.</p> <p> <strong> <!-- -->Na oryginale właściwy podpis.</strong> </p> <p>Sygn. akt VIU 1335/17</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Decyzją z dnia 10 sierpnia 2017 roku Zakład Ubezpieczeń Społecznych odmówił ubezpieczonemu <span class="anon-block">S. M.</span> prawa do emerytury w obniżonym wieku. Organ rentowy stwierdził, że przedstawione przez ubezpieczonego świadectwo wykonywania pracy w szczególnych warunkach nie spełnia wymogów formalnych i w związku z tym nie przyznał prawa do emerytury. Ubezpieczony złożył odwołanie od tej decyzji powołując się na to, że od 1 lipca 1982 roku do 31 grudnia 98 pracował w <span class="anon-block"> Gminnej Spółdzielni (...)</span> w <span class="anon-block">K.</span> w szczególnych warunkach jako kierowca. Organ rentowy w odpowiedzi na odwołanie wniósł o jego oddalenie powołując się na dotychczasową argumentację. Sąd Okręgowy ustalił co następuje. <span class="anon-block">S. M.</span> <span class="anon-block">urodzony (...)</span> <span class="anon-block">(...)</span>roku wniosek o emeryturę w obniżonym wieku złożył <span class="anon-block">(...)</span>roku. Ubezpieczony powoływał się na okres pracy w <span class="anon-block"> Gminnej Spółdzielni (...)</span> w <span class="anon-block">K.</span>. W tym zakładzie ubezpieczony podjął pracę od 1 października 76 roku jako kierowca, posiadał wtedy kategorię B prawa jazdy i od początku zatrudnienia pracował jako kierowca samochodu <span class="anon-block">marki Ż.</span>. Ubezpieczony dość krótko obsługiwał ten samochód, potem miał okres przerwy w pracy i zatrudnił się następnie ponownie na podstawie umowy o pracę z dnia 16 października 78, jako kierowca ciągnika. Obsługiwał ten ciągnik do lutego 1979 roku, następnie odbywał służbę wojskową do lutego 1981 roku. Po zakończeniu służby wojskowej wrócił na poprzednio zajmowane stanowisko traktorzysty. Uzyskał uprawnienia w kwietniu 1982 roku do kierowania samochodem ciężarowym z przyczepą i praktycznie już od kwietnia 82 roku obsługiwał ten samochód, ale dopiero od 1 lipca 82 roku stale i w pełnym wymiarze czasu pracy pracował jako kierowca samochodu ciężarowego o ciężarze dopuszczalnym powyżej 3,5 tony. Przełożonym ubezpieczonego w tym okresie był <span class="anon-block">Z. K.</span>, który wydawał na bieżąco dyspozycje w zakresie pracy ubezpieczonego, który codziennie widywał ubezpieczonego. Często też widywał ubezpieczonego przy pracy, kierowca, który pracował w tej głównej spółdzielni - <span class="anon-block">B. S.</span>. Ubezpieczony obsługiwał w trakcie tego spornego okresu samochód <span class="anon-block">marki R.</span> i inne <span class="anon-block"> (...)</span>, <span class="anon-block">J.</span>, które były na stanie <span class="anon-block"> Gminnej Spółdzielni (...)</span> w <span class="anon-block">K.</span>, wożąc różnego rodzaju towary masowe i produkty należące do spółdzielni. Ubezpieczony kierował samochodem <span class="anon-block">marki R.</span> z izotermą. Ubezpieczony w tym okresie, który był przedmiotem sporu nie korzystał z urlopów bezpłatnych. W pewnym okresie otrzymywał też dodatek za pracę w warunkach szczególnych. Wykonywał też dodatkowo czynności magazyniera w pewnym zakresie, ale to odbywało się po godzinach pracy. A więc w spornym okresie, co potwierdzili świadkowie oraz dokumentacja osobowa zgromadzona przez ówczesnego pracodawcę, czyli <span class="anon-block"> Gminną Spółdzielnię (...)</span> w <span class="anon-block">K.</span>, ubezpieczony stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywał prace kierowcy trochę ciągnika, a w przeważającej części kierowcy samochodu ciężarowego. Czyli wykonywał prace szczególne w rozumieniu działu ósmego pozycja 2 i 3 załącznika A do Rozporządzenia Rady Ministrów z 7 lutego 83 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze. Sąd dał wiarę zeznaniom świadków i ubezpieczonego. Były one spójne, tworzyły jedną całość, no i znajdowały oparcie również w dokumentach - aktach osobowych. Fakt, że na angażach nie wskazywano stanowiska kierowcy samochodu ciężarowego, ale wskazano je na świadectwie pracy ubezpieczonego, został wyjaśniony wiarygodnie przez <span class="anon-block">Z. K.</span>, który wytłumaczył i Sąd daje temu wiarę, że formułowano na angażach ogólnie zajmowane stanowisko pracy bez uszczegółowienia co do rodzaju samochodu, którym kierował dany pracownik. Skoro Sąd potwierdził w toku postępowania, że ubezpieczony pracował w spornym okresie, a przekracza on okres 15-tu lat w warunkach szczególnych, Sąd dokonał oceny tego stanu faktycznego w aspekcie brzmienia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19981621118" title="Ustawa z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych - Dz. U. z 1998 r. Nr 162, poz. 1118 (art. 184)">artykułu 184 Ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych</a> oraz Rozporządzenia Rady Ministrów z 7 lutego 83 roku i skonkludował, że ubezpieczony spełnił wszystkie warunki do uzyskania prawa do emerytury w obniżonym wieku. Ubezpieczony wiek ukończył <span class="anon-block">(...)</span>roku, nie jest członkiem OFE, udowodnił wymagany okres..., staż ubezpieczeniowy, czyli okres składkowy i nieskładkowy i potwierdziła się ta ostatnia przesłanka, która była sporna między stronami, spełnienie tej przesłanki wymagane jest przepisem artykułu 184 Ustawy emerytalnej - w postaci posiadania 15-tu lat pracy w warunkach szczególnych. Oczywiście w myśl przepisów Rozporządzenia Rady Ministrów z 7 lutego 83 wymagane jest stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywanie tej pracy w warunkach szczególnych, ale to również potwierdziło bezspornie postępowanie dowodowe. Fakt, że świadectwo wykonywania pracy w szczególnych warunkach zawierało błędy, bo i co do okresu, w którym pracował ubezpieczony, ale także co do powołania niewłaściwie podstaw prawnych wydania tego dowodu, uniemożliwiało organowi rentowemu przyznanie Panu prawa do emerytury. Natomiast Sąd na mocy przepisów <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 ()">Kodeksu postępowania cywilnego</a> nie jest ograniczony w zakresie przeprowadzania dowodów ze świadków, a ZUS takich dowodów przeprowadzić nie mógł. I dlatego Sąd dysponując już tym pełnym materiałem dowodowym stwierdził, że Pana odwołanie zasługiwało na uwzględnienie i dlatego na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 477)">artykułu 477</a> ze znaczkiem 14 <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (§ 2)">paragraf 2 Kodeksu postępowania cywilnego</a>, Sąd orzekł jak w punkcie pierwszym wyroku przyznając Panu prawo do emerytury od 1 dnia miesiąca, w którym Pan złożył wniosek, a to był akurat <span class="anon-block">(...)</span>roku, ale to, że Pan nie miał właściwego dokumentu potwierdzającego pracę w szczególnych warunkach, skutkowało orzeczeniem z punktu drugiego wyroku, że organ rentowy nie ponosi odpowiedzialności za nieustalenie ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania decyzji i to oznacza..., podstawą tego orzeczenia jest artykuł 118 ustęp 1a Ustawy o emeryturach i rentach z FUS, a oznacza to postanowienie Sądu, że nie otrzyma Pan odsetek. Jeżeli ten wyrok się uprawomocni, to będzie spłata, ale bez odsetek, a dlatego tak będzie, że ZUS pracuje tylko na dokumentach i on bez tych świadków, którzy dzisiaj zeznawali nie mógł Panu przyznać. Mógł to zrobić dopiero Sąd. I to by było...</p> </div>