II SA/Ol 601/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Matuszak Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Matczak Sędzia WSA Tadeusz Lipiński (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi Spółki A na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę. UZASADNIENIE Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że spółka A w dniu 3 grudnia 2019 r. złożyła w Urzędzie Gminy w A wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na przebudowie istniejącej napowietrznej jednotorowej linii WN-110 kV (polegającej na podwyższeniu istniejącego stanowiska słupowego oraz wymianie przewodów) na działkach nr "[...]" w obrębie A, Gmina A. Wójt Gminy (organ I instancji) decyzją z dnia "[...]" ustalił wnioskowaną lokalizację inwestycji celu publicznego. Organ wskazał rodzaj inwestycji (obiekt infrastruktury technicznej) i podał, że linie rozgraniczające teren inwestycji zostały przedstawione na mapie zasadniczej stanowiącej załącznik graficzny nr 1 do decyzji. Projektowana inwestycja wpisuje się w katalog inwestycji celu publicznego, określony w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Spółka A (skarżąca) odwołała się od powyższej decyzji, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, tj.: - art. 10 § 1 kpa w zw. z art. 106 § 2 kpa w zw. z art. 53 ust. 1 i 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym "poprzez zawiadomienie właściciela nieruchomości o możliwości zapoznania się z aktami sprawy jednym pismem w toku całego postępowania, podczas gdy organ winien był zawiadomić właściciela nieruchomości, na której będzie lokalizowana inwestycja kilkukrotnie, w tym o dokonanych czynnościach (na każdym etapie postępowania), o zwróceniu się do innych organów celem zajęcia przez nie stanowiska dotyczącego projektu decyzji, o uzyskaniu postanowień uzgadniających projekt decyzji i doręczeniu ich stronie, oraz zobowiązany był zawiadomić strony o możliwości zapoznania się z aktami przed wydaniem decyzji w sprawie, czego z niewiadomych przyczyn zaniechał" oraz "poprzez nieuzasadnione okolicznościami sprawy nieuwzględnienie wniosku strony w przedmiocie wyznaczenia późniejszego terminu zapoznania się z aktami sprawy (tj. po ustaniu stanu zagrożenia epidemiologicznego)", - art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa "poprzez niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego przedmiotowej sprawy i okoliczności jej towarzyszących", - art. 8, art. 9 i art. 11 kpa "poprzez prowadzenie postępowania w sposób nie pogłębiający zaufania obywateli do organów państwa", - art. 107 § 1 pkt 6 w zw. z art. 107 § 3 w zw. z art. 11 kpa "poprzez nienależyte sporządzenie uzasadnienia zaskarżonej decyzji". Ponadto skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: - art. 50 ust. 1 w zw. z art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym "poprzez uznanie, że inwestycja będąca przedmiotem niniejszego postępowania jest inwestycją celu publicznego, podczas gdy przedsięwzięcie to nie spełnia przesłanek pozwalających na przyjęcie takiego założenia", - art. 53 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym "poprzez zaniechanie przez organ dokonania analizy stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji". W konsekwencji skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. Skarżąca wskazała, że inwestycja będzie realizowana w ramach zadania Przebudowa linii A. Inwestycja będzie realizowana również na innych działkach m.in. na działkach nr "[...]" położonych w obrębie A, co jednoznacznie sugeruje, iż działania inwestora zmierzają do obejścia przepisów prawa dotyczących chociażby stwierdzenia potrzeby przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko, gdyby inwestycja okazała się znacząco lub potencjalnie oddziaływującą na środowisko. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia "[...]" utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Kolegium podkreśliło, że postępowanie prowadzone było z zachowaniem zasad określonych w art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W tym zakresie organ pierwszej instancji wydał 5 obwieszczeń: o zawieszeniu postępowania, o wszczęciu postępowania, o uzgodnieniu projektu decyzji, o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem oraz o wydaniu decyzji. Tak więc umożliwiono zainteresowanym zgłoszenie uwag i wniosków, wskazano im również sposób i miejsce ich składania. W ocenie Kolegium inwestycja nie narusza przepisów odrębnych i nie było podstaw do odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedmiotowego zamierzenia. Według organu odwoławczego zarzut dotyczący obejścia przez inwestorkę wymogu uzyskania decyzji środowiskowej poprzez podział inwestycji, nie może być uwzględniony. Zauważyć bowiem należy, że o ile podział przedsięwzięcia liniowego na etapy, ma znaczenie dla inwestorki z punktu organizacyjnego i technicznego, o tyle nie ma znaczenia w niniejszej sprawie dla prawidłowej, kompleksowej i merytorycznej oceny oddziaływania spornej inwestycji na środowisko. W ocenie Kolegium zgoda skarżącego na przedmiotową inwestycję nie jest wymagana. Żaden bowiem przepis nie uzależnia ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego od zgody właścicieli nieruchomości, po których taka inwestycja będzie przebiegać. Zresztą w okolicznościach niniejszej sprawy mamy do czynienia z modernizacją istniejącej inwestycji, a nie z zupełnie nowym, burzącym ład przestrzenny projektem (wymianie ulegną jedynie przewody oraz podwyższone zostanie stanowisko słupowe). Istniejąca linia napowietrzna była wybudowana w ubiegłym wieku i wymaga konserwacji oraz przebudowy z uwagi na długi okres eksploatacji i postęp technologiczny. Poprawa jakości infrastruktury elektroenergetycznej jest inwestycją o charakterze ogólnospołecznym, a związany z wykonywaniem zadania inwestycyjnego obowiązek zapewnienia bezpieczeństwa ma nadrzędne znaczenie w odniesieniu do słusznego interesu właścicieli nieruchomości, którym ograniczono sposób korzystania z nieruchomości w sposób niezakłócony. Nieruchomości skarżącej to w przeważającej mierze grunty rolne, a projektowana kablowa sieć elektroenergetyczna nie ma wpływu na sposób prowadzenia gospodarki rolnej. Posadowienie, a zwłaszcza przebudowa ciągów energetycznych nie zmienia zaś przeznaczenia gruntów rolnych i w zakresie tych prac nie jest potrzebne uzyskiwanie stosownych decyzji w zakresie ochrony gruntów rolnych i leśnych. Podkreślono, że organ orzekając w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego nie ma uprawnień do oceny celowości realizacji inwestycji, ani do modyfikowania treści wniosku inwestora (w zakresie chociażby zmiany przebiegu inwestycji). Skargę na decyzję Kolegium wywiodła skarżąca, wnosząc o uchylenie decyzji zapadłych w obydwu instancjach. Zaskarżonej decyzji zarzucono: I. naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. naruszenie art. 10 § 1 kpa w zw. z art. 106 § 2 kpa w zw. z art. 53 ust. 1 i 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez: przyjęcie, że zawiadomienie właściciela nieruchomości, na której planowana inwestycja ma zostać zrealizowana o możliwości zapoznania się z aktami sprawy jednym pismem w toku całego postępowania stanowi wyraz zasady koncentracji materiału dowodowego oraz ekonomiki procesowej, podczas gdy organ winien był zawiadomić właściciela nieruchomości, na której będzie lokalizowana inwestycja, o dokonanych czynnościach na każdym etapie postępowania, o zwróceniu się do innych organów, celem zajęcia przez nie stanowiska dotyczącego projektu decyzji, o uzyskaniu postanowień uzgadniających projekt decyzji i doręczeniu ich stronie; nieodniesieniu się do wniosku złożonego przez stronę w przedmiocie zmiany terminu zapoznania się z aktami sprawy z uwagi na panujący na terytorium RP stan zagrożenia epidemiologicznego; 2. naruszenie art. 7, 77 § 1 i 80 kpa poprzez niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego przedmiotowej sprawy i okoliczności jej towarzyszących oraz niewszechstronną ocenę materiału dowodowego, przejawiające się uznaniem, że planowana inwestycja spełnia przesłanki ustawowe pozwalające zaliczyć ją do kategorii inwestycji celu publicznego; 3. naruszenie art. 8, 9 kpa i 11 kpa poprzez prowadzenie postępowania w sposób nie pogłębiający zaufania obywateli do organów państwa przejawiający się: - uznaniem, że planowana inwestycja posiada cechy inwestycji celu publicznego, co skutkowało wydaniem decyzji o uzgodnieniu lokalizacji celu publicznego, podczas gdy w sprawie winna zostać wydana decyzja w przedmiocie odmowy uzgodnienia lokalizacji celu publicznego; - uznaniem, że uniemożliwienie stronie zapoznania się z aktami sprawy stanowi wyraz ekonomiki procesowej; art. 107 § 1 pkt. 6 kpa w zw. z art. 107§ 3 kpa w zw. art. 11 kpa poprzez nienależyte sporządzenie uzasadnienia zaskarżanej decyzji tj. nie wskazanie wszelkich przesłanek, które przemawiają za stwierdzeniem, że planowana inwestycja posiada cechy inwestycji celu publicznego. II. Naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: 1.art. 50 ust. I w zw. z art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez uznanie, że inwestycja będąca przedmiotem niniejszego postępowania jest inwestycją celu publicznego, podczas gdy przedsięwzięcie to nie spełnia przesłanek pozwalających na przyjęcie takiego założenia; art. 53 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez zaniechanie przez organ dokonania analizy stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji, polegające na: a) uznaniu, że przedsięwzięcie będzie realizowane tylko i wyłącznie na działkach wymienionych w treści decyzji, podczas gdy inwestycja realizowana będzie w również na wielu różnych działkach rn.in., co jednoznacznie sugeruje, że działania inwestora zmierzają do obejścia przepisów prawa dotyczących chociażby stwierdzenia potrzeby przeprowadzenia oceny odziaływania na środowisko, gdyby inwestycja okazała się znacząco lub potencjalnie znacząco oddziałująca na środowisko; zupełnym pominięciu, że działania inwestora w realiach niniejszej sprawy zmierzają do obejścia przepisów dotyczących m.in. stwierdzenia potrzeby przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko, gdyby inwestycja okazała się znacząco lub potencjalnie oddziaływującą na środowisko, czy też ustalenia obszaru oddziaływania danej inwestycji i ustalenia w rezultacie szerszego kręgu stron postępowania; pominięciu okoliczności, że organ administracji publicznej powinien ocenić, czy proponowany przez inwestora przebieg inwestycji jest uzasadniony, usprawiedliwiony zamierzonym celem i racjonalny oraz czy ograniczy lub uniemożliwi korzystanie z nieruchomości osób trzecich w najmniej uciążliwy z możliwych sposobów; pominięciu okoliczności, że organ administracji powinien badać czy ingerencja planowanej inwestycji w cudze prawo własności nie jest nadmierna i czy wynika z racjonalnego przebiegu inwestycji, a sama inwestycja podyktowana jest racjonalną potrzebą publiczną będzie optymalnie obciążać prawa indywidualnych właścicieli; pominięciu okoliczności, że w realiach niniejszej sprawy, celowe byłoby skonsultowanie z inwestorem alternatywnej względem określonej we wniosku lokalizacji inwestycji, analizując zasadność inwestycji możliwe warianty alternatywne; pominięciu okoliczności, że niezależnie od kryteriów określonych przepisami odrębnymi, orzekające w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego, organ administracji publicznej powinien ocenić zasadność wniosku inwestora z perspektywy zasad ogólnych Kodeksu Postępowania Administracyjnego, w tym w szczególności z uwzględnieniem słusznego interesu wszystkich stron postępowania; pominięciu okoliczności, że treść decyzji w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego winna być determinowana wypadkową analizowanych przez organ interesów publicznego i indywidualnego; pominięciu okoliczności, że ustalając lokalizację inwestycji celu publicznego organ powinien wykazać niezbędność realizacji inwestycji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko i argumentację zaprezentowane w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z prawem. Wynika to z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167). Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności rozstrzygnięcia administracyjnego. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019, poz. 2325 – zwanej w dalszym ciągu uzasadnienia jako p.p.s.a.) uchyla go lub stwierdza jego nieważność. Nadto wskazania wymaga, że sąd orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.) nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone rozstrzygnięcie nie zostało podjęte z naruszeniem przepisów prawa, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", którym to rozstrzygnięciem organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji ustalającą lokalizację inwestycji celu publicznego dla zamierzenia polegającego na przebudowie istniejącej napowietrznej jednotorowej linii "[...]". Należy w pierwszej kolejności zauważyć, że stosownie do treści art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r., poz. 1945 j. t.), u.p.z.p., realizacja inwestycji celu publicznego, w przypadku braku planu miejscowego, może nastąpić po wcześniejszym uzyskaniu decyzji o lokalizacji takiej inwestycji. W art. 2 pkt 5 u.p.z.p. zawarto definicję legalną "inwestycji celu publicznego", wyjaśniając, że pod pojęciem powyższym należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Przyjmuje się, że budowa czy przebudowa odcinka sieci elektroenergetycznej realizuje wyjątkowo ważny interes inwestora, ważny interes gospodarczy państwa oraz interes społeczny (zob. wyroki NSA z dnia 6 lipca 2016 r.: I OSK 1648/15, I OSK 1650/15, I OSK 1719/15, I OSK 1988/14, I OSK 2251/15, I OSK 2480/15, I OSK 2432/15, I OSK 2875/15, I OSK 3013/14; wyrok NSA z dnia 25 października 2013 r., I OSK 2967/12). Realizowanie sieci energetycznej jako inwestycji liniowej jest realizacją celu publicznego. Stosownie bowiem do art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2018 r., poz. 2204 t. j.) celem publicznym w rozumieniu ustawy jest budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Przy tak sformułowanym zapisie ustawowym, dla oceny spełnienia przesłanki "celu publicznego" nie ma znaczenia, kto ten cel ustawowy realizuje i kto jest jego inwestorem - Skarb Państwa, samorząd terytorialny czy inna osoba prawna. Podobnie nie ma znaczenia czy na danym obszarze ma ona charakter tranzytowy czy też docelowy (zob. wyroki NSA z dnia 12 października 2016 r., I OSK 697/15 i I OSK 796/16). Realizacja inwestycji liniowej wiąże się z wykonaniem takiego zamierzenia na znacznym obszarze dla określonej wspólnoty państwowej lub samorządowej. Ma na celu poprawić bezpieczeństwo energetyczne, a także pozostaje niezbędna dla rozwoju ekonomicznego regionu, jest inwestycją o charakterze ogólnospołecznym. Ma się tu zatem do czynienia zarówno z interesem społecznym, jak i gospodarczym, bowiem budowa sieci elektroenergetycznej służy zapewnieniu stałego dopływu energii do licznych gospodarstw i przedsiębiorstw na większym obszarze (por. wyrok NSA z dnia 8 grudnia 2015 r., I OSK 1244/15). Inwestycja omawianego typu ma znaczenie nadrzędne w odniesieniu do słusznego interesu właściciela nieruchomości, któremu ograniczono sposób korzystania z niej, a który to interes sprowadza się do możliwości niezakłóconego korzystania z nieruchomości. Z tego względu zachowany jest wymóg proporcjonalności z art. 31 ust. 3 Konstytucji (zob. wyrok NSA z dnia 12 października 2016 r., I OSK 3417/15). Przedstawione stanowisko prezentowane jest jednolicie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego i nie budzi wątpliwości składu orzekającego w niniejszej sprawie. Przepis art. 6 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami w sposób jednoznaczny wskazuje, że celem publicznym jest budowa i utrzymywanie już nawet samych przewodów służących do przesyłania energii elektrycznej. Tym bardziej inwestycja w zakresie budowy linii energetycznej z całą pewnością winna być określona jako cel publiczny. Dlatego też zarzuty skarżącej w tym zakresie, dotyczące naruszenia art. 8, 9 kpa i 11 kpa poprzez prowadzenie postępowania w sposób nie pogłębiający zaufania obywateli do organów państwa, przejawiający się uznaniem, że planowana inwestycja posiada cechy inwestycji celu publicznego, są zupełnie niezasadne. Nie zasługuje na aprobatę również zarzut nienależytego sporządzenia uzasadnienia w zakresie wykazania, że sporna inwestycja ma cechy inwestycji celu publicznego. W ocenie Sądu organy wykazały w wystarczającym i niezbędnym zakresie charakter prawny planowanej inwestycji. Niewątpliwie przebudowa linii elektroenergetycznej służy do polepszenia przesyłu energii elektrycznej z jej źródła do odpowiedniego punktu poboru, co pozwala na zakwalifikowanie jej do katalogu celu publicznego. Istotna jest tu bowiem funkcja realizowanej inwestycji, w tym wypadku przesył energii. W tej sytuacji, za chybione i bezprzedmiotowe uznać należy, zdaniem Sądu, wywody skargi odnoszące się do naruszenia art. 50 ust. 1 w zw. z art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodzić się należy ze skarżącą, że nie każda inwestycja stanowiąca realizację celów, o których mowa w art. 6 u.g.n., jest automatycznie inwestycją celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 u.p.z.p., a to dlatego, że nie każde przedsięwzięcie kwalifikowane jako cel publiczny jest inwestycją o znaczeniu lokalnym lub ponadlokalnym. Znaczenie lokalne lub ponadlokalne danej inwestycji należy powiązać z urzeczywistnieniem konkretnego interesu publicznego, istotnego dla zbiorowości, przynamniej na poziomie lokalnym (por. wyrok NSA z dnia 18 maja 2016 r. sygn. akt II OSK 1529/15, dostępne w Internecie). Niewątpliwie istotą inwestycji celu publicznego jest jej nakierowanie na urzeczywistnienie interesu publicznego, istotnego dla zbiorowości, przynajmniej na poziomie lokalnym. Inwestor powołujący się na cel publiczny powinien być gotowy na wykazanie, że jego realizacja nie stanowi zaspokojenia interesu prywatnego - indywidualnego bądź grupowego (Z. Niewiadomski, Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, Warszawa 2015, s. 397-398). Przy czym sam fakt, że określona inwestycja ma na celu przyłączenie do sieci energetycznej nieruchomości należącej do jednego podmiotu nie przesądza jeszcze tego, że nie można jej zakwalifikować jako inwestycji celu publicznego. O ile bowiem inwestycja dotyczy rozbudowy (czy też przebudowy) istniejącej sieci w danym regionie, to nawet wykonanie przyłączenia pojedynczej nieruchomości pośrednio ma znaczenie dla całej wspólnoty gminnej i zaspakaja jej potrzeby (por. wyrok NSA z 5 lipca 2011 r., sygn. akt II OSK 672/11 oraz wyrok NSA z dnia 29 października 2013, sygn. akt II OSK 1280/13, dostępne w Internecie). W ocenie Sądu planowana inwestycja – przebudowa istniejącej napowietrznej jednotorowej linii A, bezsprzecznie ma co najmniej lokalne znaczenie. Jest to de facto modernizacja sieci elektroenergetycznej kablowej, co bez wątpienia służyć będzie odbiorcom energii elektrycznej, korzystających z tej linii. Bezpodstawne są więc zarzuty skarżącej wskazujące na naruszenie art. 7, 77 § 1 80 kpa. Odnosząc się do zarzutów skargi co do zakresu planowanej inwestycji i jej podziału na poszczególne etapy wskazać należy, że organ rozpoznając wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego nie ocenia celowości i zasadności realizacji zamierzenia inwestycyjnego, jak również nie jest upoważniony do oceny racjonalności lub słuszności przyjętych rozwiązań. Jest natomiast związany wnioskiem i może rozstrzygać tylko w takim zakresie, jaki został przez inwestora w nim określony, badając kompletność wniosku i jego zgodność z przepisami prawa. Dlatego też niezasadne są zarzuty skargi dotyczące dzielenia całościowej inwestycji na poszczególne etapy oraz wskazujące, że w sprawie doszło do naruszenia art. 53 ust. 3 u.p.z.p. poprzez uznanie, że przedsięwzięcie będzie realizowane tylko na działkach skarżącej, podczas gdy inwestycja będzie realizowana na wielu różnych działkach. Z tych też powodów organy administracji wydające decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego nie mają możliwości uwzględnienia żądań zainteresowanych podmiotów (właścicieli gruntów) co do zmiany przebiegu linii, bądź też ingerowania w projektowaną inwestycję w inny sposób, niż to przewidują przepisy, ani też nie są władne badać czy ingerencja w cudze prawo własności jest nadmierna. Przepisy nie przewidują także, aby dla wydania decyzji pozytywnej konieczne było uzyskanie zgody pozostałych stron postępowania (w tym właścicieli nieruchomości przez które ewentualnie przebiegać będzie linia). Nie ma również podstaw prawnych ku temu, aby w postępowaniu badać wpływ planowanej inwestycji na komfort użytkowania czy też wartość gruntów. Brak jest bowiem stosownych przepisów uprawniających organ do takich czynności, jak również uzależniających rozstrzygnięcie od ww. okoliczności. Tym samym nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut polegający na pominięciu przez organy faktu, że działania inwestora w realiach niniejszej sprawy zmierzają do obejścia przepisów prawa dotyczących m.in. stwierdzenia potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, gdyby inwestycja okazała się znacząco lub potencjalnie oddziaływującą na środowisko, czy też ustalenia obszaru oddziaływania danej inwestycji i ustalenia w rezultacie szerszego kręgu stron postępowania. Przeprowadzone postępowanie administracyjne nie wykazało w żadnym stopniu, ażeby celem działania inwestora było obejście prawa i uniknięcie oceny planowanej inwestycji na środowisko. Strona skarżąca zaś w najmniejszym stopniu nie uprawdopodobniła tego zarzutu, natomiast Kolegium w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w sposób jasny i przekonujący wyjaśniło to kiedy inwestycja energetyczna może być uznana za znacząco oddziałującą na środowisko lub potencjalnie znacząco oddziałującą na środowisko. Nie ma potrzeby powielania słusznej argumentacji decyzji. Dlatego też należy jedynie stwierdzić, że wprawdzie z § 3 pkt 7 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019, poz. 1839) wynika, że do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się napowietrzne linie energetyczne o napięciu znamionowym nie mniejszym niż 110 kV inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 6. Jest to jednak, jak słusznie zauważyło Kolegium, aktualnie istniejące napięcie znamionowe obiektu liniowego, które nie ulegnie zmianie, podobnie jak oś istniejącego obiektu liniowego oraz długość. Dlatego też w takich okolicznościach niepotrzebne było przeprowadzenie oceny oddziaływania tego przedsięwzięcia (polegającego tylko na przebudowie) na środowisko. Jest oczywiste przy tym, że inwestor realizujący inwestycję celu publicznego ma w pewnym sensie uprzywilejowaną pozycję względem właścicieli nieruchomości, a wynika to z charakteru inwestycji, w szczególności inwestycji liniowej. Trudno też oczekiwać od takiego inwestora, żeby przedstawiał różne trasy alternatywne dla przebiegu linii uwzględniając oczekiwania poszczególnych właścicieli nieruchomości. Pomijając już kwestię, że powyższe obowiązki nie wynikają z ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, to takie obostrzenia mogłyby skutkować znacznie wyższym kosztem inwestycji (lub nawet brakiem możliwości jej realizacji), która musiałaby omijać działki poszczególnych właścicieli niechętnych konkretnej inwestycji. Byłoby to tym bardziej trudne a wręcz nieracjonalne w przypadku przebudowy. Zwrócić należy również uwagę, że żaden przepis prawa nie obliguje organu przy wydawaniu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego do badania, czy też zobowiązywania inwestora do zaproponowania innej lokalizacji planowanej inwestycji. Byłoby to niejako zaprzeczeniem istoty tego typu inwestycji, które cechują się prymatem interesu publicznego nad interesem prywatnym. Dlatego też niezasadny jest zarzut odnoszący się do tego, że treść decyzji organu w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego winna być determinowana wypadkową analizowanych przez organ interesów publicznego i prywatnego. Przepis art. 53 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi natomiast, że właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy: warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych (pkt 1); stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji (pkt 2), co też organ uczynił w okolicznościach rozpoznawanej sprawy. Wskazać także należy, że Kolegium w uzasadnieniu decyzji przenalizowało planowaną inwestycję pod względem jej zgodności z prawem i nie stwierdziło, by inwestycja naruszała art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. i przepisy odrębne. Ponadto projekt decyzji posiada wszystkie uzgodnienia i został wydany przez właściwy organ pierwszej instancji. Trzeba przy tym pamiętać o tym, że realizacja inwestycji celu publicznego w sposób szczególny ogranicza prawo własności, co jest podyktowane interesem publicznym. Jednakże w ocenie Sądu, w niniejszej sprawie nie można uznać, że prawo własności skarżącej doznało dotkliwych ograniczeń w związku z przebudową spornej linii napowietrznej. Właściwie nie wiadomo jakie to uciążliwości miałyby spotkać skarżącą w związku z planowaną inwestycją, która nie jest czymś nowym na terenie należącym do strony skarżącej, ponieważ przez jej działki stara linia energetyczna przebiega. Ewentualna chęć przesunięcia istniejącej linii energetycznej w inne miejsce jest jedynie życzeniem skarżącej, któremu przynajmniej obecnie nie można przypisać realnych kształtów. W takiej sytuacji faktycznej oraz prawnej organy administracji publicznej nie mogły odmówić wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Sąd nie dopatrzył się również innych istotnych naruszeń postępowania administracyjnego. Nie zasługuje na aprobatę zarzut naruszenia art. 10 § 1 kpa. Organ I instancji nie naruszył zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, o czym świadczy fakt, że skarżąca brała czynny udział w postępowaniu administracyjnym od jego zainicjowania aż do zakończenia. Reasumując, należy stwierdzić, że skarżona decyzja organu odwoławczego i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane zgodnie z obowiązującymi przepisami i nie zachodzą przesłanki uzasadniające ich uchylenie, zaś zgromadzony w sprawie materiał dowodowy należy uznać za kompletny i wyczerpujący, pozwalający na wydanie decyzji zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Ponadto, w decyzjach wskazano okoliczności i fakty, które zostały udowodnione, na których oparł się organ wydając swoje rozstrzygnięcie. W konkluzji nie można więc zgodzić się ze wskazanymi w skardze naruszeniami prawa i podnoszonym przez stronę skarżącą niewystarczającym w wielu aspektach przeprowadzeniem postępowania wyjaśniającego. Należy wyjaśnić, że przedmiotowa skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jednolity Dz.U. z 2020 poz. 1842 ze zm.), wobec uznania rozpoznania sprawy za konieczne w związku z obowiązkiem terminowego rozpoznania sprawy, istnieniem zagrożenia dla życia i zdrowia stron oraz brakiem możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę jako niezasadną na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.