II C 750/17

<p>Sygn. akt II C 750/17</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> Dnia 30 listopada 2017 r.</p> <p>Sąd Rejonowy Szczecin – Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie Wydział II Cywilny</p> <p>w składzie następującym:</p> <p>Przewodniczący: SSR Grzegorz Orlonek</p> <p>Protokolant : Kamila Haławczak</p> <p>po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 listopada 2017 r. w <span class="anon-block">S.</span> </p> <p>sprawy z powództwa <strong> <!-- --> <span class="anon-block"> Spółdzielni Mieszkaniowej (...)</span> w <span class="anon-block">S.</span> </strong> </p> <p>przeciwko <strong> <!-- --> <span class="anon-block">K. M.</span>, <span class="anon-block">T. M. (1)</span> i <span class="anon-block">G. M.</span> </strong> </p> <p>o wydanie lokalu</p> <p>1.  nakazuje pozwanym <span class="anon-block">K. M.</span> i <span class="anon-block">T. M. (1)</span> aby opróżnili i wydali powódce w stanie wolnym od osób i rzeczy <span class="anon-block">lokal mieszkalny nr (...)</span> położony w <span class="anon-block">S.</span> przy <span class="anon-block">ulicy (...)</span> w <span class="anon-block">S.</span>;</p> <p>2.  oddala powództwo w pozostałym zakresie;</p> <p>3.  ustala, że pozwanym <span class="anon-block">K. M.</span> i <span class="anon-block">T. M. (1)</span> nie przysługuje prawo do lokalu socjalnego;</p> <p>4.  zasądza od pozwanych <span class="anon-block">K. M.</span> i <span class="anon-block">T. M. (1)</span> solidarnie na rzecz powódki kwotę <strong> <!-- -->457 zł</strong> (czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem kosztów postępowania.</p> <p>Sygnatura akt II C 750/17</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Pozwem z dnia 28 sierpnia 2017 r. <span class="anon-block"> Spółdzielnia Mieszkaniowa (...)</span> w <span class="anon-block">S.</span> wniosła o nakazanie pozwanym <span class="anon-block">K. M.</span>, <span class="anon-block">T. M. (1)</span> i <span class="anon-block">G. M.</span> opróżnienie i wydanie pomieszczenia tymczasowego nr 4 położonego w <span class="anon-block">S.</span> przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> w stanie wolnym od osób i rzeczy oraz o zasądzenie solidarnie od pozwanych kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.</p> <p>W uzasadnieniu swojego roszczenia strona powodowa wskazała, że zawarła z pozwanymi <span class="anon-block">K. M.</span> i <span class="anon-block">T. M. (1)</span> umowę najmu pomieszczenia tymczasowego w konsekwencji wskazania go jako dla eksmitowanych dłużników. Pozwani zajmowali ów lokal na podstawie kolejno zawieranych umów od stycznia 2013 r. 16 stycznia 2015 r.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd ustalił następujący stan faktyczny:</strong> </p> <p> <span class="anon-block">Lokal nr (...)</span> położony przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> w <span class="anon-block">S.</span> stanowi własność <span class="anon-block"> Spółdzielni Mieszkaniowej (...)</span> w <span class="anon-block">S.</span>. W dniu 16 stycznia 2013 r. powódka zawarła umowę najmu powyższego lokalu z <span class="anon-block">K. M.</span> i <span class="anon-block">T. M. (1)</span> jako umowę najmu pomieszczenia tymczasowego dla eksmitowanego dłużnika w myśl <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 1046;art. 1046 § 5)">art. 1046 § 5 k.p.c.</a> Umowa została następnie przedłużona na kolejne 6 miesięcy a następnie na rok – do 16 stycznia 2015 r.</p> <p> <strong> <!-- -->Niesporne a nadto dowód:</strong> </p> <p>- <em> <!-- -->umowa – k. 8-11, 18, 20</em> </p> <p> <em> <!-- -->- wyrok – k. 12</em> </p> <p> <em> <!-- -->- zawiadomienie – k. 13-15</em> </p> <p> <em> <!-- -->- protokół – k. 15</em> </p> <p> <em> <!-- -->- pismo – k. 17</em> </p> <p>Obecnie w przedmiotowym lokalu mieszkają <span class="anon-block">K. M.</span> i <span class="anon-block">T. M. (1)</span>. <span class="anon-block">G. M.</span> nie mieszka tam od maja 2016 r. Nie ma w tym lokalu żadnego jego rzeczy osobistych. Pozwany nie ma kluczy do lokalu.</p> <p>Pozwani <span class="anon-block">K. M.</span> i <span class="anon-block">T. M. (2)</span> utrzymują się z emerytur wynoszących łącznie ok. 4 200 zł. Po potrąceniu zajęć komorniczych małżonkom pozostaje kwota ok. 2 800 zł. Pozwani nie są osobami niepełnosprawnymi.</p> <p> <strong> <!-- -->Niesporne a nadto dowód:</strong> </p> <p> <em> <!-- -->- informacja z PUP w <span class="anon-block">S.</span> k. 42</em> </p> <p> <em> <!-- -->- informacja z <span class="anon-block"> (...)</span> k. 41</em> </p> <p> <em> <!-- -->- przesłuchanie pozwanych – k. 46-48</em> </p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Rejonowy zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Powództwo okazało się zasadne.</p> <p>Strona powodowa w toku procesu nie sprecyzowała podstawy prawnej swojego żądania. Przytaczane przez nią okoliczności nakazywały jednak identyfikować prawne przesłanki powództwa z treścią <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 222;art. 222 § 1)">art. 222§1 k.c.</a> Stanowi on, że właściciel może żądać od osoby, która włada faktycznie jego rzeczą, ażeby rzecz została mu wydana chyba, że osobie tej przysługuje skuteczne względem właściciela uprawnienie do władania rzeczą. Powódka w pozwie wyraźnie wskazała, że sporny lokal stanowi jej własność. Twierdzenie to nie zostało zakwestionowane przez stronę pozwaną. Dlatego sąd na zasadzie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 230)">art. 230 k.p.c.</a> uznał ten fakt za przyznany. Powódka domagając się wydania lokalu powołała się na fakt upływu terminu na jaki zawarta została umowa. Pozwani również nie kwestionowali faktu, iż na skutek upływu terminu na jaki została zawarta umowa, nie posiadają oni obecnie skutecznego tytułu prawnego do zajmowania lokalu.</p> <p>Regulacje szczególne dotyczące stosunków prawnych związanych z korzystaniem z lokali mieszkalnych zapisane zostały w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20010710733" title="Ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego - Dz. U. z 2001 r. Nr 71, poz. 733 ()">ustawie z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego</a> (Dz. U. z 2001 r., nr 71, poz. 733 z późn.zm).</p> <p>Powódka wskazywała, iż zawarła z pozwanymi umowę najmu pomieszczenia tymczasowego. Zgodnie z art. 25b wymienionej ustawy umową najmu takiego lokalu zawiera się na okres maksymalnie 6 miesięcy.</p> <p>W niniejszej sprawie powódka zawarła z pozwanymi umowę najmu, którą przedłużała na okres 6 miesięczny oraz na okres roczny. W ocenie Sądu, zawieranie kolejnych umów na okres przekraczający 6 miesięcy skutkowało utratą przez zajmowany przez pozwanych lokal charakteru pomieszczenia tymczasowego. Status pomieszczenia tymczasowego nie jest uzależniony od tego jak strony nazwą je w zawieranej umowie. Nie można akceptować sytuacji, w której trwającą 2 lata umowę traktować będziemy jako umowę najmu pomieszczenia tymczasowego z wszystkimi tego konsekwencjami związanymi z uproszczoną egzekucją czy też niestosowaniem <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20010710733" title="Ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego - Dz. U. z 2001 r. Nr 71, poz. 733 ()">ustawy o ochronie praw lokatorów</a> w zakresie uprawnienia do otrzymania lokalu socjalnego. Założeniem ustawodawcy była możliwość szybkiego i sprawnego eksmitowania dłużnika z pomieszczenia tymczasowego jeżeli nie opróżni go w terminie 6 miesięcy.</p> <p>Mając powyższe na uwadze należało zatem orzec eksmisję pozwanych z zajmowanego lokalu (a nie pomieszczenia tymczasowego) o czym orzeczono w pkt 1 wyroku.</p> <p>W punkcie 2 Sąd oddalił pozew w stosunku do pozwanego <span class="anon-block">G. M.</span> albowiem powódka nie wykazała, że nadal zajmuje on ów lokalu a czemu przeczy przeprowadzony dowód z przesłuchania stron.</p> <p>W dalszej kolejności Sąd miał obowiązek rozważyć z urzędu zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20010710733" title="Ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego - Dz. U. z 2001 r. Nr 71, poz. 733 (art. 14;art. 14 ust. 3)">art. 14 ust. 3 cytowanej ustawy o ochronie praw lokatorów</a>, mieszkaniowym zasobie gminy i zmianie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 ()">kodeksu cywilnego</a> czy pozwanym przysługuje prawo do otrzymania lokalu socjalnego. Na mocy przepisu art. 14 ust. 1, 3, 4 pkt. 2 i 3 i ust. 6 tejże ustawy w wyroku nakazującym opróżnienie lokalu sąd orzeka o uprawnieniu do otrzymania lokalu socjalnego bądź o braku takiego uprawnienia wobec osób, których nakaz dotyczy. Obowiązek zapewnienia lokalu socjalnego ciąży na gminie właściwej ze względu na miejsce położenia lokalu podlegającego opróżnieniu.</p> <p>Zgodnie z art. 14 ust. 3 wskazanej wyżej ustawy Sąd, badając z urzędu, czy zachodzą przesłanki do otrzymania lokalu socjalnego, orzeka o uprawnieniu osób, o których mowa w ust. 1, biorąc pod uwagę dotychczasowy sposób korzystania przez nie z lokalu oraz ich szczególną sytuację materialną i rodzinną. Natomiast w myśl art. 14 ust. 4 przywołanej ustawy Sąd nie może orzec o braku uprawnienia do otrzymania lokalu socjalnego wobec kobiety w ciąży, małoletniego, niepełnosprawnego w rozumieniu przepisów <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19900870506" title="Ustawa z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej - Dz. U. z 1990 r. Nr 87, poz. 506 ()">ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej</a> lub ubezwłasnowolnionego oraz sprawującego nad taką osobą opiekę i wspólnie z nią zamieszkałą, obłożnie chorych, emerytów i rencistów spełniających kryteria do otrzymania świadczenia z pomocy społecznej, osoby posiadającej status bezrobotnego, osoby spełniającej przesłanki określone przez radę gminy w drodze uchwały, chyba, że osoby te mogą zamieszkać w innym lokalu niż dotychczas używany.</p> <p>Rozstrzygając kwestię uprawnienia pozwanych do lokalu socjalnego Sąd ustalił, iż nie spełniają oni żadnej z obligatoryjnych przesłanek orzeczenia o uprawnieniu do lokalu socjalnego. Sąd osobami pełnoletnimi i pełnosprawnymi. Nie korzystają z pomocy opieki społecznej i osiągają dochody nie pozwalające na objęcie ich taką pomocą.</p> <p>W punkcie 4 Sąd orzekł o kosztach postępowania na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 98 § 1)">art. 98 § 1 k.p.c.</a>, który stanowi, że strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony. Zważywszy, iż stroną przegrywającą sprawę z okazali się pozwani, to właśnie oni zobowiązani byli zwrócić powódce koszty procesu. Wysokość kosztów należnych powódce została ustalona jako suma opłaty sądowej od pozwu w kwocie 200 zł, wynagrodzenia pełnomocnika powódki w kwocie 240 zł oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa – 17 zł.</p> </div>