I C 483/17

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt I C 483/17 upr.</strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> Dnia 1 grudnia 2017 roku</p> <p>Sąd Rejonowy w Człuchowie I Wydział Cywilny w składzie:</p> <p>Przewodniczący Sędzia Sądu Rejonowego Sylwia Piasecka</p> <p>Protokolant sekretarz sądowy Grażyna Pałubicka</p> <p>po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 grudnia 2017 roku w Człuchowie</p> <p>sprawy</p> <p>z powództwa <em> <!-- --> <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> z siedzibą w <span class="anon-block">G.</span> </em> </p> <p>przeciwko<em> <!-- --> <span class="anon-block">R. T.</span> </em> </p> <p>o<em> <!-- --> zapłatę</em> </p> <p>1.  zasądza od pozwanej <span class="anon-block">R. T.</span> na rzecz powoda <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> z siedzibą w <span class="anon-block">G.</span> kwotę 630,41 zł (słownie: sześćset trzydzieści złotych czterdzieści jeden groszy) wraz z:</p> <p>a)  ustawowymi odsetkami od kwoty 9,75 zł (słownie: dziewięć złotych siedemdziesiąt pięć groszy) w wysokości 13% od dnia 23 września 2014 roku do dnia 22 grudnia 2014 roku, w wysokości 8% od dnia 23 grudnia 2014 roku do dnia 31 grudnia 2015 oraz ustawowymi odsetkami za opóźnienie w wysokości 7 % od dnia 1 stycznia 2016 roku do dnia 1 grudnia 2017 roku,</p> <p>b)  ustawowymi odsetkami od kwoty 177,24 zł (słownie: sto siedemdziesiąt siedem złotych dwadzieścia cztery grosze) w wysokości 13% od dnia 16 listopada 2014 roku do dnia 22 grudnia 2014 roku, w wysokości 8% od dnia 23 grudnia 2014 roku do dnia 31 grudnia 2015 oraz ustawowymi odsetkami za opóźnienie w wysokości 7 % od dnia 1 stycznia 2016 roku do dnia 1 grudnia 2017 roku,</p> <p>c)  ustawowymi odsetkami od kwoty 219,27 zł (słownie: dwieście dziewiętnaście złotych dwadzieścia siedem groszy) w wysokości 8% od dnia 25 stycznia 2015 roku do dnia 31 grudnia 2015 oraz ustawowymi odsetkami za opóźnienie w wysokości 7 % od dnia 1 stycznia 2016 roku do dnia 1 grudnia 2017 roku,</p> <p>d)  ustawowymi odsetkami od kwoty 187,37 zł (słownie: sto osiemdziesiąt siedem złotych trzydzieści siedem groszy) w wysokości 8% od dnia 15 maja 2015 roku do dnia 31 grudnia 2015 oraz ustawowymi odsetkami za opóźnienie w wysokości 7 % od dnia 1 stycznia 2016 roku do dnia 1 grudnia 2017 roku,</p> <p>e)  ustawowymi odsetkami za opóźnienie od kwoty 36,78 zł (trzydzieści sześć złotych siedemdziesiąt osiem groszy) w wysokości 7 % od dnia 18 sierpnia 2016 roku do dnia 1 grudnia 2017 roku,</p> <p>2.  zasądzoną w punkcie 1 należność główną wraz z odsetkami ustawowymi i odsetkami ustawowymi za opóźnienie w wysokości 126,72 zł (sto dwadzieścia sześć złotych siedemdziesiąt dwa grosze) rozkłada na 12 miesięcznych rat, przy czym pierwsza rata w wysokości 64,13 zł (sześćdziesiąt cztery złote trzynaście groszy) i każda następna rata po 63,00 zł (sześćdziesiąt trzy złote) płatne do dnia 15 – go każdego miesiąca, poczynając od miesiąca następnego od tego, w którym niniejszy wyrok się uprawomocni, z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w razie nie uiszczenia poszczególnych rat w terminie,</p> <p>3.  nie obciąża pozwanej <span class="anon-block">R. T.</span> kosztami procesu.</p> <p>Pobrano opłatę kancelaryjną</p> <p>w kwocie zł – w znakach</p> <p>opłaty sądowej naklejonych</p> <p>na wniosku.</p> <p>Sygn. akt I C 483/17</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Powód <span class="anon-block"> – (...) S.A.</span> z siedzibą w <span class="anon-block">G.</span>, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika w osobie radcy prawnego, wniósł do elektronicznego postępowania upominawczego pozew przeciwko <span class="anon-block">R. P.</span> o zapłatę oraz o zasądzenie od pozwanej na rzecz powoda kosztów procesu według norm przepisanych.</p> <p>W uzasadnieniu wskazał, że powód na podstawie umowy sprzedaży energii elektrycznej dostarczała stronie pozwanej energię elektryczną do lokalu wskazanego w umowie. W związku wykonaniem usługi strona powodowa wystawiła i doręczyła stronie pozwanej faktury. Strona powodowa w celu polubownego zakończenia sporu pismem z dnia 2 sierpnia 2016 roku wezwała stronę pozwaną do spłaty zadłużenia. Pomimo wezwania pozwana nie uregulowała zobowiązania.</p> <p>Nakazem zapłaty z dnia 5 stycznia 2017 roku, wydanym w elektronicznym postępowaniu upominawczym w sprawie VI Nc-e 1414302/16, Sąd Rejonowy Lublin – Zachód w Lublinie uwzględnił roszczenie strony powodowej w całości i orzekła o kosztach procesu.</p> <p>W przepisanym terminie pozwana złożyła sprzeciw od nakazu zapłaty.</p> <p>W uzasadnieniu przyznała, że w lokalu, którego dotyczy pozew, tj. na <span class="anon-block">ul. (...)</span> mieszkała do 25 marca 2003 roku albowiem w 2003 roku zamieniła się na mieszkania z <span class="anon-block">W.</span> i <span class="anon-block">M. L.</span>. W związku z zamianą mieszkań pozwana zawarła ustną umowę, że wszystkie opłaty za mieszkanie zostaną przepisane na <span class="anon-block">W.</span> i <span class="anon-block">M. L.</span>. Pozwana podkreśliła, że nie otrzymywała żadnych rachunków po opuszczeniu lokalu.</p> <p>Postanowieniem z dnia 22 lutego 2017 roku, wydanym w sprawie VI Nc-e 1414302/16, Sad Rejonowy Lublin Zachód w Lublinie z uwagi na skutecznie wniesiony sprzeciw, przekazał sprawę do tutejszego Sądu.</p> <p>Pozwana <span class="anon-block">R. T.</span> stawiła się na termin rozprawy i oświadczyła, że zmieniła nazwisko na <span class="anon-block">T.</span>. Jednocześnie przyznała, ze zawarła umowę z powodem i nie wypowiedziała jej w chwili opuszczenia lokalu. Pozwana nie kwestionowała wysokości dochodzonego roszczenia.</p> <p>Pozwana złożyła wniosek o rozłożenie świadczenia na raty.</p> <p>Sąd ustalił następujący stan faktyczny:</p> <p>Pozwana <span class="anon-block">R. T.</span>, na nazwisko <span class="anon-block">R. P.</span>, zawarła z powodem umowę sprzedaży energii elektrycznej do lokalu mieszkalnego położonego w <span class="anon-block">C.</span> przy <span class="anon-block">ulicy (...)</span>.</p> <p> <em> <!-- -->bezsporne, nadto dowód z innych środków dowodowych: umowa k. 31 – 31v.</em> </p> <p>W 2003 roku pozwana zamieniła się ze swoim bratem i jego małżonką <span class="anon-block">W.</span> i <span class="anon-block">M. L.</span> na lokale mieszkalne. Lokal przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> zajął brat pozwanej z małżonką, którzy zobowiązali się do przepisania wszelkich opłat za mieszkanie na siebie i ich uiszczania. Mieszkanie zostało zabrane <span class="anon-block">M.</span> i <span class="anon-block">W. L.</span>, którzy od 4 lata przebywają w <span class="anon-block">B.</span>.</p> <p>Pozwana <span class="anon-block">R. T.</span> nie wypowiedziała umowy i nie regulowała opłat za energię elektryczną.</p> <p> <em> <!-- -->przyznane, nadto dowód z innych środków dowodowych: faktury k. 23 – 29, noty odsetkowe 28 – 29. </em> </p> <p>Pozwana <span class="anon-block">R. T.</span> jest osobą bezrobotną i pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z dwójką uczących się dzieci w wieku 17 i 19 lat oraz ze swoim mężem, który pracuje w zakładzie drzewnym. Z tego tytułu otrzymuje on wynagrodzenie w wysokości około 2.000,00 złotych. Pozwana ponosi koszty związane z zarządem nieruchomością w wysokości 170,00 złotych oraz opłaty za energię elektryczna i gaz.</p> <p> <em> <!-- -->przyznane, nadto wyjaśnienia pozwanej 00:03:47 k. 78 – 78v.</em> </p> <p>Sąd zważył co następuje:</p> <p>Powództwo zasługiwało na uwzględnienie w całości albowiem strona pozwana <span class="anon-block">R. T.</span> nie kwestionowała zarówno zasady, jak i wysokości dochodzonego przez powoda roszczenia. Dlatego też, co do zasady, należało więc zasądzić od pozwanego na rzecz powoda dochodzone roszczenie wraz z odsetkami z tytułu opóźnienia, w tym wysokości ustalonej przez strony w umowie (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 481)">art. 481 kc</a>).</p> <p>Zgodnie bowiem z treścią <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 213;art. 213 § 2)">art. 213 § 2 kpc</a> sąd jest związany uznaniem powództwa, chyba że uznanie jest sprzeczne z prawem lub zasadami współżycia społecznego albo zmierza do obejścia prawa.</p> <p>Uznanie powództwa jest aktem dyspozycyjności materialnej pozwanego, który za zasadne uznaje zarówno roszczenie powoda, jak i przyznaje uzasadniające je przytoczone przez powoda okoliczności faktyczne, a w konsekwencji godzi się na wydanie wyroku uwzględniającego żądanie pozwu <em> <!-- -->(por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 września 1983 roku, III CRN 188/83, OSNC 1984, nr 4, poz. 60)</em>. Istotnym jest przy tym, iż mimo, że Sąd jest związany uznaniem powództwa, to obowiązany jest jednak dokonać oceny, czy czynność ta nie jest sprzeczna z prawem lub zasadami współżycia społecznego albo zmierza do obejścia prawa. W doktrynie zauważono, że ocena, czy zachodzi niedopuszczalność uznania powództwa, powinna nastąpić w zasadzie wyłącznie w świetle materiału procesowego znajdującego się w aktach sprawy. Wskutek uznania przewodniczący zamyka rozprawę (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 224;art. 224 § 1)">art. 224 § 1 kpc</a>) i wydaje tzw. wyrok z uznania, uwzględniający powództwo w zakresie objętym uznaniem.</p> <p>Mając na uwadze wskazany przez powoda stan faktyczny i wysokość dochodzonego roszczenia, Sąd nie znalazł podstaw do stwierdzenia, aby uznanie powództwa było sprzeczne z prawem lub zasadami współżycia społecznego bądź zmierzało do obejścia prawa. Dlatego też Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę dochodzoną pozwem.</p> <p>Pozwana <span class="anon-block">R. T.</span> na rozprawie złożyła wniosek o rozłożenie na raty zasądzonego roszczenia uzasadniając go trudną sytuacją materialną, jak również wskazując, że do momentu otrzymania nakazu zapłaty nie posiadała ona wiedzy o istniejącym zadłużeniu wobec powoda.</p> <p>W ocenie Sądu wniosek pozwanej zasługiwał na uwzględnienie.</p> <p>Zgodnie bowiem z treścią <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 320)">art. 320 kpc</a> w szczególnie uzasadnionych wypadkach sąd może w wyroku rozłożyć na raty zasądzone świadczenie (...). Ponadto zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem doktryny uprawnienie to przysługuje sądowi w szczególnie uzasadnionych wypadkach, a więc w sytuacjach, w których ze względu na stan majątkowy, rodzinny czy zdrowotny spełnienie zasądzonego świadczenia byłoby dla pozwanego niemożliwe do wykonania lub w każdym razie bardzo utrudnione i narażałoby jego lub jego bliskich na niepowetowane szkody. Trudności w spełnieniu świadczenia mogą być obiektywne, spowodowane nieurodzajem czy klęską żywiołową, mogą być jednak także spowodowane działaniem samego dłużnika <em> <!-- -->(por. tak: Maria Jędrzejewska</em> Najnowsze wydanie: Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz. Część pierwsza. Postępowanie rozpoznawcze. Część druga, Postępowanie zabezpieczające <em> <!-- -->Warszawa 2009 LexisNexis (wydanie III) ss. 2308)</em>.</p> <p>W realiach niniejszej sprawy, co wynika z wyjaśnień złożonych przez pozwaną na rozprawie w dniu 1 grudnia 2017 roku, które zresztą nie były kwestionowane przez stronę powodową, dlatego też Sąd uznał je za przyznane zgodnie z treścią <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 230)">art. 230 kpc</a>, bezsprzecznie wynika, że wraz z dwójką uczących się dzieci przebywa ona na utrzymaniu męża i nie posiada żadnego swojego źródła dochodu, albowiem nie pracuje. Dochód rodziny stanowi wyłącznie wynagrodzenie małżonka pozwanej w wysokości 2.000,00 złotych, który przeznaczany jest na koszty zarządu nieruchomością w wysokości 170,00 złotych oraz opłaty za energię elektryczną i gaz.</p> <p>Zatem, w ocenie Sądu sytuacja majątkowa pozwanej umożliwi jej spłatę zobowiązania w miesięcznych ratach. Pamiętać bowiem należy, że decyzja o rozłożeniu zasądzonego świadczenia na raty musi być w każdym przypadku uzasadniona przede wszystkim celem jaki przyświeca tej instytucji, a mianowicie ułatwieniem zobowiązanemu spłaty zasądzonego świadczenia <em> <!-- -->(por. wyrok wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z roku 2008 VI ACa 218/2008 LexPolonica nr 1949114 Rzeczpospolita (...) str. C1)</em>.</p> <p>Uwzględniając zatem źródło i wysokość osiąganych dochodów przez pozwaną oraz osób, z którymi pozostaje ona we wspólnym gospodarstwie domowym, w szczególności stały dochód jej partnera życiowego, jak również wysokość comiesięcznych zobowiązań finansowych, należy uznać, że pozwana będzie w stanie spłacać zasądzoną należność w comiesięcznych ratach w wysokości określonej w wyroku. Istotnym jest również, że rozłożenie na raty ułatwi pozwanej spłatę tego zasądzonego roszczenia. Ponadto nieuwzględnienie wniosku o rozłożenie na raty spowodowałoby, że spełnienie świadczenia przez pozwaną w całości byłoby niemożliwe do wykonania, a w szczególności narażałoby ją lub jej bliskich na niepowetowane szkody.</p> <p>O kosztach procesu Sąd orzekł na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 102)">art. 102 kpc</a>, który stanowi że w wypadkach szczególnie uzasadnionych sąd może zasądzić od strony przegrywającej tylko część kosztów albo nie obciążać jej w ogóle kosztami.</p> <p>W ocenie Sądu sytuacja materialna pozwanej, a w szczególności okoliczności powstania zadłużenia wobec powoda, uzasadniają zastosowanie w/w przepisu.</p> </div>