II AKa 308/17

<p> <strong> <!-- -->Sygn.akt. II AKa 308/17</strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> Dnia 1 grudnia 2017 r.</p> <p>Sąd Apelacyjny w Warszawie w Wydziale II Karnym w składzie:</p> <p> <strong> <!-- --> Przewodniczący: Sędzia SA Maria Mrozik - Sztykiel /spr./ </strong> </p> <p> <strong> <!-- --> Sędziowie: SA Zbigniew Kapiński </strong> </p> <p>SA Marzanna Piekarska-Drążek</p> <p>Protokolant: Aleksandra Baran</p> <p>przy udziale prokuratora Jacka Pergałowskiego</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2017 r.</p> <p>sprawy z wniosku <strong> <!-- --> <span class="anon-block">S. R.</span> </strong> </p> <p>o zadośćuczynienie z tytułu internowania</p> <p>z powodu apelacji wniesionej przez pełnomocnika wnioskodawcy</p> <p>od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie</p> <p>z dnia 30 czerwca 2017 r. sygn. XII Ko 10/17</p> <p> <strong> <!-- -->uchyla wyrok w zaskarżonej części i sprawę przekazuje do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Warszawie;</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->zasądza od Skarbu Państwa na rzecz wnioskodawcy <span class="anon-block">S. R.</span> kwotę 600(sześćset) złotych z tytułu poniesionych kosztów zastępstwa adwokackiego w postępowaniu odwoławczym.</strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Sąd Okręgowy w Warszawie wyrokiem z dnia 30 czerwca 2017 r. sygn. XII Ko 10/17 zasądził od Skarbu Państwa na rzecz <span class="anon-block">S. R.</span> 100 tys. zł. tytułem zadośćuczynienia wraz z ustawowymi odsetkami od kwoty 75 tys. od dnia uprawomocnienia się wyroku, zaliczając na poczet zasądzonej kwoty 25 tys.zł. zasądzoną wyrokiem Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 3 marca 2009 r. sygn. VIII Ko 130/08</p> <p>w pozostałym zakresie wniosek o zadośćuczynienie oddalił.</p> <p>Apelację od tego wyroku wniósł pełnomocnik wnioskodawcy zaskarżając wyrok w części dotyczącej oddalonego powództwa, tj. co do kwoty 400 tys.zł.</p> <p>Apelacja zarzuca wyrokowi:</p> <p>1.naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 ust. 1)">art. 233 ust. 1 kpc</a> przez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów przez uznanie wbrew zasadom doświadczenia życiowego, że nie istniał związek między wykonaniem decyzji o internowaniu wnioskodawcy a rozpadem małżeństwa, chociaż z zebranego materiału dowodowego wynika wniosek przeciwny, co doprowadziło do nieprawidłowej oceny wymiaru krzywdy, a w efekcie do zaniżenia kwoty zadośćuczynienia;</p> <p>2.naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 217;art. 217 § 1)">art. 217 § 1 kpc</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 227)">art. 227 kpc</a> przez uznanie, ze wniosek dowodowy w postaci przesłuchania byłej żony wnioskodawcy – <span class="anon-block">G. D.</span> – nie dotyczy faktów mających dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie, mimo że przedmiotem dowodu był fakt, iż główną przyczyną ich rozstania były konsekwencje psychiczne wcześniejszego wykonania wnioskodawcy decyzji o internowaniu, co skutkowało oddaleniem tego wniosku, a w efekcie uznanie, że fakt rozwodu nie miał znaczenia dla oceny zasadności żądanej przez wnioskodawcę kwoty zadośćuczynienia;</p> <p>3.błąd w ustaleniach faktycznych przez uznanie, że suma 100 tys.zł stanowi adekwatne zadośćuczynienie za krzywdę doznaną przez wnioskodawcę, kiedy prawidłowe ustalenia powinny prowadzić do konkluzji, że taka suma wynosi 500 tys. zł , co doprowadziło do zaniżenia kwoty zadośćuczynienia.</p> <p>Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wnosił o zmianę zaskarżonego wyroku w części w jakiej Sąd oddalił wniosek, tj. co do kwoty 400 tys. zł.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Pomijając prawidłowość sformułowania zarzutów w apelacji należy stwierdzić, że jest ona zasadna co najmniej w takim zakresie w jakim wskazuje, iż zaskarżony wyrok zapadł przedwcześnie. Przede wszystkim znajduje to uzasadnienie w złożonych w toku postępowania odwoławczego dokumentach medycznych stwierdzających istnienie u wnioskodawcy <span class="anon-block">S. R.</span> choroby psychicznej i obrazujących proces jego leczenia. Ta dokumentacja pozwala na stwierdzenie, że zarzut apelacji dotyczący oddalenia wniosku dowodowego z zeznań byłej żony wnioskodawcy w kontekście uzasadnienia wyroku rozwodowego obecnie nie może być uznany za niezasadny, nawet przy uwzględnieniu daty rozpoczęcia przez wnioskodawcę leczenia psychiatrycznego w związku z wystąpieniem ostrych objawów psychotycznych.</p> <p>Dokumentacja medyczna, treść załączonego uzasadnienia rozwodowego wyroku uzasadnia konieczność dokonania ustaleń odnośnie początków stwierdzonej u wnioskodawcy schizofrenii paranoidalnej, co pozwoli na ustalenie, czy między chorobą wnioskodawcy a faktem internowania go istnieje związek przyczynowy. Aby dokonać prawidłowych w tym zakresie ustaleń faktycznych konieczne jest przeprowadzenie dowodu nie tylko z opinii psychiatrycznej, ale również zebranie dowodów pozwalających na ustalenie sposobu życia i funkcjonowania społecznego wnioskodawcy po zwolnieniu z internowania, jego zachowań w życiu zawodowym oraz osobistym, w tym okoliczności rozwodu między małżonkami w aspekcie ewentualnych symptomów choroby psychicznej.</p> <p>Sąd Okręgowy winien rozważyć czy w przypadku przeprowadzenia dowodów na powyższe okoliczności, w tym dowodu z przesłuchania wnioskodawcy, jego siostry, byłej żony nie powinno to odbyć się z udziałem biegłego psychiatry celem uwzględnienia również przez niego okoliczności, które mogą mieć znaczenie dla ustaleń dotyczących początku, rozwoju i przebiegu choroby oraz ewentualnego związku z faktem internowania wnioskodawcy.</p> <p>Dokonanie powyżej wskazanych czynności procesowych pozwoli na zrealizowanie zasady z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 2;art. 2 § 2)">art. 2 § 2 kpk</a>, a tylko prawdziwe ustalenia faktyczne mogą stanowić podstawę ostatecznego rozstrzygnięcia.</p> <p>Mając powyższe na uwadze Sąd Apelacyjny na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 2)">art. 437 § 2 kpk</a> orzekł jak w wyroku.</p> </div>