VI Pa 148/17

Sygn. akt<strong> <!-- --> VI Pa 148/17</strong><div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 1 grudnia 2017 r.</p> <p>Sąd Okręgowy w Szczecinie VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych</p> <p>w składzie następującym:</p> <table> <colgroup> <col width="167"/> <col width="442"/> </colgroup> <tr> <td> <p>Przewodniczący:</p> </td> <td> <p>SSO Agnieszka Klafetka</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Sędziowie:</p> </td> <td> <p>SSO Monika Miller-Młyńska (spr.)</p> <p>SSO Andrzej Stasiuk</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Protokolant:</p> </td> <td> <p>st. sekr. sądowy Katarzyna Herman</p> </td> </tr> </table> <p>po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 grudnia 2017 roku w <span class="anon-block">S.</span> </p> <p>sprawy z powództwa <span class="anon-block">I. B. (1)</span> </p> <p>przeciwko Urzędowi Miejskiemu w <span class="anon-block">D.</span> </p> <p>o odprawę emerytalną</p> <p>na skutek apelacji wniesionej przez <span class="anon-block">I. B. (1)</span> </p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego w Choszcznie IV Wydziału Pracy</p> <p>z dnia 26 czerwca 2017 roku, sygn. akt IV P 23/17</p> <p>I.  <strong> <!-- -->zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że zasądza od Urzędu Miejskiego w <span class="anon-block">D.</span> na rzecz <span class="anon-block">I. B. (1)</span> kwotę 35.280 (trzydziestu pięciu tysięcy dwustu osiemdziesięciu) złotych wraz z odsetkami ustawowymi od 1 kwietnia 2017 roku; </strong> </p> <p>II.  <strong> <!-- -->zasądza od Urzędu Miejskiego w <span class="anon-block">D.</span> na rzecz <span class="anon-block">I. B. (1)</span> kwotę 213,88 zł (dwustu trzynastu złotych i osiemdziesięciu ośmiu groszy) tytułem zwrotu kosztów procesu instancji odwoławczej. </strong> </p> </div><div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>W toku procesu jaki toczył się przed Sądem Rejonowym w Choszcznie <span class="anon-block">I. B. (1)</span> domagała się od Urzędu Miejskiego w <span class="anon-block">D.</span> zapłaty kwoty 35.280 zł wraz z odsetkami ustawowymi od 1 kwietnia 2017 r. do dnia zapłaty, tytułem odprawy emerytalnej. Ponadto wnosiła o sprostowanie świadectwa pracy, poprzez uzupełnienie zapisu w punkcie 3a tego dokumentu i dodanie po słowach „za wypowiedzeniem przez pracownika” słów „w związku z przejściem na emeryturę”. W uzasadnieniu pierwszego z żądań wskazała, iż była zatrudniona u pozwanego od 15 lutego 1995r. na stanowisku radcy prawnego, natomiast kilka lat później, tj. 18 kwietnia 2001 r., zatrudniła się również na stanowisku radcy prawnego w <span class="anon-block"> (...)</span> Urzędzie Wojewódzkim w <span class="anon-block">G.</span> Te dwa stosunki pracy kontynuowała w momencie przyznania jej uprawnień emerytalnych. Powódka wskazała również, iż z uwagi na przejście na emeryturę, jako pierwszy z dniem 31 października 2014 r. rozwiązała stosunek pracy z <span class="anon-block"> (...)</span> Urzędem Wojewódzkim w <span class="anon-block">G.</span> i z tego tytułu otrzymała od tego pracodawcy odprawę emerytalną, wypłaconą w oparciu o treść przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20082271505" title="Ustawa z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej - Dz. U. z 2008 r. Nr 227, poz. 1505 (art. 94)">art. 94 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej</a>. Z tego samego powodu następnie, w roku 2016, rozwiązała umowę o pracę zawartą z Urzędem Miejskim w <span class="anon-block">D.</span>, jednak nie wypłacono jej należnej odprawy emerytalnej.</p> <p>Pozwany domagał się oddalenia powództwa w całości i zasądzenia od powódki na swoją rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. Zarzucił, iż powódka pobrała już od jednego pracodawcy odprawę emerytalną, podczas gdy świadczenie tego rodzaju ma charakter jednorazowy.</p> <p>Wyrokiem z 26 czerwca 2017 roku Sąd Rejonowy <span class="anon-block">C.</span> oddalił powództwo (pkt I) oraz zasądził od powódki na rzecz pozwanego kwotę 2.820 zł tytułem zwrotu kosztów procesu (pkt II).</p> <p> <strong> <!-- -->Powyższe rozstrzygnięcie Sąd I instancji oparł na następujących ustaleniach faktycznych oraz ocenach prawnych:</strong> </p> <p>W okresie od 15 lutego 1995 r. do 2 marca 2003 r. <span class="anon-block">I. B. (1)</span> była zatrudniona w wymiarze ½ etatu w Urzędzie Miejskim w <span class="anon-block">D.</span> na stanowisku radcy prawnego. W okresie od 3 marca 2003r. do 31 marca 2017r. pracę tę świadczyła w pełnym wymiarze czasu pracy.</p> <p>W dniu 18 kwietnia 2001r. powódka została zatrudniona na stanowisku radcy prawnego w <span class="anon-block"> (...)</span> Urzędzie Wojewódzkim w <span class="anon-block">G.</span> </p> <p>Te dwa w/w stosunki pracy powódka kontynuowała w trakcie przyznania jej uprawnień emerytalnych decyzją ZUS z dnia 1 kwietnia 2007r.</p> <p>Zatrudnienie powódki u w/w pracodawców ustało w wyniku wypowiedzenia dokonanego przez <span class="anon-block">I. B. (1)</span> w związku z jej przejściem na emeryturę.</p> <p>Jako pierwszy, z dniem 31 października 2014r. rozwiązała ona stosunek pracy z <span class="anon-block"> (...)</span> Urzędem Wojewódzkim w <span class="anon-block">G.</span> Z tego tytułu otrzymała od tego pracodawcy sześciomiesięczną odprawę emerytalną, wypłaconą w oparciu o treść przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20082271505" title="Ustawa z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej - Dz. U. z 2008 r. Nr 227, poz. 1505 (art. 94)">art. 94 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej</a>.</p> <p>Pismem z dnia 21 grudnia 2016 r. powódka rozwiązała umowę o pracę zawartą z Urzędem Miejskim w <span class="anon-block">D.</span> z zachowaniem trzymiesięcznego okresu wypowiedzenia, którego koniec przypadł na dzień 31 marca 2017 r.</p> <p>W dniu 31 marca 2017 r. Urząd Miejski w <span class="anon-block">D.</span> wydał powódce świadectwo pracy. W punkcie 3a tego dokumentu wskazano, iż stosunek pracy powódki ustał w wyniku rozwiązania umowy za wypowiedzeniem przez pracownika - <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 30;art. 30 § 1;art. 30 § 1 pkt. 2)">art. 30 § 1 pkt 2 k.p.</a> </p> <p>Pismem z dnia 31 marca 2017r. <span class="anon-block">I. B. (1)</span> wniosła o sprostowanie otrzymanego świadectwa pracy, poprzez dodanie po słowach „za wypowiedzeniem przez pracownika” słów: „w związku z przejściem na emeryturę”. Nadto wniosła o wyjaśnienie przyczyn niewypłacenia jej należnej odprawy emerytalnej.</p> <p>W dniu 6 kwietnia 2017r. Urząd Miejski w <span class="anon-block">D.</span> poinformował powódkę, iż nie uwzględnił jej wniosku o sprostowanie świadectwa pracy, albowiem w jego ocenie wspomniany dokument został sporządzony prawidłowo. Nadto wskazał, iż z uwagi na fakt, że powódka otrzymała już sześciomiesięczną odprawę emerytalną od innego pracodawcy tj. <span class="anon-block"> (...)</span> Urzędu Wojewódzkiego w <span class="anon-block">G.</span>, takie świadczenie nie przysługuje jej od pozwanego.</p> <p>Miesięczne wynagrodzenie jakie <span class="anon-block">I. B. (1)</span> otrzymywała w Urzędzie Miejskim w <span class="anon-block">D.</span>, obliczone według reguł dotyczących określania wysokości ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy wyniosło 5.881,20 zł.</p> <p>W tak ustalonym stanie faktycznym Sąd Rejonowy uznał powództwo za niezasadne.</p> <p>Wskazał, że w pierwszej kolejności dokonał analizy treści przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 92(1);art. 92(1) § 2)">art. 92^{<!-- -->1} § 2 k.p.</a>, do którego w odpowiedzi na pozew odwoływała się strona pozwana, biorąc pod uwagę, że powódka w okresie swego zatrudnienia u pozwanego, posiadała status pracownika samorządowego. Zauważył, iż <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20082231458" title="Ustawa z dnia 21 listopada 2008 r. o pracownikach samorządowych - Dz. U. z 2008 r. Nr 223, poz. 1458 ()">ustawa z dnia 21 listopada 2008 r. o pracownikach samorządowych</a> stanowi tzw. pragmatykę służbową tej grupy pracowników, a więc akt prawny, który reguluje zasadniczą część praw i obowiązków danej grupy pracowniczej, wyjątkowo odsyłając w tym zakresie do <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 ()">kodeksu pracy</a> i to tylko w kwestiach w tej ustawie nieuregulowanych. Wskazał, że stosowanie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 ()">kodeksu pracy</a> ma charakter odpowiedni, a rzadziej wprost. Mając to na uwadze uznał, iż do pracowników samorządowych nie ma zastosowania przywołany powyżej przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 92(1))">art. 92^{<!-- -->1} k.p.</a> w takim zakresie, w jakim ich prawo do odprawy emerytalno-rentowej normują <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20082231458" title="Ustawa z dnia 21 listopada 2008 r. o pracownikach samorządowych - Dz. U. z 2008 r. Nr 223, poz. 1458 (art. 38;art. 38 ust. 3;art. 38 ust. 4;art. 38 ust. 5)">art. 38 ust. 3, 4, 5 ustawy o pracownikach samorządowych</a>. Zważywszy jednak na to, że unormowanie wynikające z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20082231458" title="Ustawa z dnia 21 listopada 2008 r. o pracownikach samorządowych - Dz. U. z 2008 r. Nr 223, poz. 1458 (art. 38 ust. 3;art. 38)">ust. 3 art. 38</a>, w myśl którego jednorazowa odprawa przysługuje w związku z przejściem na emeryturę lub rentę z tytułu niezdolności do pracy, jest tożsame z regulacją zamieszczoną w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 ()">kodeksie pracy</a>, przy rozwiązywaniu problemów interpretacyjnych, powstających na tle tego unormowania szczególnego, uzasadnione jest zdaniem sądu uwzględnienie wypowiedzi judykatury na temat <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 92(1))">art. 92^{<!-- -->1} k.p.</a> Sąd Rejonowy przywołał szereg orzeczeń i wskazał, że podziela wyrażone w nich poglądy, przyjmując, że jednorazowy charakter odprawy emerytalnej lub rentowej oznacza, że jej pobranie przez pracownika na podstawie jednego z wymienionych tytułów (przejście na rentę lub emeryturę), wyłącza możliwość ponownego uzyskania odprawy w pełnej wysokości z tego samego lub drugiego tytułu. W szczególności sąd wskazał, iż podzielił w całości argumentację Sądu Najwyższego zawartą uzasadnieniu uchwały z 18 marca 2010 r. (sygn. II PZP 1/10), po czym zacytował fragmenty tegoż uzasadnienia. Za niemające znaczenia uznał to, iż powódka otrzymała odprawę emerytalną od pierwszego pracodawcy w oparciu o inną pragmatykę służbową, tj. na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20082271505" title="Ustawa z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej - Dz. U. z 2008 r. Nr 227, poz. 1505 (art. 94)">art. 94 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej</a>, albowiem zdaniem sądu odprawa zachowuje przymiot jednorazowości. Zważywszy więc na to, że powódka otrzymała wcześniej odprawę emerytalną w wysokości sześciomiesięcznego wynagrodzenia, a obecnie przysługująca jej odprawa emerytalna na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20082231458" title="Ustawa z dnia 21 listopada 2008 r. o pracownikach samorządowych - Dz. U. z 2008 r. Nr 223, poz. 1458 ()">ustawy o pracownikach samorządowych</a> odpowiada także jej sześciomiesięcznemu wynagrodzeniu, fakt wcześniejszego otrzymania odprawy w takiej właśnie wysokości pozbawia ją zdaniem sądu I instancji uprawnienia przysługującego jej według przepisów tej drugiej ustawy.</p> <p>Z tych też przyczyn sąd żądanie zapłaty odprawy oddalił</p> <p>Oddalone zostało również drugie z żądań, przy czym swoje stanowisko w tym zakresie sąd także uzasadnił.</p> <p> <strong> <!-- -->Apelację</strong> od powyższego orzeczenia wywiodła <span class="anon-block">I. B. (1)</span>, zaskarżając wyrok w części związanej z oddaleniem jej żądania zapłaty odprawy emerytalnej.</p> <p>Wyrokowi zarzuciła naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 36 ust. 2 w zw. z art. 38 ust. 3 pkt 3 ustawy o pracownikach samorządowych w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19820190145" title="Ustawa z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych - Dz. U. z 1982 r. Nr 19, poz. 145 (art. 17)">art. 17 ustawy o radcach prawnych</a>, skutkujące nietrafnym rozstrzygnięciem.</p> <p>Wskazując na powyższe wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku i zasądzenie na swoją rzecz odprawy w kwocie 35.280 złotych (stanowiącej sześciokrotne wynagrodzenie) z odsetkami ustawowymi od 1 kwietnia 2017 roku do dnia zapłaty oraz zasądzenie na swoją rzecz od strony pozwanej kosztów niniejszego postępowania w kwocie 214 złotych, wyjaśniając, że na tę kwotę składają się: opłata od apelacji 30 zł oraz wydatki na koszty przejazdu samochodem prywatnym o poj. silnika 2000 cm3 i odległości 110 km w jedną stronę tj. 92 zł x 2= 184 zł.</p> <p>Apelująca wskazała w uzasadnieniu, iż w jej ocenie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 ()">kodeks pracy</a>, a w tym <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 92(1))">art. 92^{<!-- -->1} k.p.</a> nie ma zastosowania do odpraw uregulowanych pragmatykami służbowymi. W takiej więc sytuacji prawnej nietrafne jest również jej zdaniem odwoływanie się do uchwały Sądu Najwyższego z dnia 18 marca 2010 roku, sygn. akt II PZP 1/10, podjętej w związku z interpretacją uregulowania, o którym mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 92(1))">art. 92^{<!-- -->1}k.p.</a>, określającego zasady nabycia odprawy pieniężnej. Zauważyła, że SN podkreślił, iż dokonana przezeń interpretacja odnosi się do odpraw uregulowanych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 ()">kodeksie pracy</a>, a nie do odmiennych regulacji, o których mowa w pragmatykach służbowych. Zdaniem powódki poglądy wyrażone w tej uchwale nie mogą być zatem odnoszone do jej sytuacji.</p> <p>Apelująca wskazała nadto, iż zważywszy na fakt, że jest radcą prawnym, nie sposób pominąć aktualnej wciąż uchwały SN z dnia 6 listopada 1984 roku, III PZP 44/84, wydanej pod rządami wciąż aktualnej <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19820190145" title="Ustawa z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych - Dz. U. z 1982 r. Nr 19, poz. 145 ()">ustawy z dnia 6 lipca 1982 roku o radcach prawnych</a>, a konkretnie art. 17 ustawy: „radcy prawnemu zatrudnionemu w więcej niż w jednym zakładzie pracy przysługuje odprawa emerytalna w każdym z tych zakładów - jeżeli przepisy o wynagrodzeniu przewidują wypłatę takiej odprawy pracownikom zatrudnionym w tych zakładach.”</p> <p>Zdaniem skarżącej wyłączenie prawa do odprawy mogłoby powstać w ramach ustaleń dokonanych na bazie obowiązującej w tym zakresie ustawy o pracownikach samorządowych wynikających z art. 36 ust. 2, a dotyczących jednorazowości odprawy. Powódka zarzuciła jednak, że nie otrzymała wymienionego ustawą świadczenia, tj. odprawy w związku z przejściem na emeryturę lub rentę z tytułu niezdolności do pracy. Nie narusza jej zdaniem tej jednorazowości otrzymanie podobnego świadczenia wynikającego również z przepisów szczególnych, lecz dotyczących służby cywilnej a nie pracowników samorządu. Wskazała, że takie też stanowisko reprezentowane jest przez Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 6 lipca 2011 roku, II KP 51/11, w którym to wbrew twierdzeniom Sądu I instancji Sąd Najwyższy stwierdza, iż przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 92(1);art. 92(1) § 2)">art. 92^{<!-- -->1}§ 2 k.p.</a> nie stanowi podstawy prawnej wykluczającej prawo do drugiej lub dalszej uzupełniającej odprawy emerytalnej, gdy uprawnienie takie wynika z prawa płacowego obowiązującego u pracodawcy. Nie jest zatem wykluczone prawo do kilku odpraw emerytalnych, jeżeli pracownik jest równolegle zatrudniony u różnych pracodawców i przechodzi na emeryturę równocześnie lub kolejno od wszystkich pracodawców. Apelująca podniosła, że tym samym wyrokiem sąd określił, iż członkowi korpusu służby cywilnej, którego stosunek pracy ustał w związku z przejściem na emeryturę, przysługuje prawo tylko do jednej odprawy emerytalnej nawet, gdy przed ustaniem zatrudnienia był zatrudniony równolegle w dwóch urzędach, jako pracownik służby cywilnej.</p> <p>W <strong> <!-- -->odpowiedzi na apelację</strong> strona pozwana wniosła o oddalenie apelacji i o zasądzenie od powódki na swoją rzecz kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Apelacja okazała się w pełni zasadna.</p> <p>Postępowanie apelacyjne ma merytoryczny charakter i jest dalszym ciągiem postępowania rozpoczętego przed sądem pierwszej instancji. Zgodnie z treścią <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 378;art. 378 § 1)">art. 378 § 1 k.p.c.</a>, sąd drugiej instancji rozpoznaje sprawę w granicach apelacji; w granicach zaskarżenia bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. Rozważając zakres kognicji sądu odwoławczego Sąd Najwyższy stwierdził, iż użyte w tym przepisie sformułowanie „<em> <!-- -->w granicach apelacji</em>” oznacza, iż sąd drugiej instancji między innymi rozpoznaje sprawę merytorycznie w granicach zaskarżenia, dokonuje własnych ustaleń faktycznych, prowadząc lub ponawiając dowody albo poprzestaje na materiale zebranym w pierwszej instancji, ustala podstawę prawną orzeczenia niezależnie od zarzutów podniesionych w apelacji oraz kontroluje poprawność postępowania przed sądem pierwszej instancji, pozostając związany zarzutami przedstawionymi w apelacji, jeżeli są dopuszczalne, ale biorąc z urzędu pod uwagę nieważność postępowania, orzeka co do istoty sprawy stosownie do wyników postępowania (por. uzasadnienie uchwały składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 31 stycznia 2008 r., sygn. akt III CZP 49/07, niepubl.). Dodatkowo należy wskazać, iż dokonane przez sąd pierwszej instancji ustalenia faktyczne sąd drugiej instancji może podzielić i uznać za własne (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 października 1998 r., sygn. akt II CKN 923/97, OSNC 1999/3/60).</p> <p>W ocenie Sądu Okręgowego, w granicach objętych apelacją Sąd Rejonowy zebrał w niniejszej sprawie materiał dowodowy, który pozwolił na ostateczne rozstrzygnięcie sporu, tyle że ostatecznie wyprowadził z niego błędne wnioski, co trafnie zarzuciła skarżąca w apelacji. Poczynione przez ten sąd ustalenia faktyczne sąd II instancji w całości podziela.</p> <p>W wyroku z dnia 18 kwietnia 2000 r., I PKN 602/99, Sąd Najwyższy stwierdził, że uzasadnienie wyroku sądu drugiej instancji nie musi przedstawiać stanowiska w odniesieniu do każdego przeprowadzonego w sprawie dowodu. Z tego też względu w niniejszej sprawie odniesienia do konkretnych tez czy ustaleń dowodowych Sądu Rejonowego formułowane będą w zakresie niezbędnym dla wyjaśnienia motywów wydania uzasadnianego wyroku.</p> <p>Zdaniem sądu odwoławczego Sąd Rejonowy, mimo iż formalnie dostrzegł, że do powódki znajdowały zastosowanie przepisy ustawy o pracownikach samorządowych, będącej pragmatyką służbową, w praktyce nie uczynił z tego spostrzeżenia żadnego użytku. Tymczasem podstawowe znaczenie w tej sprawie miał pominięty przez sąd I instancji przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 5)">art. 5 Kodeksu pracy</a>, stanowiący, iż „<em> <!-- -->jeżeli stosunek pracy określonej kategorii pracowników regulują przepisy szczególne, przepisy kodeksu stosuje się <span class="underline"> <!-- -->w zakresie nieuregulowanym tymi przepisami</span>.</em>”</p> <p>Niewątpliwie stosunek pracy powódki jako pracownicy pozwanego Urzędu Miejskiego był regulowany przepisami szczególnymi, tj. przepisami ustawy o pracownikach samorządowych. Oznaczało to, że przepisy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 ()">k.p.</a> nie mogły być w tym przypadku stosowane „odpowiednio”, jak uznał sąd I instancji, gdyż gdyby taka byłaby wola pracodawcy, tak właśnie skonstruowałby omawiany przepis. Skoro zaś użył w nim zwrotu „w zakresie nieuregulowanym tymi przepisami”, należało dokonać jego wykładni, uwzględniającej poglądy orzecznictwa i doktryny odnoszące się do tej kwestii. W oparciu o ten przepis możliwe jest bowiem wyłącznie bezpośrednie stosowanie norm kodeksowych, bez możliwości jakiejkolwiek modyfikacji normy stosowanej. Już to, niejako z góry, wyklucza częściowe wykorzystanie pewnych rozwiązań na zasadzie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 5)">art. 5 k.p.</a>, w sytuacji gdy stosujący prawo uzna, że regulacja pragmatyki jest niepełna i część rozwiązań kodeksowych należy przenieść do ustawy szczególnej. W takiej bowiem sytuacji prawo stosuje się wybiórczo, a nie wprost (tak: A. Sobczyk (red.), Kodeks pracy. Komentarz do art. 5, Warszawa 2017 oraz m.in. Sąd Najwyższy w wyroku z 18 lutego 2011 r., sygn. akt II PK 197/10).</p> <p>W ocenie Sądu Okręgowego w niniejszej sprawie doszło właśnie do takiego wybiórczego zastosowania przepisów prawa. Sąd I instancji przyjął bowiem bezkrytycznie za pozwanym, iż regulacja dotycząca odpraw emerytalnych zamieszczona w przepisach ustawy o pracownikach samorządowych jest niepełna, a co za tym idzie, wymaga uzupełnienia poprzez dodatkowe zastosowanie jednej z norm kodeksowych. Jest to pogląd błędny.</p> <p>W ustawie o pracownikach samorządowych kwestie związane z odprawą zostały unormowane w przepisach:</p> <p>- art. 36 ust. 2, stanowiącym, iż pracownikowi samorządowemu przysługuje wynagrodzenie zasadnicze, dodatek za wieloletnią pracę, nagroda jubileuszowa oraz <span class="underline"> <!-- -->jednorazowa odprawa w związku z przejściem na emeryturę lub rentę z tytułu niezdolności do pracy</span>, a także dodatkowe wynagrodzenie roczne na zasadach określonych w odrębnych przepisach;</p> <p>- art. 38 ust. 3, stanowiącym, że w związku z przejściem na emeryturę lub rentę z tytułu niezdolności do pracy pracownikowi przysługuje jednorazowa odprawa w wysokości: 1) po 10 latach pracy - dwumiesięcznego wynagrodzenia; 2) po 15 latach pracy - trzymiesięcznego wynagrodzenia; 3) po 20 latach pracy - sześciomiesięcznego wynagrodzenia;</p> <p>- art. 38 ust. 4, określającym, że wynagrodzenie, o którym mowa w ust. 2 i 3, oblicza się według zasad obowiązujących przy ustalaniu ekwiwalentu pieniężnego za urlop wypoczynkowy;</p> <p>- art. 38 ust. 5, w myśl którego do okresów pracy uprawniających do dodatku za wieloletnią pracę, nagrody jubileuszowej i jednorazowej odprawy w związku z przejściem na emeryturę lub rentę z tytułu niezdolności do pracy wlicza się wszystkie poprzednio zakończone okresy zatrudnienia oraz inne okresy, jeżeli z mocy odrębnych przepisów podlegają one wliczeniu do okresu pracy, od którego zależą uprawnienia pracownicze.</p> <p>Ponadto regulacje te zostały uzupełnione przez normę § 9 rozporządzenia wykonawczego, tj. rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie wynagradzania pracowników samorządowych z dnia 18 marca 2009 r. (Dz.U. z 2009 r., nr 50, poz. 398 z późn. zm.), wskazującego, że jednorazowa odprawa jest wypłacana w dniu ustania stosunku pracy.</p> <p>Nie sposób jest uznać owe regulacje za niepełne. Ustawodawca określił bowiem zarówno to, że prawo do takiej odprawy pracownikowi samorządowemu w ogóle przysługuje, wskazał kiedy jest ona wypłacana („w związku z przejściem na emeryturę lub rentę z tytułu niezdolności do pracy”), w jakiej wysokości i w jakiej dacie. Gdy zestawić faktyczną treść tych przepisów z lakoniczną w istocie normą <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 92(1);art. 92(1) § 1;art. 92(1) § 2)">art. 92^{<!-- -->1}§ 1 i 2 k.p.</a>, jasno widać, że są to po prostu dwa odrębne uregulowania odnoszące się do tej samej kwestii. Przepisy kodeksowe stanowią bowiem jedynie, że „<em> <!-- -->pracownikowi spełniającemu warunki uprawniające do renty z tytułu niezdolności do pracy lub emerytury, którego stosunek pracy ustał w związku z przejściem na rentę lub emeryturę, przysługuje odprawa pieniężna w wysokości jednomiesięcznego wynagrodzenia</em>” (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 92(1) § 1)">§ 1</a>) oraz, iż „<em> <!-- -->pracownik, który otrzymał odprawę, nie może ponownie nabyć do niej prawa</em>” (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 92(1) § 2)">§ 2</a>). Oznacza to, że także w tym przypadku ustawodawca określił, że prawo do takiej odprawy w ogóle przysługuje, wskazał kiedy jest ona wypłacana („w związku z przejściem na emeryturę lub rentę z tytułu niezdolności do pracy”) oraz ustalił jej wysokość. W <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 ()">kodeksie pracy</a> zabrakło natomiast, w porównaniu z ustawą o pracownikach samorządowych, regulacji odnoszącej się do daty dokonania wypłaty oraz szczegółowych unormowań związanych ze sposobem wyliczania tego świadczenia. Sąd II instancji nie uważa, aby w związku z tym istniały podstawy, by twierdzić, że kwestie związane z odprawą emerytalną nie zostały w ustawie o pracownikach samorządowych uregulowane. Skoro ustawodawca powtórzył bowiem w tej ustawie większość regulacji kodeksowych, a nie odwołał się tylko do jednej, związanej z „jednorazowością” omawianego świadczenia, oznacza to wyłącznie tyle, że nie chciał, aby w tym przypadku regulacja ta była stosowana.</p> <p>Powyższy pogląd doznaje wzmocnienia, gdy zauważyć (w tym miejscu zacytowany zostanie pogląd wyrażony w uzasadnieniu uchwały 7 sędziów Sądu Najwyższego z 28 czerwca 2017 roku, sygn. akt III PZP 1/17), że „<em> <!-- -->początkowo odprawa należna pracownikowi z tytułu przejścia na emeryturę lub rentę nie miała powszechnego charakteru, a była raczej świadczeniem branżowym, przewidzianym jedynie dla wybranych grup pracowników. Dopiero dodany do <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 ()">Kodeksu pracy</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19960240110" title="Ustawa z dnia 2 lutego 1996 r. o zmianie ustawy - Kodeks pracy oraz o zmianie niektórych ustaw - Dz. U. z 1996 r. Nr 24, poz. 110 ()">ustawą z dnia 2 lutego 1996 r. o zmianie ustawy - Kodeks pracy oraz o zmianie niektórych ustaw</a> (Dz. U. Nr 24, poz. 110 ze zm.) <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 92(1))">art. 92^{<!-- -->1}k.p.</a> spowodował, że odprawa emerytalno-rentowa ma charakter jednorazowy i powszechny</em>.” Tym bardziej więc w tym kontekście trzeba uznać, że skoro ocenie w niniejszej sprawie podlegała odprawa przysługująca niejako „branżowo” (dlatego, że powódka była pracownikiem samorządowym, a nie „zwykłym” pracownikiem), brak było podstaw, by traktować ją identycznie jak odprawę należną na mocy zwykłych regulacji.</p> <p>Co za tym idzie, sąd II instancji uznał apelację za w pełni uzasadnioną. Mimo bowiem, że powódka nie wskazała wprost na naruszenie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 5)">art. 5 Kodeksu pracy</a>, to w obecnie obowiązującym modelu apelacji pełnej nie mogło to mieć istotnego znaczenia.</p> <p>Mając na uwadze powyższe, na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 386;art. 386 § 1)">art. 386 § 1 k.p.c.</a> zmieniono zaskarżony wyrok, zasądzając od pozwanego na rzecz powódki niesporną w istocie kwotę stanowiącą równowartość jej sześciomiesięcznego wynagrodzenia liczonego jak ekwiwalent pieniężny za urlop wypoczynkowy wraz z odsetkami ustawowymi liczonymi od 1 kwietnia 2017 r., tj. od pierwszego dnia po rozwiązaniu łączącego strony stosunku pracy (świadczenie stało się wymagalne z tą właśnie datą).</p> <p>W punkcie II. sentencji zasądzono od pozwanego na rzecz powódki kwotę stanowiącą zwrot kosztów postępowania apelacyjnego, wyliczoną stosownie do treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 98 § 1;art. 98 § 2)">art. 98 § 1 i 2 k.p.c.</a> Na koszty te złożyła się uiszczona przez powódkę opłata od apelacji (30 zł) oraz koszt przejazdu powódki do sądu na rozprawę odwoławczą, zgodnie ze złożonym przez <span class="anon-block">I. B.</span> wyliczeniem, które Sąd Okręgowy uznał za prawidłowe.</p> </div>