XVII Ka 1400/17

<div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 1 grudnia 2017 roku</p> <p>Sąd Okręgowy w Poznaniu w Wydziale XVII Karnym - Odwoławczym w składzie:</p> <p>Przewodniczący: SSO Jerzy Andrzejewski (spr.)</p> <p>Sędziowie: SSO Antoni Łuczak</p> <p>SSO Sławomir Olejnik</p> <p>Protokolant: st. prot. sąd. Magdalena Mizgalska</p> <p>przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej Poznań – Grunwald Małgorzaty Krukowskiej</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2017 r.</p> <p>sprawy <strong> <!-- --> <span class="anon-block">P. D. (1)</span> (<span class="anon-block">D.</span>)</strong> </p> <p>oskarżonego o popełnienie przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 280;art. 280 § 1)">art. 280 § 1 k.k.</a> i inne,</p> <p>na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego Poznań – Grunwald i Jeżyce w Poznaniu, <br/>z dnia 29 września 2017 r., wydanego w sprawie sygn. akt: VIII K 1118/15</p> <p>1.  utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;</p> <p>2.  zasądza od Skarbu Państwa na rzecz Kancelarii Adwokackiej adw. <span class="anon-block">Ł. M.</span> kwotę 516,60 (w tym VAT) złotych tytułem wynagrodzenia za obronę z urzędu oskarżonego w postępowaniu odwoławczym;</p> <p>3.  zwalnia oskarżonego <span class="anon-block">P. D. (1)</span> od kosztów sądowych za postępowanie odwoławczego, w tym odstępuje od wymierzenia mu opłaty za II instancję.</p> <p>Sławomir Olejnik Jerzy Andrzejewski Antoni Łuczak </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Wyrokiem z dnia 29 września 2017 roku, Sąd Rejonowy Poznań – Grunwald i Jeżyce w Poznaniu, w sprawie o sygnaturze akt VIII K 1118/15, uznał oskarżonego <span class="anon-block">P. D. (1)</span> za winnego zarzucanego mu przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 280;art. 280 § 1)">art. 280 § 1 kk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 2)">art. 157 § 2 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 kk</a>, i za przestępstwo to – na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 280;art. 280 § 1)">art. 280 § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 3)">art. 11 § 3 kk</a> – wymierzył mu karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności. Ponadto na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 1)">art. 46 § 1 kk</a> zobowiązał oskarżonego do naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem w całości poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonego <span class="anon-block">Ł. S.</span> kwoty 1.500 zł oraz na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 2)">art. 46 § 2 kk</a> zobowiązał oskarżonego do uiszczenia na rzecz pokrzywdzonego <span class="anon-block">Ł. S.</span> nawiązki w kwocie 1.000 zł (k.202).</p> <p>Cytowany wyrok w całości zaskarżył obrońca oskarżonego, który wyrokowi temu zarzucił:</p> <p>1.  obrazę przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia:</p> <p>a.  <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> - poprzez uznanie za wiarygodne zeznań osób mających interes w obciążeniu oskarżonego i mogących ustalić wspólną, korzystną dla nich wersję zdarzenia oraz niedanie wiary zeznaniom brata oskarżonego na tej tylko podstawie, że łączą go z oskarżonym bliskie relacje, podczas gdy zeznania świadka zostały uznane za wiarygodne pomimo łączących go bliskich relacji towarzyskich z pokrzywdzonym,</p> <p>b.  <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 1;art. 5 § 2)">art. 5 § 1 i 2 k.p.k.</a> - poprzez jego niezastosowanie i uznanie oskarżonego za winnego zarzucanych mu czynów, podczas gdy w sprawie zachodzi szereg wątpliwości co do roli oskarżonego w zdarzeniu, które nie zostały w toku postepowania dowodowego wyjaśnione i są nieusuwalne, wina oskarżonego nie została udowodniona, a zatem korzysta on z domniemania niewinności, które w toku postępowania nie zostało obalone, a wszelkie niedające się usunąć wątpliwości winny być rozstrzygnięte na jego korzyść;</p> <p>c.  <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 8;art. 8 § 1)">art. 8 § 1</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 1)">art. 5 § 1 k.p.k.</a> - poprzez uznanie oskarżonego za winnego zarzucanych mu czynów w oparciu o jego uprzednią karalność, podczas gdy w sprawie nie udowodniono winy oskarżonego, a sama tylko uprzednia karalność nie świadczy o tym, że oskarżony dopuścił się zarzucanych mu czynów</p> <p>2.  mający istotny wpływ na treść orzeczenia błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, polegający na błędnym uznaniu, że zdarzenie przebiegało w sposób wskazany w ustalonej uprzednio wspólnej wersji pokrzywdzonego i świadka będącego jego znajomym i że oskarżony dopuścił się zarzucanych mu czynów, podczas, gdy przebieg zdarzenia był inny, niż to przedstawia pokrzywdzony,</p> <p>3.  w konsekwencji - naruszenie przepisów prawa materialnego tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 280;art. 280 § 1)">art. 280 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 2)">art. 157 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a> poprzez ich niewłaściwe zastosowanie w sytuacji, w której nie doszło do wypełnienia znamion wskazanych w nich czynów zabronionych</p> <p>Przy tak sformułowanych zarzutach obrońca oskarżonego wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego <span class="anon-block">P. D. (1)</span>, a w konsekwencji także o niezobowiązywanie oskarżonego do naprawienia szkody oraz o zasądzenie na rzecz obrońcy z urzędu - adwokata <span class="anon-block">Ł. M.</span>, zwrotu kosztów pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu w postępowaniu odwoławczym, które nie zostały opłacone przez oskarżonego w całości ani w części. Skarżący wniósł ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do rozpoznania przez Sąd I instancji.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Apelacja obrońcy oskarżonego okazała się bezzasadna, co skutkowało utrzymaniem w mocy zaskarżonego wyroku.</p> <p>Sąd Okręgowy pragnie podkreślić, iż w jego ocenie Sąd I instancji prawidłowo przeprowadził postępowanie dowodowe, a następnie poprawnie ocenił zgromadzony materiał dowodowy - uwzględniając reguły sformułowane w przepisach <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4;art. 5;art. 7)">art. 4, 5 i 7 k.p.k.</a>, która to ocena jest oceną bezstronną, nie narusza granic oceny swobodnej, jest zgodna z zasadami wiedzy i doświadczeniem życiowym oraz nie zawiera błędów logicznych. Tok rozumowania oraz wnioski płynące z analizy dowodów zostały szczegółowo przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, które w pełni odpowiadało wymogom procesowym określonym w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424)">art. 424 k.p.k.</a> </p> <p>Sąd Okręgowy wreszcie nie dostrzegł uchybień wskazanych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 439;art. 439 § 1)">art. 439 § 1 k.p.k.</a>, które powodowałyby konieczność uchylenia wyroku niezależnie od granic zaskarżenia. Nadto Sąd Okręgowy pragnie również zaznaczyć, że całkowicie aprobuje stanowisko Sądu Rejonowego co do przyjętej kwalifikacji prawnej czynu zarzucanego oskarżonemu.</p> <p>Skarżący we wniesionej apelacji sformułował pod adresem wyroku Sądu I instancji zarzut poczynienia przez tenże Sąd błędnych ustaleń faktycznych (szczegółowo opisany we wstępnej części niniejszego uzasadnienia<strong> <!-- -->).</strong> Zarzut ten okazał się jednak całkowicie chybiony.</p> <p>Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku tylko wtedy jest słuszny, gdy zasadność ocen i wniosków wyprowadzonych przez Sąd orzekający z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego nie odpowiada prawidłowości logicznego rozumowania. Zarzut ten nie może ograniczać się do samej polemiki z ustaleniami Sądu (por. m. in. OSN PG 1975, 9, 84). Musi wynikać bądź to z niepełności postępowania dowodowego, bądź też z przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów. O takim przekroczeniu można zaś mówić jedynie wówczas, gdy przekonanie Sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych nie jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy całokształtu okoliczności i to w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia prawdy, nie stanowi efektu rozważenia wszystkich okoliczności – zarówno korzystnych, jak i niekorzystnych dla oskarżonego, nie jest logicznie ani wyczerpująco uargumentowane w uzasadnieniu wyroku, bądź też narusza wskazania wiedzy i doświadczenia życiowego (por. m. in. OSN KW 1978, z. 6, poz. 67; OSN KW 1991, z.7-9, poz. 41).</p> <p>Podkreślić przy tym należy, że błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia może mieć postać tzw. „błędu braku”, który wynikać może z niepełności postępowania dowodowego, bądź błędu „dowolności”, który polega na przekroczeniu granic swobodnej oceny dowodów. Błąd w ustaleniach faktycznych może przy tym być wynikiem nieznajomości określonych dowodów lub nieprzestrzegania dyrektyw obowiązujących przy ocenie dowodów (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a>) np. błąd logiczny, zlekceważenie niektórych dowodów, danie wiary dowodom nieprzekonywającym, bezpodstawne pominięcie określonych twierdzeń dowodowych, czy oparcie się na faktach w istocie nieudowodnionych (zob. wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 9 lutego 2017 r., sygn. akt II AKa 256/16, Legalis nr 1576843).</p> <p>Obrońca oskarżonego wskazuje w apelacji, iż Sąd I instancji dokonał błędnych ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie co poskutkowało przyjęciem, „ustalonej wspólnie przez pokrzywdzonego i świadka wersji zdarzenia”. Twierdzenie to, zdaniem Sąd Okręgowego, stoi w oczywistej sprzeczności z całokształtem materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie. Wskazać przy tym należy, iż sprawstwo oskarżonego potwierdzone zostało obszernym materiałem dowodowym, na który składały się zarówno zeznania świadków, sprawozdania z badania sądowo-lekarskiego (k. 3), protokoły okazania (k. 4-6, 12- 16), jak i materiały w postaci „konwersacji” pokrzywdzonego ze świadkiem <span class="anon-block">J.</span> za pośrednictwem internetu (k. 29-37). Mając to na uwadze Sąd Okręgowy w całości podziela rozważania i stanowisko Sądu Rejonowego co do sprawstwa i winy oskarżonego.</p> <p>Twierdzenia skarżącego jakoby Sąd Rejonowy w sposób nieuprawniony dał wiarę zeznaniom świadka <span class="anon-block">J.</span> i pokrzywdzonego, którzy mogli ustalić wspólną, korzystną dla nich wersję zdarzenia i nie dał wiary zeznaniom brata oskarżonego tylko dlatego, iż łączą go z oskarżonym bliskie relacje są całkowicie nieuprawnione. Sąd Okręgowy jednocześnie dostrzega pewne nieścisłości w apelacji skarżącego, który raz wskazuje, iż pokrzywdzony oraz świadek <span class="anon-block">J.</span> ustalili wspólną wersję zdarzenia - jednocześnie wskazując dalej, iż pomiędzy ich zeznaniami występują nieścisłości (str. 3 apelacji). Jednocześnie skarżący nie podnosi przy tym żadnych argumentów uzasadniających swoje twierdzenia w tym zakresie. Słusznie w tym zakresie wskazał Sąd I instancji, iż zeznania zarówno świadka, jak i zeznania pokrzywdzonego - w przeciwieństwie do wyjaśnień oskarżonego i zeznań jego brata - korespondują z pozostałym zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, a co za tym idzie zasługują na przymiot wiarygodności.</p> <p>W kontekście faktu, iż pokrzywdzony nie wnosił o naprawienie szkody wyrządzonej zaborem telefonu, jako nieuprawnione jawią się także twierdzenia skarżącego, że zeznania świadka <span class="anon-block">J.</span> jak i pokrzywdzonego nie zasługiwały na uwzględnienie, gdyż to pokrzywdzony działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej w postaci wartości telefonu. Argumentacja taka zdaniem Sądu Okręgowego stanowi jedynie niczym nie podpartą polemikę z prawidłowymi uzasadnieniami Sadu I instancji. Co więcej z kontekstu zachowania pokrzywdzonego po zdarzeniu wnosić należy, iż chce on wręcz uniknąć złożenia obciążających oskarżonego zeznań, obawiając się reakcji oskarżonego (czy jego znajomych) na takie zachowanie. Z kolei w przypadku świadka <span class="anon-block">M. J.</span> nie miał on żadnego interesu aby bezpodstawnie obciążać oskarżonego, zwłaszcza wobec postawy procesowej pokrzywdzonego.</p> <p>Słusznie także wskazał Sąd Okręgowy, że zeznania świadka <span class="anon-block">W. G.</span>, z uwagi na jego bliską rodzinną relację z oskarżonym oceniać należy z dużą dozą ostrożności. Jednakowoż, wbrew twierdzeniom skarżącego, już z samego uzasadnienia wyroku Sądu I instancji wynika, że okoliczność ta nie była wyłączną podstawą przyjęcia, iż zeznania świadka uznane zostały za niewiarygodne. Słusznie bowiem zauważył Sąd I instancji, iż zeznania świadka stoją w sprzeczności z samymi wyjaśnieniami oskarżonego, świadek bowiem wskazywał, iż oskarżony nie był w stosunku do pokrzywdzonego agresywny, a jedynie bronił się przed jego agresją, natomiast sam oskarżony zeznał, iż uderzył pokrzywdzonego otwartą ręką w twarz, gdyż ten był wobec niego wulgarny. Ponadto świadek, odmiennie do oskarżonego twierdził, iż nie spożywali oni w dniu zdarzenia alkoholu. Powyższe pozwala przypuszczać, że świadek swoimi zeznaniami próbował wykreować wersję przedmiotowego zdarzenia w sposób jak najbardziej korzystny dla oskarżonego, maksymalnie umniejszając jego sprawstwo i winę, pomagając mu przy tym uniknąć odpowiedzialności karnej.</p> <p>Odnosząc się do rozbieżności pomiędzy zeznaniami świadka <span class="anon-block">J.</span> i pokrzywdzonego wskazać należy, iż świadek <span class="anon-block">J.</span> od początku, konsekwentnie wskazywał oskarżonego jako sprawcę zdarzenia, opisując jego przebieg w sposób dokładny i konsekwentny. Natomiast pokrzywdzony - na co wskazuje chociażby treść konwersacji pomiędzy nim, a świadkiem <span class="anon-block">J.</span> na portalu facebook (k.29-37) - dokładnie wiedział, przez kogo został pobity i kto zabrał mu telefon, jednakże bojąc się konsekwencji jakie mógłby ponieść później zamieszkując w jednej dzielnicy z oskarżonym bał się wskazać go jako sprawcę. Potwierdzają to chociażby rozbieżności w stanowisku pokrzywdzonego przedstawianym bezpośrednio po zajściu, jak i później w toku procesu takie jak chociażby fakt, iż podczas badania sądowo lekarskiego (k. 3) pokrzywdzony zeznaje, iż został uderzony z pięści w nos i nie podaje - jak czynił to będąc przesłuchiwanym na rozprawie w dniu 20 września 2016 r. (k. 98-99) - jakoby pierwszy cios otrzymał w tył głowy co spowodowało utratę przez niego przytomności. Przy czym świadek <span class="anon-block">J.</span> od początku wskazuje, że sprawcą i prowodyrem zajścia jest oskarżony, co więcej świadek rozpoznał go w toku postępowania przygotowawczego i podtrzymał swoje zeznania na rozprawie w dniu 22 września 2017 r. <br/>(k. 197) wskazując, iż nie ma żadnych wątpliwości, że pokrzywdzonego uderzył oskarżony. W tym stanie rzeczy Sąd Rejonowy słusznie przyjął, iż zeznania tegoż świadka, są spójne, konsekwentne, a przede wszystkim wiarygodne.</p> <p>Nie powielając przy tym argumentacji podnoszonej powyżej Sąd Okręgowy wskazuje, że sprawstwo oskarżonego przyjęte zostało w oparciu o całokształt materiału niniejszej sprawy, a nie - jak twierdzi skarżący - jedynie w oparciu o fakt, że obrażenia pokrzywdzonego współgrają z wersją zdarzenia przedstawianą przez pokrzywdzonego i świadka. Twierdzenia zaś skarżącego jakoby nie znane było pochodzenie obrażeń pokrzywdzonego, a także sugestie skarżącego, że obrażenia mógł sobie zadać sam pokrzywdzony, które nie zostały przez stronę w żaden sposób udowodnione, uznać należy za niczym niepodpartą polemikę z słusznymi ustaleniami Sądu I instancji, która miała doprowadzić do uniknięcia przez niego odpowiedzialności karnej. Podkreślić przy tym należy, iż sam fakt, że zeznania niektórych świadków nie korespondują z zeznaniami oskarżonego nie uprawnia jeszcze w żaden sposób do twierdzenia, iż są one niewiarygodne. Normalną rzeczą bowiem jest, iż w toku postępowania Sąd każdorazowo dokonuje oceny dowodów znajdujących się w aktach sprawy z uwzględnieniem całokształtu materiału dowodowego, jak i zasad logiki, wiedzy i doświadczenia życiowego. W niniejszej sprawie - zdaniem Sądu Okręgowego - Sąd Rejonowy materiał dowodowy ocenił w sposób prawidłowy, co więcej wskazał czym kierował się oceniając każdy ze znajdujących się w aktach dowodów, czemu dał wyraz w uzasadnieniu wyroku. W kontekście powyższego argumenty skarżącego w tym zakresie uznać należy za całkowicie nieuprawnione.</p> <p>W ocenie Sądu Okręgowego nie ma żadnych przesłanek, aby zachowanie oskarżonego mogło być oceniane w ramach działania „wyłącznie w obronie koniecznej”. Już z pierwotnych tylko wyjaśnień oskarżonego wynikało przecież, że miał zadać pokrzywdzonemu uderzenie ręką w twarz za to, że ten powiedział „w jego stronę” (nie do niego) „coś” wulgarnego (k. 23). Nadto przecież Sąd I instancji prawidłowo ustalił inny przebieg zdarzenia niż wynika on z wyjaśnień oskarżonego. Z kolei brat oskarżonego zdarzenie opisuje ogólnikowo, mówiąc że odszedł na 50-100 metrów a potem widząc szamotaninę wrócił (k. 117). Nie ma więc żadnych racjonalnych dowodów potwierdzających rzekomy bezprawny zamach na oskarżonego.</p> <p>W tym kontekście podkreślić należy, że postępowanie w niniejszej sprawie prowadzone było w oparciu o przepisy wprowadzone z dniem 1 lipca 2015 roku, a w konsekwencji to oskarżony i jego obrońca winni wykazywać poprzez zawnioskowane dowody okoliczności mogące przesądzić o rozstrzygnięciu. Nie może natomiast to się jedynie ograniczyć wyłącznie do podniesienia samego zarzutu w apelacji.</p> <p>Skarżący błędnie przyjmuje także, że Sąd I instancji ustalił winę oskarżonego na podstawie jego uprzedniej karalności. Zauważyć bowiem należy, iż o winie oskarżonego świadczył materiał dowodowy sprawy, natomiast uprzednia karalność oskarżonego została, w sposób prawidłowy przez Sąd Rejonowy wzięta pod uwagę przy ustalaniu wymiaru orzeczonej oskarżonemu kary. Zarzut skarżącego jest dla Sądu Okręgowego tym bardziej nie zrozumiały, że informacja o uprzedniej karalności skarżącego pojawia się w rozważaniach Sądu I instancji dopiero właśnie przy wyjaśnieniu podstaw wymiaru orzeczonej oskarżonemu kary pozbawienia wolności. W tym zakresie Sąd Okręgowy w całości podziela rozpatrywania Sądu Rejonowego, które przyjmuje jako własne.</p> <p>Uwzględniając zakres apelacji obrońcy, kontroli należało poddać wszystkie rozstrzygnięcia zawarte w zaskarżonym wyroku. Odnośnie rozstrzygnięcia o karze wskazać winno się, iż <span class="anon-block">P. D. (1)</span> został oskarżony m.in. o przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 280;art. 280 § 1)">art. 280 § 1 k.k.</a>, które jest zagrożone karą pozbawienia wolności od lat 2 do 12. Zestawienie zagrożenia ustawowego z sankcją karną wymierzoną oskarżonemu w postaci kary 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności - przy uwzględnieniu, że czynem swym oskarżony wyczerpał nadto znamiona przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 2)">art. 157 § 2 k.k.</a> i wywołał konkretne obrażenia u pokrzywdzonego, zaś szkoda nie została w żaden sposób naprawiona - pozwala na uznanie wymierzonej oskarżonemu kary za właściwie wyważoną i w żadnym wypadku nie mogącą być uznaną za rażąco niewspółmierną w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 4)">art. 438 pkt 4 k.p.k.</a> Wymierzona <span class="anon-block">P. D. (1)</span> kara zasadnicza jest adekwatna do stopnia zawinienia i spełnia wszystkie zasady określone w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 53)">art. 53</a> i następnych <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 ()">Kodeksu karnego</a>. Na aprobatę Sądu Odwoławczego zasługują również rozstrzygnięcia Sądu Rejonowego w przedmiocie zobowiązania oskarżonego do naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem, jak i uiszczenia na rzecz pokrzywdzonego nawiązki. W tym także zakresie Sąd Okręgowy w pełni podziela wywody Sądu I instancji na uzasadnienie orzeczonych wobec oskarżonego środków kompensacyjnych.</p> <p>Reasumując powyższe rozważania, Sąd Okręgowy uznał, że zawarte w zaskarżonym wyroku ustalenia prowadzące do uznania oskarżonego za winnego zarzuconego mu przestępstwa znajdują pełne oparcie w prawidłowo ocenionym materiale dowodowym, odmienne zaś w tym zakresie stanowisko skarżącego stanowi pozbawioną merytorycznego uzasadnienia polemikę z prawidłowym w tym zakresie stanowiskiem Sądu I instancji. Podniesione zatem w apelacji zarzuty błędu w ustaleniach faktycznych i obrazy przepisów postępowania w okazały się całkowicie chybione i dlatego Sąd Okręgowy orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonego wyroku.</p> <p>O kosztach obrony udzielonej skazanemu z urzędu Sąd Okręgowy orzekł na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 626;art. 626 § 2)">art. 626 § 2 k.p.k.</a>, § 4 ust. 1 i 3, § 17 ust. 2 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. z 2016 r. poz. 1714).</p> <p>Uwzględniając brak możliwości zarobkowych i majątkowych skazanego, spotęgowany faktem pozbawienia go wolności, Sąd Okręgowy - na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 624;art. 624 § 1)">art. 624 § 1 k.p.k.</a> - zwolnił <span class="anon-block">P. D. (1)</span> od obowiązku zwrotu Skarbowi Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze i odstąpił mu od wymierzenia mu opłaty za II instancję.</p> <p>Odnosząc się na koniec tylko do treści wniosku o uzasadnienie złożonego przez skazanego to ponownie przypomnieć należy, że postępowanie w niniejszej sprawie prowadzone było w oparciu o przepisy wprowadzone z dniem 1 lipca 2015 roku, a w konsekwencji to oskarżony i jego obrońca winni wykazywać - poprzez zawnioskowane dowody - okoliczności korzystne dla <span class="anon-block">P. D.</span>, mogące przesądzić o rozstrzygnięciu. Jak wnika z materiału dowodowego zarzutem objęte jest zdarzenie mające miejsce na <span class="anon-block">R.</span>, pomiędzy straganami, i w konsekwencji nie istnieje i nie istniał monitoring mogący potwierdzić przebieg samego zajścia (co policja sprawdzała po zdarzeniu – k. 19 zbiór A). Z kolei dopiero po zdarzeniu – jak sam wyjaśnił oskarżony – gdy pokrzywdzony z kolegą przemieścili się w kierunku <span class="anon-block">ul. (...)</span> to oskarżony najpierw wypił z bratem piwo, a dopiero później – na <span class="anon-block">ul. (...)</span> wsiadł do taksówki. Tak więc (pomijając fakt niezgłoszenia tego dowodu w toku postępowania, mimo że był on znany oskarżonemu) ewentualny świadek (tj. kierowca taksówki) również nie mógł widzieć zdarzenia, a kontakt z oskarżonym miał dopiero po zdarzeniu. Z kolei późniejsze zachowanie oskarżonego w stosunku do pokrzywdzonego (w pobliżu sklepu spożywczo – monopolowego) nie jest objęte zarzutem, zaś jego świadkowie nie wspominają aby oskarżony przemieszczał się taksówką.</p> <p>Sławomir Olejnik Jerzy Andrzejewski Antoni Łuczak </p> </div>