VI Ka 1656/16

<p>Warszawa, dnia 11 października 2017r.</p> <p>Sygn. akt VI Ka 1656/16</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie :</p> <p>Przewodniczący: SSO Beata Tymoszów</p> <p>Sędziowie: SO Sebastian Mazurkiewicz (spr.)</p> <p>SR del. Kamila Różańska</p> <p>Protokolant p.o. protokolanta sądowego Karolina Kożuchowska</p> <p>przy udziale prokuratora Agaty Stawiarz</p> <p>po rozpoznaniu dnia 11 października 2017 r.</p> <p>sprawy <span class="anon-block">A. W.</span>, syna <span class="anon-block">A.</span> i <span class="anon-block">S.</span>, <span class="anon-block">ur. (...)</span> w <span class="anon-block">G.</span> </p> <p>oskarżonego o przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 kk</a> </p> <p>na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego w Wołominie</p> <p>z dnia 21 września 2016 r. sygn. akt V K 761/13</p> <p>zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że uchyla rozstrzygnięcie oparte o <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 45;art. 45 § 1)">art. 45 § 1 kk</a> z punktu II sentencji; w pozostałej części wyrok utrzymuje w mocy; zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 180 złotych tytułem opłaty za drugą instancję oraz obciąża go pozostałymi kosztami sądowymi w postępowaniu odwoławczym; zasądza od Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Wołominie na rzecz adwokata <span class="anon-block">M. K.</span> kwotę 516,60 złotych obejmującą wynagrodzenie za obronę z urzędu w postępowaniu odwoławczym oraz podatek VAT.</p> <p>SSR del. Kamila Różańska SSO Beata Tymoszów SSO Sebastian Mazurkiewicz</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->Sygn. akt VI Ka 1656/16</span> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje.</strong> </p> <p>Apelacja obrońcy oskarżonego <span class="anon-block">A. W.</span> nie była zasadna i nie zasługiwała na uwzględnienie. Niezależnie od tego Sąd Okręgowy z urzędu dostrzegł potrzebę zmiany wyroku w zakresie orzeczonego wobec oskarżonego przepadku osiągniętej korzyści majątkowej, o czym niżej.</p> <p>Na samym wstępie stwierdzić należy, iż zdaniem sądu odwoławczego ocena ujawnionego przez Sąd Rejonowy materiału dowodowego mieściła się w granicach sędziowskiej swobody i należycie uwzględniała zasady logiki i prawidłowego rozumowania oraz wskazania wiedzy i doświadczenia życiowego. Pozostawała ona wobec powyższego pod ochroną dyspozycji <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a>, spotykając się z akceptacją Sądu Okręgowego. Z tego względu apelacja nie mogła odnieść oczekiwanych przez obrońcę skutków – uniewinnienia oskarżonego <span class="anon-block">W.</span>, tudzież – zwłaszcza na skutek informacji wynikających z uzupełniających wyjaśnień <span class="anon-block">A. W.</span> – uchylenia wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, co obrońca postulował jako wniosek ewentualny. Niezasadny okazał się także zarzut rażącej niewspółmierności kary, któremu formalnie rzecz biorąc nie towarzyszył jako ewentualny wniosek o złagodzenie kary pozbawienia wolności lub orzeczenie kary innego rodzaju.</p> <p>Obrońca oskarżonego w zarzutach apelacyjnych podniósł obrazę przepisów postępowania – <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art. 4 kpk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 kpk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424;art. 424 § 1)">art. 424 § 1 kpk</a>, aby w konsekwencji tych naruszeń podnieść zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, który miał polegać na przyjęciu, że oskarżony <span class="anon-block">W.</span> popełnił zarzucany mu czyn.</p> <p>W świetle zarzutu naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art. 4 kpk</a> zawartego w apelacji obrońcy oskarżonego należy przypomnieć, że wskazanie tegoż artykułu jako zarzutu apelacyjnego jest o tyle chybione, że zasada obiektywizmu należy do grona zasad ogólnych procesu karnego, stąd nie może stanowić samodzielnej podstawy apelacji, a musi zostać powiązana z przepisami szczególnymi, nakazującymi lub zakazującymi dokonywania określonej czynności, konkretyzującymi ogólne zasady procesowe. Dla skuteczności apelacji należy wykazać konkretne uchybienia sądu i konkretne naruszone normy (tak m.in. Sąd Apelacyjny w Krakowie w wyroku z dnia 22 października 2013 roku, sygn. akt II AKa 181/13). Tym samym nie ma potrzeby uzasadniania braku naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art. 4 kpk</a> przez Sąd Rejonowy, zaś podnoszone przez obrońcę oskarżonego <span class="anon-block">W.</span> naruszenie owej zasady zostanie rozpoznane w ramach zarzutu naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 kpk</a>.</p> <p>Przechodząc do oceny poszczególnych zarzutów dotyczących sposobu oceny materiału dowodowego, wskazać trzeba, iż dokonana przez sąd <em> <!-- -->meriti</em> ocena dowodów (przekonanie o wia­rygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych) korzysta z ochrony <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a> jeśli tylko: jest poprzedzona ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy; stanowi wyraz rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na ko­rzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego; jest zgodna ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego; a nadto została wyczerpująco i logicznie uargumentowane w uzasadnieniu wyro­ku (np. postanowienie SN z dnia 13 październik 2010 roku, sygn. akt IV KK 248/10, OSNwSK 2010/1/1940). Zda­niem sądu odwoławczego ocena dowodów dokonana przez Sąd Rejonowy w Wołominie odpowiada przedstawionym powyżej kryteriom, zaś argumenty obrońcy oskarżonego nie mogły zostać uwzględnione jako zasadne. Naruszenie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 kpk</a> ma miejsce wówczas, gdy sąd orzekający poweźmie wątpliwości co do istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności i nie mogąc wątpliwości tych usunąć, rozstrzyga je na niekorzyść oskarżonego (tak wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 7 maja 2013 roku, sygn. akt II AKa 58/13, Lex nr 1316234). Podzielić w tym zakresie należy przyjmowany w judykaturze pogląd, iż <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 kpk</a> nie można interpretować jako powinności czynienia ustaleń w oparciu o dowody najkorzystniejsze dla oskarżonego.</p> <p>Podnoszony w zarzucie argument – w świetle stawianych zarzutów obrazy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7;art. 5;art. 5 § 2)">art. 7 i art. 5 § 2 kpk</a> – dotyczący tego, że Sąd Rejonowy nie skonfrontował wyjaśnień <span class="anon-block">A. W.</span> z zeznaniami <span class="anon-block">M. F.</span> i <span class="anon-block">D. F.</span> jest o tyle chybiony, że zarówno pokrzywdzony, jak i świadek <span class="anon-block">F.</span> nie mieli żadnej konkretnej wiedzy na temat oskarżonego <span class="anon-block">W.</span>, był on nieznaną im osobą. Depozycję tych świadków nie wkraczały w zakres wyjaśnień <span class="anon-block">A. W.</span> na tyle, aby stały się one samodzielną podstawą ich oceny z punktu widzenia wiarygodności. <span class="anon-block">A. W.</span> – nie kwestionując zaistnienia samego faktu oszustwa na szkodę pokrzywdzonego – na rozprawie przed Sądem Rejonowym nie przyznał się, zaprzeczył posiadaniu kont w <span class="anon-block"> serwisie (...)</span> oraz w <span class="anon-block"> serwisie (...)</span>, korzystaniu z cudzych kont w tych serwisach, zaprzeczył sytuacji, w której dostał na konto bankowe nieznanych z pochodzenia pieniędzy, wyjaśnił, że chciał dobrowolnie poddać się karze, albowiem nie chciał przyjeżdżać do Sądu (k. 270). Sąd Rejonowy zakwestionował te wyjaśnienia i ocenił je – słusznie zdaniem Sądu Okręgowego – jako niewiarygodne, mimo, iż pokrzywdzony i świadek <span class="anon-block">F.</span> – jako formalnie rzecz biorąc strony transakcji zaaranżowanej przez <span class="anon-block">A. W.</span> – nie znali siebie nawzajem, nie znali także <span class="anon-block">A. W.</span>. Kontakt świadka <span class="anon-block">F.</span> z oskarżonym ograniczał się do korespondencji e-mailowej. Tym samym zeznania tych świadków dają podstawy jedynie do ustalenia kwestii wystawienia aukcji poza wiedzą świadka <span class="anon-block">F.</span> z należącego do niego konta, zakupu zegarka <span class="anon-block">L.</span> za kwotę 4.600 złotych przez <span class="anon-block">M. F.</span> oraz numeru konta bankowego, na które dokonano wpłaty. Powodami odmowy wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego stały się nie tylko – eksponowane w apelacji – niekwestionowane fakty przelania pieniędzy na konto oskarżonego i logowanie się do serwisu ze stacji przekaźnikowej w pobliżu miejsca zamieszkania oskarżonego, ale również korespondencja e-mailowa z oskarżonym <span class="anon-block">W.</span> (podającym się za sprzedającego), o czym wspomniał Sąd Rejonowy w uzasadnieniu wyroku. Nie sposób potraktować jako okoliczności wymienionej w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 kpk</a> tego, że Sąd Rejonowy nie ustalił skąd oskarżony <span class="anon-block">A. W.</span> miał dostęp do konta <span class="anon-block">D. F.</span> i tego, czy inne osoby również posiadały taki dostęp. Sposób wejścia w posiadanie danych umożliwiających <span class="anon-block">A. W.</span> zalogowanie się na koncie <span class="anon-block">D. F.</span> w serwisie aukcyjnym <span class="anon-block">(...)</span> (ale również to, czy był on jedyną osobą, która taki dostęp miała) nie ma znaczenia dla rozpoznania sprawy i – wobec procesowej postawy <span class="anon-block">A. W.</span> – w istocie jest niemożliwy do ustalenia, co jeszcze nie jest wystarczające, aby zaprzeczyć sprawstwu oskarżonego i stwierdzić istnienie niedających się usunąć wątpliwości, co do faktu popełnienia przez niego przestępstwa. Trzeba zwrócić uwagę również na to – co Sąd Rejonowy zawarł w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku – że <span class="anon-block">A. W.</span> jest osobą wielokrotnie karaną za przestępstwa przeciwko mieniu, w tym za oszustwa. Okoliczność ta – właśnie w połączeniu z ustalonymi bezsprzecznie faktami w sprawie – daje istotną podstawę do stwierdzenia, że wyjaśnienia <span class="anon-block">A. W.</span> – z obu etapów postępowania sądowego, o czym za chwilę – są niewiarygodne, a zgromadzone dowody świadczą o jego winie. <span class="anon-block">A. W.</span> uzupełniająco wyjaśnił, że założył dwa konta dla kolegi, na jego prośbę, gdyż kolega miał „mieć komornika”. Stwierdził, że nie wiedział nic o przestępstwach, oddał koledze wszelkie dokumenty do tego konta (k. 367-368). Wyjaśnienia te – wbrew niewątpliwym intencjom ich autora – w połączeniu z dotychczasowym doświadczeniem życiowym <span class="anon-block">A. W.</span> (w zakresie skazań) potwierdzają w sposób oczywisty niewiarygodność oskarżonego, który kreuje się na nieświadomą ofiarę innej osoby, która popełniła czyn jemu zarzucany. Nie sposób jednak – biorąc pod uwagę niewątpliwy fakt, polegający na tym, że oskarżony wielokrotnie dopuszczał się przestępstw, w tym związanych z oszukańczymi zabiegami – uznać za wiarygodne tego że <span class="anon-block">A. W.</span> bezrefleksyjnie zgodził się pomóc znajomemu udostępniając mu dwa konta wraz z dostępem do nich. Tego typu postępowanie oskarżonego nie może zostać potraktowane jako wiarygodne z punktu widzenia kryteriów wynikających z doświadczenia życiowego, wskazań wiedzy i logicznego rozumowania, stosownie do treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a>.</p> <p>Powyższe okoliczności zaprzeczają zarzucanej obrazie przepisów dotyczących oceny materiału dowodowego, a tym samym w sposób oczywisty nie potwierdzają istnienia pochodnego naruszenia w postaci postulowanego błędu w ustaleniach faktycznych, który miał polegać na ustaleniu tego, że <span class="anon-block">A. W.</span> popełnił zarzucane mu przestępstwo oszustwa.</p> <p>Nie sposób uznać za zasadny zarzut obrazy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424;art. 424 § 1)">art. 424 § 1 kpk</a>, który miał polegać na niewskazaniu w treści uzasadnienia powodów, dla których Sąd nie uznał dowodów przeciwnych. Uzasadnienie sporządzone w sprawie niniejszej spełnia kryteria stawiane temuż przez <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424)">art. 424 kpk</a>, zaś niezależnie od tego trzeba stwierdzić, że nieprawidłowe sporządzenie uzasadnienia w zasadzie nie może być podstawą do skutecznego zarzutu obrazy prawa procesowego (oczywiście pod warunkiem, że zaskarżone orzeczenie poddaje się w ogóle kontroli instancyjnej), albowiem uzasadnienie jest sporządzane już po wydaniu orzeczenia, więc nie ma wpływu na jego treść.</p> <p>W miejscu należy odnieść się do zauważonej przez Sąd Okręgowy z urzędu obrazy prawa materialnego – <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 45;art. 45 § 1)">art. 45 § 1 kk</a> – co na skutek treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 440)">art. 440 kpk</a> wymagało zmiany wyroku na korzyść oskarżonego. Trzeba zauważyć, że Sąd Rejonowy dostrzegł, że pokrzywdzony otrzymał rekompensatę straconej kwoty z „<span class="anon-block">(...)</span>” <span class="anon-block"> serwisu (...)</span>, stąd nie było możliwe orzeczenie na jego rzecz obowiązku naprawienia szkody. Sąd Rejonowy orzekając wobec oskarżonego <span class="anon-block">W.</span> przepadek korzyści uzyskanej z przestępstwa w trybie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 45;art. 45 § 1)">art. 45 § 1 kk</a> nie dostrzegł jednak tego, że obowiązek ten może zostać orzeczony jedynie wówczas, gdy korzyść lub jej równowartość nie podlega zwrotowi pokrzywdzonemu lub innemu podmiotowi. Jak wynika z treści § 6 ust. 6 pkt 3 regulaminu „<span class="anon-block">(...)</span>” (k. 365) z chwilą dokonania przez <span class="anon-block"> Grupę (...)</span> rekompensaty, wszelkie przysługujące kupującemu (a więc pokrzywdzonemu w tej sprawie) wierzytelności względem sprzedającego (a więc w tej sprawie <span class="anon-block">A. W.</span>) z tytułu niewywiązania się przez sprzedającego z zobowiązań zostają przeniesione na <span class="anon-block"> Grupę (...)</span>. Wobec tego uznać należy, że skoro pokrzywdzony <span class="anon-block">F.</span> otrzymał rekompensatę z tego programu to nastąpił przelew wierzytelności na <span class="anon-block"> Grupę (...)</span>, a tym samym równowartość korzyści uzyskanej przez <span class="anon-block">A. W.</span> podlega zwrotowi <span class="anon-block"> Grupie (...)</span>. Podmiot ten nie jest jednak pokrzywdzonym w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 49;art. 49 § 1;art. 49 § 2)">art. 49 § 1 i 2 kpk</a> ani zakładem ubezpieczeń (w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 49;art. 49 § 3)">art. 49 § 3 kpk</a>) na rzecz którego można byłoby orzec obowiązek naprawienia szkody, jednak nie traci on legitymacji do żądania zapłaty od <span class="anon-block">A. W.</span>, z tym że roszczenia swoje musi zaprezentować w drodze postępowania cywilnego. Z powyższego względu wyrok Sądu Rejonowego musiał ulec zmianie poprzez uchylenie pkt II sentencji.</p> <p>Niezasadny okazał się także alternatywnie podniesiony zarzut rażącej niewspółmierności kary. Przypomnieć należy, iż rażąca niewspółmierność kary o jakiej stanowi <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 4)">art. 438 pkt 4 kpk</a> zachodzi wówczas, gdy na podstawie ujawnionych okoliczności, które powinny mieć zasadniczy wpływ na wymiar kary, można byłoby przyjąć, iż zachodziłaby wyraźna różnica pomiędzy karą wymierzoną przez sąd I instancji, a karą jaką należałoby wymierzyć w instancji odwoławczej w następstwie prawidłowego zastosowania w sprawie dyrektyw wymiaru kary przewidzianych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 53)">art. 53 kk</a> oraz zasad ukształtowanych przez orzecznictwo Sądu Najwyższego. Na gruncie cytowanego przepisu nie chodzi o każdą ewentualną różnicę w ocenach wymiaru kary, ale o różnice tak zasadniczej natury, iż karę dotychczas wymierzoną nazwać można byłoby – również w potocznym znaczeniu tego słowa – rażąco niewspółmierną, to jest niewspółmierną w stopniu wręcz nie dającym się zaakceptować. Rażąca niewspółmierność jest uchybieniem w zakresie konsekwencji prawnych czynu, a zatem realnie można o niej mówić wówczas, gdy suma zastosowanych kar i środków karnych, wymierzonych za popełnione przestępstwo, nie odzwierciedla należycie stopnia społecznej szkodliwości czynu oraz nie zapewnia spełnienia celów kary. Ponadto orzeczona kara może być uznana za niewspółmierną, gdy nie uwzględnia w sposób właściwy zarówno okoliczności popełnionego czynu, jak i osobowości sprawcy.</p> <p>W ocenie sądu odwoławczego, kara wymierzona oskarżonemu przez sąd I instancji nie jest karą rażąco niewspółmiernie surową. Analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku w części dotyczącej wymiaru kary wskazuje, iż Sąd Rejonowy wymierzając oskarżonemu karę uczynił to kierując się wskazaniami zawartymi w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 53)">art. 53 kk</a>, choć uzasadnienie w tej mierze jest – oględnie rzecz ujmując – lapidarne. Do dyrektyw ogólnych wymiaru kary należą stopień społecznej szkodliwości, cele kary w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa oraz cele zapobiegawcze i wychowawcze w stosunku do oskarżonego. Sąd I instancji należytą rangę nadał okolicznościom obciążającym, uwzględniając we właściwy sposób stopień społecznej szkodliwości przypisanych oskarżonemu czynów, wymieniając dotychczasowy sposób życia oskarżonego, jego uprzednią karalność za podobne czyny i rozmiar szkody. W sprawie Sąd Rejonowy nie dostrzegł żadnej okoliczności łagodzącej, nie dopatrzył się jej także Sąd Okręgowy, a sam skarżący nawet nie potrafił takiej wymienić. Mając wszystko to na uwadze uznać należy, że wymierzona kara roku pozbawienia wolności nie nosi cech rażącej surowości i nie ma podstaw, aby ją złagodzić w postępowaniu odwoławczym. Kara ta jest adekwatna do stopnia winy oskarżonego i stopnia społecznej szkodliwości jego czynu. Kara w takim wymiarze, w świetle okoliczności sprawy, spełni zamierzone cele i to zarówno w ramach prewencji szczególnej – uświadomi oskarżonemu naganność jego postępowania i prewencji ogólnej – ugruntuje w społeczeństwie poczucie nieuchronnego ukarania sprawcy karą adekwatną do wagi popełnionych przestępstw. W świetle podnoszonych argumentów w przedmiocie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 69;art. 69 § 1;art. 69 § 2)">art. 69 § 1 i 2 kk</a> wystarczy stwierdzić, że jednym z warunków warunkowego zawieszenia kary jest możliwość postawienia wobec sprawcy tzw. pozytywnej prognozy kryminologicznej, której wobec <span class="anon-block">A. W.</span> – biorąc pod uwagę jego karalność (k. 346-347) – niewątpliwie postawić nie sposób.</p> <p>Z powyższych względów orzeczono jak w wyroku.</p> <p>O wynagrodzeniu obrońcy z urzędu orzeczono na podstawie obowiązujących w tym względzie przepisów Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości.</p> <p>O kosztach sądowych Sąd Okręgowy orzekł na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 636;art. 636 § 1)">art. 636 § 1 kpk</a> oraz na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19730270152" title="Ustawa z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych - Dz. U. z 1973 r. Nr 27, poz. 152 (art. 2;art. 2 ust. 1;art. 2 ust. 1 pkt. 3)">art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o opłatach w sprawach karnych</a>.</p> </div>