VI Ka 930/17

<p>Sygn. akt VI Ka 930/17</p> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Sąd Okręgowy stwierdził, co następuje.</p> <p>Z wywiedzionych apelacji na uwzględnienie zasługiwała jedynie ta pochodząca od prokuratora, toteż w jej następstwie należało zmienić zapadły wyrok poprzez:</p> <p>a)  przyjęcie w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 267 § 1 pkt. 1)">pkt. 1</a> za podstawę prawną wymiaru kary <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 267;art. 267 § 1)">art. 267 § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 267;art. 267 § 3)">art. 267 § 3 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 33;art. 33 § 1)">art. 33 § 1 kk</a>,</p> <p>b)  uchylenie w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 44 § 2 pkt. 2)">pkt. 2</a> rozstrzygnięcia opartego o <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 44;art. 44 § 2)">art. 44 § 2 kk</a> w odniesieniu do dowodu rzeczowego w postaci listu przewozowego nr <span class="anon-block"> (...)</span> wystawionego w dniu 2 marca 2016 r. (zapisanego na odwrocie pismem ręcznym), a zarejestrowanego pod numerem <span class="anon-block">(...)</span> (wykaz dowodów rzeczowych: k - 88) i orzeczenie – na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 230;art. 230 § 2)">art. 230 § 2 kpk</a> – jego zwrócenie oskarżycielce posiłkowej <span class="anon-block">J. C.</span> – jako zbędnego dla postępowania karnego.</p> <p>Oskarżyciel publiczny słusznie zwrócił uwagę na niekompletny charakter podstawy prawnej wymiaru kary grzywny – wskazanej w pkt. 1 powyższego wyroku, gdzie powołano się wyłącznie na uregulowanie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 267;art. 267 § 3)">art. 267 § 3 kk</a>. Przepis ów tymczasem nie zawiera samodzielnej sankcji i w zakresie tym wprost odsyła do treści jego paragrafu pierwszego. Przytoczenie jako podstawy prawnej wymiaru kary jedynie paragrafu trzeciego tegoż artykułu nie było zatem wystarczające, a należało wskazać tu obie omawiane jednostki redakcyjne w powiązaniu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 33;art. 33 § 1)">art. 33 § 1 kk</a> określającym granicę w jakiej możliwe jest wymierzenie kary samoistnej grzywny.</p> <p>Prokurator zasadnie również wytknął nieprawidłowość orzeczenia w zakresie wspomnianego wyżej dowodu rzeczowego. Nietrafne bowiem pozostało objecie przepadkiem – w trybie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 44;art. 44 § 2)">art. 44 § 2 kk</a> – również nieaktualnego listu przewozowego (a w zasadzie jego fragmentu, gdyż chodziło o urwaną połowę kartki formatu A4), na odwrocie którego oskarżony umieścił zapisaną ręcznie informację przeznaczoną dla pokrzywdzonej o umieszczeniu w jej mieszkaniu aparatury podstawowej).</p> <p>Kartka powyższa w żadnej mierze nie mogła zostać potraktowana w kategoriach przedmiotu służącego lub przeznaczonego do popełnienia przestępstwa, ponieważ – zgodnie z zamiarem <span class="anon-block">J. Z.</span> – nie takie było jej przeznaczenie. Przy wykorzystaniu fragmentu nieaktualnego wówczas listu przewozowego oskarżony podał do wiadomości <span class="anon-block">J. C.</span> fakt popełnienia przez siebie przedmiotowego występku. Kartka z informacją – zapisaną na odwrocie owego listu – na niezadrukowanej przestrzeni – przeznaczona została wyłącznie dla oskarżycielki posiłkowej, zaś jej zredagowanie o de facto – podrzucenie <span class="anon-block">C.</span> samo w sobie nie stanowiło czynu zabronionego przez ustawę karną, ani też nie było działaniem mającym bezpośredni wpływ i związek na dokonany już występek z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 267;art. 267 § 3)">art. 267 § 3 kk</a>.</p> <p>Rozwiązanie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 44;art. 44 § 2)">art. 44 § 2 kk</a> nie mogło tym samym dotyczyć rzeczonej kartki papieru. Zarazem posiadanie tejże kartki nie jest zabronione.</p> <p>W konsekwencji jednym rozstrzygnięciem wchodzącym realnie w rachubę, a zarazem zgodnym z obowiązującym prawodawstwem jest zwrócenie wspomnianej rzeczy w trybie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 230;art. 230 § 2)">art. 230 § 2 kpk</a> – jako zbędnej dla postępowania karnego – osobie uprawnionej, czyli oskarżycielce posiłkowej.</p> <p>Nietrafna okazała się natomiast apelacja obrońcy.</p> <p>Sąd I instancji starannie przeprowadził postępowanie dowodowe i w obszernych motywach zaskarżonego wyroku dokonał prawidłowej analizy i oceny przeprowadzonego na rozprawie głównej materiału dowodowego. W świetle niekwestionowanych w apelacji obrońcy ustaleń faktycznych (potwierdzonych zarazem w wyjaśnieniach <span class="anon-block">J. Z.</span>) okoliczności przypisanego oskarżonemu czynu i wina nie budzą najmniejszych wątpliwości. Także przyjęta przez Sąd merytoryczny kwalifikacja prawna występku <span class="anon-block">J. Z.</span> jest prawidłowa.</p> <p>Tok rozumowania i sposób wnioskowania Sądu Rejonowego przedstawione w części sprawozdawczej zapadłego orzeczenia jest zgodny ze wskazaniami logiki, wiedzy oraz doświadczenia życiowego. Nie przekroczono przy tym ram swobodnej ceny dowodów, jak i nie popełniono żadnych takich uchybień proceduralnych, które mogłyby spowodować konieczność uchylenia wyroku i przekazania sprawy do rozpoznania ponownego.</p> <p>Sąd jurysdykcyjny trafnie też ustalił, wskazał oraz ocenił wszystkie okoliczności mające wpływ na wybór rodzaju i rozmiaru kary, zaś wymierzona kara samoistnej grzywny należycie dostosowana została do stopnia zawinienia oskarżonego i stopnia szkodliwości społecznej popełnionego przezeń przestępstwa (liczba stawek dziennych), jak i finansowych oraz majątkowych możliwości <span class="anon-block">J. Z.</span> (wysokość jednej stawki dziennej). Orzeczenie tej właśnie kary nie zawiera w sobie cech represji nadmiernej, jak i sama kara nie jest rażąco oraz niewspółmiernie surowa.</p> <p>Również pisemne motywy wyroku w pełni odpowiadają wszelkim wymogom formalnym zakreślonym przez obowiązujące przepisy prawa, co umożliwia kontrolę odwoławczą.</p> <p>Ustalone w sprawie okoliczności nie dostarczyły w najmniejszej mierze przesłanek, by uznawać, iż czyn oskarżonego charakteryzował się szkodliwością społeczną oraz natężenia winy w stopniu, który nie był znaczny.</p> <p>Sąd Rejonowy dokładnie opisał, przyczyny ocen odmiennych aniżeli postulowane przez obrońcę i Sąd odwoławczy w zupełności oceny te podzielił.</p> <p>Nade wszystko bowiem nie tylko „interes pokrzywdzonej” - jak widzi to skarżący – legł u podstaw odmowy warunkowego umorzenia postępowania karnego. Trafnie wzięto tu pod rozwagę sposób i okoliczności przestępczego działania <span class="anon-block">J. Z.</span> nakazujące wręcz uznać jego winę oraz społeczną szkodliwość czynu jako znaczne.</p> <p>W pierwszej kolejności nasuwała się niegodziwa, „oszukańcza” metoda procederu oskarżonego. Aparatura podsłuchowa „wprowadzona” została do mieszkania oskarżycielki posiłkowej będąc ukrytą wewnątrz rzeczy mającej stanowić „prezent” <span class="anon-block">Z.</span> dla <span class="anon-block">J. C.</span>, rzeczy przydatnej przy tym w sposób ogólny w gospodarstwie domowym. Tym samym podstępnie i z wyzyskaniem dobrej wiary pokrzywdzonej, a z drugiej strony zważywszy ową ogólną przydatność listwy sterującej, gdzie zakamuflowane zostało urządzenie podsłuchowe – przy zapewnieniu sobie pełnej skuteczności funkcjonowania aparatury, a tym samym uzyskiwania informacji z życia prywatnego oskarżycielki posiłkowej, których nie miał prawa uzyskiwać.</p> <p>Co więcej, <span class="anon-block">Z.</span> dostarczając tak spreparowany „prezent”, dokonał w nim – jak sam przyznawał – dodatkowych „udoskonaleń” mających na celu zapobieżenie wykrycia podsłuchu, a mianowicie poprzez zalanie klejem miejsc, gdzie umieszone były śruby mocujące celem utrudnienia, czy wręcz uniemożliwienia ingerencji do wnętrza listwy.</p> <p>Wszystko to już na wstępie – samo w sobie – nakazywało oceniać postępowanie oskarżonego jako zasługujące na szczególne potępienie i karygodne.</p> <p> <span class="anon-block">J. Z.</span> posiadł w omówiony wyżej sposób dostęp do danych z życia osobistego, a nawet życia intymnego pokrzywdzonej, która z całą pewnością nie życzyła sobie, by dotarły one do wiadomości oskarżonego, czym w istocie godził on w wolność osobistą, mir domowy i prawo do prywatności oskarżycielki posiłkowej – tym bardziej we własnym mieszkaniu.</p> <p>W żadnym wypadku podobnego typu proceder (nawet jeśli sprawca w późniejszym czasie, niejako post factum poinformował ofiarę o podsłuchu) nie był zawiniony i społecznie szkodliwy w rozmiarze niższym aniżeli znaczny. Poinformowanie podsłuchiwanego o uskutecznionym już podsłuchu w praktyce niczego nie zmienia, skoro sprawca już uzyskał informacje nieprzeznaczone dla niego. Niczego zatem nie niweluje, ani nie naprawia. Faktyczna szkoda (nieszacowalna finansowo) zawsze wówczas pozostaje niepowetowania i nie pozwala się wyeliminować.</p> <p>Powoływanie się apelującego na powyższą okoliczność – w aspekcie oceny wagi czynu i stopnia zawinienia – uznać należało za kompletnie chybione.</p> <p>Do wniosków proponowanych przez obrońcę nie uprawniała również „strona podmiotowa” zdarzenia, czy też motywacja oskarżonego. Nie przekonują tu dywagacje na temat „źle umiejscowionych uczuć”, czy też „uczuć zawiedzionych”. Związanie się z osobą pozostającą w związku małżeńskim, kilkuletnie utrzymywanie tego rodzaju znajomości, mającej charakter między innymi intymny (co oskarżony przyznawał) łączy się z rozlicznymi życiowymi pułapkami i rozczarowaniami, jak również nakładami finansowymi, z czym nawiązujący taki związek winien był się liczyć już od samego początku. Zawód i rozczarowanie, poczucie „pokrzywdzenia” – a w rzeczywistości zazdrość w niczym nie usprawiedliwiają przestępczych działań sprawcy i nie usprawiedliwiają przestępczych działań sprawcy i nie mają wpływu na łagodniejsze potraktowanie problematyki zawinienia i szkodliwości społecznej czynu.</p> <p>Zdaniem Sądu Okręgowego orzeczona kara grzywny w należytym stopniu spełni swe cele zapobiegawcze, wychowawcze i w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa, a także iż nie było podstaw do modyfikacji wyroku w kierunku wskazywanym przez obrońcę.</p> <p>W powstałej, niezmienionej części zaskarżony wyrok jako trafny utrzymany został w mocy.</p> <p>O należnościach przysługujących oskarżycielce posiłkowej z tytułu zastępstwa adwokackiego w postępowaniu odwoławczym, o wydatkach tego pozstępowana, a także o opłacie za drugą instancję orzeczono jak w punktach: 3 i 4 wyroku niniejszego.</p> </div>