VI W 1138/17

<p>Sygn. akt VI W 1138/17</p> <br/> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 04 grudnia 2017 r.</p> <p>Sąd Rejonowy Poznań - Nowe Miasto i Wilda w Poznaniu, Wydział VI Karny w składzie następującym:</p> <p>Sędzia: SSR Daniel Jurkiewicz</p> <p>Protokolant: Sekr. Sąd. Katarzyna Pawłowska</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 04 grudnia 2017 roku na rozprawie</p> <p>przy udziale oskarżyciela ----</p> <p>sprawy <strong> <!-- --> <span class="anon-block">R. C.</span> </strong> </p> <p> <span class="anon-block">ur. (...)</span> w <span class="anon-block">B.</span>, syna <span class="anon-block">K.</span> i <span class="anon-block">W. z domu K.</span> </p> <p>obwinionego o to, że:</p> <p>W dniu 02.03.17 r. około godz. 16:50 w <span class="anon-block">P.</span> na <span class="anon-block">ul. (...)</span>, pieszy nie zastosował się do wskazań sygnalizatora świetlnego S5, który nadawał sygnał barwy czerwonej, po czym wszedł za sygnalizator na oznakowane przejście dla pieszych,</p> <p>tj. o wykroczenie z art. 92 § 1 k.w.</p> <p>1.  Uznaje obwinionego <strong> <!-- --> <span class="anon-block">R. C.</span> </strong> za winnego czynu opisanego wyżej, tj. wykroczenia z art. 92 §1 kw i za to wykroczenie na podstawie art. 92 § 1 kw wymierza mu karę grzywny w wysokości 200 (dwieście) zł.</p> <p>2.  Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 118;art. 118 § 1;art. 118 § 4)">art. 118 §1 i §4 kpw</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011181269" title="Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 10 października 2001 r. w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 118, poz. 1269 (§ 1;§ 1 pkt. 1)">§1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 10 października 2001 r.</a> w sprawie zryczałtowanych wydatków postępowania (Dz. U. Nr 118, poz. 1269) i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19730270152" title="Ustawa z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych - Dz. U. z 1973 r. Nr 27, poz. 152 (art. 3;art. 3 ust. 1)">art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23.06.1973r. o opłatach w sprawach karnych</a> (Dz. U. Nr 49 poz. 223 z 1983r. z późn. zm.) obciąża obwinionego zryczałtowanymi wydatkami postępowania w kwocie 100 złotych i wymierza mu opłatę w wysokości 30 złotych.</p> <p>/-/ SSR Daniel Jurkiewicz</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Podczas pełnienia swoich służbowych obowiązków służbowych w dniu 02.03.2017r. około godz. 16:50 funkcjonariusze policji: post. <span class="anon-block">M. A.</span> wraz z post. <span class="anon-block">J. P.</span> na <span class="anon-block">ul. (...)</span> a <span class="anon-block">M. D.</span> na wysokości <span class="anon-block"> Centrum Handlowego (...)</span> na przejściu dla pieszych sterowanym sygnalizacją zauważyli mężczyznę, który przechodził przez przejście dla pieszych mimo iż sygnalizator S-5 nadawał sygnał barwy czerwonej. W związku z powyższym funkcjonariusz policji <span class="anon-block">M. A.</span> podeszła do mężczyzny podając swój stopień, imię i nazwisko oraz jednostkę w której pełni służbę. Następnie wylegitymowała mężczyznę. Legitymowanym okazał się obwiniony <span class="anon-block">R. C.</span>. <span class="anon-block">M. A.</span> nałożyła na obwinionego <span class="anon-block">R. C.</span> mandat w wysokości 100 z oraz podała podstawę prawną nałożenia mandatu a także pouczyła o prawie do odmowy przyjęcia mandatu. <span class="anon-block">R. C.</span> odmówił przyjęcia mandatu i oświadczył że nie przyjmuje mandatu bo nie i ma nadzieję iż jeszcze raz zobaczy z panią w Sądzie.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->Obwiniony <span class="anon-block">R. C.</span> </span> na 42 lata, jest bezrobotny, nie ma dochodu, nie posiada nikogo na utrzymaniu, według oświadczenia nie karany.</p> <p>Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie zeznań świadków: <span class="anon-block">M. A.</span> (k.43v-44 w zw. z k.4-5), <span class="anon-block">J. P.</span> (k.44-44v w zw. z k.6-7) oraz na podstawie dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy i ujawnionych na rozprawie głównej, a w szczególności: notatek urzędowych (k.2-3).</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->Obwiniony <span class="anon-block">R. C.</span> </span> podczas rozprawy głównej w dniu 4 grudnia 2017 r. nie przyznał się do zarzucanego mu czynu i składał wyjaśnienia. Na rozprawie głównej obwiniony wyjaśnił, że jego zdaniem doszło do złamania <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970780483" title="Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. - Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 ()">Konstytucji</a> w zakresie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970780483" title="Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. - Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 (art. 53;art. 53 ust. 6 a)">art. 53 ust. 6 a</a> mianowicie, że nikt nie może być zmuszany do udziału w praktykach religijnych oraz że był zmuszony do udziału w czynnościach religijnych osób wierzących fundamentalistycznie w istnienie policji.</p> <p>W ocenie Sądu wyjaśnienia obwianego <span class="anon-block">R. C.</span> nie zasługują na wiarę i są to wyjaśnienia całkowicie oderwane od okoliczności sprawy. Na marginesie jedynie wskazać należy, iż nikt obwinionego nie zmuszał do udziału w praktykach religijnych ani też nie wynika znikąd aby był zmuszany do udziału w czynnościach religijnych osób wierzących fundamentalistycznie w istnienie policji. Sąd nie dał również wiary wyjaśnieniom obwinionego w zakresie w jakim nie przyznał się on do popełnienia zarzucanego mu czynu albowiem powyższe pozostaje w sprzeczności z zeznaniami świadków <span class="anon-block">M. A.</span> i <span class="anon-block">J. P.</span>, którzy jednoznacznie widzieli jak obwiniony wszedł na przejście dla pieszych na czerwonym świetle.</p> <p>Sąd dał wiarę zeznaniom świadków <span class="anon-block">M. A.</span> i <span class="anon-block">J. P.</span> albowiem ich zeznania były przez cały okres postępowania spójne, logiczne. Zarówno <span class="anon-block">M. A.</span> jak i <span class="anon-block">J. P.</span> jednoznacznie zeznali na rozprawie głównej w dniu 9.12.2017 r., że obwiniony <span class="anon-block">R. C.</span> na wysokości <span class="anon-block"> Centrum Handlowego (...)</span> przeszedł na czerwonym świetle a także, że obwiniony pouczony o prawie do odmowy przyjęcia mandatu karnego odmówił jego przyjęcia.</p> <p>Wartość dowodowa dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy nie budziła wątpliwości Sądu, a w szczególności nie była kwestionowana przez żadną ze stron.</p> <p>W świetle zgromadzonego w sprawie i wyżej omówionego materiału dowodowego Sąd ustalił, iż obwiniony <span class="anon-block">R. C.</span> dopuścił się wykroczenia z art. 92 § 1 kw.</p> <p>Zgodnie z art. 92 § 1 kw odpowiedzialności za wykroczenie podlega ten, kto nie stosuje się m. in. do znaku lub sygnału drogowego. Wykroczenie z art. 92 § 1 kw ma charakter powszechny czyli może je popełnić każda osoba, która nie stosuje się do znaku lub sygnału, poprzez dwoje działania lub zaniechanie oraz formalny czyli bez realnego zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym np. przez przechodzenie przez jezdnię pomimo czerwonego światła sygnalizatora.</p> <p>Analizując działanie obwinionego od strony przedmiotowej stwierdzić należy, iż swoim zachowaniem polegającym na tym, że w dniu 02.03.17 r. około godz. 16:50 w <span class="anon-block">P.</span> na <span class="anon-block">ul. (...)</span> nie zastosował się do wskazań sygnalizatora świetlnego S-5, który nadawał sygnał barwy czerwonej, po czym wszedł za sygnalizator na oznakowane przejście dla pieszych, wyczerpał znamiona wykroczenia z art. 92 § 1 kw.</p> <p>Natomiast analizując zachowanie obwinionego od strony podmiotowej stwierdzić należy, iż obwiniony działał w sposób umyślny z zamiarem bezpośrednim gdyż miał on świadomość obowiązującego go zakazu przejścia przez jednię gdy sygnalizator nadawał sygnał czerwony.</p> <p>W konsekwencji uznając obwinionego za winnego czynu z art. 92 § 1 kw Sąd <span class="underline"> <!-- -->w punkcie pierwszym wyroku</span> wymierzył mu karę grzywny w wysokości 200 zł. Zdaniem Sądu wymierzona karna będzie realną dolegliwością oraz będzie oddziaływać wychowawczo. Jako okoliczność łagodzącą są przyjął to iż obwiniony według oświadczenia ustnego nie był karany za przestępstwo choć powyższego nie należy przeceniać gdyż jest powinnością każdego obywatela. Jako okoliczność obciążającą Sąd przyjął zwiększoną społeczną szkodliwość czynu obwinionego gdzie w środku dnia na ruchliwej drodze postanowił on przejść na czerwonym świetle.</p> <p>O kosztach Sąd orzekł jak w <span class="underline"> <!-- -->punkcie 2 wyroku,</span> mając na uwadze, zawartą w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19820300210" title="Ustawa z dnia 16 września 1982 r. - Prawo spółdzielcze - Dz. U. z 1982 r. Nr 30, poz. 210 (art. 118;art. 118 § 1 k)">art. 118 § 1 k.p.s.</a>w. zasadę ponoszenia kosztów postępowania przez osobę ukaraną. Brak było w ocenie Sądu podstaw do zwolnienia z tego obowiązku <span class="anon-block">R. C.</span>. Wysokość opłaty została ustalona na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19730270152" title="Ustawa z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych - Dz. U. z 1973 r. Nr 27, poz. 152 (art. 21)">art. 21</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19730270152" title="Ustawa z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych - Dz. U. z 1973 r. Nr 27, poz. 152 (art. 3;art. 3 ust. 1)">art. 3 ust. 1 ustawy o opłatach w sprawach karnych</a>.</p> <p>/-/ SSR Daniel Jurkiewicz</p> </div>