IV U 314/17

<p>Sygn. akt IV U 314/17</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 4 grudnia 2017r.</p> <p>Sąd Okręgowy w Siedlcach IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych</p> <p>w składzie:</p> <p>Przewodniczący SSO Jacek Witkowski</p> <table> <colgroup> <col width="183"/> <col width="426"/> </colgroup> <tr> <td> <p>Protokolant</p> </td> <td> <p>st. sekr. sądowy Marta Żuk</p> </td> </tr> </table> <p>po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2017r. w Siedlcach na rozprawie</p> <p>odwołania <span class="anon-block">J. U.</span> </p> <p>od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w <span class="anon-block">S.</span> </p> <p>z dnia 30 marca 2017 r. (Nr<span class="anon-block">(...)</span>)</p> <p>w sprawie <span class="anon-block">J. U.</span> </p> <p>przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w <span class="anon-block">S.</span> </p> <p>o wysokość emerytury</p> <p>I.  <strong> <!-- -->oddala odwołanie; </strong> </p> <p>II.  <strong> <!-- -->zasądza od Skarbu Państwa (Kasa Sądu Okręgowego w Siedlcach) na rzecz adwokata <span class="anon-block">P. A.</span> kwotę 110,70 (sto dziesięć i 70/100) złotych zawierającą podatek Vat tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu na rzecz ubezpieczonego <span class="anon-block">J. U.</span>.</strong> </p> <p>Sygn. akt IV U 314/17</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Decyzją z dnia 3.03.2017 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w <span class="anon-block">S.</span> odmówił wnioskodawcy <span class="anon-block">J. U.</span> prawa do przeliczenia emerytury w związku ze zmianą podstawy wymiaru, albowiem nie zaistniały przesłanki z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19981621118" title="Ustawa z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych - Dz. U. z 1998 r. Nr 162, poz. 1118 (art. 111)">art. 111 ustawy z 17.12.1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych</a> (Dz. U. z 2016 r. poz. 887).</p> <p>Od decyzji tej odwołanie złożył ubezpieczony <span class="anon-block">J. U.</span>, który wnosił o jej zmianę poprzez ustalenie, że wysokość jego świadczenia na dzień 01.01.1998 r. wynosiła 752,24 zł. W uzasadnieniu odwołania, ubezpieczony twierdził, że Zakład na jego wniosek złożony w 1997 r. przyznał prawo do emerytury i ustalił jej wysokość na kwotę 480 zł. Wyliczona wysokość świadczenia nie była prawidłowa, ponieważ w okresie od 1993 r. do 1997 r. uzyskiwał wyższe wynagrodzenie. Mianowicie było to wynagrodzenie w kwocie 45.143,49 zł miesięcznie i uwzględnienie wysokości tego wynagrodzenia winno skutkować emeryturą w kwocie 752,24 zł. Oprócz tego ubezpieczony nie zgadzał się z wyliczeniem stażu składkowego przyjętego przez ZUS, tj. 36 lat i 3 miesiące, gdyż w rzeczywistości powinno być 39 lat okresów składkowych.</p> <p>W odpowiedzi na odwołanie pozwany organ rentowy wnosił o jego oddalenie. Zakład powoływał się na wyliczenie wariantowe podstawy wymiaru emerytury zawarte w decyzji z dnia 25.04.2016 r. Najkorzystniejszym wariantem było przyjęcie podstawy wymiaru z 8 lat kalendarzowych 1989 – 1996, czyli okresu, który był podstawą do ustalenia poprzedniego wymiaru świadczenia. Wskaźnik ten wyniósł 87,59 %. Wynagrodzenie z lat 1993 – 1997 zostało uwzględnione do wyliczenia wysokości świadczenia. Odnośnie okresu składkowego od 2.11.1976 r. do 30.04.1979 r. to okres ten wbrew twierdzeniom ubezpieczonego został zaliczony do okresu składkowego.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy ustalił i zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Ubezpieczony <span class="anon-block">J. U.</span> nabył prawo do emerytury na mocy decyzji z dnia 12.12.1997 r. na podstawie przepisów <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19820400267" title="Ustawa z dnia 14 grudnia 1982 r. o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin - Dz. U. z 1982 r. Nr 40, poz. 267 ()">ustawy z 14.12.1982 r. o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin</a> (Dz. U. Nr 40, poz. 267). Wysokość świadczenia wynosiła 652,83 zł (k. 28 a.e.). Wskaźnik wysokości podstawy wymiaru wyniósł 87,59 %. Ubezpieczony kilkakrotnie składał wnioski o przeliczenie emerytury, jednakże były one oddalane, ponieważ nie były spełnione przesłanki z art. 111 ustawy (decyzje z 28.04.2009 r., 29.04.2014 r. i 25.04.2016 r.). Wydanie ostatniej z wymienionych decyzji było poprzedzone złożeniem przez wnioskodawcę dokumentów w postaci umów o pracę i świadectwa pracy dotyczące zatrudnienia w <span class="anon-block"> (...) Zakładach (...)</span> w latach 1976 – 1979 oraz kartę wynagrodzeń z lat 1978/1979 (k. 105 – 107 a.em.). Wynagrodzenie z lat 1978 i 1979 zostało uwzględnione do wyliczenia podstawy wynagrodzenia, natomiast za okres od 2.11.1976 r. do 31.12.1977 r. uwzględniono minimalne wynagrodzenie. Najkorzystniejszy był wariant dotychczasowy, tj. wynagrodzenie stanowiące podstawę wymiaru składek z 8 lat kalendarzowych tj. od 1.01.1989 r. do 31.12.1996 r. W dniu 10.03.2017r. <span class="anon-block">J. U.</span> złożył do ZUS kolejny wniosek o przeliczenie emerytury (k. 114 a.em.). Wnosił on o ustalenie, że w dacie przyznania prawa do emerytury, tj. w 1997 r. wysokość świadczenia powinna wynosić 752,24 zł, a nie 480 zł. Jego zdaniem, do wyliczenia wysokości świadczenia powinna być uwzględniona kwota wynagrodzenia z lat 1993 – 1997, łącznie 45.143,49 zł, zaś okresy składkowe wynoszą 36 lat i 6 miesięcy. Zaskarżoną decyzją z dnia 30.03.2017 r. organ rentowy odmówił przeliczenia emerytury, wskazując, iż wniosek ubezpieczonego nie zawiera nowych dowodów, które w myśl art. 111 pkt 1 – 3 ustawy z FUS pozwoliły na takie przeliczenie świadczenia, że wskaźnik podstawy wymiaru byłby wyższy od poprzednio obliczonego (k. 115 a.em.).</p> <p>Na rozprawie ubezpieczony domagał się, aby do wyliczenia podstawy wymiaru składek uwzględnione zostały wynagrodzenia z ostatnich 5 lat, nie precyzując o jakie dokładnie lata chodzi (k. 9 i 45 a.s.). Pełnomocnik organu rentowego oponował temu wnioskowi, argumentując, iż przepisy prawa nie dają takiej możliwości (k. 45 a.s.).</p> <p>W ocenie Sądu Okręgowego odwołanie ubezpieczonego nie jest zasadne. Wszystkie okresy zatrudnienia udokumentowane świadectwami pracy, a także dokumenty płacowe zostały przez ZUS uwzględnione do wyliczenia wysokości emerytury. Długość okresów składkowych wynosi 36 lat i 3 miesiące. Wskaźnik wysokości podstawy wymiaru składek był wyliczany zgodnie z przepisami <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19820400267" title="Ustawa z dnia 14 grudnia 1982 r. o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin - Dz. U. z 1982 r. Nr 40, poz. 267 ()">ustawy z 14.12.1982 r. o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin</a> (Dz. U. Nr 40 poz. 267) i wyniósł 87,59 % obliczony z 8 lat kalendarzowych 1989 – 1996 (k. 18 a.em.). Przyjęcie innego okresu do przeliczenia byłoby sprzeczne z treścią art. 111 pkt 1 ustawy o FUS. Inne warianty wyliczenia wskaźnika wysokości podstawy wymiaru zawarte w pkt. 2 i 3 tego przepisu byłyby niekorzystne dla wnioskodawcy, gdyż wskaźnik WPW byłby niższy od dotychczas ustalonego. Wywody ubezpieczonego co do wadliwego wyliczenia wysokości emerytury w dacie jej przyznania są całkowicie dowolne i nie znajdowały oparcia w obowiązujących wówczas przepisach.</p> <p>Reasumując, Sąd Okręgowy uznał, iż zaskarżona decyzja jest prawidłowa i w tej sytuacji odwołanie podlegało oddaleniu z mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 477(14);art. 477(14) § 1)">art. 477 ^{<!-- -->14} § 1 kpc</a>.</p> </div>