XXIII GCo 73/17

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt XXIII GCo 73/17</strong> </p> <div> <h2>POSTANOWIENIE</h2> <p>Dnia 4 grudnia 2017 r.</p> <p>Sąd Okręgowy w Warszawie, XXIII Wydział Gospodarczy Odwoławczy w składzie:</p> <p>Przewodniczący: SSO Anna Gałas (spr.)</p> <p>Sędziowie: SO Aneta Łazarska</p> <p>SO Bolesław Wadowski</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2017 r. w Warszawie</p> <p>na posiedzeniu niejawnym</p> <p>sprawy w postępowaniu upadłościowym <span class="anon-block">W. L.</span> </p> <p>na skutek zażalenia wierzyciela <span class="anon-block"> (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością</span> w <span class="anon-block">O.</span> </p> <p>na pkt. 2 postanowienia Sądu Okręgowego w Warszawie</p> <p>z dnia 30 sierpnia 2017 r., sygn. akt XXIII Gz 125/17</p> <p> <strong> <!-- -->postanawia</strong> </p> <p>odrzucić zażalenie.</p> <p> <em> <!-- -->SSO Aneta Łazarska SSO Anna Gałas SSO Bolesław Wadowski</em> </p> <p> <strong> <!-- -->Sygn. akt XXIII GCo 73/17</strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Postanowieniem z dnia 30 sierpnia 2017 r. Sąd Okręgowy w Warszawie w sprawie sygn. akt XXIII Gz 125/17 w pkt. 1 oddalił zażalenie wierzyciela <span class="anon-block"> (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością</span> w <span class="anon-block">O.</span> na postanowienie Sądu Rejonowego dla m. st. Warszawy w Warszawie z dnia 25 października 2016 r., sygn. akt X GUp 288/15. W pkt. 2 postanowienia orzekł o kosztach postępowania zażaleniowego i zasądził od wierzyciela na rzecz upadłego <span class="anon-block">W. L.</span> kwotę 900 zł.</p> <p>Zażalenie na rozstrzygnięcie o kosztach postępowania zażaleniowego zawarte w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20030600535" title="Ustawa z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe i naprawcze - Dz. U. z 2003 r. Nr 60, poz. 535 (art. 234 § 1 pkt. 2)">pkt. 2</a> złożył wierzyciel, zarzucając naruszenie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20030600535" title="Ustawa z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe i naprawcze - Dz. U. z 2003 r. Nr 60, poz. 535 (art. 234;art. 234 § 2;art. 234 § 1)">art. 234 §2 i § 1 prawa upadłościowego i naprawczego</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 102)">art. 102 k.p.c.</a> W oparciu o podniesione zarzuty wniósł o zmianę lub uchylenie zaskarżonego orzeczenia i zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Zażalenie podlegało odrzuceniu jako niedopuszczalne.</p> <p>Zgodnie z poglądem wyrażonym w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 10 października 2013 r., sygn. akt III CZP 61/13, na postanowienie sądu drugiej instancji w przedmiocie orzeczenia o kosztach postępowania zażaleniowego zażalenie nie przysługuje. Jak słusznie wskazał Sąd Najwyższy, orzeczenie o kosztach zakończonego postępowania zażaleniowego jest bezpośrednim następstwem rozpoznania zażalenia i jego procesowym rezultatem, a więc procesową konsekwencją orzeczenia przez sąd drugiej instancji o żądaniu przedstawionym w zażaleniu kwestionującym zwrot kosztów procesu, tym samym nie ma zażalenia poziomego, o którym mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 394(2);art. 394(2) § 1)">art. 394^{<!-- -->2}§ 1 k.p.c.</a> Pogląd taki podzielił też m. in. Sąd Apelacyjny w Krakowie w postanowieniu z dnia 13 kwietnia 2015 r. (I Acz 27/15) podnosząc, że rozstrzygniecie o kosztach postępowania zażaleniowego jest konsekwencją oceny samego środka odwoławczego. Gdy taki jego charakter połączyć ze sformułowaniem końcowego fragmentu normy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 394(2);art. 394(2) § 1)">art. 394^{<!-- -->2} §1 k.p.c.</a> , w której mówi się nie o postanowieniu a postanowieniach (wydanych w wyniku rozpoznania zażalenia na postanowienie Sądu pierwszej instancji), jako tych od których „ zażalenie poziome „ nie przysługuje, prezentowany pogląd jawi się tym bardziej jako usprawiedliwiony.</p> <p>Przekładając powyższe na grunt niniejszej sprawy wskazać należało, że postanowienie co do kosztów postępowania zażaleniowego z dnia 30 sierpnia 2017 r. jest orzeczeniem sądu drugiej instancji, na które nie przysługuje skarżącemu dalszy środek zaskarżenia. Przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 394(2);art. 394(2) § 1)">art. 394^{<!-- -->2}§ 1 k.p.c.</a> określa bowiem zamknięty katalog sytuacji, w których stronie przysługuje możliwość złożenia zażalenia do innego równorzędnego składu sądu drugiej instancji. Zgodnie z ww. przepisem na postanowienia sądu drugiej instancji, których przedmiotem są oddalenie wniosku o wyłączenie sędziego, zwrot kosztów procesu, zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, skazanie świadka, biegłego, strony, jej pełnomocnika oraz osoby trzeciej na grzywnę, zarządzenie przymusowego sprowadzenia i aresztowania świadka, odmowa zwolnienia świadka i biegłego od grzywny i świadka od przymusowego sprowadzenia, przysługuje zażalenie do innego składu tego sądu, z wyjątkiem postanowień wydanych w wyniku rozpoznania zażalenia na postanowienie sądu pierwszej instancji. Postanowienie z dnia 30 sierpnia 2017 r. w zakresie rozstrzygnięcia w pkt 2. nie dotyczy żadnej z wymienionych kwestii. Odnośnie kosztów postępowania zażaleniowego jest tylko procesową konsekwencją rozstrzygnięcia zażalenia, nie rozstrzyga więc samoistnie o ww. zwrocie kosztów procesu. Mając na uwadze przedmiot całego orzeczenia, jest postanowieniem wydanym w wyniku zażalenia na postanowienie sądu pierwszej instancji, a co za tym idzie stanowi wyjątek wyłączony z dopuszczalności zaskarżeniem w drodze zażalenia poziomego. Zażalenie niedopuszczalne podlega zaś odrzuceniu.</p> <p>Z tych wszystkich przyczyn Sąd Okręgowy na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 373)">art. 373 k.p.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 397;art. 397 § 2)">art. 397 § 2 k.p.c.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 394(2);art. 394(2) § 2)">art. 394^{<!-- -->2} § 2 k.p.c.</a> orzekł jak w sentencji postanowienia.</p> <p> <em> <!-- -->SSO Aneta Łazarska SSO Anna Gałas SSO Bolesław Wadowski</em> </p> </div>