II W 75/17

<p>Sygn. akt II W 75/17</p> <p> <span class="anon-block"> (...)</span> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 4 grudnia 2017 r.</p> <p>Sąd Rejonowy w Lwówku Śląskim II Wydział Karny w składzie:</p> <p>Przewodniczący <strong> <!-- -->SSR Roman Chorab</strong> </p> <p>Protokolant Karolina Birulo</p> <p>bez udziału oskarżyciela publicznego</p> <p>po rozpoznaniu w dniach: 04.09.2017r. i 04.12.2017r.</p> <p>sprawy<strong> <!-- --> <span class="anon-block">T. G. (1)</span> </strong> </p> <p> <span class="anon-block">urodz. (...)</span> w <span class="anon-block">L.</span> </p> <p>syna <span class="anon-block">B.</span> i <span class="anon-block">J.</span> </p> <p>obwinionego o to ,że:</p> <p>w dniu 26 kwietnia 2016r. w miejscowości <span class="anon-block">N.</span> kierując pojazdem marki <span class="anon-block">M.</span> przekroczył dozwoloną prędkość o 39 km/h jadąc z prędkością 89 km/h przy ograniczeniu do 50km/h</p> <p> <strong> <!-- -->tj. o czyn z art. 92 a kw</strong> </p> <p>I.  obwinionego <span class="anon-block">T. G. (1)</span> uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego w części wstępnej wyroku stanowiącego wykroczenie z art. 92a kw i za to na podstawie art. 92a kw wymierza mu karę 600 (sześciuset) złotych grzywny;</p> <p>II.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 627)">art. 627 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 118;art. 118 § 1)">art. 118§1 kpw</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 119)">art. 119 kpw</a> zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa koszty postępowania w kwocie 100 złotych i na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 3;art. 3 ust. 1)">art. 3 ust. 1</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19730270152" title="Ustawa z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych - Dz. U. z 1973 r. Nr 27, poz. 152 (art. 21)">art. 21 Ustawy z dnia 23.06.1973 r o opłatach w sprawach karnych</a> wymierza opłatę w wysokości 60 złotych .</p> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->Sygn. akt II W 75/17</em> </strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>W wyniku przewodu sądowego ustalono następujący stan faktyczny:</p> <p> <span class="anon-block">T. G. (1)</span> w chwili obecnej jest 45 - letnim stałym mieszkańcem <span class="anon-block">L.</span> w powiecie <span class="anon-block"> (...)</span> , województwa <span class="anon-block"> (...)</span> , utrzymującym się w chwili obecnej z zasiłku dla bezrobotnych.</p> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->( dowód:</em> </strong> <em> <!-- --> dane osobowe obwinionego <span class="anon-block">T. G. (1)</span> – k. 39 </em> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->).</em> </strong> </p> <p>W dniu 26 kwietnia 2016 roku, w godzinach porannych <span class="anon-block">T. G. (1)</span> samochodem m-ki <span class="anon-block"> (...)</span> o <span class="anon-block">nr rej. (...)</span> przejeżdżał przez miejscowość <span class="anon-block">N.</span> ( w gminie <span class="anon-block">L.</span> ) i jechał w kierunku <span class="anon-block">L.</span>. W tym samym czasie na tym odcinku drogi służbę pełnili funkcjonariusze policji w osobach <span class="anon-block">K. G.</span> i <span class="anon-block">E. W.</span>.</p> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->( dowód: </em> </strong> <em> <!-- --> wyjaśnienia obwinionego <span class="anon-block">T. G. (1)</span> – k. 39v ; notatka urzędowa – k. 1 </em> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->).</em> </strong> </p> <p>Wskazany odcinek drogi był terenem zabudowanym w rozumieniu przepisów <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 ()">prawa o ruchu drogowym</a> i oznaczony tablicą – znakiem B-42. Funkcjonariusz Policji <span class="anon-block">K. G.</span> w tym dniu pełnił służbę posługując się ręcznym miernik prędkości. Widząc nadjeżdżający od strony <span class="anon-block">L.</span> ciemny samochód m-ki <span class="anon-block"> (...)</span> , ( i to był jedyny pojazd który poruszał się na tym odcinku drogi ) , którym właśnie poruszał się <span class="anon-block">T. G. (1)</span> dokonał pomiaru jego prędkości. Z uwagi na to , że zmierzona <span class="anon-block">T. G. (1)</span> prędkość pojazdu którym się poruszał wynosiła 89 km/h , gdzie dopuszczalna prędkość w terenie zabudowanym wynosi 50 km/h , <span class="anon-block">K. G.</span> zatrzymał wskazany pojazd do kontroli.</p> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->( dowód: </em> </strong> <em> <!-- -->zeznania świadka <span class="anon-block">K. G.</span> – k. 39v-40 ; zeznania świadka <span class="anon-block">E. W.</span> – k. 40 ; wyjaśnienia obwinionego <span class="anon-block">T. G. (1)</span> – k.39v – w części ; notatka urzędowa –k. 1</em> <strong> <!-- --> <em> <!-- --> ).</em> </strong> </p> <p> <span class="anon-block">T. G. (1)</span> poinformowany o przyczynie zatrzymania, odmówił przyjęcia mandatu karnego za przekroczenie dozwolonej prędkości w obszarze zabudowanym , twierdząc , że wskazana na mierniku prędkości , nie dotyczyła jego pojazdu.</p> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->( dowód: </em> </strong> <em> <!-- -->zeznania świadka <span class="anon-block">K. G.</span> – k. 39v-40 ; notatka urzędowa –k. 1</em> <strong> <!-- --> <em> <!-- --> ).</em> </strong> </p> <p> <span class="anon-block">T. G. (1)</span> nie został przesłuchany w charakterze osoby podejrzanej o popełnienie wykroczenia gdyż nie stawiał się na wezwania policji z <span class="anon-block">L.</span> <em> <!-- -->( k. 5 ).</em> </p> <p>Przesłuchany w charakterze obwinionego , na rozprawie przed Sądem obwiniony , <span class="anon-block">T. G. (1)</span> nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu wykroczenia i złożył w toku przewodu sądowego wyjaśnienia. W wyjaśnieniach tych podał , że 26.04.2016 r. jechał drogą przez miejscowość <span class="anon-block">N.</span> z dozwoloną prędkością 90 km/h , gdyż był to teren niezabudowany. Został zatrzymany przez funkcjonariusza policji , gdyż miał jechać 93 km/h , on jednak uważał , że jest poza terenem zabudowanym , gdyż tablica informująca o terenie zabudowanym znajdowała się w krzakach nie była widoczna. Dopiero idąc pieszo można było ja zauważyć <em> <!-- -->( k. 39v ).</em> </p> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->Sąd zważył co następuje:</em> </strong> </p> <p>Przechodząc do oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego należy zauważyć, iż materiał ten w sposób nie budzący wątpliwości wskazuje na sprawstwo obwinionego <span class="anon-block">T. G. (1)</span>.</p> <p>Sąd doszedł do takiego przekonania dokonawszy całościowej oceny materiału dowodowego zebranego w sprawie.</p> <p>W złożonych wyjaśnieniach obwiniony <span class="anon-block">T. G. (1)</span> nie przyznał się do popełnienia zarzuconego mu czynu, zaprzeczył jakoby miał świadomość poruszania się w obszarze zabudowanym. Sąd nie dał jednak wiary tym wyjaśnieniom oceniając ich treść jako linię obrony przyjętą przez obwinionego, który jest zainteresowany korzystnym dla siebie rozstrzygnięciem sprawy.</p> <p>Powodem odmowy wiary temu dowodowi była treść zeznań funkcjonariuszy policji będących w zmotoryzowanym patrolu , w osobach <span class="anon-block">K. G.</span> i <span class="anon-block">E. W.</span>. Wyjaśnienia zaś obwinionego <span class="anon-block">T. G. (1)</span> są całkowicie sprzeczne z zeznaniami wskazanych policjantów.</p> <p>Mało tego jak wynika z zeznań tego pierwszego funkcjonariusza policji, jak i notatki urzędowej <span class="anon-block">T. G. (1)</span> w dniu kiedy został zatrzymany do kontroli wskazał , że odmawia przyjęcia mandatu wskazując , że pomiar prędkości dokonany przez policjanta miernikiem ręcznym nie dotyczył jego pojazdu. Wówczas bezpośrednio po zdarzeniu w ogóle nie wskazywał , że tablica informująca o terenie zabudowanym była nie widoczna , czy też była w krzakach , a okoliczność tą „podniósł” dopiero wiele miesięcy po zdarzeniu. Przedłożone przez niego fotografie ( nagranie na płycie CD ) mające dokumentować wskazany fakt , również zdaniem Sądu nie maja żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy choćby z tego powodu , że zostały wykonane lecie , a nie na wiosnę , wtedy kiedy miało miejsce zdarzenie będące przedmiotem niniejszej sprawy.</p> <p>Oczywistym przecież jest , że zupełnie inaczej wygląda roślinność wiosną, a inaczej latem , tak jak i to , że latem gałęzie z zielonymi liśćmi są większe i bujniejsze niż wiosną co jest faktem powszechnie znanym. Wreszcie gdyby na taki fakt ( niewidoczna tablica ) obwiniony <span class="anon-block">T. G.</span> powołał się w czasie kontroli , funkcjonariusze policji z pewnością by to sprawdzili. Jak zresztą zeznali funkcjonariusze policji , dokonywali często kontroli prędkości na tym odcinku drogi i jeśli nie w ten dzień to poprzedzający sprawdzali i weryfikowali czytelność znaków, kategorycznie stwierdzając , że znaki informujące o obszarze zabudowanym nie były zarośnięte krzewami , drzewami , czy zakryte liśćmi.</p> <p>Sąd natomiast nie znalazł podstaw aby odmówić waloru wiarygodności zeznaniom funkcjonariuszy policji w osobach <span class="anon-block">K. G.</span> i <span class="anon-block">E. W.</span>, którzy są osobami zaufania publicznego i wykonywali zwykłe czynności służbowe wchodzące w zakres ich codziennych zawodowych obowiązków. Funkcjonariusze nie znali <span class="anon-block">T. G. (1)</span> w momencie gdy go zatrzymywali tym bardziej więc nie byli w żaden sposób z obwinionym skonfliktowani i nie mieli żadnego interesu w tym, by przedstawiać nieprawdziwy obraz wydarzeń.</p> <p>Nie do przyjęcia jest przecież teza , że pełniący służbę funkcjonariusze policji w sposób złośliwy postanowili zatrzymać i ukarać mandatem karnym właśnie <span class="anon-block">T. G. (1)</span> za wskazane akurat wykroczenie drogowe.</p> <p>Należy zatem stwierdzić, że obwiniony <span class="anon-block">T. G. (1)</span> swoim zachowaniem wyczerpał ustawowe znamiona wykroczenia opisanego w przepisie art. 92 a kw. w ten sposób, że :</p> <p>w dniu 26 kwietnia 2016 r. w miejscowości <span class="anon-block">N.</span> kierując samochodem osobowym marki <span class="anon-block"> (...)</span> przekroczył dozwoloną prędkość o 39 km/h , jadąc z prędkością 89 km/h , przy ograniczeniu do 50 km/h.</p> <p>Powyższa kwalifikacja nie może budzić żadnych wątpliwości skoro treść powyżej cytowanego przepisu art. 92 a kw. nie pozwala przekraczać dozwolonych prędkości zgodnie z obowiązującymi przepisami na danych odcinkach drogi.</p> <p>Przy ocenie społecznej szkodliwości wykroczenia, które popełnił obwiniony <span class="anon-block">T. G. (1)</span>, oraz wymiarze kary <span class="anon-block">T. G. (1)</span> , Sąd wziął pod uwagę całokształt okoliczności zarówno łagodzących jak i obciążających dotyczących sprawcy tego wykroczenia.</p> <p>Do tych pierwszych Sąd zaliczył fakt , iż obwiniony <span class="anon-block">T. G.</span> w żaden sposób nie utrudniał prowadzonego wobec niego postępowania przed Sądem.</p> <p>Jako okoliczność obciążającą , Sąd potraktował uprzednią karalność obwinionego <span class="anon-block">T. G. (1)</span> za podobne wykroczenia , oraz znaczne przekroczenie dopuszczalnej prędkości na obszarze zabudowanym , bo niemalże aż o 40 km/h.</p> <p>Łącząc wymienione wyżej okoliczności z dyrektywami wymiaru kary z art. 33 § 1 i 2 kw. , Sąd uznał, iż wymierzenie obwinionemu <span class="anon-block">T. G. (1)</span> na podstawie art. 92a kw. kary grzywny w wymiarze - kwocie sześćset złotych jest współmierne do stopnia jego winy , stopnia społecznej szkodliwości czynu , którego się dopuścił – przy czym spełni wobec jego osoby jako sprawcy rolę wychowawczą i zapobiegawczą.</p> <p>Sąd na podstawie przepisów powołanych w treści pkt. II skazującego wyroku , zasądził od obwinionego <span class="anon-block">T. G. (1)</span> na rzecz Skarbu Państwa zryczałtowane koszty postępowania w sprawie o wykroczenie w kwocie 100 złotych, oraz wymierzył mu opłatę w kwocie 60 złotych , uznając, iż nie zachodzą wobec jego osoby przesłanki dające podstawy do zwolnienia go od uiszczenia tych kosztów , skoro obwiniony jest osobą stosunkowo młodą i zdolną do pracy, choćby dorywczej.</p> </div>