II AKa 408/17

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt II AKa 408/17</strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> <strong> <!-- -->Dnia 4 grudnia 2017 r.</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Apelacyjny w Warszawie II Wydział Karny w składzie: </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Przewodniczący: SSA – Marek Motuk (spr.)</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Sędziowie: SA – Grzegorz Salamon</strong> </p> <p> <strong> <!-- --> SO (del.) – Grzegorz Miśkiewicz</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Protokolant: st. sekr. sąd. Małgorzata Reingruber</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->przy udziale Prokuratora Hanny Gorajskiej - Majewskiej</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2017 r.</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->sprawy <span class="anon-block">R. W.</span> syna <span class="anon-block">P.</span> i <span class="anon-block">D. z domu S.</span>, <span class="anon-block">urodzonego (...)</span> w <span class="anon-block">W.</span>,</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->oskarżonego o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 148;art. 148 § 1)">art. 148 § 1 k.k.</a> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->z dnia 21 lipca 2017 r., sygn. akt XII K 70/17</strong> </p> <p>I.  <strong> <!-- -->utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok; </strong> </p> <p>II.  <strong> <!-- -->zasądza od oskarżonego <span class="anon-block">R. W.</span> na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze, w tym obciąża go opłatą sądową w kwocie 600 zł (sześćset złotych);</strong> </p> <p>III.  <strong> <!-- -->zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adwokata <span class="anon-block">R. G.</span> Kancelaria Adwokacka w <span class="anon-block">W.</span> kwotę 738 zł, w tym 23 % VAT, tytułem wynagrodzenia za nieopłaconą pomoc prawną udzieloną oskarżonemu <span class="anon-block">R. W.</span> w postępowaniu odwoławczym.</strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <strong> <!-- --> <span class="anon-block">R. W.</span> </strong> został oskarżony o to, że:</p> <p>- w dniu 7 października 2016 r. w <span class="anon-block">W.</span>, działając w zamiarze bezpośrednim pozbawienia życia, zadał <span class="anon-block">W. K.</span> kilkadziesiąt kopnięć oraz kilkanaście uderzeń rękoma, przede wszystkim w okolice głowy i tułowia, powodując obrażenia ciała, w tym obrażenia głowy i narządów wewnętrznych jamy brzusznej, prowadzące do wstrząsu urazowo-krwotocznego, w wyniku którego pokrzywdzony zmarł,</p> <p> <strong> <!-- -->tj. o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 148;art. 148 § 1)">art. 148 § 1 k.k.</a> </strong> </p> <p>Sąd Okręgowy w Warszawie wyrokiem z dnia 21 lipca 2017 r. uznał oskarżonego za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu z tym, że ustalił, że oskarżony:</p> <p>I.  działał w zamiarze ewentualnym i za to na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 148;art. 148 § 1)">art. 148 § 1 k.k.</a> skazał go na karę 15 (piętnastu) lat pozbawienia wolności;</p> <p>II. na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 63;art. 63 § 1)">art. 63 § 1 k.k.</a> na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zaliczył oskarżonemu okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 7 października 2016 r. do dnia 3 lipca 2017 r.;</p> <p>III. na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 1)">art. 46 § 1 k.k.</a> orzekł od oskarżonego <span class="anon-block">R. W.</span> na rzecz <span class="anon-block">D. B.</span> zadośćuczynienie za doznaną krzywdę przez zapłatę kwoty 10 000 (dziesięciu tysięcy) złotych;</p> <p>IV. na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 230;art. 230 § 2)">art. 230 § 2 k.p.k.</a> dowody rzeczowe wyszczególnione pod poz. 1- 4, 10-13 wykazu dowodów rzeczowych nr <span class="anon-block">(...)</span> (t. III, k. 420-422) zwrócił oskarżonemu <span class="anon-block">R. W.</span>;</p> <p>V. na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 230;art. 230 § 2)">art. 230 § 2 k.p.k.</a> dowody rzeczowe wyszczególnione pod poz. 6 - 9 wykazu dowodów rzeczowych nr <span class="anon-block">(...)</span> (t. III, k. 420 - 422) zwrócił <span class="anon-block">D. B.</span>;</p> <p>VI. na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 230;art. 230 § 2)">art. 230 § 2 k.p.k.</a> <em> <!-- -->a contrario</em> w zw. z § 80 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 23 grudnia 2015 r. Regulamin urzędowania sądów powszechnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 2316) dowody rzeczowe wyszczególnione pod poz. 5, 14-18 wykazu dowodów rzeczowych nr <span class="anon-block">(...)</span> (t. III, k. 420-422) oraz ślady kryminalistyczne wyszczególnione pod poz. 1-9 wykazu śladów kryminalistycznych nr <span class="anon-block">(...)</span> (t. III, k. 420-422) pozostawił w aktach sprawy;</p> <p>VII. zasądził od oskarżonego <span class="anon-block">R. W.</span> na rzecz <span class="anon-block">D. B.</span> kwotę 2 280 (dwa tysiące dwieście osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego;</p> <p>VIII. zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. <span class="anon-block">R. G.</span> kwotę 2 280 (dwa tysiące dwieście osiemdziesiąt) złotych plus podatek VAT tytułem zwrotu kosztów obrony z urzędu;</p> <p>IX. zwolnił oskarżonego od uiszczenia kosztów sądowych, wydatkami obciążając Skarb Państwa.</p> <p> </p> <p>Wyrok powyższy zaskarżył w całości <strong> <!-- --> <em> <!-- -->obrońca</em> </strong> oskarżonego zarzucając mu:</p> <p>I.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438)">art. 438 k.p.k.</a>, naruszenie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> poprzez:</p> <p>a)  dowolną ocenę dokumentacji fotograficznej i sprawozdania z zakresu badań zapisów wizualnych, z naruszeniem zasad prawidłowego rozumowania i wywiedzenie z zapisów monitoringu wadliwych wniosków, wbrew prawidłowej analizie obrazu, z której nie wynika bezspornie, kto popełnił przestępstwo zabójstwa,</p> <p>b) dowolną ocenę wyjaśnień oskarżonego, w zakresie w jakim sąd odmówił wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego, nie podając z jakimi innymi dowodami są one sprzeczne, oraz nie wskazał na czym polega brak logiki w przejściowych zanikach pamięci osoby pijanej, który godzinę po zdarzeniu posiadał we krwi 0,81 mg/l alkoholu i wypił co najmniej 400 ml wódki i jedno piwo,</p> <p>c) dowolną ocenę zeznań <span class="anon-block">P. P. (2)</span> i wyjaśnień oskarżonego, w zakresie w jakim sąd wbrew zasadom logicznego rozumowania pominął możliwość ubrudzenia ubrania krwią w wyniku akcji ratowniczej oraz ubrudzenia się krwią w toku przekładania pokrzywdzonego w pozycję boczną ustaloną,</p> <p>d) dowolną ocenę zeznań świadka <span class="anon-block">E. R.</span>, w zakresie w jakim zakwestionowała ona strój, w jakim oskarżony był tego dnia, a co za tym idzie nie można było ustalić tożsamości osoby widocznej na monitoringu, a sąd zamiast ustalić tą okoliczność starał się uzasadnić przyczynę odmiennych od ustalonych przez sąd twierdzeń.</p> <p>2. na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 2)">art. 438 pkt 2 k.p.k.</a>, zarzucił naruszenie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 167)">art. 167</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 193;art. 193 § 1)">art. 193 § 1 k.p.k.</a> poprzez zaniechanie dopuszczenia opinii biegłego antropologa w zakresie w jakim Sąd Okręgowy nie był w stanie określić, czy osoba widoczna na monitoringu to oskarżony i czy rysy twarzy oskarżonego odpowiadają rozmazanemu wizerunkowi osoby zarejestrowanej przez monitoring miejski;</p> <p>3. na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 2)">art. 438 pkt 2 k.p.k.</a>, zarzucił naruszenie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 193;art. 193 § 1)">art. 193 § 1</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 196;art. 196 § 3)">art. 196 § 3 k.p.k.</a> poprzez dowolną ocenę dowodu z opinii biegłych psychiatrów i psycholog i przyznanie opinii statusu wiarygodnej pomimo, że biegli założyli, że zachowanie oskarżonego jest przyjętą linią obrony, podczas gdy biegli mieli ocenić stan psychicznego oskarżonego, a nie wiarygodność jego wyjaśnień, co sygnalizuje, iż byli oni nastawieni stronniczo do oskarżonego i badając jego stan psychiczny zmierzali do udowodnienia jego sprawstwa</p> <p>a w konsekwencji</p> <p>4. na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 3)">art. 438 pkt 3 k.p.k.</a>, zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych w zakresie ustalenia, że oskarżony wypełnił znamiona przestępstwa zabójstwa i to on zadał obrażenia pokrzywdzonemu.</p> <p>Z ostrożności, mając na względzie konieczność zabezpieczenia interesu oskarżonego zarzucił także:</p> <p>5. na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1)">art. 438 pkt 1 k.p.k.</a>, naruszenie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 148;art. 148 § 1)">art. 148 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny</a> (tj. Dz. U. 2016, poz. 1137, dalej: <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 ()">k.k.</a>) poprzez niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że zachowanie sprawcy wypełnia znamiona przestępstwa zabójstwa, podczas gdy przyjmując dopuszczenie się czynu przez oskarżonego, można mu przypisać jedynie popełnienie przestępstwa spowodowania ciężkiego uszczerbku na zdrowiu ze skutkiem śmiertelnym,</p> <p>6. na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 2 k)">art. 438 pkt 2k</a>.p.k., naruszenie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> poprzez:</p> <p>a) dowolną ocenę zeznań świadka <span class="anon-block">Ł. T.</span>, w zakresie w jakim Sąd pominął przy wymiarze kary udział oskarżonego w akcji ratunkowej, w tym np. doprowadzenie policji na miejsce zdarzenia,</p> <p>b) dowolną ocenę zeznań <span class="anon-block">P. P. (2)</span> i pominięcie, że oskarżony częściowo prowadził resuscytację, ułożył pokrzywdzonego w pozycji bocznej ustalonej, oskarżony kupował nawet napoje świadkowi, aby pomóc ratownikowi w trakcie wysiłku fizycznego,</p> <p>c) dowolną ocenę opinii biegłego <span class="anon-block">W. S.</span>, oceną wbrew zasadom logiki i doświadczenia życiowego w zakresie wywiedzenia z charakteru uderzeń zadawanych pokrzywdzonemu zamiaru zabicia pokrzywdzonego, a nie jedynie spowodowania ciężkiego uszczerbku na zdrowiu.</p> <p>7. na podstawie art. 438 pkt 4k.p.k., zarzucił niewspółmierność kary ze względu na pominięcie przy wymiarze kary okoliczności, iż sprawca działał ratując życie pokrzywdzonego, pomagając przy akcji ratunkowej.</p> <p>Mając na względzie powyższe wniósł o:</p> <p>1.  zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu przestępstwa zabójstwa,</p> <p>względnie:</p> <p>2. uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania ze względu na konieczność ponownego przeprowadzenia dowodów z opinii biegłych na okoliczność stanu psychicznego skazanego oraz biegłego antropologa.</p> <p>względnie:</p> <p>3. zmianę kwalifikacji prawnej i opisu czynu poprzez przypisanie oskarżonemu przestępstwa spowodowania ciężkiego uszczerbku na zdrowiu i wymierzenie oskarżonemu kary w dolnych granicach ustawowego zagrożenia ze względu na działania oskarżonego zmierzające do uratowania życia pokrzywdzonego.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Apelacyjny zważył, co następuje.</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Apelacja obrońcy nie zasługuje na uwzględnienie.</strong> </p> <p>Odnosząc się przede wszystkim do podniesionego przez obrońcę zarzutu niewspółmierności kary Sąd Apelacyjny zauważa, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowym, nie każda nietrafność orzeczenia o karze, ale tylko jej rażąca niewspółmierność uzasadnia zmianę orzeczenia o karze (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 4)">art. 438 pkt 4 k.p.k.</a>). Niewspółmierność rażąca to znaczna, zasadnicza, "bijąca w oczy" różnica między karą wymierzoną, a karą sprawiedliwą. Zarzut rażącej niewspółmierności kary, jako zarzut z kategorii ocen można zasadnie podnosić tylko wówczas, gdy kara jakkolwiek mieści się w granicach ustawowego zagrożenia, nie uwzględnia w sposób właściwy zarówno okoliczności popełnienia przestępstwa, jak i osobowości sprawcy (vide: wyrok Sąd Najwyższego z dnia 21 stycznia 2003 r., sygn. SNO 57/02; LEX nr 470261).</p> <p>Skarżący kwestionując w zarzucie wymiar kary pozbawienia wolności oskarżonemu podniósł, iż kara ta jest jedynie niewspółmiernie surowa. Nie podniósł zaś, iż ta niewspółmierna surowość ma rażący charakter, a zatem chociażby z tego względu zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie.</p> <p>Niezależnie od powyższego, odnosząc powołane wyżej stanowisko judykatury do realiów niniejszej sprawy Sąd Apelacyjny stwierdza, iż wymierzonej oskarżonemu <span class="anon-block">R. W.</span> kary 15 lat pozbawienia wolności nie sposób także uznać za rażąco niewspółmiernie surową.</p> <p>Wymierzając oskarżonemu karę Sąd Okręgowy w dostatecznym stopniu uwzględnił, jak wynika to z treści uzasadnienia wyroku, wszystkie okoliczności mające wpływ na jej wymiar.</p> <p>W szczególności Sąd I instancji przy wymiarze kary miał na uwadze, iż oskarżony był uprzednio karany oraz działał w brutalny sposób, w miejscu publicznym, pod wpływem alkoholu i bez racjonalnego powodu, kierując się jedynie złością na bezdomnego i bezbronnego pokrzywdzonego, który nie miał siły iść i napić się z nim alkoholu.</p> <p>Z drugiej zaś strony trafnie dostrzegł, prawidłowo ocenił i uwzględnił tak istotną okoliczność, jak działanie oskarżonego z zamiarem ewentualnym o nagłym charakterze.</p> <p>Okoliczności te, pominięte przez obrońcę, w ocenie Sądu Apelacyjnego nie dają podstawy do uznania wymierzonej <span class="anon-block">R. W.</span> kary pozbawienia wolności, jako rażąco niewspółmiernie surowej.</p> <p>Wbrew argumentacji obrońcy, Sąd Okręgowy miał także na uwadze zachowanie się oskarżonego po popełnieniu przestępstwa polegające na powrocie na miejsce zdarzenia i udzielaniu pomocy w akcji ratowniczej.</p> <p>Jednakże powyższe działanie oskarżonego trafnie negatywnie ocenił w kontekście wypowiadanych przez niego słów wyrażających dezaprobatę i krytykę dla osób bijących bezdomnych, która to okoliczność także umknęła uwadze skarżącego.</p> <p>W związku z powyższym brak jest jakichkolwiek podstaw do uznania zachowania się oskarżonego po popełnieniu przestępstwa, jako okoliczności przemawiającej za obniżeniem mu wymiaru kary pozbawienia wolności.</p> <p>Mając na względzie przytoczoną wyżej argumentację Sąd Apelacyjny uznał zarzut obrońcy w powyższym zakresie za niezasadny.</p> <p>Podniesienie przez skarżącego zarzutu rażącej niewspółmiernej surowości kary wskazuje jednoznacznie, iż w istocie nie kwestionuje on prawidłowości przeprowadzonego przez Sąd Okręgowy postępowania dowodowego, oceny zgromadzonych w jego toku dowodów i opartych na nich ustaleń faktycznych oraz zastosowanej na ich podstawie kwalifikacji prawnej czynu oskarżonego.</p> <p>W związku z powyższym podniesione przez obrońcę wzajemnie logicznie sprzeczne i wykluczające się zarzuty obrazy przepisów postępowania, błędu w ustaleniach faktycznych i obrazy prawa materialnego w ocenie Sądu Apelacyjnego mają pozorny, asekuracyjny i polemiczny charakter i jako takie nie zasługują na uwzględnienie.</p> <p>Ponadto skarżący formułując zarzuty apelacyjny całkowicie pominął najistotniejszą okoliczność, iż oskarżony w swoich wyjaśnieniach przyznał się do tego, iż to on był tym mężczyzną, który pomagał wstać pokrzywdzonemu w pobliżu schodów wyjściowych do <span class="anon-block"> (...)</span> <span class="anon-block">W.</span>. Fakt ten został zarejestrowany przez kamerę znajdującą się w przejściu podziemnym, a nadto następujące po nim dalsze zachowanie się oskarżonego, będące przedmiotem zarzutu. Trafnie Sąd Okręgowy zauważył, iż na miejscu zdarzenia od momentu upadku pokrzywdzonego nie było żadnych innych osób trzecich i na tej podstawie wysnuł logiczny wniosek, iż osobą zarejestrowaną przez kamerę był niewątpliwie oskarżony. Oskarżony zresztą nie tylko nie kwestionował faktu, iż jest osobą zarejestrowaną przez kamerę, lecz w swoich wyjaśnieniach nie wykluczył, że mógł pokrzywdzonemu zrobić coś złego, gdyż kiedyś w tramwaju kopnął kilkakrotnie bezdomnego mężczyznę w głowę.</p> <p>W świetle powyższych okoliczności Sąd Okręgowy prawidłowo ustalił, iż sprawcą przestępstwa popełnionego na szkodę pokrzywdzonego był <span class="anon-block">R. W.</span>, zaś fakt ten nie budzi także w ocenie Sądu Apelacyjnego najmniejszych wątpliwości.</p> <p>W kontekście powyższego zarzuty apelacyjne obrońcy nie zasługują na uwzględnienie.</p> <p> <strong> <!-- -->Z tych też względów Sąd Apelacyjny orzekł o utrzymaniu zaskarżonego wyroku w mocy.</strong> </p> </div>