III Ca 1014/17

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt III Ca 1014 /1 7</strong> </p> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Wyrokiem z dnia 5 kwietnia r. Sąd Rejonowy dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi w sprawie z powództwa <span class="anon-block">O. W.</span> przeciwko Skarbowi Państwa –<span class="anon-block">A. (...)</span> w <span class="anon-block">Ł.</span> o zapłatę:</p> <p>1.  oddalił powództwo,</p> <p>2.  nie obciążył powoda kosztami procesu na rzecz pozwanego,</p> <p>3.  przyznał adw. <span class="anon-block">P. S. (1)</span> wynagrodzenie w wysokości 221,40 zł za pomoc prawną udzieloną z urzędu powodowi oraz nakazał wypłacić tę kwotę adw. <span class="anon-block">P. S. (1)</span> ze Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi.</p> <p>Sąd I instancji ustalił, że powód od 2013 roku odbywa karę pozbawienia wolności w Areszcie Śledczym w <span class="anon-block">Ł.</span> – w ramach zakładu karnego typu zamkniętego.</p> <p>W dniach 30 listopada i 1 grudnia 2015 roku funkcjonariusze<span class="anon-block">A. (...)</span> w <span class="anon-block">Ł.</span> dokonali kontroli (przeszukań) w celi mieszkalnej, w której przebywał powód.</p> <p>W dniu 30 listopada 2015 roku została przeprowadzona przez funkcjonariuszy Służby Więziennej kontrola celi mieszkalnej, w której przebywał wówczas powód. W trakcie kontroli znaleziono igłę do strzykawki w rzeczach osobistych powoda, którą przekazano do ambulatorium. W dniu 1 grudnia 2015 roku została przeprowadzona kolejna kontrola celi mieszkalnej, w której przebywał powód. Pierwsza z wyżej opisanych kontroli cel wynikała z planu kontroli cel, natomiast druga kontrola została wykonana na polecenie koordynatora z działu ochrony AŚ w <span class="anon-block">Ł.</span>. Po kontroli z dnia 30 listopada 2015 roku powód w obraźliwy dla funkcjonariuszy Służby Więziennej sposób skomentował fakt przeprowadzenia kontroli celi mieszkalnej. Funkcjonariusze, którzy przeprowadzili kontrolę celi powoda w dniu 30 listopada 2015 roku, rzeczy osobiste osadzonych po kontroli odkładali na łóżka osadzonych, natomiast artykuły spożywcze należące do osadzonych zostały odłożone na stolik lub do szafki. Po kontroli żaden z funkcjonariuszy AŚ w <span class="anon-block">Ł.</span> nie używał w stosunku do powoda słów obraźliwych.</p> <p>W dniu 3 grudnia 2015 roku został sporządzony wniosek o wymierzenie powodowi kary dyscyplinarnej za użycie obraźliwych słów w stosunku do funkcjonariuszy Służby Więziennej, którzy w dniu 30 listopada 2015 roku dokonywali przeszukania celi mieszkalnej. W piśmie z dnia 22 grudnia 2015 roku dyrektor<span class="anon-block">A. (...)</span> w <span class="anon-block">Ł.</span> poinformował powoda o tym, ze nie zachodzą okoliczności do uznania za zasadną skargi powoda z dnia 30 listopada 2015 roku dotyczącej sposobu przeprowadzenia kontroli celi mieszkalnej. W piśmie z dnia 1 lutego 2016 roku Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w <span class="anon-block">Ł.</span> poinformował powoda o tym, że uznał za bezzasadne skargi powoda dotyczące: sposobu przeszukania celi mieszkalnej, w której przebywał powód oraz sporządzenia wniosku o wymierzenie powodowi kary dyscyplinarnej.</p> <p>Powód nie zgłaszał do wychowawcy na swoim oddziale – <span class="anon-block">K. D.</span> – skargi co do sposobu przeprowadzania kontroli osobistej.</p> <p>Dyrektor AŚ w <span class="anon-block">Ł.</span> wymierzył powodowi w 2016 roku karę dyscyplinarną polegającą na tym, że powód może odbywać widzenia z osobami spoza jednostki penitencjarnej wyłącznie przez szybę, rozmawiając przez słuchawkę.</p> <p>W piśmie datowanym na 16 sierpnia 2016 roku sędzia penitencjarny poinformował powoda o uznaniu za bezzasadną skargi powoda z 18 czerwca 2016 roku dotyczącą warunków odbywania rozmowy telefonicznej z adwokatem.</p> <p>W pismach datowanych na 7 września 2016 roku, 13 września 2016 roku, 20 września 2016 roku, 26 września 2016 roku, 10 października 2016 roku Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w <span class="anon-block">Ł.</span> informował powoda o uznaniu za bezzasadne jego skarg dotyczących korzystania z aparatu telefonicznego w AŚ w <span class="anon-block">Ł.</span>, wymierzenia powodowi kary dyscyplinarnej, monitoringu pomieszczeń, sposobu przeprowadzania kontroli osobistej.</p> <p>Przy ustalaniu stanu faktycznego Sąd Rejonowy nie uznał za wiarygodne zeznań świadków <span class="anon-block">P. S. (2)</span> i <span class="anon-block">K. N.</span> (osadzonych w jednej celi mieszkalnej z powodem) co do tego, jakoby w wyniku wyżej opisanego przeszukania celi mieszkalnej, w której był osadzony powód, funkcjonariusze AŚ w <span class="anon-block">Ł.</span> wysypali płatki owsiane na stół i zmieszali je z proszkiem do prania albo pomieszali „jedzenie ze środkami higienicznymi”, gdyż zeznania te nie znajdują potwierdzenia w wiarygodnych dowodach, a przy tym nie wynika z nich, własność którego z osadzonych miały stanowić wyżej opisane rzeczy. Sąd Rejonowy nie dał także wiary zeznaniom świadków <span class="anon-block">M. Z.</span>, <span class="anon-block">K. N.</span>, <span class="anon-block">M. G.</span> i <span class="anon-block">M. J.</span>, jakoby funkcjonariusze AŚ w <span class="anon-block">Ł.</span> używali wobec powoda słów w rodzaju „my ci pokażemy ty kaleko” czy „najlepiej żeby ślepemu drugiego oko wypadło, to by nic nie pisał” albowiem żadne wiarygodne dowody nie potwierdziły tego rodzaju zdarzenia, a wyżej przywołani świadkowie nie wskazali, jacy konkretnie funkcjonariusze Służby Więziennej, w jakim czasie i w jakich okolicznościach mieliby użyć wobec powoda wyżej wskazanych sformułowań. Sąd Rejonowy uznał także, że zeznania świadka <span class="anon-block">M. G.</span> nie są wiarygodnym dowodem co do tego, jakoby powód był „obmacywany” przez funkcjonariuszy AŚ w <span class="anon-block">Ł.</span> w trakcie tzw. kontroli pobieżnej. Świadek przyznał bowiem, że w omawianej kwestii opiera swoją wiedzę wyłącznie na informacjach przekazanych mu przez powoda. Sąd nie dał także wiary zeznaniom świadków <span class="anon-block">M. R. (1)</span> oraz <span class="anon-block">M. Z.</span> na okoliczność monitorowania rozmów powoda z pełnomonickami.</p> <p>Sąd I instancji oddalił zgłoszony przez powoda wniosek o dopuszczenie dowodu z zeznań świadka <span class="anon-block">M. S.</span> jako spóźniony. Sąd Rejonowy oddalił także wniosek powoda o dopuszczenie dowodu z zeznań świadka <span class="anon-block">G. K.</span>, ponieważ okoliczności na jakie miał świadek zeznawać nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.</p> <p>Sąd Rejonowy oddalił wniosek powoda o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu telekomunikacji z uwagi na fakt, że dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy nie było istotne to, czy urządzenia telefoniczne w <span class="anon-block">A. (...)</span> w <span class="anon-block">Ł.</span> umożliwiały nasłuch rozmów telefonicznych osadzonych lecz to, czy faktycznie monitorowane były rozmowy osadzonych z adwokatami i pełnomocnikami, a ta ostatnia okoliczność mogła zostać wykazana jedynie za pomocą dowodu z zeznań świadków, a nie dowodu z opinii biegłego.</p> <p>Przy tak ustalonym stanie faktycznym Sąd Rejonowy uznał, że powództwo było bezzasadne i podlegało oddaleniu.</p> <p>Sąd I instancji, mając na uwadze treść <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 417;art. 417 § 1)">art. 417 § 1 k.c.</a> doszedł do przekonania, że powód nie wykazał, że w stosunku do niego doszło do niezgodnego z prawem wykonywania władzy publicznej. Przede wszystkim nie zostało wykazane, aby przeszukania celi mieszkalnej, w której przebywał powód oraz kontrole osobiste i pobieżne, którym powód był poddawany jako osoba pozbawiona wolności, zostały przeprowadzony w sposób niezgodny z prawem. Ponadto, brak było podstaw do uznania, że funkcjonariusze AŚ w <span class="anon-block">Ł.</span> w trakcie przeszukania celi mieszkalnej w sposób celowy dokonali zniszczenia należących do powoda rzeczy lub pozostawili te rzeczy w nieładzie. Twierdzenia powoda o pomieszaniu produktów spożywczych ze środkami chemicznymi nie zostały udowodnione, a w szczególności nie wykazano, aby żywność, która w ten sposób została zniszczona, należała do powoda, a nie do któregokolwiek z pozostałych osadzonych w tej samej celi mieszkalnej. Na gruncie niniejszej sprawy nie zostało także wykazane, że stosowane w<span class="anon-block">A. (...)</span> w <span class="anon-block">Ł.</span>, na podstawie zarządzenia Dyrektora tej jednostki, monitorowanie pomieszczenia, w którym odbywa się kontrola osobista, naruszało jakiekolwiek przepisy prawa karnego materialnego lub innej gałęzi prawa. Powód nie udowodnił również tego, aby w trakcie tzw. kontroli pobieżnej przez funkcjonariuszy AŚ w <span class="anon-block">Ł.</span> był „obmacywany” w sposób odbiegający od typowej i uzasadnionej procedury zmierzającej do ustalenia, czy osadzony opuszczający celę mieszkalną nie ma przy sobie przedmiotów niebezpiecznych lub niedozwolonych. Dalej, powód nie wykazał w sposób wiarygodny, aby w jego obecności funkcjonariusze służby więziennej kierowali pod jego adresem groźby lub słowa obraźliwe.</p> <p>W odniesieniu do twierdzeń powoda o niezasadnym stosowaniu wobec niego kar dyscyplinarnych Sąd Rejonowy stwierdził, że na mocy przepisów <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970900557" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy - Dz. U. z 1997 r. Nr 90, poz. 557 ()">k.k.w.</a> sąd cywilny w sprawie o naruszenie dóbr osobistych skazanego nie może oceniać, czy dyrektor zakładu karnego lub aresztu śledczego, dokonując wymierzenia kary dyscyplinarnej skazanemu, działał zgodnie z prawem. Do oceny tej uprawniony jest wyłącznie sędzia lub sąd penitencjarny w razie odwołania się skazanego od decyzji dyrektora lub podjęcia działania z urzędu.</p> <p>Zdaniem Sądu I instancji powód nie udowodnił także, aby naruszono w stosunku do niego przepisy prawa dotyczące kontaktów z obrońcą lub pełnomocnikiem. Z wiarygodnych zeznań świadków będących funkcjonariuszami AŚ w <span class="anon-block">Ł.</span> wynikało, że rozmowy osadzonych w tej jednostce z ich obrońcami i pełnomocnikiem nie były kontrolowane, a powód nie przedstawił dowodów, które w sposób przekonujący podważałyby to ustalenie.</p> <p>Wobec powyższego, Sąd I instancji roszczenie powoda o zapłatę zadośćuczynienia pieniężnego oddalił jako niezasadne.</p> <p>Sąd Rejonowy na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 102)">art. 102 k.p.c.</a> odstąpił od obciążenia powoda kosztami procesu, gdyż jest on osobą pozbawioną wolności i nieuzyskującą dochodów.</p> <p>O wynagrodzeniu dla pełnomocnika z urzędu powoda Sąd I instancji orzekł na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20021631348" title="Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu - Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1348 (§ 2;§ 11;§ 11 ust. 1;§ 11 ust. 1 pkt. 25;§ 19)">§ 2, § 11 ust. 1 pkt. 25 i § 19 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu</a>.</p> <p>Apelację od powyższego wyroku wniósł sam pozwany zaskarżając przedmiotowe orzeczenie w całości. Z treści uzasadnienia wynika, że skarżący zarzucił sprzeczność istotnych ustaleń Sądu z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego poprzez brak wszechstronnego rozważenia zebranego materiału dowodowego, w szczególności poprzez nie wzięcie pod uwagę wiarygodnych zeznań powołanych przez powoda świadków.</p> <p>W konkluzji środka skarżący wniósł o zmianę wyroku Sądu Rejonowego i uznanie powództwa w całości, ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.</p> <p>W uzupełnieniu apelacji zaskarżonemu przedmiotowe orzeczenie zaskarżono co do punktu 1. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, w postaci:</p> <dl> <dt>⚫</dt> <dd> <p> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> poprzez zastosowanie dowolnej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, polegającej na odmowie jakiejkolwiek wiarygodności zeznaniom powoda oraz świadków <span class="anon-block">P. S. (2)</span>, <span class="anon-block">M. Z.</span>, <span class="anon-block">K. N.</span>, <span class="anon-block">M. R. (1)</span>, <span class="anon-block">M. G.</span> oraz <span class="anon-block">M. J.</span> w zakresie, w jakim potwierdzili oni, że funkcjonariusze Służby Więziennej wielokrotnie naruszali dobra osobiste powoda, w postaci prawa do prywatności, dobrego imienia i godności osobistej poprzez wielokrotne zastraszanie powoda, naruszenie jego prawa do prywatności, poniżanie go w obecności współwięźniów, podsłuchiwanie jego rozmów z pełnomocnikami, zniszczeniu rzeczy osobistych powoda, a także bezzasadnym nadużywaniu stosowania wobec powoda kar dyscyplinarnych oraz rewizji osobistych, przy czym Sąd I instancji dokonując ustaleń stanu faktycznego odmówił walory wiarygodności w/w dowodom pomimo, że zeznania powoda i w/w świadków były spójne, jasne i konsekwentne, w związku z powyższym w/w dowolna ocena dowodów doprowadziła do błędnych ustaleń faktycznych polegających na przyjęciu, że wobec powoda funkcjonariusze SW nie dopuszczali się naruszeń jego dóbr osobistych</p> </dd> <dt>⚫</dt> <dd> <p>- <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 328;art. 328 § 2)">art. 328 § 2 k.p.c.</a> poprzez pominiecie w sporządzonym uzasadnieniu wyroku przedstawienia argumentów, przemawiających za uznaniem za niewiarygodne zeznań powoda i świadków <span class="anon-block">P. S. (2)</span>, <span class="anon-block">M. Z.</span>, <span class="anon-block">K. N.</span>, <span class="anon-block">M. R. (1)</span>, <span class="anon-block">M. G.</span> oraz <span class="anon-block">M. J.</span>, przy jednoczesnym nadaniu walory pełnej wiarygodności zeznaniom świadków będących funkcjonariuszami Służby Więziennej.</p> </dd> </dl> <p>W konkluzji uzupełnienia apelacji wniesiono o zmianę zaskarżonego wyroku w pkt 1 poprzez uwzględnienie powództwa w całości. Nadto, wniesiono o zasądzenie zwrotu kosztów pomocy prawnej udzielonej w postępowaniu apelacyjnym powodowi z urzędu.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Apelacja okazała się bezzasadna i podlegała oddaleniu.</p> <p>Odnosząc się do zawartego w apelacji zarzutu naruszenia przez Sąd Rejonowy przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> należy wskazać, że w myśl powołanego przepisu ustawy Sąd ocenia wiarygodność i moc dowodów według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału. Ocena dowodów polega na ich zbadaniu i podjęciu decyzji, czy została wykazana prawdziwość faktów, z których strony wywodzą skutki prawne. Celem Sądu jest tu dokonanie określonych ustaleń faktycznych, pozytywnych bądź negatywnych i ostateczne ustalenie stanu faktycznego stanowiącego podstawę rozstrzygnięcia. Ocena wiarygodności mocy dowodów przeprowadzonych w danej sprawie wyraża istotę sądzenia w części obejmującej ustalenie faktów, ponieważ obejmuje rozstrzygnięcie o przeciwnych twierdzeniach stron na podstawie własnego przekonania sędziego powziętego w wyniku bezpośredniego zetknięcia ze świadkami, stronami, dokumentami i innymi środkami dowodowymi. Powinna ona odpowiadać regułom logicznego rozumowania wyrażającym formalne schematy powiązań między podstawami wnioskowania i wnioskami oraz uwzględniać zasady doświadczenia życiowego wyznaczające granice dopuszczalnych wniosków i stopień prawdopodobieństwa ich występowania w danej sytuacji.</p> <p>Jeżeli z określonego materiału dowodowego Sąd wyprowadza wnioski logicznie poprawne i zgodne z doświadczeniem życiowym, to ocena Sądu nie narusza reguł swobodnej oceny dowodów (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a>) i musi się ostać, choćby w równym stopniu na podstawie tego materiału dowodowego dawały się wysnuć wnioski odmienne. Tylko w przypadku, gdy brak jest logiki w wiązaniu wniosków z zebranymi dowodami, lub gdy wnioskowanie Sądu wykracza poza schematy logiki formalnej albo, wbrew zasadom doświadczenia życiowego, nie uwzględnia jednoznacznych praktycznych związków przyczynowo-skutkowych to przeprowadzona przez Sąd ocena dowodów może być skutecznie podważona.</p> <p>W kontekście powyższych uwag należy stwierdzić, że – wbrew twierdzeniom apelującego – w okolicznościach rozpoznawanej sprawy Sąd Rejonowy dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych w oparciu o cały zgromadzony materiał dowodowy i nie naruszył przy tym dyspozycji <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> Przeprowadzona przez tenże Sąd ocena materiału dowodowego jest w całości logiczna i zgodna z zasadami doświadczenia życiowego, zaś podniesione w tym zakresie w apelacji zarzuty stanowią w istocie jedynie niczym nieuzasadnioną polemikę z prawidłowymi i nieobarczonymi błędami ustaleniami Sądu pierwszej instancji.</p> <p>W ocenie Sądu Okręgowego Sąd I instancji słusznie odmówił dania waloru wiarygodności zeznaniom powoda oraz świadków <span class="anon-block">P. S. (2)</span>, <span class="anon-block">K. N.</span> <span class="anon-block">M. Z.</span>, <span class="anon-block">M. G.</span>, <span class="anon-block">M. J.</span> oraz <span class="anon-block">M. R. (1)</span>. Zeznania te stoją bowiem w jawnej sprzeczności z innymi wiarygodnymi i korespondującymi ze sobą dowodami zebranymi w sprawie. Co więcej zeznania w/w osób są niejednokrotnie niepełne, nielogiczne, bądź wręcz sprzeczne ze sobą. W/w osoby zeznając na okoliczność przebiegu kontroli celi mieszkalnej przez funkcjonariuszy AŚ w <span class="anon-block">Ł.</span> w dniu 30 listopada 2015 r. wskazywały, że doszło do wymieszania jedzenia ze środkami higienicznymi przez funkcjonariuszy. Świadkowie jednak nie byli w stanie wskazać jakie konkretnie produkty zostały wymieszane oraz czyją stanowiły własność. Co więcej, świadek <span class="anon-block">M. J.</span> wprawdzie stwierdził, że po kontroli „rzeczy były wyciągnięte z toreb”, ale nie potwierdziłaby doszło do pomieszania produktów spożywczych ze środkami czystości (protokoły rozpraw – k. 278-281, 328-330). Z kolei w trakcie składania zeznań na okoliczność ubliżania powodowi przez funkcjonariuszy AŚ świadkowie wprawdzie potwierdzali tę okoliczność, jednak żaden z nich nie wskazał jacy konkretnie funkcjonariusze mieli dopuścić się stosowania wobec powoda sformułowań obelżywych, jak również kiedy i w jakiej sytuacji miało do tego dojść (protokoły rozpraw – k. 114-118, 278-281, 328-330). Zeznając natomiast na okoliczność monitorowania rozmów powoda z pełnomocnikami przez funkcjonariuszy AŚ świadkowie <span class="anon-block">M. R. (2)</span> oraz <span class="anon-block">M. Z.</span> wskazali wprawdzie, że słyszeli przez otwarte drzwi pomieszczenia oddziałowego kontrolującego rozmowy telefoniczne osadzonych rozmowy powoda z jego pełnomocnikiem, jednak nie byli w stanie opisać ani treści ani przedmiotu, jak również nie byli w stanie wyjaśnić jak doszło do sytuacji, że przebywali poza celami osadzenia i byli w stanie podsłuchać w/w rozmowę dobiegającą z pomieszczenia dyżurki (protokół rozprawy – k. 477-478). Mając powyższe na uwadze uznać należy, że Sąd Rejonowy słusznie uznał w/w zeznania za niewiarygodne.</p> <p>Sąd Okręgowy nie dostrzegł także naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 328;art. 328 § 2)">art. 328 § 2 k.p.c.</a> Zarzut naruszenia wskazanego przepisu może być usprawiedliwiony tylko w tych wyjątkowych okolicznościach, w których treść uzasadnienia orzeczenia Sądu całkowicie uniemożliwia dokonanie oceny toku wywodu, który doprowadził do wydania orzeczenia w stopniu uniemożliwiającym poddanie go ocenie instancyjnej. W niniejszej sprawie sytuacja taka jednakże nie zachodzi. Sąd Okręgowy nie dostrzegł bowiem uchybień w procedowaniu Sądu I instancji uzasadniających zarzut naruszenia powołanego przepisu we wskazanym w treści apelacji zakresie. Zawarte w uzasadnieniu wskazanie podstaw odmowy uznania za wiarygodne zeznań powoda i świadków <span class="anon-block">P. S. (2)</span>, <span class="anon-block">M. Z.</span>, <span class="anon-block">K. N.</span>, <span class="anon-block">M. R. (1)</span>, <span class="anon-block">M. G.</span> oraz <span class="anon-block">M. J.</span> zostało sporządzone przez Sąd Rejonowy w sposób obszerny i stanowi wystarczające na gruncie przedmiotowej sprawy wyjaśnienie powodów nie dania waloru wiarygodności zeznaniom w/w osób.</p> <p>W tym stanie rzeczy Sąd Okręgowy na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 385)">art. 385 k.p.c.</a> oddalił apelację jako bezzasadną.</p> <p>O kosztach postępowania apelacyjnego orzeczono na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 98 § 1)">art. 98 § 1 k.p.c.</a> w związku z § 8 ust. 1 pkt 26 i § 10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r. poz. 1800).</p> <p>O kosztach z tytułu udzielenia powodowi pomocy prawnej z urzędu Sąd Okręgowy orzekł na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20051671398" title="Ustawa z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych - Dz. U. z 2005 r. Nr 167, poz. 1398 (art. 100;art. 100 ust. 1)">art. 100 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych</a> (Dz.U. nr 167 poz. 1398 ze zm.) oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20051671398" title="Ustawa z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych - Dz. U. z 2005 r. Nr 167, poz. 1398 (art. 100 § 16;art. 100 § 16 ust. 1;art. 100 § 16 ust. 1 pkt. 1)">§ 16 ust. 1 pkt 1</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20051671398" title="Ustawa z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych - Dz. U. z 2005 r. Nr 167, poz. 1398 (art. 100 § 14;art. 100 § 14 ust. 1;art. 100 § 14 ust. 1 pkt. 26)">§ 14 ust. 1 pkt 26</a> w zw. z § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. z 2015 r. poz. 1801).</p> </div>