II GSK 1239/12

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kisielewicz (spr.) Sędziowie NSA Ludmiła Jajkiewicz Małgorzata Korycińska Protokolant Mateusz Rogala po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2013 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Gminy Miejskiej C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 25 stycznia 2012 r. sygn. akt V SA/Wa 1267/11 w sprawie ze skargi Gminy Miejskiej C. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do zwrotu części oświatowej subwencji ogólnej oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z dnia 25 stycznia 2012 r. sygn. akt V SA/Wa 1267/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę Gminy Miejskiej C. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do zwrotu części oświatowej subwencji ogólnej na 2006 r. Ze stanu faktycznego sprawy przyjętego przez Sąd I instancji wynika, że pismem z dnia [...] kwietnia 2010 r. Minister Edukacji Narodowej poinformował Ministra Finansów, że przeprowadzona przez Kuratorium Oświaty w G. kontrola w Zespole Szkół Publicznych w C. wykazała, że w roku szkolnym 2005/2006, w systemie informacji oświatowej podano wyższą od rzeczywistej liczbę uczniów posiadających stosowne orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego. W związku z powyższym Gmina otrzymała w 2006 r. subwencję wyższą od należnej o 555.872 zł, a zatem zaistniały przesłanki do wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie zwrotu nienależnie otrzymanej przez Gminę subwencji. W toku postępowania Gmina poinformowała organ, że Dyrektor Zespołu Szkół Publicznych w C. wykazywał w systemie informacji oświatowej jako uczniów z orzeczeniami o potrzebie kształcenia specjalnego również tych uczniów, którzy nie posiadali wprawdzie stosownych orzeczeń, natomiast posiadali opinie poradni psychologiczno-pedagogicznej lub orzeczenia o niepełnosprawności wystawione przez Powiatowe Zespoły do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności lub orzeczenia o stopniu niepełnosprawności. Zdaniem Gminy, zawyżenie liczby uczniów nie było tak duże, jak wykazano w protokole kontroli. Tym samym niższa winna być również kwota subwencji do zwrotu. Następnie w piśmie z dnia [...] października 2010 r. Gmina wniosła o dopuszczenie dowodu dodatkowego, tj. protokołu uzupełniającego, z którego wynikałoby, które orzeczenia, których uczniów dotyczące, zostały przyjęte jako kwalifikujące do naliczenia subwencji, a których nie uwzględniono przy naliczeniu subwencji na rok 2006. Decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...], działając na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (Dz. U. Nr 80, poz. 526 ze zm.) i art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98, poz. 1071 ze zm. – powoływanej dalej jako k.p.a.), Minister Finansów zobowiązał Miasto C. do zwrotu nienależnie uzyskanej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej za 2006 r. w wysokości 535.792 zł. W uzasadnieniu organ podał, że podział części oświatowej subwencji ogólnej na rok 2006 został dokonany według algorytmu określonego w załączniku do rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 22 grudnia 2005 r. w sprawie sposobu podziału części oświatowej subwencji ogólnej dla jednostek samorządu terytorialnego w roku 2006 (Dz. U. Nr 266, poz. 2231). W świetle przepisów tego rozporządzenia opinie poradni psychologiczno-pedagogicznej oraz orzeczenia wydane przez Powiatowe Zespoły do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności nie mogły być uwzględniane przy naliczaniu części oświatowej subwencji ogólnej na rok 2006. Organ podniósł, że w protokole z przeprowadzonych czynności wyjaśniających dane o liczbie uczniów posiadających orzeczenia poradni psychologiczno-pedagogicznych zostały przedstawione w podziale na Publiczną Szkołę Podstawową i Publiczne Gimnazjum w C., z uwzględnieniem rodzaju niepełnosprawności uczniów. Te dane przedstawione zresztą przez dyrektora Zespołu Szkół są wiarygodne i wystarczające do wyliczenia części oświatowej subwencji ogólnej dla Gminy. Minister podkreślił, że część oświatowa subwencji ogólnej dla wszystkich jednostek samorządu terytorialnego na rok 2006 została wyliczona w oparciu o dane o liczbie uczniów wykazane przez szkoły i placówki w systemie informacji oświatowej, bez imiennego wskazywania uczniów oraz dat i numerów orzeczeń poradni psychologiczno-pedagogicznych. Wobec powyższego nie znalazł uzasadnienia wniosek strony o dopuszczenie dowodu z dodatkowego, uzupełniającego protokołu, ponieważ okoliczności mające znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy zostały ustalone na podstawie dotychczas zebranego i dostatecznego materiału dowodowego. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Gmina podniosła, że w protokole z dnia [...] marca 2010 r. nie wymieniono nazwisk uczniów oraz dat i numerów orzeczeń, a także dat wydanych opinii. Zarzuciła, że tak ogólny opis dokonanych ustaleń nie pozwolił na ich weryfikację przez organ prowadzący Zespół Szkół. Wymienioną na wstępie decyzją z dnia [...] marca 2011 r. Minister Finansów, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. oraz art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego, utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] grudnia 2010 r. W uzasadnieniu organ podkreślił, że orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego wydają zespoły orzekające działające w publicznych poradniach psychologiczno-pedagogicznych, w tym poradniach specjalistycznych (art. 71b ust. 1 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty - Dz. U. Nr 256, poz. 2572 ze zm.). Warunkiem objęcia dziecka kształceniem specjalnym jest posiadanie przez dziecko orzeczenia publicznej poradni psychologiczno-pedagogicznej o potrzebie kształcenia specjalnego. Tymczasem w niniejszej sprawie szkoły podawały w systemie informacji oświatowej również tych uczniów, którzy nie posiadali stosownych orzeczeń, tym samym podawały zawyżoną liczbę osób wymagających kształcenia specjalnego. Gmina wniosła skargę na tę decyzję Ministra Finansów do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W., podnosząc ponownie, że protokół kontroli nie zawierał nazwisk uczniów oraz dat i numerów orzeczeń, a także dat opinii oraz nazwisk uczniów, w stosunku do których zostały wydane i które kwalifikowałyby ucznia do odpowiedniej wagi określonej w algorytmie podziału części oświatowej subwencji ogólnej. Taki sposób sporządzenia protokołu uniemożliwił Gminie weryfikację dokonanych w nim ustaleń. W związku z powyższym, w ocenie skarżącej, konieczne było dopuszczenie dowodu w postaci dodatkowego, uzupełniającego protokołu, z którego wynikałoby, jakie orzeczenia zostały przyjęte jako orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego. Nieprzeprowadzenie tego dowodu uniemożliwiło skarżącej obronę jej interesów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji uznał za prawidłowe stanowisko organu, że nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy fakt, że w protokole kontroli Kuratorium nie wymieniło nazwisk uczniów oraz dat i numerów orzeczeń, które kwalifikowały ucznia do odpowiedniej wagi określonej w algorytmie podziału części oświatowej subwencji ogólnej. Sąd nie zgodził się ze skarżącą, że brak powyższych danych uniemożliwił jej weryfikację i odniesienie się do wyników kontroli. Skoro bowiem do naliczenia subwencji kwalifikować mogły jedynie stosowne orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego, wydane przez zespoły orzekające, działające w publicznych poradniach psychologiczno-pedagogicznych, w tym poradniach specjalistycznych, to niezrozumiała była wątpliwość skarżącej co do tego, które z orzeczeń kwalifikują do naliczenia subwencji. Mając na uwadze powyższe, Sąd I instancji uznał, że przeprowadzenie wnioskowanego przez skarżącą dowodu z dodatkowego protokołu uzupełniającego nie przyczyniłoby się do wyjaśnienia sprawy w stopniu wyższym niż dokumenty, na których oparto rozstrzygnięcia organu. Z dodatkowego protokołu uzupełniającego również wynikałoby, że liczba uczniów z wymaganymi orzeczeniami, dającymi prawo do subwencji została zawyżona.. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, przed wydaniem zaskarżonej decyzji Minister Finansów zgromadził dokumenty niezbędne do ustalenia stanu faktycznego i wydania rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Wszystkie dane stanowiące podstawę do wyliczenia nienależnie uzyskanej przez Gminę części oświatowej subwencji ogólnej znajdowały się w szkołach, będących jednostkami organizacyjnymi Gminy, jak również w Urzędzie Miejskim w C. Sąd podkreślił jednocześnie, że Gmina nie uzasadniła dlaczego, w jej ocenie, ustalenia Kuratorium są nieprawidłowe, nie zgłosiła konkretnych zastrzeżeń co do sposobu przeliczenia uczniów dla potrzeb obliczenia subwencji oraz co do przedstawionej w protokole liczby uczniów posiadających właściwe orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego. Ze skargi nie wynika, jakie konkretnie uchybienia i nieprawidłowości skarżąca zarzuca wynikom kontroli oraz które wyliczenia organu i dlaczego, budzą jej wątpliwości. Odnosząc się do zarzutu Gminy, dotyczącego braku podstawy prawnej działań kontrolnych Kuratorium, które zdaniem Gminy nie leżą w kompetencji tego organu, ponieważ nie mieszczą się w zakresie nadzoru pedagogicznego, Sąd I instancji uznał, że do nadzoru pedagogicznego należy badanie poprawnego zakwalifikowania uczniów niepełnosprawnych do kształcenia specjalnego finansowanego z oświatowej subwencji ogólnej. Subwencja ta miała być bowiem wykorzystana na zaspokojenie szczególnych potrzeb edukacyjnych uczniów niepełnosprawnych. Gmina Miejska C. zaskarżyła wyrok WSA w W. z dnia 25 stycznia 2012 r. w całości skargą kasacyjną, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania. Skarżąca kasacyjnie zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 11, art. 12, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1 i § 2, art. 80 i art. 81, art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a., polegające na nieuzasadnionym oddaleniu skargi, pomimo iż zaskarżona decyzja narusza wymienione przepisy k.p.a. w zakresie niedopuszczenia przeprowadzenia zawnioskowanego przez stronę dowodu z dodatkowego uzupełniającego protokołu Kuratorium Oświaty w G., a w konsekwencji: - niepodjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes strony, - uniemożliwienia stronie czynnego udziału w postępowaniu, - niezebrania i nierozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, - nieudowodnienia okoliczności faktycznych, będących podstawą wydania decyzji o zwrocie części subwencji oświatowej, - dokonania oceny, że okoliczności zawyżenia liczby uczniów kwalifikujących się do naliczenia subwencji, zostały udowodnione, - niezawarcia w uzasadnieniu decyzji uzasadnienia faktycznego i prawnego odmowy przeprowadzenia dowodu z dodatkowego uzupełniającego protokołu Kuratorium Oświaty w G. Ponadto skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. polegające na nieuzasadnionym oddaleniu skargi w sytuacji, kiedy: - Sąd nie rozpatrzył wszystkich zarzutów podniesionych w skardze, skarżąca w uzasadnieniu wyroku nie uzyskała odpowiedzi na przedstawione przez nią kwestie i wątpliwości lub odpowiedzi te są lakoniczne, niewyjaśniające rozstrzygnięcia, uzasadnienie nie zawiera zaś wyjaśnienia rozstrzygnięcia w zakresie, w którym Sąd nie rozpatrzył zarzutów, uzasadnienie wyroku utrudnia lub wyklucza przedstawienie zarzutów merytorycznych, - Sąd nie rozpatrzył podstawowego zarzutu skarżącej, że protokół Kuratorium Oświaty w G. z dnia [...] marca 2010 r. z przeprowadzonych czynności wyjaśniających nie pozwala Gminie na zweryfikowanie zawartych w nim danych i obronę jej praw, w tym Sąd nie rozstrzygnął, czy istotnie protokół Kuratorium Oświaty w G. nie pozwala Gminie na zweryfikowanie zawartych w nim danych, czy pozwala na takie zweryfikowanie i w jaki sposób, - Sąd nie rozpatrzył zarzutu, że organ administracji w uzasadnieniu decyzji nie ustosunkował się do żądania strony o dopuszczenie dowodu z dodatkowego, uzupełniającego protokołu Kuratorium Oświaty w G., ograniczając się do lakonicznego stwierdzenia, że "dane są wiarygodne i wystarczające do wyliczenia części oświatowej subwencji ogólnej" i że "okoliczności mające znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy zostały bowiem ustalone na podstawie zebranego materiału dowodowego", - Sąd nie odniósł się do zarzutu skarżącej, że Minister Finansów naruszył zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu wyrażonej w art. 10 k.p.a. Uzasadnienie skargi kasacyjnej zawiera argumentację przedstawianą przez Gminę na etapie postępowania administracyjnego i przed sądem administracyjnym I instancji. Gmina zarzuca więc przede wszystkim brak imiennego wykazu uczniów oraz brak indywidualnie oznaczonych orzeczeń, które stanowiły podstawę do obliczenia części oświatowej subwencji ogólnej za 2006 r., Minister Finansów oparł się jedynie na ustaleniach dokonanych przez Kuratorium Oświaty w G., potwierdzonych w protokole z dnia [...] marca 2010 r. Protokół ten jest zbyt ogólny i dlatego nie pozwala Gminie na weryfikację prawidłowości obliczenia przysługującej jej części dotacji. Gmina dwukrotnie wniosła do Ministra Finansów o dopuszczenie dowodu z dodatkowego, uzupełniającego protokołu Kuratorium Oświaty w G. Minister Finansów w toku postępowania administracyjnego nie przeprowadził wnioskowanego dowodu i nie zajął stanowiska co do zgłoszonego wniosku dowodowego. W ocenie skarżącej, przyjęte przez Sąd stanowisko sprowadza się do tego, że skarżąca nie ma żadnych praw do własnej weryfikacji zgromadzonego materiału dowodowego i do własnej oceny stanu faktycznego, skoro czynności wyjaśniających dokonał organ administracji państwowej w zakresie swojego działania. Skarżąca zakwestionowała również podstawę prawną dokonanych przez Kuratorium Oświaty czynności wyjaśniających. Jej zdaniem, kontrola nastąpiła w trybie nadzoru pedagogicznego określonego w art. 33 ustawy o systemie oświaty. Nadzór pedagogiczny nie obejmuje jednak czynności sprawdzających (wyjaśniających) w zakresie badania zgodności stanu faktycznego informacji i danych na temat liczby uczniów z orzeczeniami o potrzebie kształcenia specjalnego z danymi przekazywanymi do Systemu Informacji Oświatowej. Organ administracji w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. W myśl art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego, w przypadku gdy ustalona dla jednostki samorządu terytorialnego część oświatowa subwencji ogólnej jest wyższa od należnej, minister właściwy do spraw finansów publicznych, w drodze decyzji zobowiązuje do zwrotu nienależnej kwoty tej części subwencji, chyba że jednostka wcześniej dokonała zwrotu nienależnie otrzymanych kwot subwencji za lata poprzedzające rok budżetowy. Jak wynika z powyższego, wydanie przez ministra decyzji zobowiązującej do zwrotu nienależnej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej, może nastąpić po zweryfikowaniu przez organ wysokości należnej subwencji i stwierdzeniu, że przysługuje w niższej wysokości niż kwota subwencji uprzednio ustalonej i wypłaconej. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Podstawą ustalenia przez organ kwoty należnej części oświatowej subwencji ogólnej były przepisy rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 22 grudnia 2005 r. w sprawie sposobu podziału części oświatowej subwencji ogólnej dla jednostek samorządu terytorialnego w roku 2006. Rozporządzenie ustala algorytm podziału subwencji. W załączniku do rozporządzenia określono, że dla ustalenia wysokości subwencji należy wziąć pod uwagę m.in.: liczbę uczniów z upośledzeniem umysłowym w stopniu lekkim, niedostosowanych społecznie, z zaburzeniami zachowania, zagrożonych uzależnieniem, zagrożonych niedostosowaniem społecznym, z chorobami przewlekłymi - wymagających stosowania specjalnej organizacji nauki i metod pracy; liczbę uczniów niewidomych i słabowidzących, z niepełnosprawnością ruchową, z zaburzeniami psychicznymi - wymagających stosowania specjalnej organizacji nauki i metod pracy; liczbę uczniów niesłyszących i słabosłyszących, z upośledzeniem umysłowym w stopniu umiarkowanym i znacznym oraz liczbę dzieci i młodzieży z upośledzeniem umysłowym w stopniu głębokim realizujących obowiązek szkolny poprzez udział w zajęciach rewalidacyjno-wychowawczych organizowanych w szkołach podstawowych i gimnazjach, dla uczniów z niepełnosprawnościami sprzężonymi oraz z autyzmem. Jednocześnie, co wymaga podkreślenia, rozporządzenie stanowi, że podstawą do zaliczenia uczniów do wymienionych wyżej grup jest orzeczenie, o którym mowa w art. 71b ust. 3 ustawy o systemie oświaty. Zgodnie zaś z tym przepisem są to opinie (orzeczenia) o potrzebie wczesnego wspomagania rozwoju dziecka, orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego albo indywidualnego nauczania, a także orzeczenia o potrzebie zajęć rewalidacyjno-wychowawczych organizowanych zgodnie z odrębnymi przepisami. Te orzeczenia wydają zespoły orzekające działające w publicznych poradniach psychologiczno-pedagogicznych, w tym w poradniach specjalistycznych. Z powyższego wynika, że część oświatowa subwencji ogólnej może zostać przyznana jednostce samorządu terytorialnego w omawianym zakresie, stosownie do liczby uczniów, którym wydano orzeczenie zespołu orzekającego działającego w publicznej poradni psychologiczno-pedagogicznej. Wszelkiego rodzaju inne dokumenty potwierdzające niepełnosprawność ucznia nie mogą być brane pod uwagę przy wyliczaniu należnej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej. Trzeba podkreślić, że zarzuty Gminy nie polegają na zakwestionowaniu konkretnej liczby uczniów i orzeczeń, które organ przyjął za podstawę weryfikacji wysokości przyznanej części subwencji oświatowej. Gmina nie potrafi więc wykazać, na czym dokładnie polega błąd organu w wyliczeniu należnej jej subwencji. Zarzuca jedynie nieprawidłowości w prowadzonym postępowaniu administracyjnym w tej sprawie, w szczególności nieprawidłowości polegające na nieprzeprowadzeniu dodatkowej kontroli i niesporządzeniu protokołu uzupełniającego, z którego miałoby wynikać, którzy konkretnie uczniowie spełniają określone wyżej przesłanki, od których zależy wysokość przyznanej subwencji. Te nieprawidłowości, zdaniem Gminy uniemożliwiają jej weryfikację danych dotyczących liczby uczniów posiadających stosowne orzeczenia. Mamy więc do czynienia z żądaniem wnoszącej skargę kasacyjną, aby to organ wykazał, że nie popełnił błędu w wyliczeniu należnej jej subwencji. Błędu, którego Gmina sama nie konkretyzuje, chociaż mogłaby to uczynić, bo subwencja została naliczona na podstawie danych przedstawionych przez Zespół Szkół w C. Gmina nie podała ilu, w jej ocenie, uczniów spełniało przesłanki, uprawniające do przyznania subwencji, o których mowa w przywoływanym rozporządzeniu Ministra Edukacji Narodowej. Natomiast z danych przedstawionych przez Zespół Szkół Publicznych w C. jednoznacznie wynika, że wykazano tam nie tylko uczniów posiadających wymagane orzeczenia. Dlatego też zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie było konieczne sporządzanie wnioskowanego protokołu uzupełniającego, co trafnie przyjął Sąd I instancji. Można jeszcze podnieść, że subwencja jest wyliczana na podstawie ogólnych danych statystycznych, informujących o liczbie uczniów posiadających wymagane orzeczenia. Nie jest zaś przyznawana dla konkretnych uczniów legitymujących się konkretnymi orzeczeniami. Gmina zna dobrze te zasady, ponieważ przedstawia przygotowane przez szkoły dane niezbędne do wyliczenia subwencji. Tym bardziej więc nie jest uzasadnione jej żądanie, aby organ, który dokonał weryfikacji przyznanej dotacji przedstawił wykaz nazwisk uczniów i wykaz orzeczeń, które zostały zakwestionowane w toku weryfikacji. Gmina mogła oczywiście podważać ustalenia organu dotyczące liczby uczniów z orzeczeniami wskazującymi na potrzebę kształcenia specjalnego, prezentując własne wyliczenia i konfrontując je z ustaleniami organu. Tego jednakże nie uczyniła i z tego właśnie powodu jej skarga kasacyjna nie może być uznana za uzasadnioną. Ponadto, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Kuratorium Oświaty w G. było właściwe do przeprowadzenia kontroli, ponieważ weryfikacja liczby uczniów z orzeczeniami o potrzebie kształcenia specjalnego mieści się w zakresie nadzoru pedagogicznego, o którym mowa w art. 33 ustawy o systemie oświaty. Wypada również zwrócić uwagę, że skarżąca popada w sprzeczność, twierdząc z jednej strony, że kuratorium nie ma kompetencji do przeprowadzenia kontroli w omawianym zakresie, z drugiej zaś żądając przeprowadzenia przez Kuratorium kontroli uzupełniającej. Biorąc pod rozwagę przedstawione okoliczności, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 183 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.