II AKa 181/17

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt II AKa 181/17</strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> <strong> <!-- -->Dnia 5 grudnia 2017 r.</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Apelacyjny w Warszawie II Wydział Karny w składzie: </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Przewodniczący: SSA – Jerzy Leder </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Sędziowie:SA – Dorota Tyrała (spr.)</strong> </p> <p> <strong> <!-- --> SO (del.) – Anna Kalbarczyk</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Protokolant: sekr. sąd. – Sylwester Leńczuk </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->przy udziale prokuratora Magdaleny Wiśniewskiej </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2017 r. sprawy:</strong> </p> <p> <strong> <!-- --> <span class="anon-block">M. P.</span> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->syna <span class="anon-block">T.</span> i <span class="anon-block">A. z d. K.</span>,</strong> </p> <p> <strong> <!-- --> <span class="anon-block">urodz. (...)</span> w <span class="anon-block">W.</span>,</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->oskarżonego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 296;art. 296 § 4)">art. 296§4 k.k.</a> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->z dnia 6 marca 2017 r., sygn. akt XII K 146/12</strong> </p> <p>I.  <strong> <!-- -->uchyla zaskarżony wyrok w stosunku do <span class="anon-block">M. P.</span> i sprawę przekazuje Sądowi Okręgowemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. </strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <strong> <!-- --> <span class="anon-block">M. P.</span> </strong> został oskarżony o to, że:</p> <p>- w okresie od dnia 24 marca 2000 r. do dnia 18 września 2000 r. w <span class="anon-block">W.</span>, działając wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">L. K.</span>, jako członek Zarządu <span class="anon-block">W.</span> <span class="anon-block"> (...) Klubu Sportowego (...)</span> z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span>, stanowiącego <span class="anon-block"> Stowarzyszenie (...)</span>, będąc obowiązanym na podstawie § 27 pkt a, b, c, f Statutu <span class="anon-block">W.</span> <span class="anon-block"> (...) Klubu Sportowego (...)</span> do zajmowania się sprawami majątkowymi w zakresie prawidłowego gospodarowania mieniem Klubu poprzez niedopełnienie obowiązków, w ten sposób, iż w dniu 24 marca 2000r. w imieniu ww. Klubu podpisał z <span class="anon-block"> firmą (...) S.A.</span> z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span> akt notarialny - ugodę, dotyczącą utworzenia <span class="anon-block"> spółki (...) Sp. z o.o.</span>, mającej zajmować się prowadzeniem działalności gospodarczej o szeroko określonym zakresie, w tym działalnością deweloperską a następnie w dniu 18 września 2000 r. umową zawartą w formie aktu notarialnego z <span class="anon-block"> firmą (...) Sp. z o.o.</span> wniósł aportem do tejże spółki prawo użytkowania wieczystego gruntu przy <span class="anon-block">ulicy (...)</span> w <span class="anon-block">W.</span> o powierzchni 66.353 m2 wraz z prawem własności stanowiących odrębną nieruchomość budynków i budowli, których wartość strony ugody oszacowały na kwotę 13.464.121 zł w zamian za zwolnienie z części zobowiązań finansowych Klubu oraz objęcie udziałów w <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> o wartości 3.400.000 zł, podczas gdy rzeczywista wartość tylko części przekazanej nieruchomości o powierzchni 42.000 m2 wyceniona została na kwotę 45.486.000 zł, przez co w rzeczywistości wniósł do <span class="anon-block"> spółki (...) Sp. z o.o.</span> mienie znacząco przekraczające wartość zobowiązań i udziałów w ww. Spółce, nie uzyskując w zamian właściwego wpływu na działalność Spółki a tym samym wyrządził <span class="anon-block">W.</span> <span class="anon-block"> (...) Klubowi Sportowemu (...)</span> wymierną szkodę majątkową w wielkich rozmiarach, tj. w kwocie nie mniejszej niż 32.021.879 zł</p> <p> <strong> <!-- -->tj. o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 296;art. 296 § 1;art. 296 § 3)">art. 296 § 1 i 3 k.k.</a> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy w Warszawie wyrokiem z dnia 6 marca 2017 r. sygn. akt XII K 146/12:</strong> </p> <p>I.  ustalił, że działanie <span class="anon-block">M. P.</span> polegało na tym, że w okresie od dnia 24 marca 2000 roku do dnia 18 września 2000 roku w <span class="anon-block">W.</span>, działając wspólnie i w porozumieniu z ustaloną osobą, jako członek Zarządu <span class="anon-block">W.</span> <span class="anon-block"> (...) Klubu Sportowego (...)</span> z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span>, stanowiącego <span class="anon-block"> Stowarzyszenie (...)</span>, będąc obowiązanym na podstawie § 27 pkt a, b, c, f Statutu <span class="anon-block">W.</span> <span class="anon-block"> (...) Klubu Sportowego (...)</span> do zajmowania się sprawami majątkowymi w zakresie prawidłowego gospodarowania mieniem Klubu poprzez niedopełnienie obowiązków polegające na braku jakichkolwiek działań związanych z uzyskaniem wyceny prawa użytkowania wieczystego gruntu przy <span class="anon-block">ulicy (...)</span> w <span class="anon-block">W.</span> o powierzchni 66.353 m2 wraz z prawem własności stanowiących odrębną nieruchomość budynków i budowli, w ten sposób, że w dniu 24 marca 2000 r. w imieniu ww. klubu podpisał z <span class="anon-block"> firmą (...) S.A.</span> z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span> akt notarialny - ugodę, dotyczącą zaspokojenia istniejących zobowiązań i zadłużeń oraz zapobieżenia sporom i wystąpieniu o upadłość <span class="anon-block"> Klubu Sportowego (...)</span> przez wierzycieli, zgodnie z którą <span class="anon-block"> (...)</span> <span class="anon-block">O.</span> miał wnieść do <span class="anon-block"> spółki (...) Sp. z o.o.</span> - po jej zarejestrowaniu, aport w postaci prawa użytkowania wieczystego <span class="anon-block">działki gruntu nr (...)</span> z obrębu <span class="anon-block">(...)</span> o powierzchni 66 353 m2 przy <span class="anon-block">ulicy (...)</span> w <span class="anon-block">W.</span> wraz z prawem własności stanowiących odrębną nieruchomość budynków i budowli, a następnie w dniu 18 września 2000 roku zawarł, w dalszym ciągu bez zlecenia wyceny wnoszonego aportem prawa użytkowania wieczystego gruntu przy <span class="anon-block">ulicy (...)</span> w <span class="anon-block">W.</span> o powierzchni 66.353 m2 wraz z prawem własności stanowiących odrębną nieruchomość budynków i budowli, umowę w formie aktu notarialnego przeniesienia tytułem aportu opisanych powyżej praw użytkowania wieczystego i własności budynków na rzecz <span class="anon-block"> spółki (...) Sp. z o.o.</span>, których wartość strony umowy oszacowały na kwotę 13.464.121 zł, w zamian za m.in. zwolnienie z zobowiązań finansowych <span class="anon-block"> (...)</span> <span class="anon-block">O.</span> wobec <span class="anon-block"> (...)</span> <span class="anon-block">O.</span> w wysokości 8.300.000 złotych, przejęcie przez <span class="anon-block"> (...)</span> <span class="anon-block">O.</span> zobowiązania <span class="anon-block"> (...)</span> wobec <span class="anon-block"> (...) SA</span> w wysokości 1.256.747 złotych oraz objęcie przez <span class="anon-block"> (...)</span> udziałów w <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> o wartości 3.400.000 zł, podczas gdy rzeczywista wartość stanowiących aport praw użytkowania wieczystego i własności budynków wynosiła 28.929.908 zł, przez co wyrządził <span class="anon-block"> (...)</span> szkodę w wielkich rozmiarach, tj. w kwocie 15.465.787 zł, uznając przy tym, że oskarżony działał nieumyślnie i ustalając że czyn ten stanowi występek określony w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 296;art. 296 § 4)">art. 296 § 4 k.k.</a> - na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 17;art. 17 § 1;art. 17 § 1 pkt. 6)">art. 17 § 1 pkt. 6 k.p.k.</a> postępowanie karne wobec <span class="anon-block">M. P.</span> umorzył;</p> <p>II.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 632;art. 632 pkt. 2)">art. 632 pkt 2 k.p.k.</a> kosztami procesu obciążył Skarb Państwa. </p> <p>Apelację od tego wyroku wniósł <strong> <!-- --> <em> <!-- -->prokurator</em> </strong> zarzucając:</p> <p>- błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na treść zapadłego orzeczenia, wyrażający się w tym, że sąd pierwszej instancji z naruszeniem zasad prawidłowego rozumowania, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego wadliwie przyjął, iż zachowanie <span class="anon-block">M. P.</span> wyczerpało znamiona występku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 296;art. 296 § 4)">art. 296 § 4 k.k.</a>, ponieważ oskarżony współdziałał nieumyślnie, co w konsekwencji skutkowało niezasadnym umorzeniem postępowania wobec przedawnienia karalności ww. czynu na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 17;art. 17 § 1;art. 17 § 1 pkt. 6)">art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k.</a> podczas gdy prawidłowa analiza zeznań świadków i wyjaśnień podejrzanego oraz zgromadzonej dokumentacji pozwala na ustalenie, iż <span class="anon-block">M. P.</span> nie tylko umyślnie naruszył powierzone mu obowiązki, ale również umyślnie - z co najmniej zamiarem ewentualnym, spowodował skutek w postaci, szkody majątkowej w wielkich rozmiarach.</p> <p>W konkluzji wniósł o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Apelacyjny zważył co następuje. </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Apelacja prokuratora jest zasadna, a zatem na uwzględnienie zasługiwał wniosek środka odwoławczego o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.</strong> </p> <p>W niniejszej sprawie zagadnieniem pierwszoplanowym, o zasadniczym i przesądzającym dla rozstrzygnięcia znaczeniu, jest rozważenie w ramach stawianego mu zarzutu popełnienia czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 296)">art. 296 k.k.</a> czy oskarżony będąc obowiązanym do zajmowania się sprawami majątkowymi w zakresie prawidłowego gospodarowania mieniem <span class="anon-block">W.</span> <span class="anon-block"> (...) Klubu Sportowego (...)</span> działał umyślnie – i wówczas wypełnił znamiona czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 296 § 1;art. 296 § 3)">§ 1 i 3</a> powołanego przepisu, czy też działając nieumyślnie wyczerpał znamiona występku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 296;art. 296 § 4)">art. 296 §4 k.k.</a> </p> <p>Sąd Okręgowy w Warszawie stwierdził, że oskarżony działając z winy umyślnej – z zamiarem co najmniej ewentualnym – nie dopełnił swoich obowiązków „dobrego gospodarza” poprzez celowe zaniechanie podjęcia jakichkolwiek działań związanych z uzyskaniem wyceny nieruchomości, która miała zostać przeniesiona aportem do <span class="anon-block"> spółki (...)</span>, mając pełną świadomość tego, że dla określenia wartości nieruchomości niezbędne jest jej oszacowanie przez osobę posiadającą ku temu stosowne kwalifikacje. Odstępując od zlecenia wyceny przedmiotu umów oskarżony miał niczym nieograniczoną możliwość swobodnego przewidzenia, że swym zaniechaniem uzyskania aktualnej wyceny nieruchomości przed podpisaniem ugody w dniu 24 marca 2000 roku i umowy z dnia 18 września 2000 roku nie dopełnia obowiązków Prezesa Zarządu <span class="anon-block"> (...)</span> i na to się godził. Równocześnie Sąd meriti stwierdził, że w kontekście całości ustawowych przesłanek czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 296)">art. 296 k.k.</a> w zakresie związanym ze znamieniem w postaci wyrządzenia <span class="anon-block"> (...)</span> wielkiej szkody majątkowej <span class="anon-block">M. P.</span> dopuścił się nieostrożnego zachowania, sprzecznego z pojęciem „dobrego gospodarza”. Podejmując bowiem powyżej opisane decyzje wykazał się znaczną niedbałością w pełnieniu swej funkcji nie podjął bowiem żadnych działań mających na celu ustalenie jaka jest rzeczywista wartość aportu, przez co określone w ugodzie i umowie wartości przedmiotowych nieruchomości były znacząco zaniżone. W ocenie Sądu I instancji sytuacja powyższa wynikała z lekkomyślnego przyjęcia przez oskarżonego, że wartość wskazanych praw użytkowania wieczystego i własności budynków w odniesieniu do wyceny z 11 sierpnia 1997 roku, która legła u podstaw decyzji Prezydenta <span class="anon-block">(...) W.</span> nr <span class="anon-block">(...)</span> z dnia 11 grudnia 1997 roku uległa zmianie, którą może samodzielnie oszacować, co było obarczone podwójnym błędem wynikającym z niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach. Po pierwsze – jak Sąd meriti stwierdził – oskarżony przyjął, że wycena sporządzona na potrzeby decyzji administracyjnej związanej z przeniesieniem prawa użytkowania wieczystego jest tożsama z wyceną sporządzoną na potrzeby wniesienia aportem prawa użytkowania do spółki akcyjnej, a po drugie samodzielnie jako strona umowy ustalił jaka jest aktualna wartość tego prawa. Powyższe doprowadziło Sąd ten do uznania, że zachowanie oskarżonego nosiło cechy nieumyślności – niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość wyrządzenia szkody wielkich rozmiarów <span class="anon-block">M. P.</span> mógł przewidzieć. W efekcie przypisania oskarżonemu popełnienia występku nieumyślnego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 296;art. 296 § 4)">art. 296§4 k.k.</a> Sąd Okręgowy na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 17;art. 17 § 1;art. 17 § 1 pkt. 6)">art. 17§1 pkt 6 k.p.k.</a> umorzył postępowanie karne z uwagi na przedawnienie.</p> <p>Z tym poglądem nie sposób się zgodzić. Trafnie bowiem podniósł prokurator, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w postaci zeznań świadków przesłuchanych w niniejszej sprawie oraz zabezpieczonej dokumentacji w sposób jednoznaczny wynika, iż od początku ustalonych działań <span class="anon-block"> Zarząd (...)</span> zakładał przeznaczenie części nieruchomości na działalność komercyjną – nabywając prawo użytkowania wieczystego przedmiotowego gruntu oraz kolejne wystąpienia o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu składały się na realizację planu odstąpienia części gruntu przeznaczonego pod zabudowę mieszkalno – usługowo – hotelową partnerowi inwestycyjnemu tj. <span class="anon-block"> Spółce (...)</span>, utworzonej w celu prowadzenia działalności deweloperskiej. Plan ten przewidywał, że za pieniądze uzyskane w zamian od partnera inwestycyjnego miały zostać rozbudowane i zmodernizowane obiekty sportowe. Zmiana zatem dotychczasowego przeznaczenia gruntu na cele rekreacyjno – sportowe i przeznaczenie go na działalność deweloperską niewątpliwie miała wpływ na znaczący wzrost jej wartości, czego oskarżony miał pełną świadomość.</p> <p>W tym stanie rzeczy kwestią kluczową jest ocena czy istotnie, jak to ustalił Sąd Okręgowy, skutek w postaci wyrządzenia znacznej szkody majątkowej podmiotowi, którego sprawami majątkowymi, w warunkach tego przepisu oskarżony się zajmował objęty był winą nieumyślną w postaci niezachowania wymaganej ostrożności , czy też jak to wywodzi prokurator –<span class="anon-block">M. P.</span> umyślnie, z zamiarem co najmniej ewentualnym, spowodował skutek w postaci szkody majątkowej w wielkich rozmiarach.</p> <p>Odnosząc się do powyższych kwestii stwierdzić należy, że rozróżnienie pomiędzy umyślnym bądź nieumyślnym popełnieniem czynu określone w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (§ 1;§ 2;art. 9)">§1 i 2 art. 9 k.k.</a> niejednokrotnie w praktyce nastręcza trudności. Niemniej wielokrotnie orzecznictwo sądowe akcentowało, że różnica pomiędzy świadomą nieumyślnością a działaniem umyślnym w zamiarze ewentualnym leży wyłącznie w stronie woluntatywnej, charakteryzującej się w przypadku zamiaru ewentualnego tym, że sprawca godzi się na realizację znamion strony przedmiotowej czynu zabronionego, zaś przy świadomej nieumyślności sprawca ani nie chce, ani nie godzi się na realizację tych znamion (tak przykładowo: Wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 15 marca 2017 r., II AKa 34/17).</p> <p>Do przyjęcia zatem niezachowania przez sprawcę wymaganej w danych okolicznościach ostrożności (zarzucalna nieumyślność) zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 9;art. 9 § 2)">art. 9§2 k.k.</a> dochodzi jedynie wówczas, gdy sprawca nie zachowa się zgodnie z takim wzorcem postępowania, który zapobiegać ma ujemnym następstwom działalności, niemniej przypuszcza – choć bezpodstawnie – że tego uniknie. W sytuacji natomiast zaistnienia zamiaru ewentualnego (dolus eventualis) sprawca wprawdzie nie chce popełnić czynu zabronionego, ale przewiduje realną możliwość jego popełnienia i na to się godzi.</p> <p>Rację przyznać należy skarżącemu prokuratorowi, że orzeczenie Sądu I instancji obarczone jest błędem w ustaleniach faktycznych przyjętych za jego podstawę, bowiem z naruszeniem zasad prawidłowego rozumowania, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego Sąd ocenił zgromadzony materiał dowodowy. W szczególności ponownej oceny wymagać muszą działania podjęte przez oskarżonego. Fakt samodzielnego ustalenia wartości wnoszonej aportem nieruchomości do spółki deweloperskiej w wysokości innej niż wycena sporządzona na potrzeby decyzji administracyjnej związanej z przeniesieniem praw użytkowania wieczystego niewątpliwie świadczy o świadomości oskarżonego, iż zmiana sposobu przeznaczenia nieruchomości ma wpływ na zmianę jej wartości. W tym stanie rzeczy ponownej oceny wymaga świadomość oskarżonego co do ewentualności zaistnienia skutku w postaci przewidywania możliwości wyrządzenia szkody <span class="anon-block"> (...)</span> <span class="anon-block">O.</span> i godzenia się na jego zaistnienie.</p> <p>Mając na uwadze treść <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 454;art. 454 § 1)">art. 454§1 k.p.k.</a> zgodnie, z którym Sąd odwoławczy nie może skazać oskarżonego, który został uniewinniony w pierwszej instancji (lub co do którego w pierwszej instancji umorzono lub warunkowo umorzono postępowanie) w sprawie niniejszej wobec konieczności dokonania ponownych ustaleń faktycznych – koniecznym stało się uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.</p> <p>W toku ponownego rozpoznania sprawy Sąd pierwszej instancji przeprowadzając postępowanie dowodowe i korzystając w szerokim zakresie z możliwości ujawnienia dowodów, które nie miały wpływu na treść rozstrzygnięcia przewidzianych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 442;art. 442 § 2)">art. 442§2 k.p.k.</a> – przy czynieniu ustaleń faktycznych winien mieć na uwadze powyższej poczynione uwagi. Sąd Okręgowy uwzględni w zgodzie z ujawnionym materiałem dowodowym okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego. W szczególności wnikliwie ustali i oceni okoliczności mające znaczenie dla przypisania oskarżonemu działania w ramach <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 296;art. 296 § 1;art. 296 § 3)">art. 296 §1 i 3 k.k.</a> </p> <p> <strong> <!-- -->W tym stanie rzeczy Sąd Apelacyjny orzekł jak na wstępie.</strong> </p> </div>