VIII C 1636/17

<p>Sygn. akt VIII C 1636/17</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 5 grudnia 2017 roku</p> <p>Sąd Rejonowy dla Łodzi – Widzewa w Łodzi, VIII Wydział Cywilny</p> <p>w następującym składzie :</p> <p>Przewodniczący : Sędzia SR Tomasz Kalsztein</p> <p>Protokolant : sekr. sąd. Kamila Zientalak</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2017 roku w Łodzi</p> <p>na rozprawie</p> <p>sprawy z powództwa <span class="anon-block">(...)</span> z siedzibą w <span class="anon-block">(...)</span> </p> <p>przeciwko <span class="anon-block">H. D.</span> </p> <p>o zapłatę</p> <p>oddala powództwo.</p> <p>Sygn. akt VIII C 1636/17</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>W pozwie z dnia 4 listopada 2010 roku skierowanym przeciwko pozwanemu <span class="anon-block">H. D.</span> powód <span class="anon-block"> – (...) S.a.</span>r.l. w <span class="anon-block">(...)</span> wniósł o zasądzenie od pozwanego kwoty 256 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 9 marca 2007 roku do dnia zapłaty oraz kosztami procesu. W uzasadnieniu powód wskazał, że przejął na podstawie umowy cesji od poprzedniego wierzyciela, wierzytelność wobec pozwanego z tytułu nieuiszczonej składki polisy ubezpieczenia. (pozew k. 2-4).</p> <p>W dniu 24 listopada 2010 roku Sąd Rejonowy dla Łodzi-Widzewa w Łodzi wydał nakaz zapłaty postępowaniu upominawczym. (nakaz k. 14).</p> <p>W dniu 11 ;lipca 2017 roku strona pozwana wniosła sprzeciw, w którym nie uznała powództwa i wniosła o jego oddalenie. (sprzeciw k.26-29).</p> <p>Na rozprawie w dniu 5 grudnia 2017 roku pozwany nie uznał podówdztwa i w iósł o jego oddalenie. Pozwany zakwestionował zasadność dochodzonego roszczenia podnosząc jednocześnie zarzut przedawnienia roszczenia. (protokół rozprawy k. 43).</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd ustalił następujący stan faktyczny:</strong> </p> <p>W dniu 30 maja 2008 roku <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> <span class="anon-block">V.</span> <span class="anon-block"> (...)</span> w <span class="anon-block">W.</span> oświadczyła, iż przysługuje jej wobec pozwanego z tytułu umowy ubezpieczenia wierzytelność w łącznej kwocie 256 zł, której termin wymagalności przypadał na dzień 8 marca 2007 roku.</p> <p>Tak określoną wierzytelność <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> <span class="anon-block">V.</span> <span class="anon-block"> (...)</span> zbyła na rzecz <span class="anon-block"> (...) s.a.</span>r.l. w <span class="anon-block">(...)</span>. (okoliczności bezsporne, częściowy wykaz wierzytelności k. 8odw).</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd zważył co następuje:</strong> </p> <p>Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie.</p> <p>Powód nie spełnił w przedmiotowej sprawie podstawowych wymogów dowodowych.</p> <p>Powód twierdził, że jego roszczenie znajduje swoje źródło w umowie o ubezpieczenia. Strona powodowa nie załączyła do akt sprawy ani kopii umowy łączącej pozwanego z <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> <span class="anon-block">V.</span> <span class="anon-block"> (...)</span> w <span class="anon-block">W.</span> jak również innych dokumentów, z których wynikałaby kwota dochodzona pozwem. Należy, bowiem zaznaczyć, iż pozwany w sprzeciwie od nakazu zapłaty nie potwierdził zasadności kwoty dochodzonej pozwem.</p> <p>Dodatkowo strona powodowa nie przedstawiła żadnych faktur VAT czy też not karnych, z których miały by wynikać kwoty składające się na żądanie pozwu. Strona powodowa przedstawiła jedynie częściowy wykaz wierzytelności. Jednakże tego rodzaju dokument nie może stanowić dowodu na istnienie zobowiązania pozwanego (tak co do zasady jak i co do wysokości). Jest to tzw. dokument prywatny, którego formalna moc dowodowa, jak stanowi <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 245)">art. 245 k.c.</a>, ogranicza się do domniemania, że zbywca (pierwotny wierzyciel) i nabywca złożyli oświadczenie nim objęte. Tylko w takim zakresie dokument ten nie budzi wątpliwości Sądu. Natomiast materialna moc dowodowa tego dokumentu bez poparcia go odpowiednimi dokumentami źródłowymi jest nikła.</p> <p>Wyjaśnienia w tym miejscu wymaga, że powód, jako strona inicjująca proces, jest obowiązany do udowodnienia wszystkich twierdzeń pozwu, w oparciu o które sformułował swoje roszczenie, chyba, że nie są one kwestionowane. Powinność taka wynika wprost z treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 k.c.</a>, zgodnie z którym ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Reguła ta znajduje również swój procesowy odpowiednik w treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 232)">art. 232 k.p.c.</a>, w świetle którego to strony są obowiązane wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne. Oznacza to, że obecnie Sąd nie jest odpowiedzialny za wynik postępowania dowodowego, a ryzyko nieudowodnienia podstawy faktycznej żądania ponosi powód.</p> <p>Tym samym skoro już w sprzeciwie od nakazu zapłaty pozwany zakwestionował zasadę obciążenia go kwotą dochodzoną pozwem, powód, nie zgadzając się z takim stanowiskiem strony przeciwnej, winien w odpowiedni sposób zareagować - przedstawić okoliczności faktyczne i dowody na poparcie swoich twierdzeń. Tymczasem strona powodowa nie złożyła żadnych wniosków dowodowych</p> <p>Z opisanych powyżej przyczyn Sąd nie mógł również poczynić ustaleń faktycznych w szerszym zakresie. Powód nie udowodnił bowiem, że pozwana miała obowiązek zapłaty kwoty 256 zł.</p> <p>Dodatkowo podniesiony przez pozwanego zarzut przedawnienia okazał się być również skuteczny. W myśl <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 117;art. 117 § 1;art. 117 § 2)">art. 117 § 1 i 2 k.c.</a> przedawnienie roszczeń majątkowych stanowi regułę iuris cogentis, która nie może być wyłączona lub zmieniona wolą stron. Wyjątek od wskazanej wyżej zasady mogą przewidywać wyłącznie normy o randze ustawy. Ustawowym skutkiem przedawnienia jest natomiast powstanie po upływie terminu przedawnienia po stronie tego, przeciwko komu roszczenie przysługuje, uprawnienia do uchylenia się od jego zaspokojenia w drodze podniesienia odpowiedniego zarzutu (tzw. zarzutu peremptoryjnego, tj. niweczącego). Wykonanie tego uprawnienia powoduje, że roszczenie nie może być skutecznie dochodzone.</p> <p>Pozwany skorzystał z przysługującego mu zarzutu przedawnienia i w ocenie Sądu uczynił to skutecznie. Powód nie wykazał, jakiego okresu dotyczy dochodzone roszczenie. Z załączonej kopii częściowego wykazu wierzytelności wynika, że w dniu 8 marca 2007 roku upływał termin płatności kwoty dochodzonej w pozwie. Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 118)">art. 118 k.c.</a>, jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, termin przedawnienia wynosi lat dziesięć, a dla roszczeń o świadczenia okresowe oraz roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej - trzy lata. Świadczenie pozwanego, niewątpliwie było związane z prowadzeniem działalności gospodarczej przez ubezpieczyciela. Wobec powyższego hipotetycznie przyjmując twierdzenia powoda za udowodnione, roszczenie objęte żądaniem pozwu uległo przedawnieniu w całości z dniem 8 marca 2010 roku. Pozew został wniesiony w dniu 4 listopada 2010 roku, a więc po upływie okresu przedawnienia.</p> <p>Z tych te ż względów powództwo jako nieudowodnione podlegało oddaleniu.</p> </div>