IV Ka 691/17

<p>Sygn. akt IV Ka 691/17</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 6 grudnia 2017 r.</p> <p>Sąd Okręgowy w Świdnicy w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:</p> <table> <colgroup> <col width="208"/> <col width="361"/> </colgroup> <tr> <td> <p>Przewodniczący:</p> </td> <td> <p>SSO Mariusz Górski</p> </td> </tr> <tr> <td> </td> <td> </td> </tr> <tr> <td> <p>Protokolant:</p> </td> <td> <p>Ewa Ślemp</p> </td> </tr> </table> <p>po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2017 r.</p> <p>sprawy <strong> <!-- --> <span class="anon-block">M.</span> <span class="anon-block">K.</span> </strong> </p> <p>syna <span class="anon-block">S.</span> i <span class="anon-block">A. z domu T.</span> </p> <p> <span class="anon-block">urodzonego (...)</span> w <span class="anon-block">D.</span> </p> <p>obwinionego z art. 92 § 2 k.w. i art. 87 § 1 kw</p> <p>na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę obwinionego</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego w Świdnicy</p> <p>z dnia 12 września 2017 r. sygnatura akt II W 355/16</p> <p>I.  utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;</p> <p>II.  kosztami postępowania odwoławczego obciąża obwinionego i wymierza mu 70 złotych opłaty za to postępowanie.</p> <p>Sygn. akt IV Ka 691/17</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <span class="anon-block">M.</span> <span class="anon-block">K.</span>obwiniony został o to, że:</p> <p>1.  w dniu 21 maja 2016 roku około godziny 03:15 w <span class="anon-block">Ś.</span> na <span class="anon-block">ul. (...)</span>, woj. <span class="anon-block"> (...)</span>, kierując samochodem marki <span class="anon-block">m. (...)</span> o <span class="anon-block">nr rej. (...)</span> w celu uniknięcia kontroli nie zastosował się do sygnału osoby uprawnionej do kontroli ruchu drogowego, nakazującego zatrzymanie pojazdu,</p> <p>to jest popełnienia wykroczenia z art. 92 § 2 kw</p> <p>2.  w tym samym miejscu i czasie kierował w/w pojazdem znajdując się w stanie po użyciu alkoholu (I badanie – 0,18 mg/l, II badanie – 0,17 mg/l),</p> <p>to jest popełnienia wykroczenia z art. 87 § 1 kw</p> <p>Zaskarżonym wyrokiem <span class="anon-block">M.</span> <span class="anon-block">K.</span>uniewinniony został od popełnienia wykroczenia opisanego wyżej w punkcie 1, zaś uznano go za winnego popełnienia wykroczenia z art. 87 § 1 kw, a opisanego wyżej w pkt. 2 i za to, na podstawie powołanego przepisu wymierzono mu karę grzywny w kwocie 700 złotych, przy czym w oparciu o art. 10 § 1 kw stwierdzono, że kara ta nie podlega wykonaniu.</p> <p>Nadto, zważywszy na treść art. 87 § 3 kw orzeczono wobec <span class="anon-block">M.</span> <span class="anon-block">K.</span>roczny zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym.</p> <p>Wyrok powyższy zaskarżył obwiniony zarzucając orzeczeniu:</p> <p>- naruszenie prawa procesowego, mające jednoznaczny wpływ na treść wyroku poprzez:</p> <p>a) naruszenie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 8)">art. 8</a> kpww i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4;art. 5)">art. 4 i 5 kpk</a> – poprzez zinterpretowanie wszystkich wątpliwości w sprawie, na niekorzyść obwinionego, a zarazem nie wzięcie pod uwagę okoliczności odciążających oraz nie zastosowanie zasady in dubio pro Reo;</p> <p>b) naruszenie art. 34 kpsw – poprzez nie oparcie orzeczenia na całokształcie okoliczności ujawnionych w postępowaniu i mających znaczenie dla rozstrzygnięcia;</p> <p>c) nie sprawdzenie przez Sąd legalizacji zastosowanego przez policjantów urządzenia kontrolnego;</p> <p>d) oparcie orzeczenia na dowodzie z „eksperymentu procesowego” z akt sprawy II K 731/16 – w sytuacji, gdy już samo przeprowadzenie tego dowodu w warunkach kompletnie odmiennych od tych, w których miało miejsce rzeczywiste zdarzenie – mogło prowadzić jedynie do błędnych wniosków i naruszało samą istotę przeprowadzenia tegoż dowodu;</p> <p>e) wewnętrzna sprzeczność wyroku – bowiem jeżeli sąd przyjął, że w krytycznym czasie i miejscu, jednak prowadziłem auto, a przesiadłem się dopiero po zauważeniu sygnałów Policji, to w istocie przekroczyłem przepis, bo auta nie zatrzymałem i w konsekwencji błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, polegający na uznaniu obwinionego winnym kierowania pojazdem, znajdując się w stanie po użyciu alkoholu – mimo że nie pozwalał na to zebrany materia dowodowy.</p> <p>Tym samym apelujący wniósł o zmianę wyroku poprzez uniewinnienie od zarzutu II ewentualnie uchylenie w wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.</p> <p> <strong> <!-- --> <span class="underline"> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje:</span> </strong> </p> <p>Apelacja nie zasługuje na uwzględnienie.</p> <p>Wbrew twierdzeniom skarżącego sąd I instancji po prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu dokonał trafnej oceny dowodów, a stanowisko swe co do sprawstwa i zawinienia <span class="anon-block">M.</span> <span class="anon-block">K.</span>przekonująco uzasadnił.</p> <p>W tej sytuacji skoro Sąd Okręgowy zgadza się z tezami Sądu Rejonowego - zbędną jest ponowna analiza dowodów, gdyż byłoby to jedynie powtarzaniem trafnych, podniesionych wcześniej argumentów.</p> <p>Odnosząc się zatem wyłącznie do szczegółowych zarzutów apelacji należy stwierdzić, że zgodzić się należy ze skarżącym, który kwestionuje wyniki eksperymentu procesowego przeprowadzonego 22 maja 2017 roku, bowiem zrealizowany on był w „nieco” odmiennych warunkach niż będąca przedmiotem rozpoznania realna sytuacja.</p> <p>W konsekwencji oczywistym jest, że tenże eksperyment procesowy nie mógł prowadzić do wydania wyroku skazującego. Zdaniem Sądu Okręgowego ów dowód był jednak zbędny i w zasadzie nie należało go przeprowadzać, bowiem pozostałe dowody obciążające <span class="anon-block">M.</span> <span class="anon-block">K.</span>, są wystarczające właśnie dla takiego rozstrzygnięcia jaki zaprezentował Sąd I instancji. Mowa tu o zeznaniach interweniujących funkcjonariuszy policji <span class="anon-block">M. K. (1)</span> i <span class="anon-block">Ł. M.</span>, którzy w sposób spójny, konsekwentny, obiektywny, a tym samym wiarygodnie opisali zdarzenie jakie miało miejsce w dniu 21.05.2016 r.</p> <p>Nadto tylko pozornie rację ma apelujący twierdząc, że wyrok sądu I instancji jest wewnętrznie sprzeczny o czym ma świadczyć uniewinnienie <span class="anon-block">M.</span> <span class="anon-block">K.</span>od popełnienia czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 92;art. 92 § 2)">art. 92 § 2 kk</a>.</p> <p>I tak, choć Sąd I instancji do owej części uniewinniającej nie przywołuje praktycznie jakiejkolwiek argumentacji, to należy jednak przyjąć, że powodem takiego rozstrzygnięcia był fakt, iż w momencie zatrzymania samochodu <span class="anon-block">M.</span> za jego kierownicą siedziała żona obwinionego, a zatem to ona „finalnie” nie zareagowała na polecenie zatrzymania pojazdu, choć faktycznie, za wykroczenie z art. 92 § 2 kw mógł zostać wydany wyrok skazujący odnośnie <span class="anon-block">M.</span> <span class="anon-block">K.</span>, bowiem on jako pierwszy nie reagował na polecenia policjantów.</p> <p>Kwestia ta jest jednak drugorzędną skoro rozstrzygnięcie w tej części nie zostało zakończone na niekorzyść sprawcy.</p> <p>Poza merytoryczną oceną Sądu Okręgowego pozostał także kolejny błąd Sądu Rejonowego, uwzględniony również na korzyść obwinionego, a to zastosowanie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 10;art. 10 § 1)">art. 10 § 1</a> kw, choć nie było ku temu podstaw, bowiem czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 87;art. 87 § 1)">art. 87 § 1</a> kw przypisany obwinionemu nie wyczerpuje w żadnej mierze znamion przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 180 a)">art. 180 a kk</a> za jakie skazano <span class="anon-block">M.</span> <span class="anon-block">K.</span>w sprawie IV Ka 691/17.</p> <p>Są to dwa, zupełnie różne zachowania, choć dokonane w tym samym miejscu i czasie.</p> <p>Tym samym, skoro zaskarżone orzeczenie mogłoby być zmienione wyłącznie na niekorzyść skarżącego, a apelacji w tym kierunku brak – zdecydowano jak w wyroku.</p> </div>