V K 468/17

<p>sygn. akt V K 468/17</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 7 grudnia 2017 r.</p> <p>Sąd Rejonowy Szczecin-Centrum w Szczecinie V Wydział Karny</p> <p>w składzie:</p> <p>Przewodniczący SSR Piotr Pałczak</p> <p>Protokolant Szymon Pawłowski</p> <p>w obecności prokuratora Moniki Barbaszyńskiej</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 7.12.2017 r.</p> <p>sprawy</p> <p> <strong> <!-- --> <span class="anon-block">A. K.</span>,</strong> </p> <p>s. <span class="anon-block">M. z d. K.</span> </p> <p> <span class="anon-block">ur. (...)</span> w <span class="anon-block">Z.</span> </p> <p> <strong> <!-- -->oskarżonego o to, że:</strong> </p> <p>w dniu 22 grudnia 2016 r. w <span class="anon-block">S.</span> będąc pouczony o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, w toku postępowania sądowego p-ko <span class="anon-block">K. S. (1)</span> VII W 491/16 prowadzonego przez Sąd Rejonowy Szczecin - Centrum w Szczecinie zeznał nieprawdę odnośnie okoliczności prowadzenia przez <span class="anon-block">K. S.</span> samochodu marki <span class="anon-block">O.</span> o <span class="anon-block">nr rej. (...)</span> w dniu 19 sierpnia 2015 r. na <span class="anon-block">Al. (...)</span> II</p> <p> <strong> <!-- -->to jest o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 kk</a> </strong> </p> <p>oraz</p> <p> <strong> <!-- --> <span class="anon-block">D. K. (1)</span>,</strong> </p> <p>s. <span class="anon-block">A.</span> i <span class="anon-block">J. z d. L.</span> </p> <p> <span class="anon-block">ur. (...)</span> w <span class="anon-block">S.</span> </p> <p> <strong> <!-- -->oskarżonego o to, że:</strong> </p> <p>w dniach 26 lipca 2016 r. i 15 listopada 2016 r. w <span class="anon-block">S.</span>, działając z góry z powziętym zamiarem w krótkich odstępach czasu, będąc pouczony o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, w toku postępowania sądowego p-ko <span class="anon-block">K. S. (1)</span> VII W 491/16 prowadzonego przez Sąd Rejonowy Szczecin - Centrum w Szczecinie zeznał nieprawdę odnośnie okoliczności prowadzenia przez <span class="anon-block">K. S.</span> samochodu marki <span class="anon-block">O.</span> o <span class="anon-block">nr rej. (...)</span> w dniu 19 sierpnia 2015 r. na <span class="anon-block">Al. (...)</span> II</p> <p> <strong> <!-- -->to jest o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 kk</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 kk</a> </strong> </p> <p>I.  <span class="anon-block">A. K.</span> i <span class="anon-block">D. K. (1)</span> uznaje za winnych popełnienia zarzucanych im czynów i za przestępstwa te na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 kk</a>, przy zastosowaniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 37 a)">art. 37a kk</a>, wymierza im kary grzywny: w stosunku do <span class="anon-block">A. K.</span> w wysokości 100 (stu) stawek dziennych po 10 (dziesięć) złotych każda, a w stosunku do <span class="anon-block">D. K. (1)</span> w wysokości 150 (stu pięćdziesięciu) stawek dziennych po 10 (dziesięć) złotych każda;</p> <p>II.  Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 627)">art. 627 k.p.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 633)">art. 633 k.p.k.</a> zasądza od oskarżonych na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe w częściach związanych z ich udziałem w postępowaniu oraz wymierza im opłaty: <span class="anon-block">A. K.</span> w kwocie 100 (stu) złotych, a <span class="anon-block">D. K. (1)</span> w kwocie 150 (stu pięćdziesięciu) złotych;</p> <p>III.  Zasądza od Skarbu Państwa na rzecz obrońcy r. pr. <span class="anon-block">D. R.</span> kwotę 516 (pięciuset szesnastu) złotych 60 (sześćdziesięciu) groszy tytułem nieopłaconej obrony udzielonej z urzędu wraz z podatkiem VAT.</p> <p>VK 468/17</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>W dniu 9 marca 2016 roku do Sądu Rejonowego Szczecin-Centrum w Szczecinie wpłynął wniosek o ukaranie <span class="anon-block">K. S. (1)</span> za wykroczenie z art. 86 §1 kw polegające na spowodowaniu przez nią w dniu 19.08.2015 jako kierującą samochodem osobowym marki <span class="anon-block">O. (...)</span> kolizji drogowej. Sprawa ta została zarejestrowana pod sygnaturą VII W 491/16. W toku tego postępowania obwiniona <span class="anon-block">K. S. (1)</span> twierdziła, iż pojazdem w chwili zaistnienia kolizji kierował <span class="anon-block">D. K. (1)</span>. Podczas rozprawy przeprowadzonej w przedmiotowej sprawie w dniu 22 grudnia 2016 roku powołany w charakterze świadka oskarżony <span class="anon-block">A. K.</span> zeznał po pouczeniu go o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, iż podczas kolizji drogowej w dniu 19.08.2015r. pojazdem marki <span class="anon-block">O. (...)</span> kierował <span class="anon-block">D. K. (1)</span>. Wyrokiem z dnia 27 lutego 2017 roku wydanym w sprawie VII W 491/16 <span class="anon-block">K. S. (1)</span> została uznana za winną popełnienia wykroczenia z art. 86 §1 kw polegającego na spowodowaniu kolizji drogowej w dniu 19.08.2015r.</p> <p> <em> <!-- -->Dowód: - wniosek o ukaranie k. 2-3</em> </p> <p> <em> <!-- --> - oświadczenie o okolicznościach zdarzenia drogowego k.4</em> </p> <p> <em> <!-- --> - kopia szkicu z miejsca zdarzenia k. 8</em> </p> <p> <em> <!-- --> - pisemne wyjaśnienia <span class="anon-block">K. S. (1)</span> k.13-14</em> </p> <p> <em> <!-- --> - protokół rozprawy z dnia 22.12.2016r. k.71-72</em> </p> <p> <em> <!-- --> - odpis wyroku z dnia 27.02.2017r. k.91</em> </p> <p> <span class="anon-block">A. K.</span> nie był w przeszłości karany.</p> <p> <em> <!-- -->Dowód: - dane o karalności k. 124</em> </p> <p>W toku postępowania przygotowawczego oskarżony <span class="anon-block">A. K.</span> nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Wyjaśnił, iż zeznania tej treści złożył przed sądem, gdyż był przekonany, że samochodem kierował <span class="anon-block">D. K. (1)</span>. Wyjaśnił, iż samochodem marki <span class="anon-block">O. (...)</span> jechał w charakterze pasażera na tylnym siedzeniu. Podczas drogi przysnął i obudził się już po kolizji, kiedy <span class="anon-block">D. K. (1)</span> i <span class="anon-block">K. S. (1)</span> opuścili już auto. <span class="anon-block">K. S. (1)</span> napisała oświadczenie, że to ona jest sprawcą kolizji, gdyż <span class="anon-block">D. K. (2)</span> nie miał przy sobie dokumentów. Do teraz nie ma pewności kto prowadził samochód, choć wydaje mu się, że to syn kierował. (wyjaśnienia oskarżonego k. 102-103).</p> <p>Podczas rozprawy oskarżony nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Wyjaśnił, iż w momencie kiedy zasypiał samochód prowadził <span class="anon-block">D. K. (1)</span>. Obudził się kiedy syn i jego konkubina już opuścili auto w związku z kolizją. Dlatego nie wie kto prowadził auto w chwili kolizji ale w jego odczuciu był to syn. ( wyjaśnienia oskarżonego k. 175).</p> <p>Wyjaśnienia oskarżonego nie są do końca wiarygodne. Składając wyjaśnienia w toku postępowania karnego oskarżony wskazywał, iż tak naprawdę nie widział kto prowadził auto w czasie kolizji, gdyż w tym czasie spał. Ponieważ zanim zasnął autem kierował jego syn więc na tej podstawie doszedł do wniosku, iż on był kierowcą również w czasie wykroczenia i dlatego w toku postępowania w sprawie o wykroczenie zeznał, iż to <span class="anon-block">D. K. (1)</span> prowadził auto. W ocenie sądu taka treść wyjaśnień oskarżonego miała na celu uniknięcie przez niego odpowiedzialności karnej. Należy wskazać, iż w toku rozprawy w sprawie o wykroczenie oskarżony nie wskazał okoliczności jakoby miał spać w chwili kolizji drogowej, natomiast w sposób stanowczy zeznał, iż kierowcą auta był jego syn <span class="anon-block">D. K. (1)</span>. Mając świadomość tego, iż sąd w postępowaniu o wykroczenie uznał jego zeznania w tym zakresie za niewiarygodne oskarżony na potrzeby niniejszego postępowania zaczął wskazywać, iż rzekomo spał i tylko wydawało mu się, iż syn prowadził auto. Tej treści wyjaśnienia oskarżony złożył w obawie przed odpowiedzialnością karną. Mając na uwadze powyżej wskazaną zmianę w relacji oskarżonego w porównaniu z tym jak przebieg zdarzenia oskarżony przedstawiał w toku postępowania w sprawie o wykroczenie należało uznać, iż oskarżony był świadomy, iż pojazdem kierowała <span class="anon-block">K. S. (1)</span> i podczas rozprawy w sprawie o wykroczenie złożył w tym zakresie fałszywe zeznania celem dostosowania swoich zeznań do zeznań syna oraz obwinionej.</p> <p>Pozostałe dowody przeprowadzone w sprawie w postaci dokumentów są w ocenie sądu wiarygodne, gdyż nie ujawniły się żadne okoliczności wskazujące na ich niezgodność z rzeczywistym stanem rzeczy. Nie były one również kwestionowane przez żadną ze stron.</p> <p>Jak wynika z materiałów postępowania w sprawie VII W 491/16 oskarżony <span class="anon-block">A. K.</span> złożył zeznania w charakterze świadka będąc uprzednio pouczonym o odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywych zeznań. W zeznaniach tych wskazał, iż pojazdem marki <span class="anon-block">O. (...)</span> podczas spowodowania kolizji kierował jego syn <span class="anon-block">D. K. (1)</span>. Jak zostało to ustalone w toku postępowania dowodowego przeprowadzonego w powyżej wskazanej sprawie w rzeczywistości samochodem kierowała <span class="anon-block">K. S. (1)</span>, a sąd orzekający w sprawie VII W 491/16 ustalił, iż zeznania <span class="anon-block">A. K.</span> są niezgodne z prawdą. Tym samym oskarżony <span class="anon-block">A. K.</span> swoim zachowaniem wyczerpał znamiona przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 §1 kk</a>, zeznał bowiem nieprawdę , a jego zeznania służyły jako dowód w postępowaniu sądowym.</p> <p>Sąd wymierzył oskarżonemu za przypisane mu przestępstwo, przy zastosowaniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 37 a)">art. 37a kk</a> karę grzywny. Wymierzając karę najłagodniejszego rodzaju sąd miał na względzie to, iż oskarżony złożył nieprawdziwe zeznania w charakterze świadka w sprawie o wykroczenie, czyli o czyn o stosunkowo najlżejszym kalibrze gatunkowym, a nadto sąd uwzględnił uprzednią niekaralność oskarżonego oraz jego podeszły wiek.</p> <p>Mając na uwadze powyższe kara grzywny w wysokości 1000 złotych będzie w cenie sądu wystarczająca dla osiągnięcia celów kary oraz spowoduje realizacje zamierzonych skutków wobec oskarżonego o charakterze prewencyjnym i wychowawczym.</p> <p>O kosztach sądowych orzeczono zgodnie z obowiązującymi przepisami nie znajdując podstaw do zwolnienia oskarżonego od ich ponoszenia.</p> </div>